Search

Tag Archives: #yourstory

Γράφει η Μαρίνα Σαβεριάδου

Μαΐου 13, 2019

Μέρα Δευτέρα στο μικρό μου σπίτι στα Λιβάδια, με την Αρίθα Φράκλιν να
τραγουδά “a change is gonna come” και τον Σκάμπι στρογγυλοκαθισμένο
στον καναπέ πίσω μου. Αν και ακούγοντας τη φωνή της Αρίθα μου έρχεται
να κλείσω μάτια και φώτα και απλά να ξαπλώσω και να την ακούω, θα
αντισταθώ στην ιδέα και θα γράψω.

Τον Σκάμπι τον κούρεψα έχει λίγες μέρες και όπως λέει η bff μου έπιασε
προαγωγή, έγινε το παραχαιδεμένο του σπιτιού, κοιμάται μέσα, απλώνει
κανονικά σε όλους ανεξαίρετα τους καναπέδες, τον σκεπάζουμε με τις
κουβέρτες και έχει το κουιλτ του στον καναπέ της κουζίνας και γενικά
ζει μια παραδεισένια ζωή. Πριν το κούρεμα του κοιμόταν έξω και γενικά
ήταν σε μαύρο χάλι και δεν του δίναμε καμιά σημασία. Ήμασταν αδιάφοροι
και κακοί μαζί του και ειδικά εγώ που τον έβλεπα και νευρίαζα μερικές
φορές και σκεφτόμουν ότι δεν τον θέλω πια. Το παραδέχομαι έτσι ένιωθα
και ο λόγος που ένιωθα έτσι ήταν γιατί τον Αύγουστο που μας πέρασε
πέθανε το άλλο μου σκυλάκι, η Μπέλλα μου και μετά τον θάνατο της
Μπέλλας ενιωσα απέχθεια για τον καημένο τον Σκάμπι..τελοσπάντων  μου
πέρασε και αναπληρώνουμε τις μέρες της αδιαφορίας μας προς τον Σκάμπι
με έξτρα περιποίηση και αγάπη.

Τις συναισθηματικές αντιδράσεις μου σε διάφορα γεγονότα τις εξετάζω
συχνά και πολλές είναι οι φορές που αντιλαμβάνομαι μεταχρονολογημένα
τα κίνητρα μου. Δηλαδή πρώτα δρω και αργότερα κάθομαι να εξετάσω τον
λόγο, λίγο ή πολύ καιρό μετά, όμως την ώρα που δρω βασίζομαι στο
ένστικτο μου και συνήθως οι επεξηγήσεις που δίνω στο μέλλον, επαρκούν
για να δικαιολογήσουν την πρώτερη μου πράξη.

Και φυσικά κάποια στιγμή έκατσα και εξέτασα και τα κίνητρα μου για την
συμπεριφορά μου απέναντι στον Σκάμπι. Αν αφήσεις ένα σκύλο έξω στην
βεράντα μόνο του, παραμελημένο, ακούρευτο για μήνες και το μόνο που
κάνεις είναι να του βάζεις φαΐ και νερό μια φορά την ημέρα παίρνει
μήνες να καταλάβεις ότι αυτό που έκανες στην ουσία ήταν να δημιουργείς
μια απόσταση μεταξύ εσένα και του σκύλου, πως  τον αφήνεις να
ασχημίσει και να βρωμεί για να μη σε πλησιάζει, για να τον βλέπεις και
να νιώθεις αηδία για να μην έχεις καμιά διάθεση να τον αγκαλιάσεις και
να τον αγαπάς λιγότερο, γιατι όταν αγαπάς λιγότερο, πονάς λιγότερο
οταν θα έρθει η ώρα που θα τον χάσεις ή θα πεθάνει, ή φτάνεις στα άλλα
άκρα που εύχεσαι κρυφά μέσα σου να τον χάσεις ή παρακαλάς κάποιον να
τον πιάσει και να φύγει.

Παίρνει καιρό να καταλάβουμε τι κάνουμε, να καταλάβουμε τα κίνητρα
μας, και να καταλάβουμε ότι ο φόβος, ο φόβος της απώλειας, είναι
εκείνος ο μεγάλος τοίχος που μας κρατά πίσω από το να συνδεθούμε με
άλλα όντα, ανθρώπινα και μη. Υπάρχει εκείνο το όριο που βάζεις στον
εαυτό σου για να μη συνδεθείς πολύ και να μην πονέσεις.
Όσον αφορά τους ανθρώπους πάλι έχω μια βαθιά επιθυμία και δίψα για
σύνδεση, για βαθιά και ουσιαστική επικοινωνία, για συζητήσεις τύπου
ψυχανάλυσης, λατρεύω να καταδύομαι στα βαθιά νερά του ψυχισμού των
ανθρώπων, ίσως και αυτός να είναι ένας λόγος που κάποιοι κάνουν
μεταβολή γιατί έχουν μάθει να περιορίζονται σε επιφανειακές συζητήσεις
και αποφεύγουν οτιδήποτε προσωπικό για να μη φανούν για οποιοδήποτε
λόγο ευάλωτοι, αλλά είναι και κάποιοι άλλοι, που με την πρώτη φορά που
θα με συναντήσουν, θα μου πουν την ιστορία της ζωής τους και τους
φαίνεται παράξενο πους τους προκλήθηκε η ανάγκη και την άνεση να
μιλήσουν και να πουν προσωπικά θέματα σε μένα. Και ακριβώς αυτή η δίψα
μου για σύνδεση με κάνει αλλεργική σε επιφανειακές συζητήσεις και δε
θα με βρεις σε καφέ να μιλώ για τα νύχια μου και να ανταλλάζω
συνταγές. Μπαίνουν για λίγο άνθρωποι στη ζωή μου και δεν στεριώνουν
ακριβώς αν δεν εντοπίσω αυτή τη σύνδεση μεταξύ μας σε κάποιο άλλο
επίπεδο και ουδέποτε είχα την ικανότητα να διατηρήσω επικοινωνία με
άτομα για τα οποία δεν είχα γνήσιο και βαθύ ενδιαφέρον ή να αισθανθώ
ότι έχουν εκείνοι για μένα. Είναι ένα επίπεδο πέραν του λεκτικού, όχι
απαραίτητα σωματικού, ένα επίπεδο που αφορά την επικοινωνία με λίγα ή
καθόλου λόγια, υπάρχει η άνεση να μιλήσεις ή να μη μιλήσεις και ποτέ
δεν υπάρχει καμιά ανάγκη να πείσεις.

Εδώ και λίγες μέρες ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο του Rollo May “love
and Will”  γράφω τον πρωτότυπο τίτλο γιατί στα ελληνικά η μετάφραση
ήταν χάλια και υποβιβάζει το θέμα του βιβλίου που είναι επιστημονικό.
Τον Rollo May μου τον σύστησε ο Ίρβιν Γιάλομ στην αυτοβιογραφία του. Ο
Γιάλομ, σπουδαίος ψυχοθεραπευτής και πολύ καλός συγγραφέας, από τους
αγαπημένους μου, γράφει για τους ψυχολόγους που θαύμαζε και ένας από
αυτούς ήταν και ο ΄Ρόλλο Μέι. Εχοντας εμπιστοσύνη στην κρίση του
Γιάλομ είπα να δω ποιος είναι αυτός ο Ρόλλο Μέι και γιατί τον θαύμαζε
τόσο πολύ. Πήγα και πήρα το βιβλίο το Love and Will και διαβάζω τα
αποτελέσματα ερευνών και μελετών της δεκαετίας του 50-60 που
αντικατοπρίζουν με απίστευτη ακρίβεια την εποχή μας.

Απόσπασμα από το βιβλίο σελ. 93

τώρα το πρόβλημα δεν είναι καθαυτή η επιθυμία και η ανάγκη
ικανοποίησης του συντρόφου, αλλά το γεγονός ότι η ανάγκη ερμηνεύεται
από τα πρόσωπα της ερωτικής συνεύρεσης μόνο τεχνικά – ανάγκη για
φυσικό αισθησιασμό. Αυτό που παραλείπεται, ακόμη και από το ίδιο μας
το λεξιλόγιο είναι η εμπειρία του να προσφέρεις συναισθήματα, να
μοιράζεσαι φαντασιώσεις, να χαρίζεις τον εσωτερικό σου ψυχικό πλούτο,
πράγματα που φυσιολογικά παίρνουν κάποιο χρόνο και βοηθούν την αίσθηση να υπερβεί τον εαυτό της και να γίνει συγκίνηση, και την συγκίνηση να γίνει αυτουπέρβαση γινόμενη τρυφερότητα και κάποτε αγάπη

Ο Ρόλλο Μέι έγραψε τα πιο πάνω το 1965, πριν ακόμα μπει στη ζωή μας
για τα καλά το ίντερνετ, τα κοινωνικά δίχτυα κλπ. Που να ήξερε ότι σε
πενήντα χρόνια η κατάσταση θα ήταν ακριβώς όπως την περιέγραφε.

Αυτό που με τόση ακρίβεια περιγράφει στο βιβλίο του ο κ. Μέι είναι ότι
από τη στιγμή που ο άνθρωπος απελευθερώθηκε σεξουαλικά έκλεισε κάθε
συναισθηματική θυρίδα  Θεωρείται απόλυτα φυσιολογικό ο σύγχρονος
άνθρωπος να πηδηχτεί με οποιονδήποτε, οποιαδήποτε στιγμή, επώνυμα ή
ανώνυμα, να παραγγείλει από το κινητό του, την με ή χωρίς πληρωμή
αρσενική ή θηλυκή πόρνη, με ένα πάτημα ενός κουμπιού και μετά από δύο
ώρες να την στείλει στο σπίτι της και να παραγγείλει φαστ φουντ  γιατί
πείνασε,  περνώντας από την  μια εμπορική συναλλαγή στην άλλη χωρίς
κανένα συναισθηματικό κόστος.  Αυτό που βιώνεται ως μια επαναληπτική
μουνο-πεο-συλλεξία για επιβεβαίωση, και ονομάζεται με πολλούς
μοντέρνους  τίτλους, friends with benefits και fuckbuddies, one night
stands και ξεπέτες αλλά προς Θεού μη συνδεθούμε ανεπανόρθωτα. Μια
συναλλαγή που πολλές φορές δεν εμπεριέχει προσωπική επαφή, μια μαλακία με τη βοήθεια της οθόνης της τηλεόρασης σου ή του κινητού σου με
παρτενέρ μια δυστυχισμένη και απελπισμένη ύπαρξη στην άλλη άκρη της
γραμμής, πίσω από μια άλλη οθόνη, σε μια άλλη χώρα, σε μια άλλη
ήπειρο, όσο πιο μακριά, τόσο το καλύτερο, όσο πιο μακριά, τόσο
λιγότερες η πιθανότητες να συναντηθείς από κοντά, αυτό είναι το μόνο
ασφαλές σεξ, εκείνο που ο εγκέφαλος αποφασίζει σε ποιον θα δώσει το
γεννητικό όργανο, παρακάμπτοντας την καρδιά, παρακάμπτοντας τον κόπο,
την προσπάθεια, και την όποια μαγεία!

Αυτή η αφθονία σεξουαλικών συντρόφων, αυτή η εύκολη πρόσβαση ανά πάσα στιγμή σε ένα ακόμα διαθέσιμο σώμα, έχει υποβιβάσει τον άνθρωπο σε ένα αντικείμενο χρήσης και ο σκοπός που είναι η “επιβεβαίωση” δεν
επιτυγχάνεται γιατί βαθιά μέσα σου αντιλαμβάνεσαι ότι δεν “επιλέγηκες”
συνειδητά αλλά “έτυχες” γιατί ήσουν ο άμεσα διαθέσιμος την παρούσα
στιγμή που ο άλλος ήθελε να εκτονωθεί.  Αυτό που νιώθεις είναι ότι
είσαι απλά ένας από τη μάζα.

Είναι πολλοί εκεί έξω και αυτό βολεύει μια χαρά γιατί στο πίσω μέρος
του μυαλού σου υπάρχει η δικλείδα ασφαλείας ότι πάντα θα υπάρξει ακόμα
ένας. Είναι πολλοί εκεί έξω και εσύ αποφασίζεις να μην συνδεθείς με
κανένα, γιατί αν συνδεθείς με αυτόν ή αυτήν και έρθει κάτι καλύτερο
πιο μετά θα νιώθεις βλάκας που συμβιβάστηκε τη στιγμή που υπάρχει
πάντα μια ομορφότερη, μια που δε γεύτηκες ακόμα, μια που θα χει ένα
application που δεν το έχει το παλαιότερο μοντέλο, στην τελική όμως το
νέο μοντέλο γυναίκας ακριβώς όπως και το νέο σου μοντέλο κινητού δεν
θα το αγαπήσεις ποτέ όσο περιμένεις να βγει κάτι καινούριο.

Σωματα κενά και ποτέ θα δε ζήσουν την ηδονή του να κάνεις έρωτα με
έναν άνθρωπο που φοβάσαι μη χάσεις και να επιλέγεις να τον αγαπήσεις
και να του δοθείς παρόλον ότι φοβάσαι μην τον χάσεις. Και μπορείς με
την βοήθεια του μπλε χαπιού να πηδάς μέχρι τα βαθιά γεράματα αλλά χάπι
τη συναισθηματικη ανικανοτητα δεν θα βγάλει ποτέ καμιά
φαρμακοβιομηχανία.  Ο Ρόλλο Μέι μιλά και για αυτούς που θα μείνουν έξω
από αυτό το σύγχρονο σεξουαλικό πάρε-δώσε, αυτούς που θα είναι
απροσάρμοστοι  σε αυτήν την αρρωστημένη εποχή της απάθειας και όσα
αυτή συνεπάγεται, που δεν θα μπορούν να λειτουργήσουν με τα στάνταρτς
της εποχής και θα είναι εκτός, αυτοί θα υποφέρουν περιμένοντας να
ζήσουν με ιδεώδη και αξίες φθαρμένες μιας άλλης εποχής που δεν ισχύουν
πλέον.

Ο Σκάμπι κοιμάται δίπλα μου  και οι r.e.m τραγουδούν everybody hurts …

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΓΚΑΘΑ ΚΡΙΣΤΙ.

Γράφει ο Γιάννης Κολόκας- Φοιτητής Γαλλικής Γλώσσας & Φιλολογίας Αθηνών.


Η Αγκάθα Κρίστι αποτελεί την διασημότερη συγγραφέα αστυνομικών
μυθιστορημάτων, αλλά όσο γνωστά και πολυδιαβασμένα και αν είναι τα
αστυνομικά της μυθιστορήματα, τρίτα σε κατάταξη μετά την Βίβλο και τα έργα του Σαίξπηρ, υπάρχει και μια άλλη πλευρά της συγγραφικής της πένας, τα κοινωνικά μυθιστορήματα ή όπως τα αποκαλούσε η ίδια <<πραγματικά μυθιστορήματα>> της.


Πιο συγκεκριμένα την περίοδο 1930-1950 η διάσημη συγγραφέας κουρασμένη από τις ιστορίες εγκλημάτων θα θελήσει να δοκιμάσει μια καινούργια μορφή γραφής γράφοντας έξι τελείως διαφορετικές ιστορίες, τις οποίες ο εκδότης της φοβούμενος ότι δεν θα αρέσουν στο κοινό, θα την πείσει να της υπογράψει ως Mary Westmacott.Τα βιβλία αυτά θα συνεχίσουν να κυκλοφορούν υπό αυτό το ψευδώνυμο για πολλά χρόνια και μόνο μετά τον θάνατο της οι κληρονόμοι της θα ανακαλύψουν ότι είναι δικά της. Πέρσι μάλιστα κυκλοφόρησαν και στην Ελλάδα και αφού τα διάβασα σκέφτηκα να σας τα προτείνω για να τα γνωρίσετε.

Το πρώτο εξ’ αυτών, που υπήρξε και υποψήφιο στα βραβεία Public για το καλύτερο μεταφρασμένο μυθιστόρημα, είναι η <<Ανοιξιάτικη Απουσία>>. Πρόκειται για την ιστορία μιας Αγγλίδας κυρίας, η οποία ταξιδεύει στην Μέση Ανατολή για να επισκεφτεί την κόρη της που είναι βαριά άρρωστη. Κατά την διάρκεια του ταξιδιού, θα μείνει εγκλωβισμένη για αρκετό καιρό σε ένα σταθμό τρένου, ένα γεγονός που θα της δώσει την ευκαιρία να στοχαστεί την ζωή της και να αναθεωρήσει πολλές από τις απόψεις της… Το δεύτερο βιβλίο τιτλοφορείται <<Ένα θηρίο στο πιάνο>> και θα μπορούσε κάλλιστα να χαρακτηριστεί και ιστορικό μυθιστόρημα καθώς τομεγαλύτερο μέρος του εκτυλίσσεται κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Πρόκειται ουσιαστικά για την εξιστόρηση της ζωής του Βερνον Ντειρ, ενός βρετανού αριστοκρατικής καταγωγής, μελλοντικού συνθέτη ο οποίος ωστόσο θα περάσει από σαράντα κύματα μέχρι να καταφέρει να ολοκληρώσει το έργο του. Στο τρίτο μυθιστόρημα που φέρει τον τίτλο <<Ημιτελές πορτρέτο>> μαθαίνουμε μέσα από την διήγηση της Σύλβιας στο Λαραμπι, φίλο και ζωγράφο της, τα γεγονότα που σημάδεψαν την ζωή της, αποκτώντας μια καλή επαφή με την ανατροφή των κοριτσιών στις αρχές του 20 ου αιώνα και πως αυτή επηρέαζε την ψυχοσύνθεση τους. Στα επόμενα βιβλία που θα ακολουθούσουν η Αγκάθα θα επικεντρωθεί στο ζήτημα
των ενδοοικογενειακών σχέσεων. Το τέταρτο βιβλίο <<Το βάρος της Αγάπης>> θα έχει ως θέμα την σχέση μεταξύ δυο αδελφών, Λωρας και Σιρλει καθώς και τις συνέπειες που φέρει μια αγάπη δίχως ανταπόδοση. Παρομοίως στην πέμπτη ιστορία της <<Ο δεύτερος γάμος>>, επικεντρώνεται στην σχέση μάνας και κόρης στην μεταπολεμική Αγγλία όπου η παραδοσιακή ανατροφή συγκρούεται με τις σύγχρονες αντιλήψεις περί προσωπικής ελευθερίας.

Αντιθέτως το έκτο καιτελευταίο τέτοιου είδους μυθιστόρημα της <<Η στιγμή του Ρόδου>> έχει ως κεντρικό άξονα την πολιτική σκηνή μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και συγκεκριμένα τον πολίτικο αγώνα μεταξύ Εργατικών και Συντηρητικών. Είναι η πρώτη φορά που η συγγραφέας παίρνει μια φανερή πολιτική θέση, αν και όσοι έχουν διαβάσει και τις
αστυνομικές της ιστορίες γνωρίζουν την εκτίμηση που έτρεφε, για έννοιες όπως η «καλή κοινωνία» και η «Αυτοκρατορία». Αυτά ήταν λοιπόν τα κοινωνικά μυθιστορήματα της Αγκάθα Κρίστι, τα οποία και σας προτείνω ανεπιφύλακτα, όχι μόνο ως ένα ευχάριστο ανάγνωσμα για την παράλια, αλλά και ως μια ευκαιρία γνωριμίας με τον τρόπο ζωής και σκέψης μιας άλλης όχι τόσο μακρινής εποχής.

Γράφει η Μ.Χ.

Νόμιζα δεν ήθελα. Πως κουράστηκα. Πως έφτασε η αντοχή μου στην γραμμή τερματισμού. Έβγαλα, λοιπόν, τ’ αθλητικά παπούτσια και πανηγύρισα μια κίβδηλη νίκη. Φόρεσα τα καλά μου και βροντοφώναξα «Σε νίκησα, δεν λαβώθηκα από τον έρωτα σου».

Ποδοπάτησα την πληγωμένη σου ψυχή και έκρινα πως για σένα θα ήμουνα γυναίκα σταθμός. Ένας σταθμός που θα σου έπαιρνε χρόνια να ξεχάσεις και να προχωρήσεις. Μάλλον με υπερεκτίμησα ή ίσως υπερεκτίμησα όσα έλεγες πως ένιωθες.

Γι’ αυτό και η είδηση πως έχεις ξανανοίξει το κεφάλαιο των σχέσεων με κάποια άλλη, από μια κοινή μας φίλη, με βρήκε να αγναντεύω το κενό και ν’ αναρωτιέμαι πως έγινε αυτό. Αφού με αγαπούσες.. Πιάστηκα για μια στιγμή να αμφιβάλλω για την αγάπη σου, ώσπου έφτασα στο σημείο να διερωτώμαι αν ήμουν άξια αυτής.

Τι; Θέλεις την απάντηση; Όχι, δεν είμαι. Δεν είμαι γιατί έπαιξα μαζί σου. Προσπάθησα να γεμίσω το κενό που άλλοι άφησαν με όσα εσύ μου έδινες. Και μου έδωσες όλα όσα είχες. Αλλά ως γνήσια – δηλωμένη- εγωίστρια ήθελα κι άλλα, δεν έφταναν, βλέπεις, το ιδεατό που το μυαλό μου είχε ορίσει. Και ίσως ακόμη να μην φτάνουν. Ίσως να μην φτάσουν ποτέ.

Αλλά τώρα, κρατώντας στο ένα χέρι μια μπίρα και στο άλλο ένα στυλό, καθισμένη στο παγκάκι που καθίσαμε στο πρώτο μας ραντεβού, τ’ αναπολώ. Αναπολώ όσα μου είχες δώσει και τώρα τα χαρίζεις σε άλλη γιατί για μένα ήταν σκάρτα.

Ψάχνοντας να βρω το φεγγάρι κάτω από ενα συννεφιασμένο ουρανό, ψάχνω να βρω και την απάντηση στο ερώτημα μου:

Είναι αρκετό για μένα το όλο σου ή θα πλανιέμαι μια ολόκληρη ζωή, αναζητώντας το ιδανικό – για μένα- «όλο»;

Γραφή άρθρου και φωτογραφίες Μενέλαος Λαμπής

Νομίζω πως όλοι έχουμε την ίδια αντίληψη όσον αφορά τον τρόπο ζωής στην Σουηδία. Μέσα από στερεότυπα έχουμε διαμορφώσει μία ιδέα ότι οι Σουηδοί εργάζονται πολύ και είναι σχετικά ψυχρός λαός, ότι το μόνο που κάνουν είναι να τρώνε κεφτεδάκια (όπως αυτά του ΙΚΕΑ) και ότι τους νοιάζουν μόνο τα χρήματα. Λοιπόν, ετοιμαστείτε να αμφισβητήσω τους περισσότερους από εσάς. Μπαίνω στον 7ο μήνα από τότε που μετακόμισα εδώ για τις σπουδές μου και έχω να δηλώσω ότι είμαι κατενθουσιασμένος με το πόσο πρωτοπόρος είναι ο λαός εδώ.

Η ισότητα είναι μια σημαντική έννοια εδώ. Οι ομοφυλοφιλικές σχέσεις είναι νόμιμες από το 1944 και τα ζευγάρια ιδίου φύλου μπορούν να τεκνοθετήσουν από το 2003 και να παντρευτούν από το 2009. Όσον αφορά την θέση της γυναίκας στην κοινωνία είναι απαραίτητο να αναφέρω ότι η Σουηδία κατέχει μία από τις πρώτες θέσεις στον κόσμο στην εξίσωση των δύο (βιολογικών) φύλων. Το κράτος έχει κάνει μεγάλα βήματα για να εξασφαλίσει την ίση αντιμετώπιση γυναικών και ανδρών στο χώρο εργασίας. Οι ανισότητα σε αμοιβές μεταξύ γυναικών και ανδρών είναι σχεδόν ανύπαρκτη, ενώ στον σουηδικό ιδιωτικό τομέα το ποσοστό των γυναικών που κατέχουν κορυφαίες θέσεις έχει αυξηθεί κατά πολύ.

Οι Σουηδοί διατηρούν τη φύση και την έχουν σε μεγάλη εκτίμηση, γεγονός που αποτελεί τον λόγο για τον οποίο τα περιβαλλοντικά ζητήματα είναι τόσο σημαντικά εδώ. Μόνο 1% στερεών αποβλήτων μεταφέρεται στη χωματερή στη Σουηδία – με τα υπόλοιπα ανακυκλώνονται ή χρησιμοποιούνται για την παραγωγή θερμότητας, ηλεκτρισμού ή καύσιμου οχημάτων με τη μορφή βιοαερίου. Οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας αντιπροσωπεύουν περισσότερο από το ήμισυ (52%) της σουηδικής παραγωγής ενέργειας. Οι σουηδικές εταιρείες περιβαλλοντικής τεχνολογίας εξάγουν την πράσινη τεχνογνωσία τους στον υπόλοιπο κόσμο σε τομείς τεχνολογίας όπως τα βιοκαύσιμα, η βιοενέργεια, η αιολική ενέργεια, η ηλιακή ενέργεια και η επεξεργασία λυμάτων. Τα πάντα ανακυκλώνονται και η χρήση πλαστικού είναι μειωμένη. Πριν έρθω εδώ νόμιζα ότι η ανακύκλωση είναι μεγάλη υπόθεση. Ναι, είναι μεγάλη υπόθεση όταν καταναλώνεις πολύ. Όταν όμως κάποιος μειώσει την κατανάλωση του, και αντί για πλαστικό κυπελλάκι, πιάσει χάρτινο για τον καφέ του – ή ακόμα καλύτερα, όταν φέρει το δικό του από σπίτι – τότε δεν είναι κάτι δύσκολο.

Επίσης, είναι γνωστό ότι οι Σουηδοί εργάζονται σκληρά. Αυτό είναι αλήθεια, αλλά το ωράριο τους είναι καθορισμένο και τηρείται αυστηρά έτσι ώστε να έχουν χρόνο για άλλες δραστηριότητες. Παίρνουν στα σοβαρά την ξεκούραση και τη χαλάρωση τους. Έτσι, το fika – ένα διάλειμμα για καφέ που συνήθως αποτελείται από καφέ ή τσάι και σνακ – είναι ένας κοινωνικός θεσμός και ένα σημαντικό μέρος του πολιτισμού και της κουλτούρας της χώρας. Συνήθως, ένας μέσος Σουηδός έχει fika δύο φορές την ημέρα – μεταξύ των γευμάτων – και γίνεται πάντα με οικογένεια, φίλους ή συνεργάτες. Άλλωστε, ο θεσμός του fika είναι η ευκαιρία του να δικτυωθεί κοινωνικά (χωρίς φυσικά να κάθεται με το τηλέφωνο μέσα στα μούτρα του).

Σαν φοιτητής στη Σουηδία έχω προσέξει πόσο ακριβή είναι η ζωή και για αυτό ευθύνονται οι υψηλή φορολογία. Στις αρχές γκρίνιαζα, αλλά μετά κατάλαβα πόσο ωφέλιμο είναι αυτό. Σε γενικές γραμμές, οι τιμές στα σούπερ μάρκετ είναι οι ίδιες με τις τιμές στην Κύπρο. Η ποιότητα στα προϊόντα εδώ είναι πολύ καλύτερη οφείλω να ομολογήσω. Ωστόσο, το αλκοόλ και η νυχτερινή ζωή είναι πολύ πιο ακριβά. Η πιο φτηνή μπίρα, σε χώρους νυχτερινής διασκέδασης, είναι 50 κορώνες (5 ευρώ) και η πιο ακριβή 90 κορώνες (9 ευρώ). Οι τιμές στα κοκτέιλ; Ακόμη πιο αυξημένες, κυμαίνονται από 120 μέχρι 200 κορώνες (12-20 ευρώ). Επίσης, και οι τιμές των ενοικίων είναι στα ύψη. Εντούτοις, ένα μεγάλο ποσό αυτών των τιμών είναι φόροι και έτσι ο λαός εδώ απολαμβάνει δωρεάν παιδεία και νοσοκομειακή περίθαλψη σε δημόσιο αλλά και σε ιδιωτικό τομέα. Και όταν μιλάμε και εκπαίδευση και υπηρεσίες υγείας, μιλάμε για τις καλύτερες υπηρεσίες που μπορείς να βρεις εντός ΕΕ.

Και αν πιστεύετε ότι οι Σουηδοί είναι ψυχρός λαός, θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι αυτό είναι λάθος. Ίσως είναι ψυχροί με κάποιον που δεν ξέρουν, για παράδειγμα όταν περιμένουν στην στάση του τρένου ή του λεωφορείου αποφεύγουν να ξεκινήσουν συζητήσεις. Ωστόσο, μόλις γνωρίσουν κάποιον γίνονται άλλοι άνθρωποι, είναι εξαιρετικά ευγενικοί και αποφεύγουν να προσβάλουν τον συνομιλητή τους. Αν διαφωνούν με κάτι που θα τους πει, θα τον ακούσουν προσεκτικά και θα του πουν με ευγένεια την άποψη τους, χωρίς να μειώσουν την άποψη και την υπόληψη κανενός. Ακόμα και πολιτικού περιεχομένου να είναι η συζήτηση τηρείται ένα επίπεδο μεταξύ τους και δεν ξεκινούν να φωνάζουν. Δεν μιλούν ποτέ για προσωπικά θέματα άλλων ατόμων και δεν κριτικάρουν τις αποφάσεις κανενός. Και τέλος, όποτε συναντήσουν ο ένας τον άλλον, αγκαλιάζονται και χαμογελούν.

Πραγματικά, ελπίζω κάποτε ο κόσμος στην Κύπρο να ξεκινήσει να σκέφτεται όπως ακριβώς σκέφτεται ο λαός στην Σουηδία. Δεν είναι καθόλου δύσκολο να προσπαθήσουμε να δουλεύουμε λίγο πιο σκληρά, να ανακυκλώνουμε πιο συχνά, να σεβόμαστε τις απόψεις και τις αποφάσεις των συνανθρώπων μας και να μας νοιάζει λίγο περισσότερο η δική μας ζωή, παρά οι ζωές των άλλων. Από προσωπική εμπειρία μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι ο κόσμος θα ήταν καλύτερος αν ήταν όλοι πιο ευσυνείδητοι όπως οι Σουηδοί.

Γράφει η Μαρία Κυπριανού.

Η κοινωνία μας έχει περάσει τεράστιες αλλαγές σε παγκόσμιο επίπεδο. Ο άνθρωπος έχει πλέον τη δυνατότητα να επικοινωνήσει, να μορφωθεί και να δημιουργήσει μέσα από τη τεχνολογία. Κατάφερε να φτάσει στο φεγγάρι αλλά και να στείλει ρομπότ στον Άρη με την ελπίδα εύρεσης νέας μορφής ζωής. Εντούτοις, έχει αποτύχει στο να αποδεχτεί τις ζωές ανθρώπων που αναπνέουν το ίδιο οξυγόνο με τον ίδιο. Ειρωνικό και τραγικό το γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι με το ίδιο αίμα, ίδια αγάπη και ίδιο πάθος για ζωή καταδικάζονται με αφορμή τη διαφορετική σεξουαλικότητα τους ή ακόμα και για τη γενετική ταυτότητα τους. Είναι 2019, η ψυχό-σωματική βία απέναντι σε άτομα που είναι «queer» είναι μια μάστιγα που πρέπει να καταπολεμηθεί άμεσα.

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να έχουμε υπόψη μας είναι η άγνοια που κυριαρχεί με επακόλουθο τον φόβο, την απομόνωση και στη χειρότερη περίπτωση τη βία που μπορεί να οδηγήσει σε θάνατο. Άτομα τα οποία αντιμετωπίζονται με τέτοια απέχθεια έιναι πολύ πιθανό να αναπτύξουν ψυχολογικές παθήσεις όπως κατάθλιψη, αγχώδης διαταραχή και διαταραχή μετατραυματικού στρες. Δυστυχώς, κάποιοι δεν μπορούν να βρουν το φως μέσα τους και το σκοτάδι τους ωθά στην αυτοκτονία. Ωστόσο, η αυτοκτονία δεν είναι λύση για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε. Ουσιαστικά, αφηνόμαστε στα λόγια ανθρώπων που εξωτερικεύουν το σύνδρομο κατωτερότητας τους προς εμάς. Οι ανασφάλειες του καθενώς δεν αντικατοπτρίζουν τον δικό σου εαυτό ή τη δική σου πραγματικότητα.  Αντιθέτως, είναι η αντανάκλαση ενός ατόμου που υποδηλώνει την έλλειψη αυτοπεποίθησης, δειλία και την ανικανότητα να αντιλιφθεί ότι η ύπαρξη σου είναι φυσική και όχι ανωμαλία. Οι γνώμες διαφέρουν από άνθρωπο σε άνθρωπο όμως η ζωή είναι στα χέρια σου.

Πρέπει να σημιωθεί πως σε πολλές χώρες της Αφρικής,Μέσης Ανατολής αλλά και στη Ρωσία (Τσετσενία), η φυλάκιση,ο βασανισμός και η δολοφονία queer ατόμων είναι πολύ πιθανή. Ακόμα και στη «πατρίδα της ελευθερίας», δηλαδή τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής αλλά και στην Ευρώπη, χρησιμοποιούντε μεδόδοι «επιδιόρθωσης» μέσω βασανιστιρίων με στόχο την επαναφορά του ατόμου με «αλλοιωμένα πρότυπα» και «προτιμήσεις» στον «δρόμο του Θεού». Μια κόλαση ντυμένη με το πέπλο της θρησκευτικότητας, όπου συνάνθρωποί μας έρχονται πρόσωπο με πρόσωπο με μια δαιμόνια πραγματικότητα. Υπάρχουν τουλάχιστον 450 κλινικές οι οποίες βασανίζουν ομοφιλόφυλους και τρανσέξουαλ και περίπου 200 από αυτές βρίσκονται στο Εκουαδόρ. Ένα από τα βασανιστίρια είναι ο «διορθωτικός βιασμός» και στατιστικά 10.000 ομοφυλόφυλες γυναίκες βιώνουν στην Ινδία και Νότια Αφρική, όπου και ξεκίνησε. Οι Νοτιο-αφρικάνοι επινόησαν τη συγκεκριμενη ψυχολογική φροντίδα έτσι ώστε να βιάζουν γυναίκες, παραμένοντας ανεπηρέαστοι από τον νόμο αφου διαπράττουν το έργο του Θεού. Άλλες μορφές διορθωτικής θεραπείας είναι ο ξυλοδαρμός, το ηλεκτροσόκ, η εξαναγκαστικη τροφοδότηση και η ασιτία. Επίσης, ναρκόνωνται κατά τη διάρκεια των βασαναστηρίων ή ακόμα μπορεί να τις βάλουν μέσα σε μια μπανιέρα γεμάτη πάγο μέχρι το σημείο που παθαίνουν υπερκόποση, χωρίς να μπορούν να φωνάξουν ή έστω να έχουν τη δυνατότητα να επικοινωνίσουν με το περιβάλλον.

Αυτός είναι ο γολγοθάς που ανα το παγκόσμιο, πολλοί υποβάλλονται σε καθημερινή βάση.

Όσο αφορά τη Κύπρο, δεν υπάρχουν πληροφορίες για κλινικές τέτοιας φύσεως. Παρ’ όλα αυτά δεν σημαίνει πως μέλη του LGBTQIA+ (Lesbian Gay Bisexual Transgender Queer/Questioning Intersex Asexual +) που έζησαν/ζουν ή μεγάλωσαν στη Κύπρο δεν έχουν έρθει αντιμέτωποι τον εκφοβισμό, ξυλοδαρμούς και κακουχίες. Όπως αναφέρεται πιο πάνω, η άγνοια είναι εχθρός της κοινωνίας μας.

Πιθανές απόψεις περί του θέματος;

«Είμαστε πολύ μικρή κοινωνία για να αλλάξουμε μυαλά.»

«Η νοοτροπία του Κυπραίου ποτέ δεν θα αλλάξει.»

«Δεν με πειράζει αν κάποιος είναι ομοφυλόφυλος αλλά…»

Και εννοείτε πως μετά από τη συγκεκριμένη φράση ακολουθούν φρικιαστικές ομολογίες.

«Κατά τη γνώμη μου, αν είσαι πούστης, ανερείς τον ανδρισμό σου και πάεις ενάντια στη φύση αλλά και στον Θεό.»

Οι δικιολογίες αυτού του τύπου εξοργίζουν τον καθένα που είτε είναι queer, σύμμαχος της κοινότητας ή πιο απλά, άνθρωπος.

Δεδομένου του ότι δεν μπορούμε να έχουμε γνώσεις για όλα τα κοινωνικά θέματα που απασχολούν τον κόσμο, είναι λογικό πως συγκεκριμένες ορολογίες περι σεξουαλικότητας/ταυτοτητες φύλων, τείνουν να συγχίζουν κάποιον που δεν είναι ιδιαίτερα ενημερωμένος. Ωστόσο, ζούμε σε μια εποχή όπου η οποιαδήποτε γνώση μας παρέχετε με ένα απλό κλικ στο Google. Για αυτούς που αρνούνται να αλλάξουν ή τουλάχιστον να ανοίξουν τα μάτια τους, δεν υπάρχει καμία σωτηρία. Όλοι γνωρίζουμε το τί εστί ομοφυλοφιλία όμως ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων θεωρούν πως είναι προτίμηση και όχι κάτι έφυτο. Οι επιστήμονες ακόμα εξερευνούν τους λόγους για τους οποίους μερικοί είναι queer.

Όλοι έχουμε μια ιστορία να πούμε, μικρή, μεγάλη, ευχάριστη ή και δυσάρεστη. Η παρακάτω ιστορία είναι η δική μου και διηγείται πως έκανα το όνειρο μου πραγματικότητα στην Κύπρο. Δεν είναι μία εύκολη ιστορία αλλά είναι η δική μου ιστορία και έχει happy ending. Δεν είμαι αρθρογράφος ούτε συντάκτης οπότε απολογούμαι για τυχόν λάθη που θα βρείτε στο κείμενο μου.

 

Σχολικά χρόνια και στρατός

Στην ηλικία των 18 θα έπρεπε, όπως όλοι, να βάλω και εγώ τα δυνατά μου στην Γ’ Λυκείου για να σπουδάσω κάτι, χωρίς όμως να ξέρω τι. Σύμφωνα με τα δεδομένα της εποχής αυτή η τάξη θα έκρινε ίσως και την επαγγελματική μου κατάσταση. Ο καιρός των πανελλαδικών έφτασε και εγώ απέτυχα. Δεν το είχα καθόλου με το σχολείο. Κλεινόμουν στο δωμάτιο να διαβάσω αλλά στην ουσία εγώ καθόμουν με τις ώρες στον υπολογιστή που μου είχε πάρει ο πατέρας μου από κάτι κουπόνια εφημερίδας. Πέλεκυς τα αποτελέσματα των εξετάσεων, πέλεκυς και η απόφαση των γονιών μου:  «Δεν θα πας να σπουδάσεις μόνο για να σπουδάσεις και για να λες ότι έκανες φοιτητής». Σκληρό αλλά ήταν η αλήθεια, οι φίλοι θα έφευγαν μου είχαν πει, η χαρά τους απερίγραπτη που θα ζήσουν όλο αυτό. Βέβαια κάποιοι άλλοι ήταν χαρούμενοι γιατί θα σπούδαζαν αυτό που πραγματικά ήθελαν. Εγώ από την άλλη θα έπρεπε να συνειδητοποιήσω ότι θα έμπαινα στον στρατό και αυτό μου φαινόταν βουνό γιατί θα ήταν η πρώτη φορά που θα ήμουν μακριά από φίλους και οικογένεια. Τελειώνοντας την θητεία μου έπρεπε να αποφασίσω τι θα κάνω επαγγελματικά στην ζωή μου, δεν είχα σπουδάσει, δεν ήξερα κάποια τέχνη, το μόνο πράγμα με το οποίο είχα καλή σχέση ήταν ο υπολογιστής μου και η μουσική.

 

Η πρώτη μου δουλειά

Ένα πρωί σηκώθηκα και είπα θα ψάξω για δουλειά ως τεχνικός Υπολογιστών, αυτό με ευχαριστεί και αυτό θέλω να κάνω. Όχι πολύ μακριά από το σπίτι μου βρήκα ένα μαγαζάκι το πολύ 20τμ. Για να καταλάβεις πόσο μικρό ήταν σχεδόν σε κάθε μου κίνηση έριχνα και κάτι από το ράφι. Ο κύριος Νίκος, ένας ευγενικότατος άνθρωπος με δέχτηκε και ήταν διατεθειμένος να μου μάθει όλα όσα ήξερε αλλά μου είπε ότι για αρχή δεν θα μπορούσε να μου δίνει περισσότερα από 50 ευρώ την εβδομάδα. Εγώ από την άλλη δεν είχα και πολλές επιλογές γιατί δεν είχα τίποτα, πραγματικά τίποτα. Ταυτόχρονα εκείνον τον καιρό βρήκα και δουλειά σε μία καφετέρια της πόλης. Πολύ δύσκολος ο συνδυασμός πρωί – βράδυ και σαν να μην έφτανε αυτό αποφάσισα να πάω και στα Δημόσια ΙΕΚ. Για 2 χρόνια δούλευα από τις 8:30-14:00, 14:30-18:00 ήμουν για μάθημα στα ΙΕΚ και μετά πήγαινα είτε στην καφετέρια για δουλειά είτε ξανά στο μαγαζί με τους υπολογιστές. Πάντα έλεγα ότι ο μόνος τρόπος να γίνω ανταγωνιστικός στο χώρο εργασίας είναι να αποκτήσω όσο γίνεται μεγαλύτερη εμπειρία και αυτό έκανα. Όλα έδειχναν να πηγαίνουν καλά αλλά δεν μπορούσα να κάτσω στο μαγαζάκι για πάντα. Δεν ήθελα να επαναπαυτώ σε αυτή την κατάσταση. Τα χρόνια περνούσαν και εγώ έκατσα εκεί 3 χρόνια και έφτασα να παίρνω 420ευρώ περίπου σε μία χώρα που εκείνες τις εποχές υπήρχαν μισθοί 3.000 ευρώ.

 

Κρίση Νο 1

Πάντα έλεγα: «υπομονή Τάσο, θα αλλάξουν τα πράγματα», και όντως αλλάξανε, βρήκα μία άλλη δουλειά σε μία εταιρεία μηχανογράφησης αλλά εγώ δεν ήξερα καν τι είναι η μηχανογράφηση. Ξέρεις δεν είναι εύκολο να σου πουν ξέχνα ότι ήξερες και έλα να μάθεις κάτι άλλο από την αρχή. Χρειάζεται πολύ κουράγιο και ψυχικό σθένος για να το κάνεις και όχι απλά να το κάνεις αλλά να το κάνεις και καλά. Εγώ τα είχα και τα δύο γιατί έκανα κάτι που αγαπούσα και δεν με ενοχλούσε να κάθομαι με τις ώρες να μαθαίνω καινούργια πράγματα. Στην νέα δουλειά τα χρήματα ήταν περισσότερα, περίπου 650 ευρώ τον μήνα αλλά πίστευα πως χρόνο με τον χρόνο θα γίνομαι καλύτερος και μαζί με εμένα θα ακολουθούσε και ο μισθός μου. Βλέπεις είχα σαν παράγοντα τους μισθούς της προ-κρίσης εποχής. Διανύοντας τον 3ο χρόνο στην εταιρεία ξεκίνησε και η κρίση στην Ελλάδα. Εγώ είχα δεσμευτεί με ένα 5ετές ευρωπαϊκό πρόγραμμα  που δεν μπορούσα ούτε εγώ να το σπάσω αλλά ούτε και ούτε και οι εργοδότες μου. Αργά ή γρήγορα η κρίση έφτασε και σε εμάς, ξεκίνησαν οι έναντι πληρωμές και θα σου πω από την εμπειρία μου ότι αν μία φορά μπεις μέσα τότε θα είσαι πάντα μέσα. Ξέρω ότι προσπαθούσαν για το καλύτερο, όμως η ψυχολογία μου άλλαζε καθημερινά. Το ένιωθα και εγώ αλλά και οι άνθρωποι που είχα δίπλα μου, 3 χρόνια σε μία τέτοια κατάσταση είναι πολύς καιρός. Λένε ότι τα λεφτά δεν είναι το παν αλλά λύνουν και δημιουργούν πολλά προβλήματα. Το μυαλό μου ήταν πολλές φορές μουδιασμένο, βλέπεις δεν το χωρούσε το μυαλό μου ότι έχω δουλειά αλλά δεν έχω λεφτά.

 

Οι Χάκερς και εγώ

Από μικρός θαύμαζα τους χάκερς. Διάβαζα ιστορίες γι’ αυτούς και το κάνω μέχρι και σήμερα με την ίδια όρεξη και το ίδιο ενδιαφέρον. Αποφάσισα τα βράδια να αφιερώνω χρόνο για να μάθω και εγώ αυτήν την τέχνη, ήθελα και εγώ αυτή την γνώση αλλά δεν ήξερα από που να ξεκινήσω. Όλα θέλουν τον χρόνο τους ιδιαιτέρα όταν δεν έχεις κάποιον για να σου πει από που  να ξεκινήσεις, που θες να καταλήξεις και τι χρειάζεσαι για να το κάνεις επάγγελμα. Ευτυχώς το ίντερνετ βοήθησε πολύ σε αυτό γιατί πλέον όλη αυτή η γνώση άνηκε σε πολλούς. Για 3 χρόνια τα βράδια αφιέρωνα τον χρόνο μου σε αυτά ενώ ταυτόχρονα έκανα 2 δουλειές που επίσης αγαπούσα πολύ. Πάρα πολλές φορές κοιμόμουν για χατίρι της μητέρας μου, ήμουν ικανός βλέπεις να το τραβήξω ως το τέρμα. Όμως χρειαζόμουν ξεκούραση, χρειαζόμουν προσωπική ζωή για να ξεχνιέμαι από τα προβλήματα της ημέρας. Απολάμβανα τις συζητήσεις με τον φίλο τον Βασίλη που πλέον κάνει τον όνειρο του πραγματικότητα στην Αγγλία. Είχαμε κάτι πολύ κοινό, ήμασταν ονειροπόλοι και κολλημένοι στην πόλη μας.

 

Η Διέξοδος

Όσο πιο βαθιά έμπαινα στον κόσμο των χάκερ τόσο πιο πολύ ενθουσιαζόμουν περιμένοντας πως και πως να φύγω από την δουλειά για να γυρίσω σπίτι να διαβάσω. Το διάβασμα μου όμως δεν ήταν τόσο εύκολο μιας και δεν ήξερα καθόλου καλά αγγλικά και όλα τα βίντεο, τα manual, τα websites που έπρεπε να διαβάσω ήταν στα αγγλικά. Επίσης, διάβαζα κάτι που δεν μπορούσα να εξηγήσω σε κανέναν, και καμιά φορά ακόμη και σε εμένα, τι είναι αυτό που κάνω, γιατί το κάνω, γιατί να ασχοληθώ με μια ειδικότητα που μόλις είχε εμφανιστεί στην Ελλάδα, γιατί πάλι να μπω σε μία διαδικασία να μάθω πάλι κάτι άλλο και το πιο δύσκολο κομμάτι ήταν ότι ήξερα πως για να κάνω αυτό θα πρέπει να φύγω από το μέρος που μεγάλωσα, από την οικογένεια μου, από τους φίλους μου, από τις συνήθειες μου.

Κρίση Νο 2 και οι Πιστοποιήσεις

Ο καιρός πέρασε, το πρόγραμμα τέλειωσε και εγώ έφυγα από την δουλειά με ένα υπόλοιπο αρκετά κοντά σε πενταψήφιο νούμερο αλλά είχα πει πάλι στο εαυτό μου όπως και σε όλη την ιστορία μου: «υπομονή, πάρε τα λεφτά και φύγε». Το «φύγε» το λες εύκολα η πράξη όμως είναι κάτι διαφορετικό, πως να φύγω έλεγα που να πάω; Πτυχία δεν έχω, αγγλικά δεν ξέρω, ακόμη και αυτό που έκανα για σχεδόν 9 χρόνια δεν ήταν κάτι γιατί θα έκανα κάτι καινούργιο πάλι, κάτι το οποίο δεν γνωρίζω και επίσης χωρίς κάποια ιδιαίτερα προσόντα. Δεν θα άλλαζα χώρα για να κάνω κάτι που θα μπορούσα να το κάνω και στην Ελλάδα έλεγα.

Δεν είχα πλέον δουλειά, αλλά ήξερα τι ήθελα να κάνω στην ζωή μου, είχα έναν στόχο και μέσα στον στόχο μου ήταν και τα αγγλικά. Ένας φίλος μου σύστησε την Κική, μία φοιτήτρια αγγλικής φιλολογίας που έκανε πολύ υπομονή μαζί μου για 1 χρόνο. Τα μαθήματα μας δεν διέφεραν και πολύ από ενός 8χρόνου παιδιού. Έφτιαξα το δικό μου μπλοκ και έγραφα τις προσωπικές μου εμπειρίες και τεχνικές στο «Χάκινγκ» [https://pentestlibrary.blogspot.gr].

Δεν μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου να κάνει κάτι διαφορετικό αλλά ήμουν 32 χρονών, ζούσα με τους δικούς μου, ήμουν άνεργος, από την πρώην δουλειά μου είχα ένα τεράστιο υπόλοιπο και ακόμη δεν είχα βρει τι πρέπει να κάνω για να βρω μία δουλειά ως «Pentester». Ένας πολύ καλός μου φίλος ο Θοδωρής  που βρίσκεται Ολλανδία μου είπε «Ξέρεις το LinkeIn»; «Όχι»,  απαντάω «δεν ξέρω καν τι είναι αυτό». Αφού μου εξήγησε έψαξα για τις πιστοποιήσεις που θα μου έδιναν το κλειδί για να ανοίξω κάποιες πόρτες. Έμεινα για 2 χρόνια άνεργος αλλά διάβαζα κάθε μέρα και κάθε μέρα που περνούσε όλο και πιο πολύ ήθελα να φύγω. Ξέρεις, δεν περνούσα πλέον καλά, δεν με γέμιζε τίποτα πλέον στην Ελλάδα. Όλοι φερόντουσαν φυσιολογικά στην καθημερινότητα τους αλλά για εμένα δεν ήταν τίποτα φυσιολογικό, δεν ήθελα να προσαρμοστώ σε αυτή την αρρωστημένη κατάσταση. Ήρθε ο καιρός να δώσω τις εξετάσεις για την πρώτη μου επίσημη πιστοποίηση και την πέρασα με επιτυχία (η χαρά μου απερίγραπτη).

Την επόμενη κιόλας μέρα άρχισα να στέλνω βιογραφικά, φαντάσου ότι ήθελα τόσο πολύ να φύγω που έστειλα βιογραφικό μέχρι και στο Κέιπ  Τάουν.  Πίστευα πως μετά από τόσα βιογραφικά που έστειλα θα με δεχόντουσαν κάπου ως junior pentester, απλά ήθελα μία ευκαιρία. Αλλά πάλι με δέχτηκαν. Δεν είχα λένε την «OSCP» της offensive-security. Ήξερα την OSCP αλλά δεν είχα ιδέα για τον βαθμό δυσκολίας. Για να καταλάβεις, οι εξετάσεις της κρατάνε 48 ώρες. Ναι, καλά άκουσες! 48 ώρες συνεχόμενες και δυστυχώς δεν θα κοιμηθείς. Ύστερα από 8 μήνες συνεχόμενου διαβάσματος (σχεδόν 10 ώρες την ημέρα) και εργαστηρίων αποφάσισα να δώσω εξετάσεις. Οι εξετάσεις αυτές ήταν κλειδί για να κάνω το όνειρο μου πραγματικότητα και δεν γινόταν να αποτύχω. Επίσης, ξέχασα να σου αναφέρω ότι οι πιστοποιήσεις είναι πανάκριβες και ειδικά για έναν άνεργο. Είχα επενδύσει τα πάντα στο όνειρο μου και δεν μιλάω μόνο από οικονομικής πλευράς.

 

Το Όνειρο

Λίγες ημέρες πριν τις εξετάσεις αποφάσισα να κάνω και εγώ ένα post στο LinkedIn για την OSCP,  παίρνοντας κάποια like από ανθρώπους που ήδη βρίσκονται σε αυτόν τον χώρο εργασίας και έχουν την συγκεκριμένη πιστοποίηση.  Αυτά τα like βοηθήσανε να δει το post μου ο Director (Γιάννης Ιωαννίδης) του Cyber Risk της Deloitte Κύπρου. Μου έστειλε μήνυμα και με ρώτησε αν ενδιαφέρομαι να μου πάρουν μία συνέντευξη και εννοείται πως δεν αρνήθηκα. Την επόμενη σχεδόν ημέρα επικοινωνεί ο Γιάννης μαζί μου και μου λέει: «Στο βιογραφικό σου δεν αναφέρεις σπουδές». Εκεί πάγωσα. Του απάντησα: «δεν σπούδασα», και εκεί είπα στον εαυτό μου ότι ήταν πολύ καλό για να είναι αληθινό. Δεν ήταν απλό ξέρεις γιατί και ο Γιάννης δουλεύει για έναν οργανισμό σε μία χώρα που αυτά είναι δεδομένα. Πως να πει ότι βρήκα κάποιον από το LinkedIn, από άλλη χώρα, χωρίς σπουδές και μεταπτυχιακά. Τελικά έδωσα μία τριπλή συνέντευξη και είχα μόνο μία ευκαιρία αλλά δεν με άγχωνε αυτό, με άγχωνε ότι είχα από την άλλη πλευρά του τηλεφώνου τον Partner του Cyber Risk και έναν BlackΗat τύπο που δεν είχα ιδέα τι είχε στο μυαλό του [https://www.blackhat.com/us-16/presenters/Yiannis-Ioannides.html]. Ξέχασα να σου αναφέρω ότι στις εξετάσεις για την OSCP απέτυχα. Λίγες εβδομάδες μετά μου απάντησαν: «σε επιλέξαμε». Αυτό που ένιωσα ήταν απερίγραπτο. Από τον Οκτώβριο του 2017 είμαι μέλος μιας  φοβερής ομάδας στο Cyber Risk της Deloitte Κύπρου και πλέον OSCP certified 🙂

 

 

Τα όνειρα δεν έχουν ταβάνι

Δεν υπάρχει εύκολος δρόμος δυστυχώς για να πετύχεις αυτό που τόσο αγαπάς. Θα πρέπει να είσαι έτοιμος να πληρώσεις ένα τίμημα αλλά όποιο και να είναι το τίμημα το αποτέλεσμα της επιτυχίας σου θα το επισκιάσει. Μείνε συγκεντρωμένος και αφοσιωμένος στον στόχο σου και μετά από αρκετές αποτυχίες και λάθη θα πετύχεις. Αλλά αν όχι, μην το βάζεις κάτω, τουλάχιστον εσύ προσπάθησες.

 

Τάσος.

Facebook: https://www.facebook.com/tasox

Instagram: tasos_tasox

“”Ο στόχος μου σαν ζωγράφος είναι να δημιουργήσω τα αισθήματα των ανθρώπων μου είτε είναι κοντινοί μου άνθρωποι είτε είναι άγνωστοι, χρησιμοποιώντας ένα υλικό το οποίο χρησιμοποίησαν αρκετοί ζωγράφοι. Αίσθημα.  Λυπητερό, χαρούμενο. Η πόρτα της ψυχής ενός ανθρώπου πιστεύω είναι τα μάτια. Μέσα στα μάτια κρύβονται μυστικά και αισθήματα, που δύσκολα φαίνονται στο γυμνό μάτι. Ο στόχος μου είναι η απελευθέρωση αυτών των πραγμάτων.  (Lakis Christofidis) “.