Search

Tag Archives: work

Αυτή η απορία είναι πλέον θεμελιώδες και ανήκει σε κάθε παρέα ανθρώπων ανεξαρτήτου ηλικίας και.. ονείρων.

Κάποιοι σπούδασαν, κάποιοι δούλεψαν, κάποιοι έφυγαν για λίγο και κάποιοι άλλοι έχουν ζήσει όλη τη ζωή τους Κύπρο. Έρχεται η φάση όμως που η ζωή δεν συγκλίνει με τις απαιτήσεις της καθημερινές που έχουμε και τις αυξημένες τιμές στα πάντα και το μεγάλο ανταγωνισμό..του ποιός θα και ζεί καλύτερα.

Θα μιλήσω για τους νέους. Είμαι και εγώ νέα και παιρνώ το ίδιο δίλλημα. Να μείνω ή να φύγω;

Από την μια θέλουμε να φύγουμε- να σπούδασουμε – να δουλέψουμε ή απλά να ταξίδεψουμε γιατί μας μαγεύει το άγνωστο και θέλουμε να το ζήσουμε. Σε κάποιες στιγμές ζούμε τόσο πολύ το άγνωστο που μας γίνεται πλέον γνωστό και θεμιτό για εμάς και αρνούμαστε να πάμε πίσω στη χώρα μας. Βρίσκουμε ίσως καλύτερο βιωτικό περιβάλλον, καλύτερες ευκαιρίες και νιώθουμε ότι αξίζουμε και ότι μας “θέλουν”. Νιώθουμε αρκετοί και ότι μπορούμε να συνεισφέρουμε κάπου ή και να μάθουμε κάτι που η χώρα μας δεν μας το παρέχει. Τότε κάπου εκεί σκεφτόμαστε να μείνουμε στα ξένα αφού η δική μας η χώρα δεν είναι πλέον για εμάς.Εκεί τουλάχιστον μπορούμε να είμαστε ο εαυτός μας και έχουμε την ελευθερία να ανακάλυψουμε πολλά περισσότερα πράγματα.

Από την άλλη όσο και να φύγουμε κάπου μέσα μας δεν αποκλείουμε το γεγονός να έρθουμε πίσω για λίγο ή πολύ ή και να μην φύγουμε ποτέ. Γιατί; Επειδή μάθαμε εδώ και το νησί μας είναι ναι μεν διεφθαρμένο και αφιλόξενο για τους νέους κυρίως αλλά είναι όμορφο. Η γενιές που πέρασαν όμορφα στη Κύπρο δεν ζουν πλέον ή έχουν βγεί σε σύνταξη. Αυτοί αγαπημένοι μου αναγνώστες είναι η μερίδα ανθρώπων που αλά Κυπριακά “εφάαν τζιαι εσπάσαν που τα ριάλλια” και μείναμε εμείς εδώ στο κενό και λίγο πολύ και πάλι στο άγνωστο. Νιώθουμε τη Κύπρο αφιλόξενη αφού σπουδάζουμε κάτι και δεν βρίσκουμε δουλειά στον κλάδο μας και αν ψάξουμε για αυτή την δουλειά θα πρέπει να βάλουμε “μέσον”. Η Κύπρος νιώθουμε πως δεν μας θέλει γιατί ότι και να κάνουμε πάντα κάτι θα χάνουμε αφού ή θα έχουμε μέσο- χαμηλό μισθό ή δεν θα μπορούμε να ζήσουμε μόνοι μας και να κάνουμε την οικογένεια μας αφού τα ενοικία και οι τιμές βρίσκονται στα ύψη και δεν είναι συγκλίνουν με τους μισθούς. Νιώθουμε ότι δεν έχουμε κάτι να δώσουμε εδώ γιατί υπάρχει σταθερότητα και αδράνεια στην αποδοχή νέων κλάδων και των κλάδων της τέχνης. Νιώθουμε ότι δεν μας θέλουν.

Τότε το δίλημμα γίνεται ακόμα πιο περίπλοκο.

Πιστέυω πως για τον καθένα από εμάς είναι καλό το να ταξιδέψουμε, να μάθουμε , να ζήσουμε και να σπουδάσουμε έστω και για λίγο κάπου έξω ούτως ώστε να μαζέψουμε εμπειρίες και όχι μόνο γνώσεις. Αν δεν έχουμε την ευχέρεια για αυτό τότε καλό είναι να ανοίξουμε το μυαλό μας και να διαβάσουμε βιβλία, να πάμε θεάτρο, να ασχοληθούμε με τα κοινά και να παρακολουθούμε τα γεγονότα. Το νόημα είναι να ανοίξουμε το μυαλό μας, να είμαστε αντικειμενικοί και έτοιμοι για νέα μαθήματα και εμπειρίες.

Οι εμπειρίες και οι γνώσεις δεν χρειάζεται να είναι σε μια κόλλα χαρτί. Αυτό δεν θα καθορίσει το ποιόν σου σαν άνθρωπος- σαν ύπαρξη αλλά σαν μητρώο για την επόμενη σου εργασία. Άφησε τον εαυτό σου να αναπτυχθεί, να δει τι θέλει και η απάντηση θα έρθει σε εσένα χωρίς να την τρέξεις. Δεν είναι εύκολο. Ίσως πιεστείς, ίσως τσακωθείς με τους δικούς σου και το σύστημα γενικότερα αλλά μην συμβιβαστείς μέχρι να ανακαλύψεις εσένα και τις ανάγκες σου.

Τότε θα ξέρεις αν κάνεις για την Κύπρο ή όχι με βάση πάντα τα δικά σου κριτήρια και τα δικά σου θέλω. Το μόνο που θέλω να προσθέσω και κάπου εδώ κλείνω το άρθρο.. είναι ότι εμείς είμαστε το μέλλον της Κύπρου.

Μείνετε δυνατοί και όλα θα φτιάξουν. Όχι από μόνα τους. Θα τρέξεις λίγο αλλά θα βγεί μόνο σε καλό.. είτε είσαι Κύπρο είτε όχι. Η αλλαγή όμως είμαστε σίγουρα εμείς.

Οι σκέψεις δικές σας.

Η Εργατική Πρωτομαγιά είναι η ημέρα που γιορτάζουν οι εργάτες. Το 1886 τα εργατικά συνδικάτα στο Σικάγο ξεσηκώθηκαν με το σύνθημα «Οχτώ ώρες δουλειά, οχτώ ώρες ανάπαυση, οχτώ ώρες ύπνο», διεκδικώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας και το 8ωρο ωράριο το οποίο απολαμβάνεις εσύ σήμερα. Βέβαια μια τέτοια διεκδίκηση δεν ήρθε χωρίς να χυθεί αίμα, όπως κάθε μεγάλη αλλαγή χρειάστηκε να θυσιαστούν κάποιοι. Δυστυχώς όμως, μετά από τόσους αγώνες υπάρχουν άνθρωποι που εργάζονται σε άθλιες συνθήκες όπως και ανήλικα παιδιά που δουλεύουν για ψίχουλα.
Τραγική ειρωνεία ε; Να υπάρχουν άνθρωποι που πέθαναν για να έχεις εσύ αυτά τα προνόμια και άλλοι που δουλεύουν σε συνθήκες σκλαβιάς, ενώ εσύ βαριέσαι να δουλέψεις ή έχεις καλομάθει τόσο πολύ από τα λεφτά του μπαμπά και της μαμάς.

Βέβαια οι εργάτες τότε ήταν εργάτες με όλη την σημασία της λέξης. Η εργασία τους ήταν χειρωνακτικής φύσης και όχι δεν καθόντουσαν σε ένα γραφείο πίσω από ένα υπολογιστή με κλιματιστικό. Όπως και να έχει η τεχνολογία εξελίχθηκε και πολλά νέα επαγγέλματα έχουν εμφανιστεί από τότε, που αρκετά από αυτά απαιτούν γραφείο, υπολογιστή και κλιματιστικό.

Έτσι αυτό που μπορείς να κάνεις εσύ σήμερα, σαν ένας τρόπος να τιμήσεςι όσους αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν είναι να αγαπάς την δουλειά σου, να είσαι ανθρώπινος με τους υπαλλήλους σου και να αγωνίζεσαι όσο μπορείς κατά της παιδικής εργασίας και οποιουδήποτε είδους εργασίας που καταπατά τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Τέλος, τώρα που η σημερινή μέρα πλησιάζει στο τέλος της ίσως είναι η κατάλληλη στιγμή να αναρωτηθείς αν η δουλειά που κάνεις σε γεμίζει. Αν αυτές τις 8 ώρες τις αξιοποιείς στο έπακρο. Αν κάθε πρωί ξυπνάς με ενέργεια και όρεξη για να πας στη δουλειά σου ή αν περιμένεις πως και πως τα Σαββατοκύριακά και τις αργίες να έρθουν. Αν η απάντηση στο τελευταίο ερώτημα είναι θετική, αν μετράς τις ώρες για να φύγεις από την δουλειά σου, τότε είναι καιρός να κάνεις κάτι γι’ αυτό και άμεσα. Ήρθε ο καιρός να παραιτηθείς και να βρεις κάτι άλλο που θα σε γεμίζει. Η ζωή είναι πολύ μικρή για να σπαταλάς το ⅓ της ημέρας σου σε κάτι που δεν σε γεμίζει αλλά αντίθετα σε αγχώνει και σου χαλάει την διάθεση.

Φυσικά μια τέτοια απόφαση είναι μεγάλη, εξαιρετικά σημαντική και δύσκολη. Σκέψου όμως τι σε αγχώνει περισσότερο η δουλειά που έχεις τώρα ή η απόφαση να κάνεις μια νέα αρχή, που σίγουρα θα σε οδηγήσει κάπου πολύ καλύτερα! Για φαντάσου να έχεις μια δουλειά στην οποία θα ανυπομονείς να πας και δεν θα καταλαβαίνεις πότε ήρθε η ώρα να σχολάσεις, μια δουλεία που θα σε παθιάζει και θα σε γεμίζει ενέργεια και ενθουσιασμό.

Λοιπόν, για μένα αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος να τιμίσουμε τους αγώνες που έδωσαν τόσοι και τόσοι άνθρωποι.

Κάθε μέρα λέω στον εαυτό μου ότι βρίσκομαι σε καλό δρόμο.. ότι μπήκα σε ένα πρόγραμμα και ξέρω τι θέλω. Ισχυεί όμως αυτό; Μήπως το λέω για να εκλογικεύσω κάτί ή ίσως για να με παρηγορήσω;

Δεν ξέρω την απάντηση. Ότι και αν κάνω δεν με ευχαριστεί στο 100%. Κάτι λείπει και δεν ξέρω τι. Ίσως λείπει κάποιο κομμάτι του εαυτού μου που δεν έχω βρεί ακόμη; Χμμμ..

Προσπαθώ να βρω τη χαρά μέσα από την οικογένεια, τους φίλους μου και εμένα. Προσπαθώ να είναι όλοι χαρούμενοι και έτσι ίσως είμαι και εγώ.

Μπορεί και να σπαταλώ πολύ ενέργεια στη τελική ούτε αυτό όμως μπορώ να το απαντήσω με σιγουριά. Το μόνο που βλέπω αυτή τη στιγμή μπροστά μου είναι ένα αβέβαιο μέλλον κυρίως στα επαγγελματικά μου.

Τελικά τι θέλω; Μια εργασία σταθερή- μόνιμη ίσως και κυβερνητική για να βρω την υγειά μου ή θέλω να εξερευνήσω και να καταλήξω σε τι πραγματικά θέλω και μου πάει;

Νομίζω και αυτό στη πορεία θα το ανακαλύψω. Λίγο πριν παρανοήσω ή λίγο πριν βρώ πραγματικά τι θέλω. Καλή μου τύχη λοιπόν.

Το μέλλον είναι τόσο αβέβαιο που και αυτό με ενθουσιάζει έστω και λίγο!

Ήμουν στη δουλειά. Ήρθε ένας πελάτης που είναι περισσότερο φίλος μου θα μπορούσα να πω. Για πρώτη φορά ήμασταν μόνοι μας και αρχίσαμε τις σταθερές μας κουβέντες.Με ρώτησε τι κάνω με τη ζωή μου, ποια είναι τα όνειρα μου, τι θα ήθελα να κάνω στο μέλλον.

΄Άρχισα να μιλώ.Μιλούσα έντονα. Το καταλάβαινα και εγώ η ίδια. Σε εκείνη τη φάση του έλεγα για τα όνειρα μου και τα πλάνα μου που έχω για το 2019.Με διέκοψε και μου είπε.. “Ακούς το τόνο της φωνής σου;” Ντράπηκα.Μετά όμως του είπα.. “Ναι γιατί;” και μου λέει.. “Μην χάσεις ποτέ τη φωνή σου”.

“Μην χάσεις ποτέ τη φωνή σου.” Ήταν από τα πιο όμορφα λόγια που άκουσα. Μου εξήγησε τι εννοεί και ήταν ακόμη πιο όμορφο. Μου είπε ότι μιλώ έντονα, με πάθος, με θέληση και με τόλμη. Ξέρω που πατούν τα πόδια μου και έχω μια στρατηγική για εμένα. Είμαι όλο ζωή και μου είπε να παραμείνω έτσι ακόμα και όταν βρω τον “πρίγκιπα”, ακόμα και όταν είμαι πνιγμένη από τις δουλειές και τη ρουτίνα της ζωής.

Του είπα πως δεν θα τη χάσω γιατί η φωνή αυτή είμαι εγώ. Δεν μπορούσα να το υποσχεθώ γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να γίνει και ποιες συγκυρίες που έρθουν στη ζωή σου σε επηρεάσουν.

Τουλάχιστον για τώρα, το 2019 ο στόχος μου είναι αυτός. Να μην χάσω τη φωνή μου και να κάνω τα όνειρα μου πραγματικότητα.

Μ.

Δευτέρα σήμερα και καλή βδομάδα να έχουμε!

Το ξέρω δύσκολο να δουλεύεις ενώ οι γιορτές σου χτυπόυν την πόρτα και πόσο μάλλον Δευτέρα μέρα! Που να βρεις μυαλό όταν σκέφτεσαι διακοπές, χαλάρωση, ατελειώτες ώρες στον καναπέ και πολλά μα πολλά ποτά και τα  έξω; Υπομονή θα έρθουν και αυτά. Για την ώρα έχεις πράγματα να κάνεις, εξετάσεις, deadlines να προλάβεις και  χρειάζεσαι καλό προγραμματισμό κι άλλη υπομονή!  Γι΄αυτό φόρεσε το καλύτερο σου χαμόγελο και  δες την καινούρια μέρα και βδομάδα με αισιοδοξία! Σπάσε την “παράδοση” της και καλά ανυπόφορης Δευτέρας και απέδειξε σε όλους πως για σένα δεν έχει σημασία τη μέρα είναι!

Kαλή μας τύχη λοιπόν σε ό,τι και αν κάνουμε!