Search

Tag Archives: thoughts

Ζούμε σε μια εποχή όπου μας προσφέρονται άπειρες επιλογές. Καθημερινά επιλέγουμε από το τι θα φάμε, τι θα φορέσουμε, πως θα αντιδράσουμε σε μια κατάσταση μέχρι το αν θα συνεχίσουμε να είμαστε σε μια δουλειά που δεν μας αρέσει ή θα παραιτηθούμε.

Μπορεί για εμάς αυτή η ελευθερία επιλογών και η γκάμα επιλογών να είναι κάτι δεδομένο, κάτι αυτονόητο. Λοιπόν δεν ήταν πάντοτε έτσι, αφού κυρίως για να μπορούν οι γυναίκες να έχουν αυτό το δικαίωμα να αποφασίσουν για την ζωή τους, δόθηκαν μεγάλοι αγώνες. Επίσης δεν είναι ακόμη έτσι για πολλά εκατομμύρια συνανθρώπων μας, για πολλούς και διάφορους λόγους είτε επειδή , τρέχουν να σωθούν από τον πόλεμο που ξέσπασε στη χώρα τους, είτε γιατί ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας είτε γιατί ζουν σε δικτατορικό καθεστώς, είτε γιατί κακοποιούνται σωματικά και ψυχολογικά κ.ο.κ.

Οπόταν καλό είναι να μάθουμε να εκτιμάμε αυτό το τόσο απλό και δεδομένο που έχουμε, την ελευθερία να επιλέγουμε. Γιατί για εμάς είναι ένα απλό δικαίωμα μα στα μάτια εκείνων που δεν μπορούν να το έχουν, είναι προνόμιο, ίσως είναι αυτό που ποθούν πιο πολύ, να μπορούν να έχουν επιλογή. Είναι καιρός να σκεφτούμε τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα και να σταματήσουμε να είμαστε τόσο προσκολλημένοι στα υλικά αγαθά κια να εθελοτυφλούμε.

Εμείς έχουμε την επιλογή να βοηθήσουμε έστω και λίγο τα άτομα αυτά τα οποία την στερούνται. Έτσι μην κλείνεις την πόρτα σους πρόσφυγες που έρχονται στην χώρα μας για να σώσουν την ζωή τους και να κάνουν μια καινούρια αρχή. Μην αδιαφορείς για τον συνάνθρωπο σου που ζητά την βοήθεια σου, δεν είναι από επιλογή του, σε κανένα δεν αρέσει αν ζητιανεύει λίγη βοήθεια όποιου είδους και αν είναι. Κανείς δεν θέλει να εξαρτάται από τους άλλους και κανείς δεν επιλέγει αν είναι φτωχός , να είναι άρρωστος.

Κανείς δεν επιλέγει να μην έχει επιλογή!


Γράφει η Μαρίνα Σαβεριάδου

Μαΐου 13, 2019

Μέρα Δευτέρα στο μικρό μου σπίτι στα Λιβάδια, με την Αρίθα Φράκλιν να
τραγουδά “a change is gonna come” και τον Σκάμπι στρογγυλοκαθισμένο
στον καναπέ πίσω μου. Αν και ακούγοντας τη φωνή της Αρίθα μου έρχεται
να κλείσω μάτια και φώτα και απλά να ξαπλώσω και να την ακούω, θα
αντισταθώ στην ιδέα και θα γράψω.

Τον Σκάμπι τον κούρεψα έχει λίγες μέρες και όπως λέει η bff μου έπιασε
προαγωγή, έγινε το παραχαιδεμένο του σπιτιού, κοιμάται μέσα, απλώνει
κανονικά σε όλους ανεξαίρετα τους καναπέδες, τον σκεπάζουμε με τις
κουβέρτες και έχει το κουιλτ του στον καναπέ της κουζίνας και γενικά
ζει μια παραδεισένια ζωή. Πριν το κούρεμα του κοιμόταν έξω και γενικά
ήταν σε μαύρο χάλι και δεν του δίναμε καμιά σημασία. Ήμασταν αδιάφοροι
και κακοί μαζί του και ειδικά εγώ που τον έβλεπα και νευρίαζα μερικές
φορές και σκεφτόμουν ότι δεν τον θέλω πια. Το παραδέχομαι έτσι ένιωθα
και ο λόγος που ένιωθα έτσι ήταν γιατί τον Αύγουστο που μας πέρασε
πέθανε το άλλο μου σκυλάκι, η Μπέλλα μου και μετά τον θάνατο της
Μπέλλας ενιωσα απέχθεια για τον καημένο τον Σκάμπι..τελοσπάντων  μου
πέρασε και αναπληρώνουμε τις μέρες της αδιαφορίας μας προς τον Σκάμπι
με έξτρα περιποίηση και αγάπη.

Τις συναισθηματικές αντιδράσεις μου σε διάφορα γεγονότα τις εξετάζω
συχνά και πολλές είναι οι φορές που αντιλαμβάνομαι μεταχρονολογημένα
τα κίνητρα μου. Δηλαδή πρώτα δρω και αργότερα κάθομαι να εξετάσω τον
λόγο, λίγο ή πολύ καιρό μετά, όμως την ώρα που δρω βασίζομαι στο
ένστικτο μου και συνήθως οι επεξηγήσεις που δίνω στο μέλλον, επαρκούν
για να δικαιολογήσουν την πρώτερη μου πράξη.

Και φυσικά κάποια στιγμή έκατσα και εξέτασα και τα κίνητρα μου για την
συμπεριφορά μου απέναντι στον Σκάμπι. Αν αφήσεις ένα σκύλο έξω στην
βεράντα μόνο του, παραμελημένο, ακούρευτο για μήνες και το μόνο που
κάνεις είναι να του βάζεις φαΐ και νερό μια φορά την ημέρα παίρνει
μήνες να καταλάβεις ότι αυτό που έκανες στην ουσία ήταν να δημιουργείς
μια απόσταση μεταξύ εσένα και του σκύλου, πως  τον αφήνεις να
ασχημίσει και να βρωμεί για να μη σε πλησιάζει, για να τον βλέπεις και
να νιώθεις αηδία για να μην έχεις καμιά διάθεση να τον αγκαλιάσεις και
να τον αγαπάς λιγότερο, γιατι όταν αγαπάς λιγότερο, πονάς λιγότερο
οταν θα έρθει η ώρα που θα τον χάσεις ή θα πεθάνει, ή φτάνεις στα άλλα
άκρα που εύχεσαι κρυφά μέσα σου να τον χάσεις ή παρακαλάς κάποιον να
τον πιάσει και να φύγει.

Παίρνει καιρό να καταλάβουμε τι κάνουμε, να καταλάβουμε τα κίνητρα
μας, και να καταλάβουμε ότι ο φόβος, ο φόβος της απώλειας, είναι
εκείνος ο μεγάλος τοίχος που μας κρατά πίσω από το να συνδεθούμε με
άλλα όντα, ανθρώπινα και μη. Υπάρχει εκείνο το όριο που βάζεις στον
εαυτό σου για να μη συνδεθείς πολύ και να μην πονέσεις.
Όσον αφορά τους ανθρώπους πάλι έχω μια βαθιά επιθυμία και δίψα για
σύνδεση, για βαθιά και ουσιαστική επικοινωνία, για συζητήσεις τύπου
ψυχανάλυσης, λατρεύω να καταδύομαι στα βαθιά νερά του ψυχισμού των
ανθρώπων, ίσως και αυτός να είναι ένας λόγος που κάποιοι κάνουν
μεταβολή γιατί έχουν μάθει να περιορίζονται σε επιφανειακές συζητήσεις
και αποφεύγουν οτιδήποτε προσωπικό για να μη φανούν για οποιοδήποτε
λόγο ευάλωτοι, αλλά είναι και κάποιοι άλλοι, που με την πρώτη φορά που
θα με συναντήσουν, θα μου πουν την ιστορία της ζωής τους και τους
φαίνεται παράξενο πους τους προκλήθηκε η ανάγκη και την άνεση να
μιλήσουν και να πουν προσωπικά θέματα σε μένα. Και ακριβώς αυτή η δίψα
μου για σύνδεση με κάνει αλλεργική σε επιφανειακές συζητήσεις και δε
θα με βρεις σε καφέ να μιλώ για τα νύχια μου και να ανταλλάζω
συνταγές. Μπαίνουν για λίγο άνθρωποι στη ζωή μου και δεν στεριώνουν
ακριβώς αν δεν εντοπίσω αυτή τη σύνδεση μεταξύ μας σε κάποιο άλλο
επίπεδο και ουδέποτε είχα την ικανότητα να διατηρήσω επικοινωνία με
άτομα για τα οποία δεν είχα γνήσιο και βαθύ ενδιαφέρον ή να αισθανθώ
ότι έχουν εκείνοι για μένα. Είναι ένα επίπεδο πέραν του λεκτικού, όχι
απαραίτητα σωματικού, ένα επίπεδο που αφορά την επικοινωνία με λίγα ή
καθόλου λόγια, υπάρχει η άνεση να μιλήσεις ή να μη μιλήσεις και ποτέ
δεν υπάρχει καμιά ανάγκη να πείσεις.

Εδώ και λίγες μέρες ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο του Rollo May “love
and Will”  γράφω τον πρωτότυπο τίτλο γιατί στα ελληνικά η μετάφραση
ήταν χάλια και υποβιβάζει το θέμα του βιβλίου που είναι επιστημονικό.
Τον Rollo May μου τον σύστησε ο Ίρβιν Γιάλομ στην αυτοβιογραφία του. Ο
Γιάλομ, σπουδαίος ψυχοθεραπευτής και πολύ καλός συγγραφέας, από τους
αγαπημένους μου, γράφει για τους ψυχολόγους που θαύμαζε και ένας από
αυτούς ήταν και ο ΄Ρόλλο Μέι. Εχοντας εμπιστοσύνη στην κρίση του
Γιάλομ είπα να δω ποιος είναι αυτός ο Ρόλλο Μέι και γιατί τον θαύμαζε
τόσο πολύ. Πήγα και πήρα το βιβλίο το Love and Will και διαβάζω τα
αποτελέσματα ερευνών και μελετών της δεκαετίας του 50-60 που
αντικατοπρίζουν με απίστευτη ακρίβεια την εποχή μας.

Απόσπασμα από το βιβλίο σελ. 93

τώρα το πρόβλημα δεν είναι καθαυτή η επιθυμία και η ανάγκη
ικανοποίησης του συντρόφου, αλλά το γεγονός ότι η ανάγκη ερμηνεύεται
από τα πρόσωπα της ερωτικής συνεύρεσης μόνο τεχνικά – ανάγκη για
φυσικό αισθησιασμό. Αυτό που παραλείπεται, ακόμη και από το ίδιο μας
το λεξιλόγιο είναι η εμπειρία του να προσφέρεις συναισθήματα, να
μοιράζεσαι φαντασιώσεις, να χαρίζεις τον εσωτερικό σου ψυχικό πλούτο,
πράγματα που φυσιολογικά παίρνουν κάποιο χρόνο και βοηθούν την αίσθηση να υπερβεί τον εαυτό της και να γίνει συγκίνηση, και την συγκίνηση να γίνει αυτουπέρβαση γινόμενη τρυφερότητα και κάποτε αγάπη

Ο Ρόλλο Μέι έγραψε τα πιο πάνω το 1965, πριν ακόμα μπει στη ζωή μας
για τα καλά το ίντερνετ, τα κοινωνικά δίχτυα κλπ. Που να ήξερε ότι σε
πενήντα χρόνια η κατάσταση θα ήταν ακριβώς όπως την περιέγραφε.

Αυτό που με τόση ακρίβεια περιγράφει στο βιβλίο του ο κ. Μέι είναι ότι
από τη στιγμή που ο άνθρωπος απελευθερώθηκε σεξουαλικά έκλεισε κάθε
συναισθηματική θυρίδα  Θεωρείται απόλυτα φυσιολογικό ο σύγχρονος
άνθρωπος να πηδηχτεί με οποιονδήποτε, οποιαδήποτε στιγμή, επώνυμα ή
ανώνυμα, να παραγγείλει από το κινητό του, την με ή χωρίς πληρωμή
αρσενική ή θηλυκή πόρνη, με ένα πάτημα ενός κουμπιού και μετά από δύο
ώρες να την στείλει στο σπίτι της και να παραγγείλει φαστ φουντ  γιατί
πείνασε,  περνώντας από την  μια εμπορική συναλλαγή στην άλλη χωρίς
κανένα συναισθηματικό κόστος.  Αυτό που βιώνεται ως μια επαναληπτική
μουνο-πεο-συλλεξία για επιβεβαίωση, και ονομάζεται με πολλούς
μοντέρνους  τίτλους, friends with benefits και fuckbuddies, one night
stands και ξεπέτες αλλά προς Θεού μη συνδεθούμε ανεπανόρθωτα. Μια
συναλλαγή που πολλές φορές δεν εμπεριέχει προσωπική επαφή, μια μαλακία με τη βοήθεια της οθόνης της τηλεόρασης σου ή του κινητού σου με
παρτενέρ μια δυστυχισμένη και απελπισμένη ύπαρξη στην άλλη άκρη της
γραμμής, πίσω από μια άλλη οθόνη, σε μια άλλη χώρα, σε μια άλλη
ήπειρο, όσο πιο μακριά, τόσο το καλύτερο, όσο πιο μακριά, τόσο
λιγότερες η πιθανότητες να συναντηθείς από κοντά, αυτό είναι το μόνο
ασφαλές σεξ, εκείνο που ο εγκέφαλος αποφασίζει σε ποιον θα δώσει το
γεννητικό όργανο, παρακάμπτοντας την καρδιά, παρακάμπτοντας τον κόπο,
την προσπάθεια, και την όποια μαγεία!

Αυτή η αφθονία σεξουαλικών συντρόφων, αυτή η εύκολη πρόσβαση ανά πάσα στιγμή σε ένα ακόμα διαθέσιμο σώμα, έχει υποβιβάσει τον άνθρωπο σε ένα αντικείμενο χρήσης και ο σκοπός που είναι η “επιβεβαίωση” δεν
επιτυγχάνεται γιατί βαθιά μέσα σου αντιλαμβάνεσαι ότι δεν “επιλέγηκες”
συνειδητά αλλά “έτυχες” γιατί ήσουν ο άμεσα διαθέσιμος την παρούσα
στιγμή που ο άλλος ήθελε να εκτονωθεί.  Αυτό που νιώθεις είναι ότι
είσαι απλά ένας από τη μάζα.

Είναι πολλοί εκεί έξω και αυτό βολεύει μια χαρά γιατί στο πίσω μέρος
του μυαλού σου υπάρχει η δικλείδα ασφαλείας ότι πάντα θα υπάρξει ακόμα
ένας. Είναι πολλοί εκεί έξω και εσύ αποφασίζεις να μην συνδεθείς με
κανένα, γιατί αν συνδεθείς με αυτόν ή αυτήν και έρθει κάτι καλύτερο
πιο μετά θα νιώθεις βλάκας που συμβιβάστηκε τη στιγμή που υπάρχει
πάντα μια ομορφότερη, μια που δε γεύτηκες ακόμα, μια που θα χει ένα
application που δεν το έχει το παλαιότερο μοντέλο, στην τελική όμως το
νέο μοντέλο γυναίκας ακριβώς όπως και το νέο σου μοντέλο κινητού δεν
θα το αγαπήσεις ποτέ όσο περιμένεις να βγει κάτι καινούριο.

Σωματα κενά και ποτέ θα δε ζήσουν την ηδονή του να κάνεις έρωτα με
έναν άνθρωπο που φοβάσαι μη χάσεις και να επιλέγεις να τον αγαπήσεις
και να του δοθείς παρόλον ότι φοβάσαι μην τον χάσεις. Και μπορείς με
την βοήθεια του μπλε χαπιού να πηδάς μέχρι τα βαθιά γεράματα αλλά χάπι
τη συναισθηματικη ανικανοτητα δεν θα βγάλει ποτέ καμιά
φαρμακοβιομηχανία.  Ο Ρόλλο Μέι μιλά και για αυτούς που θα μείνουν έξω
από αυτό το σύγχρονο σεξουαλικό πάρε-δώσε, αυτούς που θα είναι
απροσάρμοστοι  σε αυτήν την αρρωστημένη εποχή της απάθειας και όσα
αυτή συνεπάγεται, που δεν θα μπορούν να λειτουργήσουν με τα στάνταρτς
της εποχής και θα είναι εκτός, αυτοί θα υποφέρουν περιμένοντας να
ζήσουν με ιδεώδη και αξίες φθαρμένες μιας άλλης εποχής που δεν ισχύουν
πλέον.

Ο Σκάμπι κοιμάται δίπλα μου  και οι r.e.m τραγουδούν everybody hurts …

Γράφει η Μαρίνα Σαβεριάδου

Ιανουαρίου 29, 2019

Και κατάφερα και σου μίλησα…παραμέρισα το θυμό και σου μίλησα, γιατί
πρώτη εγώ ξέρω ότι δεν είναι στ’ αλήθεια θυμός, είναι ένα παράπονο και
το παράπονο στρέφεται πάντα εντός μας.. ένα παράπονο όχι γιατί δεν με αγάπησε εκείνος, γιατί πώς μπορεί κάποιος να αγαπήσει αν δεν του τύχει και ενώ εκείνος βλέπει και αναγνωρίζει ότι ο άνθρωπος απέναντι του είναι ένας άνθρωπος που θα μπορούσε εύκολα να αγαπήσει, έχει όλα εκείνα που τον ελκύουν, που τον ενθουσιάζουν παρόλα αυτά δεν το νιώθει, είναι ένα όργανο πουπεριμένεις να ακούσεις τον ήχο του, αλλά είναι άηχο.


Έτσι και εγώ καταλάγιασα το θυμό μου και στωικά και σιωπηλά μέτρησα
στο δεξί μου χέρι τις αλήθειες μου “είσαι όμορφη” είπε ο ένας, “πρώτη φορά γνώρισα τόσο έξυπνη γυναίκα” είπε ο άλλος, και εκείνος, ο ένας που είπε “σ αγαπώ, σε λατρεύω, είσαιη γυναίκα της ζωής μου”, ήταν ήδη νεκρός
και όλοι είχαν το δίκαιο τους και όλοι έλεγαν αλήθεια και όλοι
αγάπησαν στο μέτρο τους γιατί κανένας δεν αγαπά τον απέναντι του,
αγαπά τον καθρέφτη του και δύσκολα αγαπάς όταν σε κοιτάει η αλήθεια
στα μάτια.


Γι αυτό  σου μίλησα και γι αυτά σου εξηγώ και γι αυτό μιλώ στους
ανθρώπους ακόμα και όταν δεν με αγαπούν ακόμα και αν δεν με επιλέγουν,
ακόμα και αν θα σταθούν δίπλα μου για λίγο και μετά προχωρήσουν λίγο
παρακάτω.

Μου θυμίζει τούτη η διαδικασία τα παιδάκια που στέκουν στα
ορφανοτροφεία και έρχονται οι γονείς και τα βάζουν να σταθούν στη
σειρά και εκείνο το ένα πάντα το προσπερνάνε..


Μου θυμίζει κάτι ρούχα στις βιτρίνες που τα φοράνε στην κούκλα και
περνάνε οι κυρίες και το βλέπουν αλλά δεν ξέρει κανείς γιατί, αν είναι
εκείνο το ασημένιο κουμπί στον κολάρο ή το ύφασμα πολύ βαρύ, αρέσει
αλλά όχι τόσο όσο να το πάρουν,  το δοκιμάζουν αλλά πάντα το βγάζουν
και λένε όχι όχι είναι καλό αλλά οχι για μένα.

Αυτό, είσαι καλή, όμορφη, έξυπνη, ταλαντούχα αλλά όχι για μένα.
Αν μια γυναίκα ήταν αλαζονική θα έλεγε ότι ίσως δεν την ήθελε κάποιος
γιατί ήταν πολλή του, πολύ έξυπνη, πολύ όμορφη, πολύ ικανή, τόσο που
δεν θα τον είχε ποτέ ανάγκη, ίσως να προσπαθούσε να το παίξει ανώτερη
και να κάτσει να κάνει ικασίες ότι εκείνος δεν είναι έτοιμος, είναι
φοβισμένος, ίσως τα μαύρα μέσα του να μην αφήνουν χώρο στο λευκό της
αγάπης.


Αν πάλι ήταν προσγειωμένη θα έλεγε ότι όλα αυτά είναι κοινωνικά
φαινόμενα και οι άνθρωποι πια το βρίσκουν αδύνατο ή άσκοπο να
ενώνονται με έναν και μόνο άνθρωπο

Αν κατέγραφε την πραγματικότητα γύρω της και το πώς πάει η διαδικασία θα έλεγε:

Κόβεις τον εαυτο σου κομμάτια, σε άλλον δίνεις το σώμα σου, σε άλλον
τη φιλία σου, με άλλον μοιράζεσαι τα προβληματα σου, σε άλλον δίνεις
ένα κομμάτι τη ψυχή σου και σε κάθε ένα μέρος από αυτό που θέλει να
πάρει, έτσι ώστε αν κάποιος φύγει να μείνουν τα υπόλοιπα κομμάτια, να
μένει ο κορμός ανέπαφος και να αναπλάθεσαι από την αρχή, με αποτέλεσμα
να μη δίνεσαι ολόκληρος σε κανέναν αλλά πληρώνεις και το τίμημα ποτέ
να μην έχεις κανέναν ολόκληρο, μόνο κομμάτια, στιγμές, την ανάσα τους
ενός, τα γλυκόλογα του άλλου, τα ξεσπάσματα θαυμασμού, μια όαση που
έρχεται ο κάθε κουρασμένος να ξεκουραστεί  ή ένα ουρητήριο που
χρησιμοποιεί για να ξαλαφρώσει.

Και εκείνοι όλοι μόνοι τους και εσύ μόνος, και εσύ σκορπισμένος και
εκείνος μισός ο άλλος μικρός ο άλλος διαλυμένος και κανείς κανενός
γιατί ο άνθρωπος μόνο ολόκληρος με ολόκληρο ενώνεται..

Την ώρα που φεύγει ο θυμός έρχεται πάλι εκείνο το παράπονο,  σου
αφαιρεί χρόνια, σε κάνει πάλι παιδί και σε στήνει στη σειρά, ντυμένο
με τα καλά σου ρούχα, καλοχτενισμένα, να περιμένεις..
και φεύγει ο θυμός, γιατί κανένα μικρό παιδί δεν μπορεί να μείνει
θυμωμένο για πολύ, γιατί είναι μεγάλη και επιτακτική η ανάγκη για
αγάπη, τόσος ο πόνος που μοιάζει με ικεσία, θα έλεγεξέρω πολύ καλά πώς πάει αυτός ο κύκλος.. η αγάπη να είναι πιο βαθιά από τον πόνο, ποτέ δεν θύμωσα με αυτούς πουπόναγαν περισσότερο από εμένα, να σε αγαπάω μόνο μπορώ, όσο ναγιατρευτείς, όσο να σταθείς, όσο να πετάξεις ..

Μέχρι τότε … ημίμετρα, και προσποιήσεις και υποκρισίες του κερατά
και προσχήματα και μισόλογα
..σήμερα είχα ανάγκη να σου μιλήσω, να θυμηθώ το τελευταίο σχήμα που
γέμιζε το κενό

Βλέπεις το κενό παίρνει πάντα το σχήμα του τελευταίου που το γέμιζε,
για την αναλαμπή στα μάτια σου, για εκείνη την απειροελάχιστη
στιγμή..γι αυτό κατάφερα και σου μίλησα και δεν έχω κάτι να σου
συγχωρέσω γιατί δεν ήταν στο χέρι σου γιατί κανένας ποτέ δεν επέλεξε
ποιον και για πόσο θα αγαπήσει, γιατί κάτω από το παγωμένο
προγραμματισμένο ρομπότ είναι αυτός που φωνάζει όπως κάποτε φώναζες
και εσύ “θέλω να αγαπήσω και να αγαπηθώ, ολόκληρος και να μην μείνει
κανένα κομμάτι μου να αιωρείται”
μέχρι τότε και μόνον τότε ..

Γράφει η Χριστίνα Λυσάνδρου

Σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες, κυρίως το 80-90% των διαταραχών οφείλονται σε αιτίες νοητικής δυσλειτουργίας, Louise L.Hay, 1992, Heal Your Body. Το σώμα μας αποτελεί τον καθρέπτη των σκέψεων και των πεποιθήσεων μας. Η σωματική υγεία προέρχεται από την ψυχική υγεία, την αγάπη, την αποδοχή, την επιδοκιμασία και την συγχώρεση. Όταν δεχόμαστε με αγάπη τα μηνύματα του σώματος μας, θα μπορούμε να το προστατεύουμε επιτυχώς οποιαδήποτε στιγμή. Το σώμα μας πάντοτε έχει την ανάγκη να μας μιλήσει, φτάνει εμείς να βρούμε τον τρόπο κι τον χρόνο να ακούσουμε τι έχει να μας πει. Επιλέγοντας να νιώθουμε ασφαλείς, ολοκληρωμένοι και πλήρης, υγιείς και ελεύθεροι. Δεχόμενοι το σώμα ως τον καλύτερο μας φίλο. Σον δικό μας κόσμο όλα πηγαίνουν καλά και έχουμε πάντοτε έναν φύλακα άγγελο που μας προστατεύει.

Μπορούμε να μεταμορφώσουμε τη ζωή μας, δίνοντας της την ομορφιά που της αξίζει. Η ψυχή και το σώμα συναποτελούν εμάς. Εκτίθενται καθημερινά σε μια σωρεία αρνητικών πληροφοριών και συμβάντων, στάσεων και συμπεριφορών και επιζητούν μονάχα αγάπη για να συνεχίσουν να μας δίνουν ζωή. Μπορείς να βγεις έξω από την κοινωνικά διαμορφωμένη πραγματικότητα και να αντιληφθείς την δύναμη που κρύβει το μεγαλείο της ψυχής σου. Τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο φτάνει να το θελήσεις πραγματικά. Γεννηθήκαμε για να επιβιώνουμε με τον οποιοδήποτε τρόπο, σε όποια τοποθεσία και χρονικό πλαίσιο. Η επιβίωση αποτελεί την πιο ισχυρή φυσική ικανότητα που δόθηκε στον άνθρωπο.

Μπορεί να μην γνωρίζουμε την απαρχή της ανθρωπότητας και την ακριβή ετυμηγορία της γέννησης μας, όμως έχουμε άπλετο χρόνο καθώς και ποικίλες μεθόδους μάθησης της ζωής. Το ταξίδι δεν έχει καθορισμένο τερματισμό, μοναχά ως προορισμό διαφορετικά μέρη που θα έρθουν να δώσουν μυρωδιές σοφίας, ψυχικής γαλήνης. Όσο μεγαλώνεις, μαθαίνεις. Αφέσου στην ομορφιά της ζωής, τη φύση, τη θάλασσα, τον ήλιο.

Προσπάθησε να δοκιμάσεις διαφορετικές δραστηριότητες κάθε ημέρα, γεμίζοντας την ψυχή σου με αξέχαστες εμπειρίες προσφέροντας στο σώμα ζωή.  Γνώρισε τις δυνατότητες καθώς και τις αδυναμίες σου σε κοινωνικές, ψυχαγωγικές και επαγγελματικές δραστηριότητες, ώστε να φτάνεις καθημερινά πιο κοντά σε εσένα. Χάραξε την δική σου πορεία, βρες ποιο είναι το νόημα της δικής σου ζωής, και αντίκρισε το μέλλον χωρίς φόβο αλλά με όνειρα. Όνειρα για μια ζωή όπως την θες εσύ.  Οτιδήποτε κεντρίζει το ενδιαφέρον και την σκέψη σου, ελκύεται και οδηγείτε προς εσένα, μέσα από το Νόμο της Έλξης και το Σύμπαν συντελεί προς την ολοκλήρωση των επιθυμιών σου. Συνεπώς, όταν αρχίζεις την ημέρα σου με θετικές δηλώσεις, χαμόγελο και με ένα πεντανόστιμο πρωινό τίποτα κακό δεν πρόκειται να συμβεί. Θέλει όμως καθημερινή δουλεία έτσι, μην αρκεστείς σε τίποτα λιγότερο από ότι σου αξίζει.

Σου αξίζει μια ζωή γεμάτη ευτυχία, αγάπη και υγεία. Συνεπώς, εφόσον πλέον γνωρίζεις πως μονάχα εσύ καθορίζεις και επιλέγεις την σκέψη σου, χρειάζεται να δώσεις στο σώμα και την ψυχή σου την κατάλληλη τροφή και ενέργεια για να μπορούν να συνεχίζουν τον δικό τους αγώνα, για να είσαι υγιής. Να επιβραβεύεις τον εαυτό σου συνεχώς, να του δείχνεις την αγάπη που κρύβεις μέσα σου. Να τον αποδεχθείς με όσα ελαττώματα και αν έχει  και να καλλιεργήσεις την συγχώρεση, αφήνοντας στο παρελθόν το φορτίο αρνητικών συναισθημάτων. Ο εαυτός σου αποτελεί το άλλο μισό, ναι ναι αυτό το άλλο μισό που επίμονα ψάχνεις, και σε χρειάζεται περισσότερο από ποτέ για να πορευτείτε μαζί. Μονάχα εσύ γνωρίζεις τι είναι καλύτερο για εσένα, επομένως, εμπιστεύσου εσένα και πράξε αναλόγως. Η ζωή βρίσκεται στα δικά σου χέρια, χρωμάτισε την όπως γουστάρεις.

Ξέρω πολύ καλά πως κάθε άλλο παρά καλό μου κάνεις. Γνωρίζω ακόμη καλύτερα πως κάθε φορά, που μου δίνεις εκείνη τη στάλα σημασίας, θα πληγωθώ περισσότερο από την προηγούμενη φορά, αφού θα με αφήσεις να διψάσω για αρκετό καιρό … μέχρι την επόμενη φορά.

Είσαι κάτι σαν το ναρκωτικό, με σκοτώνεις αργά πράγμα που γνωρίζω χρόνια τώρα, αλλά αδιαφορώ. Έχω μάθει τώρα πια, συνήθισα τον πόνο και δεν μπορώ να φανταστώ να έχουμε μια φυσιολογική σχέση. Μια σχέση που εσύ θα είσαι εκεί, δίπλα μου, τρυφερός και γλυκός. Όχι κάτι τέτοιο δεν είμαστε εμείς.

Αν δεν νιώθω ρίγος κάθε φορά που σε βλέπω, αν δεν σταματάει ο χρόνος κάθε φορά που με φιλάς και αν η καρδία μου δεν πάει να σπάσει στην σκέψη σου δεν λέει. Φυσικά, πρέπει κάποτε σε αυτή την παράνοια να βάλω ένα τέλος. Το πότε όμως μην με ρωτάς…

“Όπου υπάρχει θέληση υπάρχει και τρόπος”. Μια από τις αγαπημένες μου τηλεοπτικές ατάκες. Και ισχύει τόσο μα τόσο πολύ σε πολλές πτυχές τις ζωής μας και αν όχι σε όλες!

‘Ανθρωποι. Έχουμε τόσα κοινά και τόσες πολλές διάφορες παράλληλα. Και αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον. Είμαστε φτιαγμένοι απο τα ίδια υλικά. Σώμα και ψυχή. Υπάρχουν όμως διαφορές στο πως διαχειριζόμαστε και τα δύο.

Άλλοι άνθρωποι είναι έτσι και άλλοι αλλιώς. Δεν είναι καθόλου κακό. Αν είμασταν με άτομα – ομοίους μας έξω και κυρίως μέσα δεν θα είχε ενδιαφέρον. Έχουμε σίγουρα συναντήσει πολλές ανθρώπινες σχέσεις που πραγματικά με τη πρώτη όψη λες..” Πως το καλό συνεννοούντε αυτοί οι άνθρωποι; Τι κοινό έχουν και την βρίσκουν;” .

Η απάντηση είναι μιά και σταθερή. Επειδή.. ΘΕΛΟΥΝ. Αυτό είναι το κύριο συστατικό. Παρά τις διαφορές τους, παρά τους διαφορετικούς κόσμους τους οποίους ζουν βρήκαν ένα κώδικα επικοινωνίας και τα βρίσκουν. Νοιάζεται ο ένας για τον άλλο και έχουν βρεθεί κάπου στη μέση τα θέλω τους και προχωρούν σταθερά ΜΑΖΙ. Μια δυνατή και αχώριστη ομάδα.

Σίγουρα θα υπάρχουν παρεξηγήσεις αλλά και εντάσεις. Παρόλα αυτά θέλουν να είναι μαζί, περνούν όμορφα και μαθαίνει ο ένας απο τον άλλο. Δεν ζήτα ο ένας στον άλλο να αλλάξει. Σέβονται τις διαφορετικότητες τους γιατί στη τελική.. αυτό τους ένωσε πραγματικά. Η απορία για αυτό το άγνωστο, για αυτό το άγνωστο άτομο που τελικά αγάπησαν και έχουν τη δική τους ιστορία.

Θα ήταν πολύ βαρετό αν είμασταν μαζί με άτομα που είναι τα ίδια με εμάς. Δεν θα υπήρχε αλληλεπίδραση και σύγκρουση. Δεν θα υπήρχαν νεές γνώσεις και νέα οπτική γωνία για εμάς και το πως σκεφτόμαστε. Αυτή είναι η μαγεία μας. Αυτοί είμαστε εμείς, οι άνθρωποι!

Γράφει η Μ.Κ

Κι’αν μπορούσα να ξεριζώσω τη καρδιά μου για να ακούσεις τι νιώθω θα το έκανα. Μα τα συρματοπλέγματα του μυαλού σου θα την μοίραζαν σε 1000 κομμάτια. Ο κρότος γίνεται σιωπή και όσο κι αν φωνάζω, είναι ανούσιο. Λένε η αγάπη θέλει δύο και στη προκειμένη περίπτωση είμαι εγώ αντιμέτωπη με τον εγωισμό σου. Μονολογώ σαν τρελή, τριγυρισμένη από τέσσερις τοίχους. Κοιτάζω το ταβάνι κι ονειρεύομαι το τέλειο μα το τέλειο είναι άπιαστο κι ουτοπικό. Οπτασία για σένα, ο έρωτας που δεν μπορείς να αντιληφθείς. Δεν θέλω να είσαι τέλειος, θέλω να είσαι εσύ. Γυμνός κι εκτεθειμένος απ’τις λέξεις ως τη ψυχή. Δεν ζήτησα φύλακα άγγελο. Μόνο λίγη κατανόηση και λίγο ουρανό. Τ’αστέρια χάρισμα σου, γιατί ακόμα και στις πιο σκοτεινές μου νύχτες, θα μπορούσα να αφεθώ σε σένα τυφλά. Αγκαλιά με τη σκιά σου μέχρι το πρωί. Δίχως ενοχή και δεύτερες σκέψεις. Ευάλωτη στο έπακρο και όπου με βγάλει γιατί έμαθα να ζω μες τη φωτιά κι ας είναι οι στάχτες μου η λύτρωση σου.

Έρχεται λοιπόν η στιγμή, που γίνεσαι για σένα αυτό που δεν ήσουν ποτέ για κανένα. Η πρώτη επιλογή!Έρχεται  λοιπόν η στιγμή, που γίνεσαι για σένα αυτό που δεν ήσουν ποτέ για κανένα. Η πρώτη επιλογή!