Search

Tag Archives: #sociowriters

Γράφει ο Μ.Λ

Όσον αφορά τις ψυχικές ασθένειες, νομίζω ότι το άγχος είναι το ευκολότερο ως προς την κατανόηση, για όλους τους ανθρώπους. Όλοι έχουν βιώσει κάποια μορφή άγχους σε ένα σημείο της ζωής τους. Πιθανότατα να έχετε νιώσει πεταλούδες στο στομάχι σας ή σφίξιμο στο στήθος σας. Το άγχος είναι η αίσθηση που έχουμε πριν από την παρουσίαση μίας εργασίας, μια δύσκολη εξέταση, ή και ένα ραντεβού. Είναι φυσιολογικό σε όλες αυτές τις καταστάσεις να τις περνούμε με μια μικρή ποσότητα άγχους. Παρ ‘όλα αυτά, είναι ακόμα δύσκολο για τους ανθρώπους να καταλάβουν πραγματικά πώς είναι κάποιος συνάνθρωπος τους να βιώνει διαταραχές άγχους.

Οι διαταραχές άγχους είναι μια σοβαρή ψυχική ασθένεια. Εμφανίζονται όταν ένα άτομο έχει επίμονη ή χρόνια αγωνία που προκαλεί δυσφορία και τον παρεμποδίζει να ζει τη ζωή του ομαλά. Υπάρχουν μερικές διαφορετικές μορφές διαταραχών άγχους, οι οποίες περιλαμβάνουν: διαταραχές πανικού, διαταραχές κοινωνικού άγχους, φοβίες και γενικευμένη διαταραχές άγχους. Τα συνηθισμένα συμπτώματα που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι όταν έχουν άγχος είναι:

  • Αίσθημα πανικού, φόβου και ανησυχίας
  • Προβλήματα στον ύπνο
  • Ιδρωμένα χέρια και / ή πόδια
  • Δυσκολία στην αναπνοή
  • Διαταραχές των παλμών της καρδιάς
  • Εφίδρωση
  • Αδυναμία στην διατήρηση ψυχραιμίας
  • Ξηροστομία
  • Μούδιασμα ή μυρμήγκιασμα στα χέρια ή τα πόδια
  • Ναυτία / Ζάλη
  • Μυϊκή ένταση

Αρκετοί φίλοι με ρωτούν συχνά: Τι προκαλεί το άγχος σου; Μπορεί να είναι μια ποικιλία από πράγματα ή τίποτα καθόλου. Για παράδειγμα, όταν πηγαίνω σε κάποιο bar ή club. Αυτό μπορεί να σας φανεί απολύτως γελοίο, αλλά η ιδέα του να βρίσκομαι σε έναν τέτοιο χώρο, περιτριγυρισμένος από άλλα άτομα, προκαλεί ακραίο άγχος σε μένα. Ίσως είναι το γεγονός οτι έχω χαμηλή αυτοεκτίμηση που πάντα με κάνει να νιώθω μειωνεκτικά δίπλα από άλλα άτομα. Ειδικά σε τέτοιους χώρους όπου όλοι είναι καλοντυμένοι και προσπαθούν να αναδειχθούν μέσω της εμφάνισης τους, αυτό με κάνει να νιώθω ακόμη κατώτερος τους. Σκέψου όλες αυτές τις σκέψεις και τα συναισθήματα να σε χτυπάνε την ώρα που βρίσκεσαι σε έναν τέτοιο μέρος. Άτομα γύρω σου να πίνου, να γελούν, να τραγουδουν, να χορεύουν, κι εσύ να βασανίζεσαι από σκέψεις κατωτερότητας. Παραδείγματος χάρην, την ημέρα των γενεθλίων μου φέτος υποσχέθηκα σε έναν φίλο να βγούμε έξω. Πήγαμε σε ένα gay club αφού είμαστε και οι δυο ομοφυλόφιλοι και ξεκινήσαμε να πίνουμε και να χορεύουμε. Ουσιαστικά αυτός ξεκίνησε να πίνει και να χορεύει, εγώ προσπαθούσα να ηρεμήσω. Ένιωσα τόσο κατώτερος των υπολοίπων εκεί μέσα που μετά από μισή ώρα ξέσπασα σε κλάματα και λιγμούς. Δεν μπορούσα να αναπνεύσω και ένιωθα τους τοίχους γύρω μου να ψηλώνουν και να πέφτουν πάνω μου. Ένιωθα λες και με πλάκωναν τόνοι τσιμέντου. 

Μερικές μέρες μπορεί να ξυπνήσω με άγχος χωρίς να έχω κάνει τίποτα, ή χωρίς να μου έχει συμβεί τίποτα. Όλο το σώμα μου είναι μουδιασμένο και τα χέρια και τα πόδια μου τρέμουν. Βγαίνω από το κρεβάτι νιώθοντας ότι έχω κάνει κάτι πολύ κακό και αρχίζω να κατηγορώ τον εαυτό μου για το πόσο κακός άνθρωπος ή πόσο άσχημος είμαι. Αυτό το συναίσθημα μπορεί να διαρκέσει όλη μέρα και δεν παραλείπει στιγμή να με ενοχλεί. Για να νιώσω καλύτερα, στέλνω μηνύματα σε φίλους για να δω πως είναι και τι κάνουν. Χωρίς να χάσω δευτερόλεπτο, ξεκινώ να νιώθω ότι τους έχω κάνει κάτι που τους ενόχλησε. Συνεχίζω να κατηγορώ τον εαυτό μου χωρίς λόγο και αιτία γιατί πιστεύω ότι γίνομαι ενοχλητικός σε αυτούς. Μόνο και μόνο γιατί έστειλα ένα “Γεια” ή ένα “Καλημέρα”. 

Βλέπετε, οι διαταραχές άγχους δεν κάνουν διακρήσεις, δεν έρχονται μόνο όταν βρίσκομαι σε clubs ή bars. Με επισκέπτονται χωρίς καμία πρόσκληση. Κάποιες μέρες απλά περνάω όλη την μέρα στο δωμάτιο χωρίς να κάνω θόρυβο, για να μην ενοχλήσω τους υπόλοιπους ενοίκους της πολυκατοικίας. Ή αν βγω απ’ το σπίτι, περπατάω σε δρόμους που δεν θα με δουν πολλά άτομα για να μην πετύχω κανένα γνωστό. Πολύ απλά γιατί το άγχος μου είναι η καθημερινότητα μου. Ξυπνάω και κοιμάμαι αγχωμένος. Αν θες να βοηθήσεις κάποιον που ξέρεις οτι έχει διαταραχές άγχους, μην ψάχνεις λογική στις σκέψεις του.  Δεν μπορώ να σας πω τι να κάνετε για να βοηθήσετε κάποιο άτομο με διαταραχές άγχους, γιατί αυτό σχετίζεται με το τι ενεργοποιεί το άγχος. Απλά αν κάποιος δίπλα σας υποφέρει από διαταραχές άγχους ή κάτι παρόμοιο, συμβουλέψετε τον να επισκεφθεί έναν ειδικό ψυχολόγο. Δεν είναι ντροπή να ζητάς βοήθεια από κάποιον ειδικό όταν την χρειάζεσαι.

Γράφει η Μαρίνα Σαβεριάδου

Μαΐου 13, 2019

Μέρα Δευτέρα στο μικρό μου σπίτι στα Λιβάδια, με την Αρίθα Φράκλιν να
τραγουδά “a change is gonna come” και τον Σκάμπι στρογγυλοκαθισμένο
στον καναπέ πίσω μου. Αν και ακούγοντας τη φωνή της Αρίθα μου έρχεται
να κλείσω μάτια και φώτα και απλά να ξαπλώσω και να την ακούω, θα
αντισταθώ στην ιδέα και θα γράψω.

Τον Σκάμπι τον κούρεψα έχει λίγες μέρες και όπως λέει η bff μου έπιασε
προαγωγή, έγινε το παραχαιδεμένο του σπιτιού, κοιμάται μέσα, απλώνει
κανονικά σε όλους ανεξαίρετα τους καναπέδες, τον σκεπάζουμε με τις
κουβέρτες και έχει το κουιλτ του στον καναπέ της κουζίνας και γενικά
ζει μια παραδεισένια ζωή. Πριν το κούρεμα του κοιμόταν έξω και γενικά
ήταν σε μαύρο χάλι και δεν του δίναμε καμιά σημασία. Ήμασταν αδιάφοροι
και κακοί μαζί του και ειδικά εγώ που τον έβλεπα και νευρίαζα μερικές
φορές και σκεφτόμουν ότι δεν τον θέλω πια. Το παραδέχομαι έτσι ένιωθα
και ο λόγος που ένιωθα έτσι ήταν γιατί τον Αύγουστο που μας πέρασε
πέθανε το άλλο μου σκυλάκι, η Μπέλλα μου και μετά τον θάνατο της
Μπέλλας ενιωσα απέχθεια για τον καημένο τον Σκάμπι..τελοσπάντων  μου
πέρασε και αναπληρώνουμε τις μέρες της αδιαφορίας μας προς τον Σκάμπι
με έξτρα περιποίηση και αγάπη.

Τις συναισθηματικές αντιδράσεις μου σε διάφορα γεγονότα τις εξετάζω
συχνά και πολλές είναι οι φορές που αντιλαμβάνομαι μεταχρονολογημένα
τα κίνητρα μου. Δηλαδή πρώτα δρω και αργότερα κάθομαι να εξετάσω τον
λόγο, λίγο ή πολύ καιρό μετά, όμως την ώρα που δρω βασίζομαι στο
ένστικτο μου και συνήθως οι επεξηγήσεις που δίνω στο μέλλον, επαρκούν
για να δικαιολογήσουν την πρώτερη μου πράξη.

Και φυσικά κάποια στιγμή έκατσα και εξέτασα και τα κίνητρα μου για την
συμπεριφορά μου απέναντι στον Σκάμπι. Αν αφήσεις ένα σκύλο έξω στην
βεράντα μόνο του, παραμελημένο, ακούρευτο για μήνες και το μόνο που
κάνεις είναι να του βάζεις φαΐ και νερό μια φορά την ημέρα παίρνει
μήνες να καταλάβεις ότι αυτό που έκανες στην ουσία ήταν να δημιουργείς
μια απόσταση μεταξύ εσένα και του σκύλου, πως  τον αφήνεις να
ασχημίσει και να βρωμεί για να μη σε πλησιάζει, για να τον βλέπεις και
να νιώθεις αηδία για να μην έχεις καμιά διάθεση να τον αγκαλιάσεις και
να τον αγαπάς λιγότερο, γιατι όταν αγαπάς λιγότερο, πονάς λιγότερο
οταν θα έρθει η ώρα που θα τον χάσεις ή θα πεθάνει, ή φτάνεις στα άλλα
άκρα που εύχεσαι κρυφά μέσα σου να τον χάσεις ή παρακαλάς κάποιον να
τον πιάσει και να φύγει.

Παίρνει καιρό να καταλάβουμε τι κάνουμε, να καταλάβουμε τα κίνητρα
μας, και να καταλάβουμε ότι ο φόβος, ο φόβος της απώλειας, είναι
εκείνος ο μεγάλος τοίχος που μας κρατά πίσω από το να συνδεθούμε με
άλλα όντα, ανθρώπινα και μη. Υπάρχει εκείνο το όριο που βάζεις στον
εαυτό σου για να μη συνδεθείς πολύ και να μην πονέσεις.
Όσον αφορά τους ανθρώπους πάλι έχω μια βαθιά επιθυμία και δίψα για
σύνδεση, για βαθιά και ουσιαστική επικοινωνία, για συζητήσεις τύπου
ψυχανάλυσης, λατρεύω να καταδύομαι στα βαθιά νερά του ψυχισμού των
ανθρώπων, ίσως και αυτός να είναι ένας λόγος που κάποιοι κάνουν
μεταβολή γιατί έχουν μάθει να περιορίζονται σε επιφανειακές συζητήσεις
και αποφεύγουν οτιδήποτε προσωπικό για να μη φανούν για οποιοδήποτε
λόγο ευάλωτοι, αλλά είναι και κάποιοι άλλοι, που με την πρώτη φορά που
θα με συναντήσουν, θα μου πουν την ιστορία της ζωής τους και τους
φαίνεται παράξενο πους τους προκλήθηκε η ανάγκη και την άνεση να
μιλήσουν και να πουν προσωπικά θέματα σε μένα. Και ακριβώς αυτή η δίψα
μου για σύνδεση με κάνει αλλεργική σε επιφανειακές συζητήσεις και δε
θα με βρεις σε καφέ να μιλώ για τα νύχια μου και να ανταλλάζω
συνταγές. Μπαίνουν για λίγο άνθρωποι στη ζωή μου και δεν στεριώνουν
ακριβώς αν δεν εντοπίσω αυτή τη σύνδεση μεταξύ μας σε κάποιο άλλο
επίπεδο και ουδέποτε είχα την ικανότητα να διατηρήσω επικοινωνία με
άτομα για τα οποία δεν είχα γνήσιο και βαθύ ενδιαφέρον ή να αισθανθώ
ότι έχουν εκείνοι για μένα. Είναι ένα επίπεδο πέραν του λεκτικού, όχι
απαραίτητα σωματικού, ένα επίπεδο που αφορά την επικοινωνία με λίγα ή
καθόλου λόγια, υπάρχει η άνεση να μιλήσεις ή να μη μιλήσεις και ποτέ
δεν υπάρχει καμιά ανάγκη να πείσεις.

Εδώ και λίγες μέρες ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο του Rollo May “love
and Will”  γράφω τον πρωτότυπο τίτλο γιατί στα ελληνικά η μετάφραση
ήταν χάλια και υποβιβάζει το θέμα του βιβλίου που είναι επιστημονικό.
Τον Rollo May μου τον σύστησε ο Ίρβιν Γιάλομ στην αυτοβιογραφία του. Ο
Γιάλομ, σπουδαίος ψυχοθεραπευτής και πολύ καλός συγγραφέας, από τους
αγαπημένους μου, γράφει για τους ψυχολόγους που θαύμαζε και ένας από
αυτούς ήταν και ο ΄Ρόλλο Μέι. Εχοντας εμπιστοσύνη στην κρίση του
Γιάλομ είπα να δω ποιος είναι αυτός ο Ρόλλο Μέι και γιατί τον θαύμαζε
τόσο πολύ. Πήγα και πήρα το βιβλίο το Love and Will και διαβάζω τα
αποτελέσματα ερευνών και μελετών της δεκαετίας του 50-60 που
αντικατοπρίζουν με απίστευτη ακρίβεια την εποχή μας.

Απόσπασμα από το βιβλίο σελ. 93

τώρα το πρόβλημα δεν είναι καθαυτή η επιθυμία και η ανάγκη
ικανοποίησης του συντρόφου, αλλά το γεγονός ότι η ανάγκη ερμηνεύεται
από τα πρόσωπα της ερωτικής συνεύρεσης μόνο τεχνικά – ανάγκη για
φυσικό αισθησιασμό. Αυτό που παραλείπεται, ακόμη και από το ίδιο μας
το λεξιλόγιο είναι η εμπειρία του να προσφέρεις συναισθήματα, να
μοιράζεσαι φαντασιώσεις, να χαρίζεις τον εσωτερικό σου ψυχικό πλούτο,
πράγματα που φυσιολογικά παίρνουν κάποιο χρόνο και βοηθούν την αίσθηση να υπερβεί τον εαυτό της και να γίνει συγκίνηση, και την συγκίνηση να γίνει αυτουπέρβαση γινόμενη τρυφερότητα και κάποτε αγάπη

Ο Ρόλλο Μέι έγραψε τα πιο πάνω το 1965, πριν ακόμα μπει στη ζωή μας
για τα καλά το ίντερνετ, τα κοινωνικά δίχτυα κλπ. Που να ήξερε ότι σε
πενήντα χρόνια η κατάσταση θα ήταν ακριβώς όπως την περιέγραφε.

Αυτό που με τόση ακρίβεια περιγράφει στο βιβλίο του ο κ. Μέι είναι ότι
από τη στιγμή που ο άνθρωπος απελευθερώθηκε σεξουαλικά έκλεισε κάθε
συναισθηματική θυρίδα  Θεωρείται απόλυτα φυσιολογικό ο σύγχρονος
άνθρωπος να πηδηχτεί με οποιονδήποτε, οποιαδήποτε στιγμή, επώνυμα ή
ανώνυμα, να παραγγείλει από το κινητό του, την με ή χωρίς πληρωμή
αρσενική ή θηλυκή πόρνη, με ένα πάτημα ενός κουμπιού και μετά από δύο
ώρες να την στείλει στο σπίτι της και να παραγγείλει φαστ φουντ  γιατί
πείνασε,  περνώντας από την  μια εμπορική συναλλαγή στην άλλη χωρίς
κανένα συναισθηματικό κόστος.  Αυτό που βιώνεται ως μια επαναληπτική
μουνο-πεο-συλλεξία για επιβεβαίωση, και ονομάζεται με πολλούς
μοντέρνους  τίτλους, friends with benefits και fuckbuddies, one night
stands και ξεπέτες αλλά προς Θεού μη συνδεθούμε ανεπανόρθωτα. Μια
συναλλαγή που πολλές φορές δεν εμπεριέχει προσωπική επαφή, μια μαλακία με τη βοήθεια της οθόνης της τηλεόρασης σου ή του κινητού σου με
παρτενέρ μια δυστυχισμένη και απελπισμένη ύπαρξη στην άλλη άκρη της
γραμμής, πίσω από μια άλλη οθόνη, σε μια άλλη χώρα, σε μια άλλη
ήπειρο, όσο πιο μακριά, τόσο το καλύτερο, όσο πιο μακριά, τόσο
λιγότερες η πιθανότητες να συναντηθείς από κοντά, αυτό είναι το μόνο
ασφαλές σεξ, εκείνο που ο εγκέφαλος αποφασίζει σε ποιον θα δώσει το
γεννητικό όργανο, παρακάμπτοντας την καρδιά, παρακάμπτοντας τον κόπο,
την προσπάθεια, και την όποια μαγεία!

Αυτή η αφθονία σεξουαλικών συντρόφων, αυτή η εύκολη πρόσβαση ανά πάσα στιγμή σε ένα ακόμα διαθέσιμο σώμα, έχει υποβιβάσει τον άνθρωπο σε ένα αντικείμενο χρήσης και ο σκοπός που είναι η “επιβεβαίωση” δεν
επιτυγχάνεται γιατί βαθιά μέσα σου αντιλαμβάνεσαι ότι δεν “επιλέγηκες”
συνειδητά αλλά “έτυχες” γιατί ήσουν ο άμεσα διαθέσιμος την παρούσα
στιγμή που ο άλλος ήθελε να εκτονωθεί.  Αυτό που νιώθεις είναι ότι
είσαι απλά ένας από τη μάζα.

Είναι πολλοί εκεί έξω και αυτό βολεύει μια χαρά γιατί στο πίσω μέρος
του μυαλού σου υπάρχει η δικλείδα ασφαλείας ότι πάντα θα υπάρξει ακόμα
ένας. Είναι πολλοί εκεί έξω και εσύ αποφασίζεις να μην συνδεθείς με
κανένα, γιατί αν συνδεθείς με αυτόν ή αυτήν και έρθει κάτι καλύτερο
πιο μετά θα νιώθεις βλάκας που συμβιβάστηκε τη στιγμή που υπάρχει
πάντα μια ομορφότερη, μια που δε γεύτηκες ακόμα, μια που θα χει ένα
application που δεν το έχει το παλαιότερο μοντέλο, στην τελική όμως το
νέο μοντέλο γυναίκας ακριβώς όπως και το νέο σου μοντέλο κινητού δεν
θα το αγαπήσεις ποτέ όσο περιμένεις να βγει κάτι καινούριο.

Σωματα κενά και ποτέ θα δε ζήσουν την ηδονή του να κάνεις έρωτα με
έναν άνθρωπο που φοβάσαι μη χάσεις και να επιλέγεις να τον αγαπήσεις
και να του δοθείς παρόλον ότι φοβάσαι μην τον χάσεις. Και μπορείς με
την βοήθεια του μπλε χαπιού να πηδάς μέχρι τα βαθιά γεράματα αλλά χάπι
τη συναισθηματικη ανικανοτητα δεν θα βγάλει ποτέ καμιά
φαρμακοβιομηχανία.  Ο Ρόλλο Μέι μιλά και για αυτούς που θα μείνουν έξω
από αυτό το σύγχρονο σεξουαλικό πάρε-δώσε, αυτούς που θα είναι
απροσάρμοστοι  σε αυτήν την αρρωστημένη εποχή της απάθειας και όσα
αυτή συνεπάγεται, που δεν θα μπορούν να λειτουργήσουν με τα στάνταρτς
της εποχής και θα είναι εκτός, αυτοί θα υποφέρουν περιμένοντας να
ζήσουν με ιδεώδη και αξίες φθαρμένες μιας άλλης εποχής που δεν ισχύουν
πλέον.

Ο Σκάμπι κοιμάται δίπλα μου  και οι r.e.m τραγουδούν everybody hurts …

Γράφει η Μαρία Σκαμπαρδώνη

Δεν έχουμε χρόνο να διαβάσουμε’’.

 Αυτή η δικαιολογία συνοδεύει πάντοτε και ντύνει με όμορφο τρόπο την άρνηση των ανθρώπων να διαβάζουν. Είμαστε πολυάσχολοι, λένε, αν είχαμε χρόνο θα ανοίγαμε κανένα βιβλίο που και που και θα διαβάζαμε..

Θυμάμαι τα λόγια μίας φίλης μου όταν πριν λίγα χρόνια είχε ταξιδέψει στη Γαλλία. Μέσα στα βαγόνια του τρένου  είχε μείνει έκθαμβη από το πόσοι πολλοί άνθρωποι διάβαζαν, μου έλεγε πως αυτό συνηθίζεται στις περισσότερες χώρες. Εμείς, μέσα στα λεωφορεία και τα τρένα, κρατάμε κινητά και παίζουμε παιχνίδια, επιλέγοντας ξανά τη διέξοδο σε μία ψεύτικη δραστηριότητα από το να διαβάσουμε έναν ζωντανό οργανισμό, όπως το βιβλίο.

Πάντοτε η έλλειψη χρόνου έρχεται ως το εύκολο άλλοθι και δικαιολογία, ώστε να δικαιολογήσουμε την πραγματική αιτία που είναι η έλλειψη ενδιαφέροντος.  Όταν αγαπάς και θέλεις, πραγματικά, ο χρόνος δημιουργείται και βρίσκεται. Ας πραγματικά, οι περισσότεροι αγαπούσαν τα βιβλία, τότε θα βλέπαμε και εμείς περισσότερους ανθρώπους με βιβλία μέσα σε τρένα και λεωφορεία, παρά παιδιά προσκολλημένα σε κινητά.

Γίναμε μία κοινωνίας όχι της χρήσης, αλλά της κατάχρησης. Γίναμε μία κοινωνία στην οποία το κινητό έγινε όχι απλώς ένα μέσο επικοινωνίας, αλλά το κέντρο της ζωής μας.

Φαντάζεσαι αυτό τον χρόνο που αφιερώνουμε σε κινητά, να τον χαρίζαμε στα βιβλία. Πόσο πιο όμορφος, άραγε, θα γινόταν ο κόσμος!

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΓΚΑΘΑ ΚΡΙΣΤΙ.

Γράφει ο Γιάννης Κολόκας- Φοιτητής Γαλλικής Γλώσσας & Φιλολογίας Αθηνών.


Η Αγκάθα Κρίστι αποτελεί την διασημότερη συγγραφέα αστυνομικών
μυθιστορημάτων, αλλά όσο γνωστά και πολυδιαβασμένα και αν είναι τα
αστυνομικά της μυθιστορήματα, τρίτα σε κατάταξη μετά την Βίβλο και τα έργα του Σαίξπηρ, υπάρχει και μια άλλη πλευρά της συγγραφικής της πένας, τα κοινωνικά μυθιστορήματα ή όπως τα αποκαλούσε η ίδια <<πραγματικά μυθιστορήματα>> της.


Πιο συγκεκριμένα την περίοδο 1930-1950 η διάσημη συγγραφέας κουρασμένη από τις ιστορίες εγκλημάτων θα θελήσει να δοκιμάσει μια καινούργια μορφή γραφής γράφοντας έξι τελείως διαφορετικές ιστορίες, τις οποίες ο εκδότης της φοβούμενος ότι δεν θα αρέσουν στο κοινό, θα την πείσει να της υπογράψει ως Mary Westmacott.Τα βιβλία αυτά θα συνεχίσουν να κυκλοφορούν υπό αυτό το ψευδώνυμο για πολλά χρόνια και μόνο μετά τον θάνατο της οι κληρονόμοι της θα ανακαλύψουν ότι είναι δικά της. Πέρσι μάλιστα κυκλοφόρησαν και στην Ελλάδα και αφού τα διάβασα σκέφτηκα να σας τα προτείνω για να τα γνωρίσετε.

Το πρώτο εξ’ αυτών, που υπήρξε και υποψήφιο στα βραβεία Public για το καλύτερο μεταφρασμένο μυθιστόρημα, είναι η <<Ανοιξιάτικη Απουσία>>. Πρόκειται για την ιστορία μιας Αγγλίδας κυρίας, η οποία ταξιδεύει στην Μέση Ανατολή για να επισκεφτεί την κόρη της που είναι βαριά άρρωστη. Κατά την διάρκεια του ταξιδιού, θα μείνει εγκλωβισμένη για αρκετό καιρό σε ένα σταθμό τρένου, ένα γεγονός που θα της δώσει την ευκαιρία να στοχαστεί την ζωή της και να αναθεωρήσει πολλές από τις απόψεις της… Το δεύτερο βιβλίο τιτλοφορείται <<Ένα θηρίο στο πιάνο>> και θα μπορούσε κάλλιστα να χαρακτηριστεί και ιστορικό μυθιστόρημα καθώς τομεγαλύτερο μέρος του εκτυλίσσεται κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Πρόκειται ουσιαστικά για την εξιστόρηση της ζωής του Βερνον Ντειρ, ενός βρετανού αριστοκρατικής καταγωγής, μελλοντικού συνθέτη ο οποίος ωστόσο θα περάσει από σαράντα κύματα μέχρι να καταφέρει να ολοκληρώσει το έργο του. Στο τρίτο μυθιστόρημα που φέρει τον τίτλο <<Ημιτελές πορτρέτο>> μαθαίνουμε μέσα από την διήγηση της Σύλβιας στο Λαραμπι, φίλο και ζωγράφο της, τα γεγονότα που σημάδεψαν την ζωή της, αποκτώντας μια καλή επαφή με την ανατροφή των κοριτσιών στις αρχές του 20 ου αιώνα και πως αυτή επηρέαζε την ψυχοσύνθεση τους. Στα επόμενα βιβλία που θα ακολουθούσουν η Αγκάθα θα επικεντρωθεί στο ζήτημα
των ενδοοικογενειακών σχέσεων. Το τέταρτο βιβλίο <<Το βάρος της Αγάπης>> θα έχει ως θέμα την σχέση μεταξύ δυο αδελφών, Λωρας και Σιρλει καθώς και τις συνέπειες που φέρει μια αγάπη δίχως ανταπόδοση. Παρομοίως στην πέμπτη ιστορία της <<Ο δεύτερος γάμος>>, επικεντρώνεται στην σχέση μάνας και κόρης στην μεταπολεμική Αγγλία όπου η παραδοσιακή ανατροφή συγκρούεται με τις σύγχρονες αντιλήψεις περί προσωπικής ελευθερίας.

Αντιθέτως το έκτο καιτελευταίο τέτοιου είδους μυθιστόρημα της <<Η στιγμή του Ρόδου>> έχει ως κεντρικό άξονα την πολιτική σκηνή μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και συγκεκριμένα τον πολίτικο αγώνα μεταξύ Εργατικών και Συντηρητικών. Είναι η πρώτη φορά που η συγγραφέας παίρνει μια φανερή πολιτική θέση, αν και όσοι έχουν διαβάσει και τις
αστυνομικές της ιστορίες γνωρίζουν την εκτίμηση που έτρεφε, για έννοιες όπως η «καλή κοινωνία» και η «Αυτοκρατορία». Αυτά ήταν λοιπόν τα κοινωνικά μυθιστορήματα της Αγκάθα Κρίστι, τα οποία και σας προτείνω ανεπιφύλακτα, όχι μόνο ως ένα ευχάριστο ανάγνωσμα για την παράλια, αλλά και ως μια ευκαιρία γνωριμίας με τον τρόπο ζωής και σκέψης μιας άλλης όχι τόσο μακρινής εποχής.

Γράφει η Μαρίνα Σαβεριάδου

Ιανουαρίου 29, 2019

Και κατάφερα και σου μίλησα…παραμέρισα το θυμό και σου μίλησα, γιατί
πρώτη εγώ ξέρω ότι δεν είναι στ’ αλήθεια θυμός, είναι ένα παράπονο και
το παράπονο στρέφεται πάντα εντός μας.. ένα παράπονο όχι γιατί δεν με αγάπησε εκείνος, γιατί πώς μπορεί κάποιος να αγαπήσει αν δεν του τύχει και ενώ εκείνος βλέπει και αναγνωρίζει ότι ο άνθρωπος απέναντι του είναι ένας άνθρωπος που θα μπορούσε εύκολα να αγαπήσει, έχει όλα εκείνα που τον ελκύουν, που τον ενθουσιάζουν παρόλα αυτά δεν το νιώθει, είναι ένα όργανο πουπεριμένεις να ακούσεις τον ήχο του, αλλά είναι άηχο.


Έτσι και εγώ καταλάγιασα το θυμό μου και στωικά και σιωπηλά μέτρησα
στο δεξί μου χέρι τις αλήθειες μου “είσαι όμορφη” είπε ο ένας, “πρώτη φορά γνώρισα τόσο έξυπνη γυναίκα” είπε ο άλλος, και εκείνος, ο ένας που είπε “σ αγαπώ, σε λατρεύω, είσαιη γυναίκα της ζωής μου”, ήταν ήδη νεκρός
και όλοι είχαν το δίκαιο τους και όλοι έλεγαν αλήθεια και όλοι
αγάπησαν στο μέτρο τους γιατί κανένας δεν αγαπά τον απέναντι του,
αγαπά τον καθρέφτη του και δύσκολα αγαπάς όταν σε κοιτάει η αλήθεια
στα μάτια.


Γι αυτό  σου μίλησα και γι αυτά σου εξηγώ και γι αυτό μιλώ στους
ανθρώπους ακόμα και όταν δεν με αγαπούν ακόμα και αν δεν με επιλέγουν,
ακόμα και αν θα σταθούν δίπλα μου για λίγο και μετά προχωρήσουν λίγο
παρακάτω.

Μου θυμίζει τούτη η διαδικασία τα παιδάκια που στέκουν στα
ορφανοτροφεία και έρχονται οι γονείς και τα βάζουν να σταθούν στη
σειρά και εκείνο το ένα πάντα το προσπερνάνε..


Μου θυμίζει κάτι ρούχα στις βιτρίνες που τα φοράνε στην κούκλα και
περνάνε οι κυρίες και το βλέπουν αλλά δεν ξέρει κανείς γιατί, αν είναι
εκείνο το ασημένιο κουμπί στον κολάρο ή το ύφασμα πολύ βαρύ, αρέσει
αλλά όχι τόσο όσο να το πάρουν,  το δοκιμάζουν αλλά πάντα το βγάζουν
και λένε όχι όχι είναι καλό αλλά οχι για μένα.

Αυτό, είσαι καλή, όμορφη, έξυπνη, ταλαντούχα αλλά όχι για μένα.
Αν μια γυναίκα ήταν αλαζονική θα έλεγε ότι ίσως δεν την ήθελε κάποιος
γιατί ήταν πολλή του, πολύ έξυπνη, πολύ όμορφη, πολύ ικανή, τόσο που
δεν θα τον είχε ποτέ ανάγκη, ίσως να προσπαθούσε να το παίξει ανώτερη
και να κάτσει να κάνει ικασίες ότι εκείνος δεν είναι έτοιμος, είναι
φοβισμένος, ίσως τα μαύρα μέσα του να μην αφήνουν χώρο στο λευκό της
αγάπης.


Αν πάλι ήταν προσγειωμένη θα έλεγε ότι όλα αυτά είναι κοινωνικά
φαινόμενα και οι άνθρωποι πια το βρίσκουν αδύνατο ή άσκοπο να
ενώνονται με έναν και μόνο άνθρωπο

Αν κατέγραφε την πραγματικότητα γύρω της και το πώς πάει η διαδικασία θα έλεγε:

Κόβεις τον εαυτο σου κομμάτια, σε άλλον δίνεις το σώμα σου, σε άλλον
τη φιλία σου, με άλλον μοιράζεσαι τα προβληματα σου, σε άλλον δίνεις
ένα κομμάτι τη ψυχή σου και σε κάθε ένα μέρος από αυτό που θέλει να
πάρει, έτσι ώστε αν κάποιος φύγει να μείνουν τα υπόλοιπα κομμάτια, να
μένει ο κορμός ανέπαφος και να αναπλάθεσαι από την αρχή, με αποτέλεσμα
να μη δίνεσαι ολόκληρος σε κανέναν αλλά πληρώνεις και το τίμημα ποτέ
να μην έχεις κανέναν ολόκληρο, μόνο κομμάτια, στιγμές, την ανάσα τους
ενός, τα γλυκόλογα του άλλου, τα ξεσπάσματα θαυμασμού, μια όαση που
έρχεται ο κάθε κουρασμένος να ξεκουραστεί  ή ένα ουρητήριο που
χρησιμοποιεί για να ξαλαφρώσει.

Και εκείνοι όλοι μόνοι τους και εσύ μόνος, και εσύ σκορπισμένος και
εκείνος μισός ο άλλος μικρός ο άλλος διαλυμένος και κανείς κανενός
γιατί ο άνθρωπος μόνο ολόκληρος με ολόκληρο ενώνεται..

Την ώρα που φεύγει ο θυμός έρχεται πάλι εκείνο το παράπονο,  σου
αφαιρεί χρόνια, σε κάνει πάλι παιδί και σε στήνει στη σειρά, ντυμένο
με τα καλά σου ρούχα, καλοχτενισμένα, να περιμένεις..
και φεύγει ο θυμός, γιατί κανένα μικρό παιδί δεν μπορεί να μείνει
θυμωμένο για πολύ, γιατί είναι μεγάλη και επιτακτική η ανάγκη για
αγάπη, τόσος ο πόνος που μοιάζει με ικεσία, θα έλεγεξέρω πολύ καλά πώς πάει αυτός ο κύκλος.. η αγάπη να είναι πιο βαθιά από τον πόνο, ποτέ δεν θύμωσα με αυτούς πουπόναγαν περισσότερο από εμένα, να σε αγαπάω μόνο μπορώ, όσο ναγιατρευτείς, όσο να σταθείς, όσο να πετάξεις ..

Μέχρι τότε … ημίμετρα, και προσποιήσεις και υποκρισίες του κερατά
και προσχήματα και μισόλογα
..σήμερα είχα ανάγκη να σου μιλήσω, να θυμηθώ το τελευταίο σχήμα που
γέμιζε το κενό

Βλέπεις το κενό παίρνει πάντα το σχήμα του τελευταίου που το γέμιζε,
για την αναλαμπή στα μάτια σου, για εκείνη την απειροελάχιστη
στιγμή..γι αυτό κατάφερα και σου μίλησα και δεν έχω κάτι να σου
συγχωρέσω γιατί δεν ήταν στο χέρι σου γιατί κανένας ποτέ δεν επέλεξε
ποιον και για πόσο θα αγαπήσει, γιατί κάτω από το παγωμένο
προγραμματισμένο ρομπότ είναι αυτός που φωνάζει όπως κάποτε φώναζες
και εσύ “θέλω να αγαπήσω και να αγαπηθώ, ολόκληρος και να μην μείνει
κανένα κομμάτι μου να αιωρείται”
μέχρι τότε και μόνον τότε ..

Γράφει η Μ.Χ.

Νόμιζα δεν ήθελα. Πως κουράστηκα. Πως έφτασε η αντοχή μου στην γραμμή τερματισμού. Έβγαλα, λοιπόν, τ’ αθλητικά παπούτσια και πανηγύρισα μια κίβδηλη νίκη. Φόρεσα τα καλά μου και βροντοφώναξα «Σε νίκησα, δεν λαβώθηκα από τον έρωτα σου».

Ποδοπάτησα την πληγωμένη σου ψυχή και έκρινα πως για σένα θα ήμουνα γυναίκα σταθμός. Ένας σταθμός που θα σου έπαιρνε χρόνια να ξεχάσεις και να προχωρήσεις. Μάλλον με υπερεκτίμησα ή ίσως υπερεκτίμησα όσα έλεγες πως ένιωθες.

Γι’ αυτό και η είδηση πως έχεις ξανανοίξει το κεφάλαιο των σχέσεων με κάποια άλλη, από μια κοινή μας φίλη, με βρήκε να αγναντεύω το κενό και ν’ αναρωτιέμαι πως έγινε αυτό. Αφού με αγαπούσες.. Πιάστηκα για μια στιγμή να αμφιβάλλω για την αγάπη σου, ώσπου έφτασα στο σημείο να διερωτώμαι αν ήμουν άξια αυτής.

Τι; Θέλεις την απάντηση; Όχι, δεν είμαι. Δεν είμαι γιατί έπαιξα μαζί σου. Προσπάθησα να γεμίσω το κενό που άλλοι άφησαν με όσα εσύ μου έδινες. Και μου έδωσες όλα όσα είχες. Αλλά ως γνήσια – δηλωμένη- εγωίστρια ήθελα κι άλλα, δεν έφταναν, βλέπεις, το ιδεατό που το μυαλό μου είχε ορίσει. Και ίσως ακόμη να μην φτάνουν. Ίσως να μην φτάσουν ποτέ.

Αλλά τώρα, κρατώντας στο ένα χέρι μια μπίρα και στο άλλο ένα στυλό, καθισμένη στο παγκάκι που καθίσαμε στο πρώτο μας ραντεβού, τ’ αναπολώ. Αναπολώ όσα μου είχες δώσει και τώρα τα χαρίζεις σε άλλη γιατί για μένα ήταν σκάρτα.

Ψάχνοντας να βρω το φεγγάρι κάτω από ενα συννεφιασμένο ουρανό, ψάχνω να βρω και την απάντηση στο ερώτημα μου:

Είναι αρκετό για μένα το όλο σου ή θα πλανιέμαι μια ολόκληρη ζωή, αναζητώντας το ιδανικό – για μένα- «όλο»;

Γράφει ο Ανδρέας Ποταμίτης.

Τα τελευταία 3 χρόνια άκουσα την έκφραση «Μα Είσαι Τζιαι Εσύ Βίγκαν;» ακολουθούμενη από ένα ύφος σοκαρισμού συνήθως, αμέτρητες φορές.  Η απάντησή μου; Ναι είμαι και εγώ vegetarian και περιστασιακά vegan. Ακολουθούν κάποιες σκέψεις περί βιγκανισμού.

«Καλά πώς μπορείς να μην τρως κρέας;»

Well, μπορώ μια χαρά ούτε δύσκολο είναι, ούτε αδύνατο. Το μόνο που χρειάζεται είναι λίγη θέληση και γενικά γνώσεις περί του θέματος. Όπου αυτές οι γνώσεις περιλαμβάνουν ανάμεσα σε πολλά άλλα και το ότι η βιομηχανία κρέατος μόνο και μόνο που υπάρχει καταστρέφει το περιβάλλον και μεγαλώνει την τρύπα του όζοντος καθώς παράλληλα μολύνει το ανθρώπινο σώμα με τοξίνες.

Γιατί είμαι vegan τελικά;

Μιλώντας σε προσωπικό επίπεδο, έχω να πω όταν αποφάσισα να κόψω το κρέας δεν είχα ιδέα για το τι συμβαίνει στο σώμα μας όταν καταναλώνουμε κρέας, αλλά ούτε και για το πως επηρεάζουμε αρνητικά τον πλανήτη απλά και μόνο επειδή τρώμε κρέας. Έγινα vegetarian επειδή άρχισα να αντιλαμβάνομαι ότι αυτό που έτρωγα ήταν ένα πτώμα βρασμένο με λαχανικά και διάφορα μπαχαρικά. 2 χρόνια μετά έτυχε να πρέπει να κάνω μια εργασία για το πανεπιστήμιο και κάπου εκεί στο ντοκιμαντέρ “What the health” αντιλήφθηκα τι συμβαίνει με την κατανάλωση κρέατος.

Το κρέας είναι απλά συνήθεια.

Το να τρως κρέας είναι ένα είδος συνήθειας, σκέψου το σαν το κάπνισμα. Δεν είναι κάτι που το έχεις ανάγκη αλλά το κανείς επειδή σου αρέσει για κάποιο αδιανόητο λόγο. Για όσους δεν είναι καπνιστές θα έρθω να το συγκρίνω με τις κρέπες, δεν είναι κάτι που το έχουμε ανάγκη αλλά το τρώμε επειδή είναι ωραίο και δεν σκεφτόμαστε το τι κάνει στον οργανισμό μας.

Vegan ακτιβιστές, κρεατοφάγοι και ασυνείδητο

Οι βίγκαν ακτιβιστές που κατεβαίνουν σε διάφορες κρεατοφαγικές εκδηλώσεις δεν είναι ακραίοι. Προσπαθούν να προωθήσουν την ειρήνη ανάμεσα σε όλα τα είδη, απλά το κάνουν με κακό τρόπο. Δεν αντιλαμβάνονται πως η κοινωνία σαν σύνολο δεν είναι έτοιμη να αποδεχτεί τον βιγκανισμό σαν lifestyle επειδή η ιδέα του ότι το κρέας είναι αναγκαίο στην ζωή μας είναι τόσο βαθιά ριζωμένη στο ασυνείδητο τους που είναι έτοιμοι να παλέψουν για αυτό. Από μωρά μαθαίνουμε πως ένα βραβείο για κάτι που κάναμε είναι τα chicken nuggets ή ένα burger, έτσι μας μεγάλωσαν οι γονείς μας, όπως και αυτούς έτσι οι δικοί τους γονείς και αυτή η αλυσίδα πάει πολλά χρόνια πίσω από όταν οι άνθρωποι άρχισαν να έχουν πιο εύκολα μόρφωση και να έχουν χρήματα για να αγοράζουν πιο συχνά κρέας αφού πριν από αυτό έτρωγαν μια φορά την βδομάδα και ΑΝ.

«Δεν πεθυμάς το κρέας?»

Η σωστή έκφραση θα έπρεπε να είναι, «Δεν πεθυμάς την ΓΕΥΣΗ του κρέατος?»- και ναι και όχι. Σαν βίγκαν υπάρχει περίπτωση να πεθυμήσεις κάποιες γεύσεις ΑΛΛΑ πλέoν υπάρχουν τόσες πολλές εναλλακτικές λύσεις στο συγκεκριμένο θέμα που δεν με ενοχλεί. Μέχρι και ο βίγκαν γύρος είναι κάτι που υπάρχει και σου δίνει την γεύση που έχεις πεθυμήσει. Πίστεψε με όμως μόλις αρχίσει το σώμα σου να συνηθίζει την καινούρια του cruelty-free μορφή δεν θα σε απασχολεί καν αν πεθύμησες την γεύση του μπέικον. 

VEGAN SUPER-POWERS!!!

Το να είσαι βίγκαν επίσης σου δίνει κάποιες υπερδυνάμεις είτε θες να το πιστέψεις ή όχι. Δυνάμεις όπως το να διαβάζεις τις ταμπέλες τον προϊόντων που αγοράζεις σε λιγότερο από 5 δευτερόλεπτα ή την χαρά του να σε πλησιάζουν όλα τα ζωάκια χωρίς να σε βλέπουν περίεργα. Το στομάχι σου βρίσκετε πάντα σε μια ήρεμη κατάσταση και όλα να ρέουν εκεί μέσα σαν νερό 😉 .

Γράφει η Χριστίνα Λυσάνδρου

Ψυχή. Μια λεπτή γραμμή διαχωρίζει την ψυχική υγεία από την νόσο, την θέληση από την κούραση και την παραίτηση. Χρειάζεται επίμονη προσπάθεια αλλά πόσο μάλλον να βρεις την δύναμη που κρύβεις βαθιά μέσα σου, την πίστη και αφοσίωση στον εαυτό σου. Μια διαφορετική οπτική γωνία, χαρίζοντας όμορφες στιγμές σε εμάς και τους γύρω μας, με λέξεις και σκέψεις θετικές. ‘Είμαι καλά, Είμαι ευγνώμων, Μ’ αγαπάω’. Πόσες φορές μίλησες όμορφα στον εαυτό σου; Συνήθισες ή ίσως έμαθες να τον κατηγορείς για όσες δυσκολίες αντιμετωπίζεις, δίνοντας την αναμενόμενη απάντηση στον αυτοκαταστροφικό χαρακτήρα που δεν λες να διώξεις. Πότε ήταν η τελευταία φορά που επιβράβευσες τον εαυτό σου; Στην πραγματικότητα, η ρεαλιστική προσέγγιση των πραγμάτων δεν βοήθησε πότε κανέναν να ζήσει, να ζήσει με όλη την σημασία της λέξεως, αυτόνομος και ευτυχής, και όχι παραιτημένος πριν ακόμη αρχίσει να ζει. Να ξέρεις, πως για οτιδήποτε συμβαίνει στη ζωή μας υπάρχει λύση, φτάνει να είσαι πρόθυμος να την δεχθείς, αλλά περισσότερο απ’ όλα να γίνεις ένα με αυτή. Αποδοχή ονομάζεται, που στο πέρασμα της φέρνει μαζί της, την υπομονή και την επιμονή.

Το σώμα μας δεν πρόκειται να κουραστεί εάν δεν αρρωστήσει πρώτα η ψυχή μας. Κάθε φορά που νοσεί η ψυχή ζητάει συγχώρεση. Συγχώρεσε πρώτα τον εαυτό σου και ύστερα ότι και όποιον σε γεμίζει θυμό. Μη φοβηθείς να νιώσεις καλά και να το πεις, να το λες κάθε μέρα στον εαυτό σου. Πάλεψε με τα πάθη και τις δοκιμασίες που έρχονται στο δρόμο σου, πριν βρεθείς στο κρεβάτι του πόνου. Οι φοβίες σου είναι αυτές που θέτουν και τα όρια σου, αντιμετώπισε τις λοιπόν και βγες νικητής. ΖΗΣΕ, ΧΑΜΟΓΕΛΑ, ΡΙΣΚΑΡΕ. Τα μεγαλύτερα ρίσκα επιφέρουν τα μεγαλύτερα κέρδη. Να θυμάσαι πάντα πως το σημείο της δύναμης σου βρίσκεται στο παρόν. Χρειάζεται μονάχα να έρθεις αντιμέτωπος με την σκέψη σου και μια σκέψη μπορεί να αλλάξει. Εμείς επιλέγουμε τις σκέψεις μας. Εμείς είμαστε οι υπεύθυνοι των πράξεων μας και οι κυρίαρχοι του εαυτού μας. Δώσε φωνή στο τώρα και στο μέλλον, ΜΠΟΡΕΙΣ.

Γράφει η Μαρίνα Χρίστου – Πτυχιούχος Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού

Σταματάτε να προπονείστε υπερβολικά. Αλλάξτε το τωρινό πρόγραμμα σας και αρχίστε να κερδίζετε σωστά τη μυϊκή μάζα που επιθυμείτε!

Οι πιο κάτω συμβουλές είναι γενικές και αφορούν τη σωστή χρήση έντασης-επιβάρυνσης , διάρκειας και συχνότητας στο ατομικό πρόγραμμα προπόνησης σας:

Ένταση – Επιβάρυνση σε κάθε μυϊκή ομάδα:

Χρησιμοποιήστε σχετικά υψηλή ένταση προπόνησης για σωστή  υπερφόρτωση των μυών. Έτσι μην αγχωθείτε αν το πρωί ξυπνήσετε λίγο πιασμένοι. Αυτό συμβαίνει γιατί οι μυϊκές ίνες που βρίσκονται στο μυ σας, σχίζονται (κόβονται) με σκοπό να κτιστούν καινούριες πιο δυνατές. Με αυτόν τον τρόπο αρχίζουν να αυξάνονται σε όγκο και σε δύναμη.

Μην υπερβάλλεται όμως στο μεγάλο αριθμό σετ και στα κιλά επιβάρυνσης αν το σώμα σας δεν είναι σε θέση να ανταποκριθεί. Γιατί, όταν η ένταση της προπόνησης σας είναι πάρα πολύ υψηλή, δεν επιτρέπετε στους μύες αρκετό χρόνο για αποκατάσταση.

Δώστε χρόνο πέραν των  24 – 48 ωρών ή και 36 ακόμη αν μιλάμε για την προπόνηση ποδιών, για καλύτερη αποκατάσταση αλλά και αναπλήρωση των χαμένων θρεπτικών συστατικών που χρειάζεται το σώμα για αναδόμηση.

Διάρκεια; ‘Λίγα και καλά’

Μην σκοτώνεστε να κάνετε ένα όγκο προπόνησης 2-3 ωρών που είναι πέραν των δυνατοτήτων σας επειδή το κάνει κάποιος άλλος. Ο καθένας από μας είναι διαφορετικός και οι δυνατότητες που έχει για μυϊκή ανάπτυξη επίσης το ίδιο. Σκεφτείτε σοβαρά τον παράγοντα υπερπροπόνηση=στρες=περισσότερη παραγωγή κορτιζόλης  αλλά και τον παράγοντα  διατροφή που είναι μεγάλο κεφάλαιο και που θα συζητηθεί αργότερα.

Φρόντισε το ατομικό σου πρόγραμμα προπόνησης (εκτός το αερόβιο) να μην ξεπερνά κατά πολύ την 1 ώρα για κάθε προπόνηση, εξαρτώμενο βέβαια πάντα από ποιον έχουμε μπροστά μας, την μυϊκή ομάδα ή των συνδυασμό μυϊκών ομάδων που θα γυμνάσουμε για την κάθε μέρα ξεχωριστά.

Να θυμάστε, ότι μετά από ένα χρονικό διάστημα υπερφόρτωσης πέραν του κανονικού, ο οργανισμός μας λόγω κούρασης αρχίζει να απελευθερώνει σε μεγάλες ποσότητες, κορτιζόλη, την ορμόνη του στρες. Αρχίζει λοιπόν εδώ, να παίρνει ενέργεια (σαν καύσιμο) από τον ίδιο τον μυϊκό μας ιστό. Καταστρέφουμε ουσιαστικά ότι πάμε να κάνουμε.

Οπότε, αφιερώστε ουσιαστικό χρόνο στην προπόνηση σας για σωστά αποτελέσματα. Για παράδειγμα, μέρες που έχεις να κάνεις πόδια και πλάτη ή και στήθος που είναι μεγάλοι σε επιφάνεια μύες και θέλεις πολλά σετ να τα καλύψεις, σίγουρα ο χρόνος που θα χρειαστείς θα είναι πολύ περισσότερος απ’ ότι στους δικέφαλους (χέρια) και κοιλιακούς. Γι’ αυτό εδώ, θα χρειαστείς τη συμβουλή του γυμναστή σου, για το πως θα διαχωρίσεις σωστά την επιβάρυνση και την ένταση στην προπόνηση σου, ωσότου να πετύχεις όσον το δυνατόν καλύτερα αποτελέσματα για τη μυϊκή σου ανάπτυξη.

Γενικό Πλάνο για Προτεινόμενη επιβάρυνση σε κάθε μυϊκή ομάδα (εκτός της προθέρμανσης τους):

Πόδια =   5 – 6 ή και 7 (για γυναίκες) ασκήσεις ποδιών από 4 σετ  6-12  επαναλήψεις.

Πλάτη (+Ραχιαίοι)=  4 – 5 ασκήσεις πλάτης από  4 σετ   6-12 επαναλήψεις.

Στήθος =  3 – 4 ασκήσεις στήθους από 4 σετ   6-12 επαναλήψεις.

Ώμοι =  3 ασκήσεις ώμους από 4 σετ   6-12 επαναλήψεις.

Γάμπες = 2 ασκήσεις από 4 σετ 6-12 επαναλήψεις (μπορείς και 2 φορές την εβδομάδα).

Τρικέφαλοι = 2 – 3  ασκήσεις από 4 σετ 6-12 επαναλήψεις.

Δικέφαλοι =  2 ασκήσεις  από 4 σετ  6-12 επαναλήψεις.

Πήχης = 1 – 2  ασκήσεις από 4 σετ  6-12 επαναλήψεις.

Κοιλιακοί = 2 – 3 ασκήσεις 6-12 επαναλήψεις (μπορείς και δύο φορές την εβδομάδα).

*Διάλειμμα μεταξύ των σετ από 60 μέχρι και 90 δευτερόλεπτα και ανάμεσα σε κάθε άσκηση 2 με 3 λεπτά.

**Σε κάθε σετ άσκησης φρόντισε τα κιλά επιβάρυνσης που θα χρησιμοποιήσεις να είναι τα ανάλογα. Δηλαδή να δυσκολεύεσαι  φτάνοντας στην 4η επανάληψη μέχρι και την 6η επανάληψη υπολογίζοντας βέβαια ότι θα κάνεις σύνολο 6. Αν για 8 επαναλήψεις από την 6η ως την 8η επανάληψη και ου το καθεξής.

*** Το πιο πάνω πλάνο επιβάρυνσης είναι γενικό.

Συχνότητα

Η συχνότητα προπόνησης μπορεί να καθοριστεί ανάλογα και από το στόχο του κάθε ασκούμενου ή και αθλητή. Για παράδειγμα, οι γάμπες και οι κοιλιακοί που έχουν την τάση να ανακάμπτονται πιο γρήγορα από ότι οι υπόλοιποι μύες στο σώμα μας μπορούν να γυμναστούν και 2 φορές την εβδομάδα.

Τώρα, αν μιλάμε για υψηλά προπονημένο άτομο τα δεδομένα του πιο πάνω πλάνου αλλάζουν.

Βέβαια, κανείς δεν μπορεί να μας πει το πόσο αντέχει το σώμα μας εκτός από εμάς τους ιδίους. Αν μπορείς να αντέξεις περισσότερο όγκο προπόνησης μέσα στη βδομάδα από αυτόν που σου προτείνεται τότε κάνε το. Προσοχή όμως, στην τεχνική-εκτέλεση των ασκήσεων.

Τέλος, μετά από κάθε προπόνηση σου να μην ξεχνάς… ΔΙΑΤΑΣΕΙΣ!!

Γράφει η Λένη Γαρδενά

Όταν δεν κοιτάει κανείς, επιλέγω να σηκώσω το χέρι και να μιλήσω για το ερώτημα που τέθηκε στην τάξη από την καθηγήτρια των Νέων Ελληνικών όσο αφορά για τον ρατσισμό. Να μιλήσω με θάρρος, με περηφάνια ότι ξέρω, με ευφράδεια λόγου για να τιμήσω τα άτομα που έζησαν αυτή την κατάσταση, με ενσυναίσθηση για να παρασύρω και τους γύρω μου στο κλίμα και να τους αγγίξω.

Όταν δεν κοιτάει κανείς, επιλέγω να αυτοσχεδιάσω στον αυτοσχεδιασμό που μας δόθηκε να κάνουμε στην σκηνή, να βγάλω την ενέργεια που μου φώναζε από μέσα μου και όχι αυτό που νόμιζα ότι οι άλλοι θέλουν να δουν. Ή μάλλον καλύτερα να μην έκανα κάτι που θα τράβαγε την προσοχή, να μην ρεζιλευτώ.

Όταν δεν κοιτάει κανείς, με εμπιστεύομαι χωρίς δεύτερες σκέψεις, δεν με φοβάμαι, δεν φοβάμαι να περπατήσω με τον τρόπο που με βολεύει, δεν φοβάμαι να αμφισβητήσω αυτό που ακούω, δε αγχώνομαι να αρνηθώ κάτι που δεν μου αρέσει, δεν νιώθω τύψεις να με υπερασπιστώ ή να φοβάμαι.

Όταν δεν κοιτάει κανείς, απαντάω χωρίς δισταγμό σε κάθε τι το οποίο προσβάλει τον λόγο μου, την ύπαρξη μου.

Όταν δεν κοιτάει κανείς, φωνάζω, φωνάζω τόσο δυνατά μέχρι που χάνω την φωνή μου, ουρλιάζω, βγάζω από μέσα μου κάθε τι καταπιεσμένο, κάθε τι που κρατάει τα πόδια, τα χέρια, το στόμα αλυσοδεμένα.

Όταν δεν κοιτάει κανείς, σταματάω να έχω τον ρόλο του παρατηρητή, του ουδέτερου, του σιωπηλού, του μη θελημένα ευγενικού τύπου απλά για να αφήσει χώρο για τους άλλους, απλά για να μην προκαλέσει, απλά για να μην αντιμετωπίσει τον πιο μεγάλο του φόβο, να κάθετε στην απέναντι όχθη μόνος, απομονωμένος από τους άλλους απέναντι, τους δυνατούς, τους σωστούς, τους θαρραλέους.

Όταν δεν κοιτάει κανείς, επιλέγω να καθίσω αναπαυτικά, χωρίς να σκεφτώ τι είναι πιο ευγενικό, επιλέγω να γελάσω δυνατά, επιλέγω να βάλω δυνατά την μουσική, επιλέγω να μιλήσω δυνατά με στητό το κορμί, με τρανταχτή φωνή, με δύναμη, επιλέγω να νιώσω το εγώ, επιλέγω να είμαι εγώ.

Όταν δεν κοιτάει κανείς, μπορώ να είμαι και ο θελημένα μελαγχολικός τύπος που απλά βαριέται σήμερα, χωρίς να αγχώνεται μήπως και χαλάσει κάποιου την μέρα, χωρίς να δημιουργεί προκαταλήψεις πως οι άλλοι θα τον ταπελώσουν έτσι, χωρίς να σκέφτεται απολύτως τίποτα.

Όταν δεν κοιτάει κανείς, απλά δεν φέρω καμία ευθύνη για το πως συμπεριφέρομαι, δεν δεσμεύομαι με την κατάσταση που φοβάμαι ότι θα προκαλέσω για το τι απόψεις έχω, για το ποιος είμαι, τι σκοπό έχω, για τον λόγο ύπαρξης μου. Απλά κινούμαι, απλά μιλάω, απλά αυτά κι αυτά.

Όταν δεν κοιτάει κανείς, δεν σκέφτομαι για αυτούς.

” Όταν δεν κοιτάει κανείς” σκέτη ανακούφιση.