Search

Tag Archives: #sociostory

Γράφει η Μαρίνα Σαβεριάδου

Μαΐου 13, 2019

Μέρα Δευτέρα στο μικρό μου σπίτι στα Λιβάδια, με την Αρίθα Φράκλιν να
τραγουδά “a change is gonna come” και τον Σκάμπι στρογγυλοκαθισμένο
στον καναπέ πίσω μου. Αν και ακούγοντας τη φωνή της Αρίθα μου έρχεται
να κλείσω μάτια και φώτα και απλά να ξαπλώσω και να την ακούω, θα
αντισταθώ στην ιδέα και θα γράψω.

Τον Σκάμπι τον κούρεψα έχει λίγες μέρες και όπως λέει η bff μου έπιασε
προαγωγή, έγινε το παραχαιδεμένο του σπιτιού, κοιμάται μέσα, απλώνει
κανονικά σε όλους ανεξαίρετα τους καναπέδες, τον σκεπάζουμε με τις
κουβέρτες και έχει το κουιλτ του στον καναπέ της κουζίνας και γενικά
ζει μια παραδεισένια ζωή. Πριν το κούρεμα του κοιμόταν έξω και γενικά
ήταν σε μαύρο χάλι και δεν του δίναμε καμιά σημασία. Ήμασταν αδιάφοροι
και κακοί μαζί του και ειδικά εγώ που τον έβλεπα και νευρίαζα μερικές
φορές και σκεφτόμουν ότι δεν τον θέλω πια. Το παραδέχομαι έτσι ένιωθα
και ο λόγος που ένιωθα έτσι ήταν γιατί τον Αύγουστο που μας πέρασε
πέθανε το άλλο μου σκυλάκι, η Μπέλλα μου και μετά τον θάνατο της
Μπέλλας ενιωσα απέχθεια για τον καημένο τον Σκάμπι..τελοσπάντων  μου
πέρασε και αναπληρώνουμε τις μέρες της αδιαφορίας μας προς τον Σκάμπι
με έξτρα περιποίηση και αγάπη.

Τις συναισθηματικές αντιδράσεις μου σε διάφορα γεγονότα τις εξετάζω
συχνά και πολλές είναι οι φορές που αντιλαμβάνομαι μεταχρονολογημένα
τα κίνητρα μου. Δηλαδή πρώτα δρω και αργότερα κάθομαι να εξετάσω τον
λόγο, λίγο ή πολύ καιρό μετά, όμως την ώρα που δρω βασίζομαι στο
ένστικτο μου και συνήθως οι επεξηγήσεις που δίνω στο μέλλον, επαρκούν
για να δικαιολογήσουν την πρώτερη μου πράξη.

Και φυσικά κάποια στιγμή έκατσα και εξέτασα και τα κίνητρα μου για την
συμπεριφορά μου απέναντι στον Σκάμπι. Αν αφήσεις ένα σκύλο έξω στην
βεράντα μόνο του, παραμελημένο, ακούρευτο για μήνες και το μόνο που
κάνεις είναι να του βάζεις φαΐ και νερό μια φορά την ημέρα παίρνει
μήνες να καταλάβεις ότι αυτό που έκανες στην ουσία ήταν να δημιουργείς
μια απόσταση μεταξύ εσένα και του σκύλου, πως  τον αφήνεις να
ασχημίσει και να βρωμεί για να μη σε πλησιάζει, για να τον βλέπεις και
να νιώθεις αηδία για να μην έχεις καμιά διάθεση να τον αγκαλιάσεις και
να τον αγαπάς λιγότερο, γιατι όταν αγαπάς λιγότερο, πονάς λιγότερο
οταν θα έρθει η ώρα που θα τον χάσεις ή θα πεθάνει, ή φτάνεις στα άλλα
άκρα που εύχεσαι κρυφά μέσα σου να τον χάσεις ή παρακαλάς κάποιον να
τον πιάσει και να φύγει.

Παίρνει καιρό να καταλάβουμε τι κάνουμε, να καταλάβουμε τα κίνητρα
μας, και να καταλάβουμε ότι ο φόβος, ο φόβος της απώλειας, είναι
εκείνος ο μεγάλος τοίχος που μας κρατά πίσω από το να συνδεθούμε με
άλλα όντα, ανθρώπινα και μη. Υπάρχει εκείνο το όριο που βάζεις στον
εαυτό σου για να μη συνδεθείς πολύ και να μην πονέσεις.
Όσον αφορά τους ανθρώπους πάλι έχω μια βαθιά επιθυμία και δίψα για
σύνδεση, για βαθιά και ουσιαστική επικοινωνία, για συζητήσεις τύπου
ψυχανάλυσης, λατρεύω να καταδύομαι στα βαθιά νερά του ψυχισμού των
ανθρώπων, ίσως και αυτός να είναι ένας λόγος που κάποιοι κάνουν
μεταβολή γιατί έχουν μάθει να περιορίζονται σε επιφανειακές συζητήσεις
και αποφεύγουν οτιδήποτε προσωπικό για να μη φανούν για οποιοδήποτε
λόγο ευάλωτοι, αλλά είναι και κάποιοι άλλοι, που με την πρώτη φορά που
θα με συναντήσουν, θα μου πουν την ιστορία της ζωής τους και τους
φαίνεται παράξενο πους τους προκλήθηκε η ανάγκη και την άνεση να
μιλήσουν και να πουν προσωπικά θέματα σε μένα. Και ακριβώς αυτή η δίψα
μου για σύνδεση με κάνει αλλεργική σε επιφανειακές συζητήσεις και δε
θα με βρεις σε καφέ να μιλώ για τα νύχια μου και να ανταλλάζω
συνταγές. Μπαίνουν για λίγο άνθρωποι στη ζωή μου και δεν στεριώνουν
ακριβώς αν δεν εντοπίσω αυτή τη σύνδεση μεταξύ μας σε κάποιο άλλο
επίπεδο και ουδέποτε είχα την ικανότητα να διατηρήσω επικοινωνία με
άτομα για τα οποία δεν είχα γνήσιο και βαθύ ενδιαφέρον ή να αισθανθώ
ότι έχουν εκείνοι για μένα. Είναι ένα επίπεδο πέραν του λεκτικού, όχι
απαραίτητα σωματικού, ένα επίπεδο που αφορά την επικοινωνία με λίγα ή
καθόλου λόγια, υπάρχει η άνεση να μιλήσεις ή να μη μιλήσεις και ποτέ
δεν υπάρχει καμιά ανάγκη να πείσεις.

Εδώ και λίγες μέρες ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο του Rollo May “love
and Will”  γράφω τον πρωτότυπο τίτλο γιατί στα ελληνικά η μετάφραση
ήταν χάλια και υποβιβάζει το θέμα του βιβλίου που είναι επιστημονικό.
Τον Rollo May μου τον σύστησε ο Ίρβιν Γιάλομ στην αυτοβιογραφία του. Ο
Γιάλομ, σπουδαίος ψυχοθεραπευτής και πολύ καλός συγγραφέας, από τους
αγαπημένους μου, γράφει για τους ψυχολόγους που θαύμαζε και ένας από
αυτούς ήταν και ο ΄Ρόλλο Μέι. Εχοντας εμπιστοσύνη στην κρίση του
Γιάλομ είπα να δω ποιος είναι αυτός ο Ρόλλο Μέι και γιατί τον θαύμαζε
τόσο πολύ. Πήγα και πήρα το βιβλίο το Love and Will και διαβάζω τα
αποτελέσματα ερευνών και μελετών της δεκαετίας του 50-60 που
αντικατοπρίζουν με απίστευτη ακρίβεια την εποχή μας.

Απόσπασμα από το βιβλίο σελ. 93

τώρα το πρόβλημα δεν είναι καθαυτή η επιθυμία και η ανάγκη
ικανοποίησης του συντρόφου, αλλά το γεγονός ότι η ανάγκη ερμηνεύεται
από τα πρόσωπα της ερωτικής συνεύρεσης μόνο τεχνικά – ανάγκη για
φυσικό αισθησιασμό. Αυτό που παραλείπεται, ακόμη και από το ίδιο μας
το λεξιλόγιο είναι η εμπειρία του να προσφέρεις συναισθήματα, να
μοιράζεσαι φαντασιώσεις, να χαρίζεις τον εσωτερικό σου ψυχικό πλούτο,
πράγματα που φυσιολογικά παίρνουν κάποιο χρόνο και βοηθούν την αίσθηση να υπερβεί τον εαυτό της και να γίνει συγκίνηση, και την συγκίνηση να γίνει αυτουπέρβαση γινόμενη τρυφερότητα και κάποτε αγάπη

Ο Ρόλλο Μέι έγραψε τα πιο πάνω το 1965, πριν ακόμα μπει στη ζωή μας
για τα καλά το ίντερνετ, τα κοινωνικά δίχτυα κλπ. Που να ήξερε ότι σε
πενήντα χρόνια η κατάσταση θα ήταν ακριβώς όπως την περιέγραφε.

Αυτό που με τόση ακρίβεια περιγράφει στο βιβλίο του ο κ. Μέι είναι ότι
από τη στιγμή που ο άνθρωπος απελευθερώθηκε σεξουαλικά έκλεισε κάθε
συναισθηματική θυρίδα  Θεωρείται απόλυτα φυσιολογικό ο σύγχρονος
άνθρωπος να πηδηχτεί με οποιονδήποτε, οποιαδήποτε στιγμή, επώνυμα ή
ανώνυμα, να παραγγείλει από το κινητό του, την με ή χωρίς πληρωμή
αρσενική ή θηλυκή πόρνη, με ένα πάτημα ενός κουμπιού και μετά από δύο
ώρες να την στείλει στο σπίτι της και να παραγγείλει φαστ φουντ  γιατί
πείνασε,  περνώντας από την  μια εμπορική συναλλαγή στην άλλη χωρίς
κανένα συναισθηματικό κόστος.  Αυτό που βιώνεται ως μια επαναληπτική
μουνο-πεο-συλλεξία για επιβεβαίωση, και ονομάζεται με πολλούς
μοντέρνους  τίτλους, friends with benefits και fuckbuddies, one night
stands και ξεπέτες αλλά προς Θεού μη συνδεθούμε ανεπανόρθωτα. Μια
συναλλαγή που πολλές φορές δεν εμπεριέχει προσωπική επαφή, μια μαλακία με τη βοήθεια της οθόνης της τηλεόρασης σου ή του κινητού σου με
παρτενέρ μια δυστυχισμένη και απελπισμένη ύπαρξη στην άλλη άκρη της
γραμμής, πίσω από μια άλλη οθόνη, σε μια άλλη χώρα, σε μια άλλη
ήπειρο, όσο πιο μακριά, τόσο το καλύτερο, όσο πιο μακριά, τόσο
λιγότερες η πιθανότητες να συναντηθείς από κοντά, αυτό είναι το μόνο
ασφαλές σεξ, εκείνο που ο εγκέφαλος αποφασίζει σε ποιον θα δώσει το
γεννητικό όργανο, παρακάμπτοντας την καρδιά, παρακάμπτοντας τον κόπο,
την προσπάθεια, και την όποια μαγεία!

Αυτή η αφθονία σεξουαλικών συντρόφων, αυτή η εύκολη πρόσβαση ανά πάσα στιγμή σε ένα ακόμα διαθέσιμο σώμα, έχει υποβιβάσει τον άνθρωπο σε ένα αντικείμενο χρήσης και ο σκοπός που είναι η “επιβεβαίωση” δεν
επιτυγχάνεται γιατί βαθιά μέσα σου αντιλαμβάνεσαι ότι δεν “επιλέγηκες”
συνειδητά αλλά “έτυχες” γιατί ήσουν ο άμεσα διαθέσιμος την παρούσα
στιγμή που ο άλλος ήθελε να εκτονωθεί.  Αυτό που νιώθεις είναι ότι
είσαι απλά ένας από τη μάζα.

Είναι πολλοί εκεί έξω και αυτό βολεύει μια χαρά γιατί στο πίσω μέρος
του μυαλού σου υπάρχει η δικλείδα ασφαλείας ότι πάντα θα υπάρξει ακόμα
ένας. Είναι πολλοί εκεί έξω και εσύ αποφασίζεις να μην συνδεθείς με
κανένα, γιατί αν συνδεθείς με αυτόν ή αυτήν και έρθει κάτι καλύτερο
πιο μετά θα νιώθεις βλάκας που συμβιβάστηκε τη στιγμή που υπάρχει
πάντα μια ομορφότερη, μια που δε γεύτηκες ακόμα, μια που θα χει ένα
application που δεν το έχει το παλαιότερο μοντέλο, στην τελική όμως το
νέο μοντέλο γυναίκας ακριβώς όπως και το νέο σου μοντέλο κινητού δεν
θα το αγαπήσεις ποτέ όσο περιμένεις να βγει κάτι καινούριο.

Σωματα κενά και ποτέ θα δε ζήσουν την ηδονή του να κάνεις έρωτα με
έναν άνθρωπο που φοβάσαι μη χάσεις και να επιλέγεις να τον αγαπήσεις
και να του δοθείς παρόλον ότι φοβάσαι μην τον χάσεις. Και μπορείς με
την βοήθεια του μπλε χαπιού να πηδάς μέχρι τα βαθιά γεράματα αλλά χάπι
τη συναισθηματικη ανικανοτητα δεν θα βγάλει ποτέ καμιά
φαρμακοβιομηχανία.  Ο Ρόλλο Μέι μιλά και για αυτούς που θα μείνουν έξω
από αυτό το σύγχρονο σεξουαλικό πάρε-δώσε, αυτούς που θα είναι
απροσάρμοστοι  σε αυτήν την αρρωστημένη εποχή της απάθειας και όσα
αυτή συνεπάγεται, που δεν θα μπορούν να λειτουργήσουν με τα στάνταρτς
της εποχής και θα είναι εκτός, αυτοί θα υποφέρουν περιμένοντας να
ζήσουν με ιδεώδη και αξίες φθαρμένες μιας άλλης εποχής που δεν ισχύουν
πλέον.

Ο Σκάμπι κοιμάται δίπλα μου  και οι r.e.m τραγουδούν everybody hurts …

Φυσικά και όχι. Αρνείσαι να ζήσεις μια νέα αλλαγή και απλά έχεις βολευτεί στα δεδομένα που ξέρεις να χειρίζεσαι.

Έρχετε όμως η φάση ή η ημέρα όπως θέλεις θέσε το.. που κάποια πράγματα τελειώνουν. Σχέσεις φιλικές και ερωτικές, επαγγελματικές, οικογενειακές. Δεν θα μείνουν όλοι για πάντα δίπλα μας και όπως εμείς τους θέλουμε.

Μεγαλώνουμε και οι ανάγκες μας διαφοροποιούνται. Ξέρουμε τι θέλουμε, ξέρουμε τι αντέχουμε και μέχρι πόσο μπορούμε μια κατάσταση. Γιατί να μείνεις σε κάτι που δεν σε κάνει ευτυχισμένο/η πλέον; Επειδή απλά φοβάσαι να μετακινηθείς από τη θέση σου; Εεε και;

Είναι καλύτερο για εμάς τα ανθρώπινα όντα να παραμένουμε σταθεροί και στάσιμοι σε αυτά που μάθαμε και συνηθίσαμε γιατί απλά φοβόμαστε να δούμε παρακάτω. Ετσί καταπιεζόμαστε σε καταστάσεις και στην τελική σε κάποια φάση θα σπάσουμε και θα τα κάνουμε όλα “ρόμπα”. Δεν υπάρχει λόγος να φτάσετε όμως σε έτσι σημείο.

Πώς να το πετύχετε;

Πολύ απλά να είσαστε ειλικρινείς με τον εαυτό σας. Μόνο έτσι. Όταν είσαι ειλικρινείς με τον εαυτό σου και ξέρεις τι σε ενοχλεί και τι αντέχεις δεν θα υπάρξουν παρεξηγήσεις και περίεργες καταστάσεις. Απλά να είσαι το ίδιο ειλικρινείς και με τους άλλους. Δεν είμαστε όλοι το ίδιο ούτε θα έπρεπε να είμαστε, αυτή είναι η ομορφιά μας. Έτσι μαθαίνουμε ο ένας από τον άλλο και δημιουργούμε σχέσεις στη ζωή μας.Όπως σεβόμαστε τον εαυτό μας έτσι πρέπει να σεβόμαστε και τον άλλο απέναντι μας. Να είμαστε αληθινοί με εμάς και να το μοιραζόμαστε με τους άλλους. Να περνούμε διάφορα μαζί με τα άτομα γύρω μας αλλά σε σημείο που εμείς παραμένουμε χαρούμενοι και θετικοί.

Μην φοβάστε την άλλαγη είναι μόνο για καλό. Μην φοβάστε τη ζωή και να την ζείτε γιατί όλα αυτά είναι μέσα στη ζωή και η ζωή όπως και εμείς συνεχιζεί και πηγαίνει μπροστά. Δεν υπάρχει λόγος να μένουμε στάσιμοι και να μην προχωρούμε επειδή απλά φοβόμαστε να πληγωθούμε ή να χαρούμε.

Οι σκέψεις δικές σας.

Γράφει η Μαρία Σκαμπαρδώνη

Δεν έχουμε χρόνο να διαβάσουμε’’.

 Αυτή η δικαιολογία συνοδεύει πάντοτε και ντύνει με όμορφο τρόπο την άρνηση των ανθρώπων να διαβάζουν. Είμαστε πολυάσχολοι, λένε, αν είχαμε χρόνο θα ανοίγαμε κανένα βιβλίο που και που και θα διαβάζαμε..

Θυμάμαι τα λόγια μίας φίλης μου όταν πριν λίγα χρόνια είχε ταξιδέψει στη Γαλλία. Μέσα στα βαγόνια του τρένου  είχε μείνει έκθαμβη από το πόσοι πολλοί άνθρωποι διάβαζαν, μου έλεγε πως αυτό συνηθίζεται στις περισσότερες χώρες. Εμείς, μέσα στα λεωφορεία και τα τρένα, κρατάμε κινητά και παίζουμε παιχνίδια, επιλέγοντας ξανά τη διέξοδο σε μία ψεύτικη δραστηριότητα από το να διαβάσουμε έναν ζωντανό οργανισμό, όπως το βιβλίο.

Πάντοτε η έλλειψη χρόνου έρχεται ως το εύκολο άλλοθι και δικαιολογία, ώστε να δικαιολογήσουμε την πραγματική αιτία που είναι η έλλειψη ενδιαφέροντος.  Όταν αγαπάς και θέλεις, πραγματικά, ο χρόνος δημιουργείται και βρίσκεται. Ας πραγματικά, οι περισσότεροι αγαπούσαν τα βιβλία, τότε θα βλέπαμε και εμείς περισσότερους ανθρώπους με βιβλία μέσα σε τρένα και λεωφορεία, παρά παιδιά προσκολλημένα σε κινητά.

Γίναμε μία κοινωνίας όχι της χρήσης, αλλά της κατάχρησης. Γίναμε μία κοινωνία στην οποία το κινητό έγινε όχι απλώς ένα μέσο επικοινωνίας, αλλά το κέντρο της ζωής μας.

Φαντάζεσαι αυτό τον χρόνο που αφιερώνουμε σε κινητά, να τον χαρίζαμε στα βιβλία. Πόσο πιο όμορφος, άραγε, θα γινόταν ο κόσμος!

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΓΚΑΘΑ ΚΡΙΣΤΙ.

Γράφει ο Γιάννης Κολόκας- Φοιτητής Γαλλικής Γλώσσας & Φιλολογίας Αθηνών.


Η Αγκάθα Κρίστι αποτελεί την διασημότερη συγγραφέα αστυνομικών
μυθιστορημάτων, αλλά όσο γνωστά και πολυδιαβασμένα και αν είναι τα
αστυνομικά της μυθιστορήματα, τρίτα σε κατάταξη μετά την Βίβλο και τα έργα του Σαίξπηρ, υπάρχει και μια άλλη πλευρά της συγγραφικής της πένας, τα κοινωνικά μυθιστορήματα ή όπως τα αποκαλούσε η ίδια <<πραγματικά μυθιστορήματα>> της.


Πιο συγκεκριμένα την περίοδο 1930-1950 η διάσημη συγγραφέας κουρασμένη από τις ιστορίες εγκλημάτων θα θελήσει να δοκιμάσει μια καινούργια μορφή γραφής γράφοντας έξι τελείως διαφορετικές ιστορίες, τις οποίες ο εκδότης της φοβούμενος ότι δεν θα αρέσουν στο κοινό, θα την πείσει να της υπογράψει ως Mary Westmacott.Τα βιβλία αυτά θα συνεχίσουν να κυκλοφορούν υπό αυτό το ψευδώνυμο για πολλά χρόνια και μόνο μετά τον θάνατο της οι κληρονόμοι της θα ανακαλύψουν ότι είναι δικά της. Πέρσι μάλιστα κυκλοφόρησαν και στην Ελλάδα και αφού τα διάβασα σκέφτηκα να σας τα προτείνω για να τα γνωρίσετε.

Το πρώτο εξ’ αυτών, που υπήρξε και υποψήφιο στα βραβεία Public για το καλύτερο μεταφρασμένο μυθιστόρημα, είναι η <<Ανοιξιάτικη Απουσία>>. Πρόκειται για την ιστορία μιας Αγγλίδας κυρίας, η οποία ταξιδεύει στην Μέση Ανατολή για να επισκεφτεί την κόρη της που είναι βαριά άρρωστη. Κατά την διάρκεια του ταξιδιού, θα μείνει εγκλωβισμένη για αρκετό καιρό σε ένα σταθμό τρένου, ένα γεγονός που θα της δώσει την ευκαιρία να στοχαστεί την ζωή της και να αναθεωρήσει πολλές από τις απόψεις της… Το δεύτερο βιβλίο τιτλοφορείται <<Ένα θηρίο στο πιάνο>> και θα μπορούσε κάλλιστα να χαρακτηριστεί και ιστορικό μυθιστόρημα καθώς τομεγαλύτερο μέρος του εκτυλίσσεται κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Πρόκειται ουσιαστικά για την εξιστόρηση της ζωής του Βερνον Ντειρ, ενός βρετανού αριστοκρατικής καταγωγής, μελλοντικού συνθέτη ο οποίος ωστόσο θα περάσει από σαράντα κύματα μέχρι να καταφέρει να ολοκληρώσει το έργο του. Στο τρίτο μυθιστόρημα που φέρει τον τίτλο <<Ημιτελές πορτρέτο>> μαθαίνουμε μέσα από την διήγηση της Σύλβιας στο Λαραμπι, φίλο και ζωγράφο της, τα γεγονότα που σημάδεψαν την ζωή της, αποκτώντας μια καλή επαφή με την ανατροφή των κοριτσιών στις αρχές του 20 ου αιώνα και πως αυτή επηρέαζε την ψυχοσύνθεση τους. Στα επόμενα βιβλία που θα ακολουθούσουν η Αγκάθα θα επικεντρωθεί στο ζήτημα
των ενδοοικογενειακών σχέσεων. Το τέταρτο βιβλίο <<Το βάρος της Αγάπης>> θα έχει ως θέμα την σχέση μεταξύ δυο αδελφών, Λωρας και Σιρλει καθώς και τις συνέπειες που φέρει μια αγάπη δίχως ανταπόδοση. Παρομοίως στην πέμπτη ιστορία της <<Ο δεύτερος γάμος>>, επικεντρώνεται στην σχέση μάνας και κόρης στην μεταπολεμική Αγγλία όπου η παραδοσιακή ανατροφή συγκρούεται με τις σύγχρονες αντιλήψεις περί προσωπικής ελευθερίας.

Αντιθέτως το έκτο καιτελευταίο τέτοιου είδους μυθιστόρημα της <<Η στιγμή του Ρόδου>> έχει ως κεντρικό άξονα την πολιτική σκηνή μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και συγκεκριμένα τον πολίτικο αγώνα μεταξύ Εργατικών και Συντηρητικών. Είναι η πρώτη φορά που η συγγραφέας παίρνει μια φανερή πολιτική θέση, αν και όσοι έχουν διαβάσει και τις
αστυνομικές της ιστορίες γνωρίζουν την εκτίμηση που έτρεφε, για έννοιες όπως η «καλή κοινωνία» και η «Αυτοκρατορία». Αυτά ήταν λοιπόν τα κοινωνικά μυθιστορήματα της Αγκάθα Κρίστι, τα οποία και σας προτείνω ανεπιφύλακτα, όχι μόνο ως ένα ευχάριστο ανάγνωσμα για την παράλια, αλλά και ως μια ευκαιρία γνωριμίας με τον τρόπο ζωής και σκέψης μιας άλλης όχι τόσο μακρινής εποχής.

Γράφει η Μαρίνα Σαβεριάδου

Ιανουαρίου 29, 2019

Και κατάφερα και σου μίλησα…παραμέρισα το θυμό και σου μίλησα, γιατί
πρώτη εγώ ξέρω ότι δεν είναι στ’ αλήθεια θυμός, είναι ένα παράπονο και
το παράπονο στρέφεται πάντα εντός μας.. ένα παράπονο όχι γιατί δεν με αγάπησε εκείνος, γιατί πώς μπορεί κάποιος να αγαπήσει αν δεν του τύχει και ενώ εκείνος βλέπει και αναγνωρίζει ότι ο άνθρωπος απέναντι του είναι ένας άνθρωπος που θα μπορούσε εύκολα να αγαπήσει, έχει όλα εκείνα που τον ελκύουν, που τον ενθουσιάζουν παρόλα αυτά δεν το νιώθει, είναι ένα όργανο πουπεριμένεις να ακούσεις τον ήχο του, αλλά είναι άηχο.


Έτσι και εγώ καταλάγιασα το θυμό μου και στωικά και σιωπηλά μέτρησα
στο δεξί μου χέρι τις αλήθειες μου “είσαι όμορφη” είπε ο ένας, “πρώτη φορά γνώρισα τόσο έξυπνη γυναίκα” είπε ο άλλος, και εκείνος, ο ένας που είπε “σ αγαπώ, σε λατρεύω, είσαιη γυναίκα της ζωής μου”, ήταν ήδη νεκρός
και όλοι είχαν το δίκαιο τους και όλοι έλεγαν αλήθεια και όλοι
αγάπησαν στο μέτρο τους γιατί κανένας δεν αγαπά τον απέναντι του,
αγαπά τον καθρέφτη του και δύσκολα αγαπάς όταν σε κοιτάει η αλήθεια
στα μάτια.


Γι αυτό  σου μίλησα και γι αυτά σου εξηγώ και γι αυτό μιλώ στους
ανθρώπους ακόμα και όταν δεν με αγαπούν ακόμα και αν δεν με επιλέγουν,
ακόμα και αν θα σταθούν δίπλα μου για λίγο και μετά προχωρήσουν λίγο
παρακάτω.

Μου θυμίζει τούτη η διαδικασία τα παιδάκια που στέκουν στα
ορφανοτροφεία και έρχονται οι γονείς και τα βάζουν να σταθούν στη
σειρά και εκείνο το ένα πάντα το προσπερνάνε..


Μου θυμίζει κάτι ρούχα στις βιτρίνες που τα φοράνε στην κούκλα και
περνάνε οι κυρίες και το βλέπουν αλλά δεν ξέρει κανείς γιατί, αν είναι
εκείνο το ασημένιο κουμπί στον κολάρο ή το ύφασμα πολύ βαρύ, αρέσει
αλλά όχι τόσο όσο να το πάρουν,  το δοκιμάζουν αλλά πάντα το βγάζουν
και λένε όχι όχι είναι καλό αλλά οχι για μένα.

Αυτό, είσαι καλή, όμορφη, έξυπνη, ταλαντούχα αλλά όχι για μένα.
Αν μια γυναίκα ήταν αλαζονική θα έλεγε ότι ίσως δεν την ήθελε κάποιος
γιατί ήταν πολλή του, πολύ έξυπνη, πολύ όμορφη, πολύ ικανή, τόσο που
δεν θα τον είχε ποτέ ανάγκη, ίσως να προσπαθούσε να το παίξει ανώτερη
και να κάτσει να κάνει ικασίες ότι εκείνος δεν είναι έτοιμος, είναι
φοβισμένος, ίσως τα μαύρα μέσα του να μην αφήνουν χώρο στο λευκό της
αγάπης.


Αν πάλι ήταν προσγειωμένη θα έλεγε ότι όλα αυτά είναι κοινωνικά
φαινόμενα και οι άνθρωποι πια το βρίσκουν αδύνατο ή άσκοπο να
ενώνονται με έναν και μόνο άνθρωπο

Αν κατέγραφε την πραγματικότητα γύρω της και το πώς πάει η διαδικασία θα έλεγε:

Κόβεις τον εαυτο σου κομμάτια, σε άλλον δίνεις το σώμα σου, σε άλλον
τη φιλία σου, με άλλον μοιράζεσαι τα προβληματα σου, σε άλλον δίνεις
ένα κομμάτι τη ψυχή σου και σε κάθε ένα μέρος από αυτό που θέλει να
πάρει, έτσι ώστε αν κάποιος φύγει να μείνουν τα υπόλοιπα κομμάτια, να
μένει ο κορμός ανέπαφος και να αναπλάθεσαι από την αρχή, με αποτέλεσμα
να μη δίνεσαι ολόκληρος σε κανέναν αλλά πληρώνεις και το τίμημα ποτέ
να μην έχεις κανέναν ολόκληρο, μόνο κομμάτια, στιγμές, την ανάσα τους
ενός, τα γλυκόλογα του άλλου, τα ξεσπάσματα θαυμασμού, μια όαση που
έρχεται ο κάθε κουρασμένος να ξεκουραστεί  ή ένα ουρητήριο που
χρησιμοποιεί για να ξαλαφρώσει.

Και εκείνοι όλοι μόνοι τους και εσύ μόνος, και εσύ σκορπισμένος και
εκείνος μισός ο άλλος μικρός ο άλλος διαλυμένος και κανείς κανενός
γιατί ο άνθρωπος μόνο ολόκληρος με ολόκληρο ενώνεται..

Την ώρα που φεύγει ο θυμός έρχεται πάλι εκείνο το παράπονο,  σου
αφαιρεί χρόνια, σε κάνει πάλι παιδί και σε στήνει στη σειρά, ντυμένο
με τα καλά σου ρούχα, καλοχτενισμένα, να περιμένεις..
και φεύγει ο θυμός, γιατί κανένα μικρό παιδί δεν μπορεί να μείνει
θυμωμένο για πολύ, γιατί είναι μεγάλη και επιτακτική η ανάγκη για
αγάπη, τόσος ο πόνος που μοιάζει με ικεσία, θα έλεγεξέρω πολύ καλά πώς πάει αυτός ο κύκλος.. η αγάπη να είναι πιο βαθιά από τον πόνο, ποτέ δεν θύμωσα με αυτούς πουπόναγαν περισσότερο από εμένα, να σε αγαπάω μόνο μπορώ, όσο ναγιατρευτείς, όσο να σταθείς, όσο να πετάξεις ..

Μέχρι τότε … ημίμετρα, και προσποιήσεις και υποκρισίες του κερατά
και προσχήματα και μισόλογα
..σήμερα είχα ανάγκη να σου μιλήσω, να θυμηθώ το τελευταίο σχήμα που
γέμιζε το κενό

Βλέπεις το κενό παίρνει πάντα το σχήμα του τελευταίου που το γέμιζε,
για την αναλαμπή στα μάτια σου, για εκείνη την απειροελάχιστη
στιγμή..γι αυτό κατάφερα και σου μίλησα και δεν έχω κάτι να σου
συγχωρέσω γιατί δεν ήταν στο χέρι σου γιατί κανένας ποτέ δεν επέλεξε
ποιον και για πόσο θα αγαπήσει, γιατί κάτω από το παγωμένο
προγραμματισμένο ρομπότ είναι αυτός που φωνάζει όπως κάποτε φώναζες
και εσύ “θέλω να αγαπήσω και να αγαπηθώ, ολόκληρος και να μην μείνει
κανένα κομμάτι μου να αιωρείται”
μέχρι τότε και μόνον τότε ..

Κυπριακή κοινωνία η λεγόμενη.. μπανανία. Είμαστε με περηφάνεια ένας λαός ο οποίος έχει παρα-καθίσει στους καναπέδες του, ένας λαός που ακολουθεί τυφλά ότι του πούν και ένας λαός της άνεσης.

Ότι και να γίνεται εμείς παραμένουμε πιστοί ακόλουθοι των ίδιων και των ίδιων ατόμων, των ίδιων αρχών και απόψεων, της ίδιας σκέψης και της ίδιας οκνηρίας για δράση.

Αύξηση ενοικίων. Δεν σε αφήνει η ίδια σου η χώρα και η κοινωνία να αρχίσεις κάτι καινούριο. Ένα καινούριο σπίτι και μια οικογένεια. Πρέπει να κτίσεις πάνω από τούς δικούς σου ή να μείνεις σε ένα υπόγειο κάτω απο το πατρικό σου ή στην καλύτερη και τυχερή σου φάση να κτίσεις ή να αγοράσεις κάτι. Αν δεν είσαι όμως μέσα στους τυχερούς τι πρέπει να κάνεις; Οι τιμές έχουν ξεφύγει σε όλες τις πόλεις και ιδιαίτερα στη πόλη μας τη Λεμεσό. Και κανείς δεν κάνει τίποτε για αυτό και απλά το δεχόμαστε. Γιατί; Εμείς δεν έχουμε άποψη και δικαιώματα;

Περιβάλλον. Κατάχρηση του περιβάλλοντος από όλες τις πόλεις και ειδικά στα παράλια. Πρέπει πλέον να πληρώνεις για να πας να δείς μια θάλασσα ή να πας να περπατήσεις έστω κοντά της. Τα μεγάλα κτήρια και τα καπιταλιστικά μας όνειρα μας έχουν αποκόψει από την ομορφιά της φύσης. Το πράσινο έχει χαθεί και το βρίσκουμε μόνο στα βουνά- και αν είμαστε παλι τυχεροί- και δεν έχει καεί ή δεν έχει υποστεί όποιαδήποτε ζημιά για τα δικά μας πλάνα. Καταστρέφουμε τα σπίτια και τη ζεστασιά τόσων ζώων -εντόμων – φυτών και αναρωτιούμαστε για τις αλλαγές που συμβαίνουν τόσο καιρικά όσο και ατμοσφαιρικά. Προσπαθούμε να κάνουμε ανακύκλωση αλλά ακόμη και αυτό είναι ένας φαύλος κύκλος αφού δεν έχουν τα απαραίτητα μηχανήματα για ανακύκλωση.. έχουμε όμως χρήματα για ουρανοξύστες και πολλά άλλα.

Πολιτική. Ξεχάστε τις ξεκάθαρες πολιτικές αξίες των κομμάτων. Είμαστε όπου φυσάει ο άνεμος. Προπαγάνδα, ψέματα και πολιτικοί εκπρόσωποι που πραγματικά δεν ξέρω τι σκέφτονται και αν σκέφτονται με γνώμονα το καλό αυτού του τόπου. Η πολιτική αποτελεί μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας μας και είναι καλό να ασχολούμαστε και να έχουμε πολιτική άποψη. Κακό είναι όμως να τρώμε ότι μας σερβίρουν χωρίς να το επεξεργαστούμε και να δεχόμαστε τα πάντα. Να δεχόμαστε να μας βρίζουν δημοσίως, να δεχόμαστε το κούρεμα καταθέσεων, να δεχόμαστε ανευθυνότητα με αποτελέσμα απώλεια ζωής ατόμων – οικογενειών και διαφόρων , να δεχόμαστε το συμφέρον και όχι το κοινωνικό αλλά το ατομικό του κάθε ενός. Είναι δυνατόν να έγιναν όλα αυτά και εμείς ακόμη να ψηφίζουμε τους ίδιους και τους ίδιους; Είναι δυνατόν αυτοί οι μεγάλοι να έχουν ένα μερίδιο και ίσως μεγάλο μερίδιο που εμείς δεν έχουμε δουλείες, χρήματα και ως αποτέλεσμα μέλλον; Είναι δυνατόν να κάνουν κούρεμα καταθέσεων και εμείς να είμαστε στα καρναβάλια… ενώ όταν πήραμε το κύπελλο να είμασταν στους δρόμους; Οι αξίες μας νομίζω κάπου έχουν μπερδευτεί. Ξεχνάμε ότι είμαστε ο κυπριακός λαός και εμείς απαρτίζουμε τη κυβέρνηση, τη πολιτική, τους νόμους και όλα αυτά. Εμείς τα κτίζουμε, εμείς τα διαλύουμε.

Κοινωνικές ομάδες. Ότιδήποτε διαφορετικό είναι αποξενωμένο και μένει μακριά απο τη δική μας ομάδα. Αλλοδαποί, ομοφυλόφιλοι, τρανς, άτομα με όποια μορφή αναπηρίας.. Πού είναι η ασφαλείς κοινωνία που μπορούμε να προσφέρουμε στα παιδιά μας και στα άτομα που απαρτίζουν την κοινωνία; Εγκλήματα συνδέονται με αλλοδαπούς ενώ ξεχνάμε ότι η δική μας η φάρα δεν είναι και Άγιοι απλά ξέρουν να κρύβονται καλά και έχουν τα μέσα για να το κάνουν. Ομοφυλοφιλία συνδέεται σύμφωνα με τη Γραφή ως αρρώστια και παραμένει δυστυχώς αυτή η άποψη σε πολλά άτομα ακόμα. Η σεξουαλικότητα κάποιου είναι ένα χαρακτηριστικό του που δεν έχει καμία σχέση με το ποιόν του σαν άτομο και σαν προσωπική υπόληψη. Δεν είναι άρρωστοι είναι άνθρωποι και μέλη της κοινωνίας όπως εμείς που έχουν δικαιώματα και υποχρεώσεις. Δεν σε ενοχλούν ούτε σε προκαλούν. Βγες από αυτά τα στερεότυπα που έχεις υιοθετήσεις από οικογένεια, φίλους ή ότιδήποτε άλλο. Όλοι αξίζουμε. Άτομα με αναπηρία.. κάπου διάβασα ότι θέλουν να κλείσουν το ίδρυμα για άτομα που είναι τυφλά. Για ποιό λόγο; Τα άτομα αυτά και όπως άλλα τόσα δεν μας χρειάζονται; Που να πάνε; Γιατί δεν τα βοηθούμε και να τα στηρίξουμε ώστε να νιώσουν και αυτοί πολίτες; Γιατί να τους αποξενώσουμε; Τα ιδρύματα θέλουν πολλά λεφτά.. ωραία κύριοι και κυρίες μπορούμε να δώσουμε χρήματα και για αυτό. Για άλλα τόσα δίνουμε που δεν ξέρουμε καν που πάνε. Υπάρχουν άτομα που μπορούν να δουλέψουν εθελοντικά και να βοηθήσουν και υπάρχουν εξαίρετοι ειδικοί που μπορούν να εργαστούν εδώ παρά να τους διώχνουμε.

Υπάρχουν τόσα πολλά θέματα ακόμα που μπορώ να θείξω όπως το θέμα της μετανάστευσης.. που τόσα άτομα δικά μας με υπέροχες και μοναδικές ικανότητες αναγκάζονται να φύγουν για κάτι καλύτερο επειδή εδώ δεν νιώθουν φιλόξενοι. Παιδιά αλλοδαπά και οικογένειες ζουν τον εκφοβισμό και την αποξένωση επειδή απλά δεν είναι Κύπριοι πολίτες.. παρόλο που ζούν εδώ χρόνια, έχουν προσφέρει τις υπηρεσίες τους αλλά δεν έχουν ξέρετε εκατομμύρια για να αγοράσουν την.. υπηκόοτητα. Ασφάλεια, η ασφάλεια η δική μας έχει όνομα και στολή.. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ. Αυτό είναι μόνο για εμάς. Δεν νιώθουμε την ασφάλεια που θα έπρεπε να νιώθουμε παρα μόνο τους χλευάζουμε και τους υποτιμούμε.. σκεφτήκαμε ποτέ όμως, ότι αν οι αστυνομικοί μας δεν ήταν τόσο με τη στολή την αυστηρή και το ύφος της εξουσίας θα νιώθαμε καλύτερα σαν πολίτες; Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε μαζί τους και να βοηθήσουμε σε διάφορα; Μεγάλος ο διαχωρισμός της εξουσίας από το μέσο πολίτη.

Παιδεία. Τι μαθαίνουμε στα παιδιά εξαρτάται πάλι απο τις δικές μας ανάγκες, την πολιτική που κυριαρχεί όταν τα διδάσκουμε. Τότε υπάρχουν κενά και οι αξίες όλο και μηδενίζονται. Η ιστορία μας δεν βρίσκεται πουθενά, το ίδιο και η ανθρωπιά. Το σχολείο φαντάζει βαρετό στα παιδιά και δεν είναι ένας χώρος έμπνευσης , μάθησης και χαράς.

Και άλλα πολλά.. που πάμε; Δεν έχω ίδεα. Ξέρω όμως ότι υπάρχουν νέοι σαν και εμένα, με προβληματισμούς σαν και τους δικούς μου και θέλουν να μείνουν εδώ και να βρούν εδώ δουλειά και ένα σπιτί επειδή αγαπούν τον τόπο τους και βλέπουν ομορφιά εδώ. Θα μας αφήσετε να μείνουμε; Μπορούμε να δούμε το καλό μας και αυτού του τόπου μαζί;

Όπου υπάρχει θέληση υπάρχει και τρόπος.

Οι σκέψεις δικές σας.

Η φιλία αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης ζωής και ύπαρξης. Ως κοινωνικά όντα έχουμε την ανάγκη να βρίσκομαστε γύρω από άτομα και να δημιουργούμε ομάδες. Είναι όμως όλα τα άτομα γύρω μας παραγωγικά και πρέπει να τα κρατήσουμε στη ζωή μας;

Αν είστε τυχεροί και διαλεκτοί με τους φίλους σας τοτέ ναι όλοι γύρω σας είναι παραγωγικοί, θέλουν να σας δούν να πετυγχαίνετε και είναι εκεί σε κάθε σας βήμα θετικό ή αρνητικό για εσάς, είναι εχέμυθοι και καθόλου ανταγωνιστικοί μαζί σας και πάνω από όλα ειλικρινείς. Αυτούς τους ανθρώπους ναι τους κρατάμε.

Οι φίλοι που δεν κάνουν για εμάς και πρέπει να απομακρύνουμε άμεσα απο τη ζωή μας είναι οι” φίλοι” που είναι ανταγωνιστικοί μαζί μας, δεν είναι κοντά μας σε κανένας μας βήμα, δεν έχουν ιδέα τι κάνουμε με τη ζωή μας και εμφανίζονται μόνο όταν θέλουν βοήθεια παροδικά και πάλι εξαφανίζονται, δεν είναι ειλικρινείς μαζί μας και μας αφήνουν να πετάμε στα σύννεφα για διάφορα πράγματα γύρω μας, έχουν μεγάλες απαιτήσεις απο εμάς και μας προκαλούν άγχος, είναι τοξικοί με οποιαδήποτε μορφή που για εμάς είναι ενοχλητικό και δεν μας αφήνουν να προοδεύσουμε και μας αφήνουν στάσιμους. Αυτούς τους φίλους αγαπημένοι μου δεν τους χρειάζεται κανένας σας και θα ήταν καλό να τους απομακρύνετε από τη ζωή σας.

Να θυμάστε πάντα τι αξίζετε και ότι τα άτομα αυτά εσείς τα διαλέξατε. Πρέπει να σας αντιπροσωπεύουν και να νιώθετε ο εαυτός σας μαζί τους. Να νιώθετε ελευθερία και αγάπη. Αυτά είναι τα δύο πιο βασικά συστατικά.

Οι σκέψεις δικές σας.

Αν δεν το έχετε μάθει ή ασχοληθεί οι Ευρωεκλογές φέτος είναι στις 26 του Μάη απο τις 07:00 το πρωί μέχρι και τις 18:00 το απόγευμα.

Πολύ απλά παίρνεται το εκλογικό σας βιβλιάριο και πάτε στο πιο κοντινό σας εκλογικό κέντρο για να ψηφίσετε.

Θα ψηφίσεις;

Από ότι έχουμε παρατηρήσει πολλοί νέοι της ηλικίας μας ή και όχι βρίσκονται σε διχασμό για το αν θα παν να ψηφίσουν ή όχι, κάποιοι δεν έχουν ιδέα ότι έχουμε εκλογές και κάποιοι κάτι έχουν ακούσει αλλά δεν ξέρουν τους εκπροσώπους των εκλογών αυτών.

Όπως και να έχει θα ήταν καλό να πάμε να ψηφίσουμε και να δώσουμε το παρόν μας αφού όπως μας είπε και μια αναγνώστρια μας.. εμείς είμαστε το μέλλον αυτού του τόπου. Όσο οξύμορο και ουτοπικό και αν σας ακούγεται ισχύει. Η αποχή δεν είναι απάντηση αφού τα κόμματα ή τα άτομα που δεν θέλουμε σε εξουσία πάλι θα καταφέρουν να την κερδίσουν με το ποσοστό της αποχής. Τώρα αν μπορούσαμε όλοι να κάνουμε αποχή ναι θα υπήρχε ένα ενδιαφέρον αλλά αυτό δεν μπορεί να συμβεί.. οι παππούδες και οι γιαγιάδες θα πάνε, ο κουμπάρος θα πάει να δώσει τη ψήφο στο “μέσον” που έβαλε και τη συνέχεια την ξέρετε. Άρα η αποχή δεν είναι λύση. Λύση όμως είναι να πάμε να ψηφίσουμε αυτόν που μας γεμίζει το μάτι και είναι κοντά στα δικά μας θέλω και ανάγκες.

Καταλαμβαίνω και γνωρίζω την απογοήτευση που νιώθουμε μέσα από τα πολιτικά πρόσωπα και κόμματα της χώρας μας. Όλοι το νιώθουμε λίγο ή πολύ ή απλά δεν ασχολούμαστε και φεύγουμε από τη χώρα.. τη χώρα της μπανανίας την Κύπρο.

Μην ξεχνάτε όμως πως εμείς οι Κύπριοι πολίτες ανεβάσαμε πάνω στις κυβερνήσεις και στις εξουσίες αυτούς που τώρα δεν μας κάνουν ξαφνικά. Είτε για το μέσο, είτε γιατί ανήκουμε σε αυτό το κόμμα είτε απλά από συνήθεια. Το καθεστώς αυτό πρέπει να αλλάξει. Πρέπει να καταλάβουμε ότι στην εξουσία (οποιαδήποτε εξουσία) θέλουμε άτομα νέα που να νοιάζονται για αυτό τον τόπο και να το δείχνουν. Άτομα και πολίτες που είναι κοντά μας. Ουτοπικό εε; Οι πολίτες της Κύπρου που βγάζει τη κυβέρνηση όμως είμαστε ΕΜΕΙΣ.

Παρακολουθείστε ειδήσεις, διαβάστε εφημερίδες και μάθετε τι συμβαίνει στη πολιτική. Αναπτύξτε τη κρίση σας και βρείτε την ιδεολογία και τον εκπρόσωπο που σας κάνει. Μην ακολουθείτε πιστοί οπαδοί τους ίδιους και τους ίδιους αν δεν σας έδωσαν κάτι σαν πολίτες και δεν εννοώ το μέσον.. αλλά το λόγο που είναι εκεί που βρίσκονται για μια καλύτερη Κύπρο.

Μια καλύτερη Κύπρος που εντάσσεται στην Ευρωπαική Ένωση μακριά από μνημόνια, από επιδώματα χωρίς λόγο, από κουρέματα, από ψεύτικα δεσμεύομαι και υποσχέσεις. Μια φιλόξενη Κύπρος για τους νέους και τους γέρους με ένα καλό εκπαιδευτικό σύστημα, ένα λειτουργικό σύστημα υγείας, μια καλή οικονομία με νέες ευκαιρίες, στέγαση για άτομα που δεν μπορούν να προσφέρουν ή χρειάζονται στέγαση για όποιοδήποτε λόγο. Τέρμα στη περιθωριοποίηση του διαφορετικού. Φτάνει στη κοπή των φτερών μας.. εμάς που θέλουμε να σπουδάσουμε , που θέλουμε να μάθουμε, που θέλουμε να βρούμε μια δουλειά , που θέλουμε να ζήσουμε.. αξιοπρεπέστατα.. σε ένα σπίτι να κάνουμε μια καινούρια αρχή χωρίς πρώτο ενοίκιο 700 ευρώ. Μια Κύπρος μακριά από διαλυμένες τράπεζες και πρόστυχες πράξεις που καταπατούν την ελευθερία και την ευημερία του πολίτη. Μια Κύπρος για εμένα και εσένα.

Εμείς είμαστε η Κύπρος. Είμαστε οι πολίτες και έχουμε εγκέφαλο και δύναμη. Μην το ξεχνάτε. Η φυγή δεν είναι λύση αλλά λύση είναι να πολεμήσουμε για τις ανάγκες και τα θέλω μας. Να ζήσουμε εδώ, να κάνουμε τη ζωή μας και να προσφέρουμε.

Είμαι ονειροπόλα; Η Κύπρος είμαι εγώ και δεν θα φύγω και θα προσπαθήσω να βάλω το λιθαράκι μου σε ένα καλύτερο αύριο. Θα ψηφίσω αποφασίζοντας ποιος εκπρόσωπος είναι πιό κοντά σε εμένα.. ανεξαρτήτως φύλου, φυλής και.. κόμματος. Η κυβέρνηση είμαστε εμείς και όποτε θέλουμε μπορεί να την ρίξουμε κάτω αρκεί να πάρουμε σωστές αποφάσεις ή απλά.. να την ρίξουμε όντως κάτω.

Καλή μας τύχη!

Κείμενο αποσταλμένο από έναν αναγνώστη μας.

Happy Pride Month everyone! Αποφάσισα να γράψω στο Sociostory γιατί είναι από τις λίγες κυπριακές ιστοσελίδες που επικεντρώνονται στα κοινωνικά θέματα που αφορούν ομάδες ατόμων που περιθωριοποιούνται ακόμη στην Κύπρο. Θα διατηρίσω την ανωνυμία μου για λόγους που θα εξηγήσω παρακάτω.

            Είμαι 24 ετών και στα 20 μου ανακάλυψα ότι μου αρέσουν άτομα του ιδίου φύλου. Μέχρι τότε πειραματιζόμουν με γυναίκες αλλά κάπου κατάλαβα οτι ζούσα μία ζωή που δεν μου ταιριάζει. Αφού αποφάσισα να δοκιμάσω το διαφορετικό, τότε μου άρεσε. Τα τελευταία 4 χρόνια βγαίνω με άνδρες και προσπαθώ ακόμη να βρω τον εαυτό μου. Η σεξουαλικότητα είναι πολύ πιο περίπλοκη από όσο ξέρουμε ή από όσο μπορούμε να φανταστούμε. Τίποτα δεν είναι άσπρο και μαύρο όσον αφορά την σεξουαλικότητα. Υπάρχουν εκατομμύρια αποχρώσεις στο ενδιάμεσο και όσες παράπανω δοκιμάζουμε (με προφυλάξεις φυσικά) τόσο το καλύτερο. Στο κάτω-κάτω, τι κάνει στο κρεβάτι του ο καθένας είναι προσωπική του υπόθεση και κανένας δεν μπορεί να του βάλει όρια σε αυτό ή να του επιβάλει την άποψη του. Εν τέλει, τι είναι “φυσιολογικό”; Ποιος καθορίζει τι είναι “φυσιολογικό” και τι όχι; Και γιατί πρέπει να το ακολουθώ αυτό το “φυσιολογικό”; Ποιος είπε στην κοινωνία μας ότι θέλω να είμαι “φυσιολογικός”;

Για να απαντήσω σε αυτό, θα σας δώσω ορισμένα παραδείγματα για το τι είναι “φυσιολογικό” και ποιος το καθορίζει.

  • “Φυσιολογικό” είναι οι γυναίκες που ζουν στην Σαουδική Αραβία να μην έχουν βασικά ανθρώπινα δικαιώματα και να μεταχειρίζονται σαν ιδιοκτησίες ανδρών. Ποιοι το αποφάσισαν αυτό; Οι ετεροφυλόφιλοι άνδρες / αυτοί που έχουν το πάνω χέρι / οι “φυσιολογικοί”.
  • “Φυσιολογικό” είναι οι γυναίκες στην Αλαμπάμα να μην μπορούν να κάνουν έκτρωση και να ξεφορτωθούν μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύση. Ποιοι το αποφάσισαν αυτό; Οι ετεροφυλόφιλοι άνδρες / αυτοί που έχουν το πάνω χέρι / οι “φυσιολογικοί”.
  • “Φυσιολογικό” είναι ένας άνδρας να ερωτεύεται μία γυναίκα. Ποιοι το αποφάσισαν αυτό; Οι ετεροφυλόφιλοι άνδρες / αυτοί που έχουν το πάνω χέρι / οι “φυσιολογικοί”.

Τι κοινό έχουν αυτά τα τρία παραδείγματα; Αυτοί που αποφασίζουν δεν είναι αυτοί που τους αφορά το θέμα. Ανέκαθεν οι άνδρες είχαν το πάνω χέρι στις πλείστες κοινωνίες στον κόσμο και είναι αυτοί που καθορίζουν τι είναι “φυσιολογικό” και οτι όλα πρέπει να γίνονται σύμφωνα με τα πιστεύω τους. Με λίγα λόγια, αυτό είναι η πατριαρχία. Όταν ετεροφυλόφιλοι άντρες αποφασίζουν για το τι θα κάνουν όλοι οι υπόλοιποι. Και τι απαντάμε εμείς; ΚΑΤΩ Η ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ        

            Ουσιαστικά στην Κύπρο, το πατριαρχικό καθεστώς ακόμη καλά κρατεί και αυτός είναι και ο κύριος λόγος που δεν έχω κάνει το coming out μου ακόμη στην οικογένεια μου. Ενώ αποφάσισα να μιλήσω στους φίλους μου και με αποδέχτηκαν, νομίζω είναι καλύτερο να το αποκρύψω από την οικογένεια μου προς το παρόν. Όχι γιατί πιστεύω οτι δεν θα με αποδεχτούν. Το αντίθετο, πιστεύω ότι ήδη το έχουν καταλάβει. Απλά ξέρω τι θα μου πουν. “Τι θα πει η κοινωνία;” και δεν έχουν άδικο. Δεν πιστεύω οτι θα θυμώσουν ή ότι θα απογοητευτούν μαζί μου, ξέρουν καλά τι άνθρωπος είμαι. Απλά πιστεύω ότι αποκρύπτοντας το από αυτούς, τους προστατεύω από την κοινωνία. Δυστυχώς το τι θα πει η κοινωνία και το πόσο σημαντικά είναι τα λόγια της κοινωνίας παίζει μεγάλο ρόλο για τα μέλη της οικογένειας μου. Και όπως είπα πιο πάνω, η συγκεκριμένη κοινωνία είναι ακόμη βαθιά πατριαρχική και πάντα θα έχει κάτι αρνητικό να πει.

            Εγώ αποδέχτηκα τον εαυτό μου. Μου αρέσει ο τρόπος που ζω και θεωρώ οτι αν συνέχιζα να ζω την ψεύτικη ετεροφυλική ζωή μου θα έσπρωχνα τον εαυτό μου σε μια ατελείωτη κατάθλιψη. Πλέον μπορώ να μιλώ στους φίλους μου και να τους κοιτάζω κατάματα, να τους λεω την αλήθεια και να τους ζητώ συμβουλές χωρίς να πρέπει να αποκρύπτω τίποτα. Δεν παίζω κανένα κρυφτούλη μπροστά τους και μπροστά σε κανέναν άλλον. Και αν τύχει και το μάθει η οικογένεια μου, τότε με βγάζει από τον κόπο για το πως θα το κάνω στο μέλλον. Έτσι κι αλλιώς, “ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιο”. Κάποτε θέλοντας και μη θα φτάσει στα αφτιά τους, είτε από μένα, είτε από άλλους.

Για όσους σκέφτονται ακόμα αν θα κάνουν το coming out τους ή αν θα συνεχίσουν να ζουν στην ντουλάπα, θα τους πω: “το παν είναι να είσαι εσύ καλά με τον αυτό σου και αν κάποιος έχει πρόβλημα με την σεξουαλικότητα σας, τότε να μην τους ξαναμιλήσετε. Βγάλτε από την ζωή σας τέτοια άτομα και αφήστε τους πίσω. Θα βρείτε αυτούς που σας αρμόζουν και αυτούς που σας σέβονται για αυτό ακριβώς που είστε. Δεν θα χάσετε και τίποτα σημαντικό από κάποιον που είναι ομοφοβικός και ρατσιστής”.

Η σχέση είναι δύσκολο πράγμα. Θέλει επιμονή και υπομονή και από τα δύο άτομα που απαρτίζουν τη σχέση. Είναι όμως τόσο εύκολο το αμοιβαίο ή μήπως θέλει κόπο;

Δεν είναι ακατόρθωτο. Όταν θέλουν και οι δύο πολλά πράγματα μπορούν να γίνουν. Υπάρχουν στιγμές που χανόμαστε μέσα στη ρουτίνα μας και στις σκέψεις τις δικές μας τις προσωπικές και ξεχνάμε το άτομο απέναντι μας. Όχι επίτηδες απλά η ζωή τρέχει και προσπαθούμε να την προλάβουμε και μέσα σε όλα αυτά ξεχνούμε πολλά πράγματα και καμιά φορά και τους ίδιους τους εαυτούς μας.

Και όταν νιώθεις έτσι πως μπορείς να είσαι καλά με τη σχέση σου; Δεν μπορείς. Όσο και να το προσπαθήσεις κάπου θα φανερωθεί ότι κάτι σε απασχολεί και δεν είναι απαραίτητο να είναι η ίδια σου η σχέση. Αν θέλεις αυτό το άτομο όμως όλα θα πάνε καλά και θα εκτιμήσει την ειλικρίνεια σου.Μπορεί να μη βλέπεις συχνά αυτό το άτομο και να μην ζήσατε ακόμα τη καλύτερη φάση της σχέσης σας αλλά όλα θα έρθουν στην ώρα τους. Υπομονή.

Και όταν σου χαμογελά θυμάσαι ακριβώς γιατί τον/την ερωτεύτηκες. Αυτό θα σε κρατήσει δυνατό να πολέμησεις ότι εμφανιστεί μπροστά σας, όποιο εμπόδιο – όποια κατάσταση. Αρκεί να θυμάσαι και να θυμίζεις τον εαυτό σου όταν ξεχνάει γιατί επέλεξες αυτό το άτομο.

Η αγάπη όλα τα μπορεί.