Search

Tag Archives: #sociostory

Η λέξη εμπειρίες μπορεί να δημιουργήσει διάφορους συνειρμούς στο καθένα από εμάς. Όλα στη ζωή μας γενικότερα είναι εμπειρίες που έχουν να μας διδάξουν πολλά μόνο όταν είμαστε έτοιμοι να ακούσουμε και να δώσουμε σημασία σε αυτά που συμβαίνουν στη ζωή μας και στους γύρω μας.

Οι άνθρωποι τείνουν να δραματοποιούν τα πάντα και να το κάνουν θέμα. Υπάρχει όμως λόγος να γίνεται όλο αυτό και να σπαταλούμε χρόνο και ενεργεία σε κάποια θέματα που δεν χρειάζονται τόσο τη προσοχή μας;

Όχι δεν χρειάζεται. Είναι καλό ναι να το συζητήσεις και να το αναλύσεις στο μυαλό σου μέχρι όμως ένα σημείο χωρίς να φτάσεις στα όρια της παράνοιας και των παραισθήσεων. Το σημείο αυτό είναι μια νοητή λεπτή γραμμή που δεν παίζουμε γιατί αυτό περικλυεί τόσο τα συναισθήματα όσο και τη ψυχολογία μας αλλά και το πως συμπεριφερόμαστε στο κοινωνικό μας περιβάλλον.

Κάθετι που έρχεται στη ζωή μας έρχεται να μας διδάξει κάτι και να μας αφήσει ένα μήνυμα. Κάποιες φορές αυτό το κάτι ίσως πονάει. Αν το δούμε όμως αντικειμενικά ήταν ένα σκούντηγμα για εμάς ούτως ώστε να ξυπνήσουμε και να πάρουμε στα χέρια μας την ίδια μας τη ζωή.

Πολλές φορές ξεχνούμε να ζούμε, νομίζουμε ότι θα μείνουμε εδώ για πάντα και απλά αφηνόμαστε στη καθορισμένη μας θέση και δεν κάνουμε πρόοδο αλλά μένουμε στάσιμοι γιατί λέμε.. “είμαι στα καλύτερα μου δεν χρειάζομαι κάτι άλλο”. Είναι όντως έτσι ή απλά βολευτήκαμε;

Σε εκείνη τη φάση ακριβώς έρχεται κάτι στη ζωή μας να μας αναταράξει. Κάτι οικογενειακό, κάτι προσωπικό, κάτι επαγγελματικό, κάτι ερωτικό ή κάτι γενικού ενδιαφέροντως που ίσως μας αφορά. Εκεί τι γίνεται; Σε αυτές τις φάσεις ακριβώς βλέπεις ποιος είσαι πραγματικά, τι θέλεις από τη ζωή σου, πόσο αγαπάς τον εαυτό σου ή όχι και πολλά άλλα. Είσαι έτοιμος να ακούσεις και να δώσεις σημασία σε αυτά που έρχονται;

Και όμως πρέπει να το κάνεις. Γιατί αυτά έρχονται μια φορά με το ίδιο πάθος, την ίδια δύναμη. Ναι μπορεί να έρθουν παρόμοια ή και καλύτερα αλλά ποτέ δεν θα είναι τα ίδια. Πάρε την ευκαιρία σε αυτά που σου έρχονται. Πάρε αποφάσεις που σε αφήνουν πιστό στον εαυτό σου αλλά όχι απόλυτο. Άλλαξε τρόπο σκέψης και ξεπέρασε δικά σου προσωπικά ταμπού και άνοιξε το μυαλό σου. Μπορείς ακόμη καλύτερα και ακόμη περισσότερο.

Δώσε σημασία και όλα αυτά που χρειάζεσαι.. είναι εκεί στον καθρεύτη που βλέπεις. Χαμόγελα. Να είσαι ανοιχτός σε αυτά που σου επιφυλάσσει η ζωή και πίστεψε με έχουμε πολλά να ζήσουμε και να βιώσουμε ακόμα μέχρι να φτάσουμε στο ακατόρθωτο. Θέλεις;

Η ζωή είναι στιγμές και εμπειρίες.

Οι σκέψεις δικές σας.

Άντρεα ΒακανάΗ κοπέλα με μια τεράστια γκάμα ταλέντων που εντυπωσιάζει. Από που να αρχίσει κανείς; Από τις ξένες γλώσσες που έχει σπουδάσει; Την υποκριτική; Το χορό; Δεν θα σας τα πω εγώ άλλωστε. Μου έχει ήδη μιλήσει η ίδια για τη ζωή της στην παρακάτω συνέντευξη!

Πόσες γλώσσες μιλάς και ποιες έχεις σπουδάσει;

Σπούδασα Ξένες Γλώσσες με κατεύθυνση στην Ισπανική Φιλολογία. Καλά, 3 γλώσσες μιλώ όλες κι’όλες απ’τις οποίες η μία είναι η δική μου, τα Ελληνικά, η άλλη τα Αγγλικά και τα Ισπανικά που ειδικά εδώ στην Καλιφόρνια είναι η δεύτερη τους γλώσσα. Εξαιτίας των Ισπανικών που είναι μια γλώσσα που αγαπώ ιδιαιτέρως, μπορώ αρκετά να συνεννοηθώ στα Ιταλικά, Γαλλικά και στα Πορτογαλικά.

Με την υποκριτική πότε άρχισες να ασχολείσαι;

Στο δημοτικό ήταν όταν άρχισα μαθήματα υποκριτικής στο θεατρικό εργαστήρι της ΕΘΑΛ τότε στη Λεμεσό. Σταμάτησα μόλις τέλειωσα το σχολείο (αναγκαστικά) -γέλια-, πήγα για σπουδές και μόλις τέλειωσα το πρώτο πτυχίο ξανάρχισα να ασχολούμαι κι έτσι σπουδάσα Υποκριτική στην Αθήνα, στη Δραματική Σχολή του Γιώργου Αρμένη.

Πιστεύεις πως σε βοήθησαν οι σπουδές σου στη Δραματική Σχολή του Γιώργου Αρμένη;

Οι σπουδές στην Υποκριτική ήταν αδιαμφισβήτητα σημαντικές. Οποιοσδήποτε θέλει να ασχοληθεί επαγγελματικά με το θέατρο, θεωρώ πως χρειάζεται να το σπουδάσει, αν και στο θέατρο, ποτέ δεν σταματά η μόρφωση, όπως ούτε στις γλώσσες. Χρειάζεται συνεχής επαφή και πάντα ξεκινάς από το μηδέν. Κάθε παράσταση είναι μια καινούργια αφετηρία, κάθε έργο, κάθε βιβλίο-κείμενο μια νέα γνωριμία, το κάθε τι που αφορά την υποκριτική, για εμένα, είναι άπειρο και ατελείωτο. Οι σπουδές στην Δραματική Σχολή, αν έχεις και καλούς δασκάλους βέβαια, σε μετακινούν. Ευτυχώς, πέτυχα πολύ καλούς δασκάλους και ανθρώπους του καλλιτεχνικού χώρου που τους ένοιαζε αυτό που κάνουν και αυτό που διδάσκουν.

Πιστεύω πως για έναν ηθοποιό, οι σπουδές υποκριτικής είναι μια απαραίτητη αρχή ενός ξεκαθαρίσματος του τι μπορεί να σημαίνει θέατρο και του τι συμβαίνει πραγματικά σε αυτόν τον χώρο.

Πέρα από την υποκριτική και τις ξένες γλώσσες, χορεύεις επίσης από μικρή ηλικία σωστά;

Ναι. Έκανα μαθήματα μπαλέτου από πολύ μικρή και σύγχρονο χορό αργότερα. Τα τελευταία 5 περίπου χρόνια χορεύω Σάλσα.

Συνεχίζεις να ασχολείσαι με τον χορό μέχρι σήμερα;

Τώρα περισσότερο με λατινικούς χορούς (Salsa, Bachata) και σύγχρονo. Συμμετείχα σε κάποιες παραστάσεις χορού στο Λος ‘Αντζελες και μαζί με την ομάδα της σχολής χορού είχαμε επιλεγεί να λάβουμε μέρος στο Φεστιβάλ Σάλσα του Λας Βέγκας.

Πες μας λίγα λόγια για την εμπειρία σου από τη συμμετοχή σου σε ένα από τα μεγαλύτερα φεστιβάλ της Αμερικής. Πώς ένιωσες; Τι είναι αυτό που σε σημάδεψε σ’ αυτό το φεστιβάλ;

Είχαμε λάβει μέρος στο Salsa & Bachata Super Congress στο Λας Βέγκας που θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα όντως της Αμερικής. Συμμετέχουν χορευτές από όλο τον κόσμο. Ήταν ένα 3ήμερο γεμάτο χορό, κούραση από τις πολύωρες πρόβες και ταυτόχρονα πολλή χαρά. Κάτι που με ‘’σημάδεψε’’ που μπορώ να σκεφτώ αυτή τη στιγμή είναι ο τρόπος με τον οποίο δουλεύουν οι ομάδες εδώ στην Αμερική. Υπάρχει σεβασμός και στήριξη. Δεν υπάρχει καμία πρόθεση να σε κρίνουν ή να σε σχολιάσουν αρνητικά. Υπάρχει ευγένεια ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές, όταν μια πρόβα δεν πάει τόσο καλά, όταν η χορογραφία δε βγαίνει ακριβώς όπως τη φαντάστηκες, αν ένα μέλος της ομάδας αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα…όλοι θα στηρίξουν και όλοι θα σου μεταδώσουν τη θετική τους ενέργεια. Ένιωθα ασφάλεια μέσα σε όλη αυτήν την διαδικασία από την αρχή μέχρι το τέλος. Ήμασταν πολλά άτομα, χρειάστηκε να ταξιδέψουμε όλοι μαζί, ήμασταν πολλές ώρες μαζί λόγω προβών, είχαμε 2 σκηνοθέτες και χορογράφους που τους έβλεπες να προσπαθούν να μας στηρίξουν με όποιο τρόπο μπορούσαν.. Στην Αμερική, η τάση τους για δημιουργία είναι πολύ μεγαλύτερη από την τάση τους να δημιουργήσουν πρόβλημα και να χαλάσουν την ομάδαΑυτό είναι τεράστιο προτέρημα που δεν το συναντάς εύκολα, ειδικά σε αυτόν τον χώρο. Όπως και στο θέατρο, έτσι και στον χορό, η υγιής επικοινωνία με την ομάδα, είναι, αν όχι το πιο σημαντικό, ένα από τα πιο σημαντικά συστατικά της επιτυχίας. Αυτό με εντυπωσιάζει μέχρι τώρα τουλάχιστον, η όμορφη συνεργασία που προκύπτει μέσα απ’ όλο αυτό. 

Σε πόσες χώρες έζησες συνολικά λόγω των μαθημάτων που παρακολουθούσες και λόγω του επαγγέλματος σου;

Αν δεις πόσο μεγάλος είναι ο χάρτης, δεν έχω ζήσει σε πολλές! Εκτός από την Κύπρο, έχω ζήσει κάποια χρόνια στην Αγγλία, στην Ελλάδα, ένα μικρό χρονικό διάστημα στην Ισπανία (Μαδρίτη) όταν έκανα πρακτική στη σχολή για την Ισπανική φιλολογία και τώρα Λος Άντζελες. (Υπέροχη η Μαδρίτη) γέλια!

Άρα εσύ τώρα πόσα πτυχία έχεις; Έχω μείνει άφωνη! 

Άφωνη;; Θα ‘ταν κρίμα να μείνεις άφωνη με τέτοια υπέροχη φωνή!

Σ’ ευχαριστώ πολύ! Δε φταίω εγώ όμως, εσύ ευθύνεσαι με τα τόσα πράγματα που κάνεις! (γέλιο)

Έχω αυτό των ξένων γλωσσών, της υποκριτικής και Μεταπτυχιακό στον τομέα της Εκπαίδευσης στις Τεχνολογίες Εκπαίδευσης και Επικοινωνίας το οποίο είχα κάνει εξ αποστάσεως όταν δούλευα στην Κύπρο και τώρα τελειώνω το τελευταίο στο UCLA στην υποκριτική. Σκέφτομαι, ή να τα κορνιζάρω ή να τα σκίσω. Εσύ τι προτείνεις; (γέλια)

Εγώ προτείνω να τα σκίσεις γιατί σίγα, πόσο δούλεψες για να τα αποκτήσεις; (γέλιο) Πέρα απ’ την πλάκα, να τα κορνιζάρεις και να τα καμαρώνεις γιατί χρειάζεται πολλή σκληρή δουλειά, υπομονή κι αφοσίωση για ένα πτυχίο, πόσο μάλλον 4! Χίλια μπράβο Άντρεα μου!

Λοιπόν… και μετά απ’ όλα αυτά πότε και πώς πήρες την απόφαση να μετακομίσεις στο Λος Άντζελες;

Στην Αμερική πάντα ήθελα να έρθω κάποια στιγμή να δοκιμάσω, να δω, να μάθω κι έτσι και έγινε. Μέχρι τώρα, έχω λάβει μέρος σε αρκετές ταινίες μικρού μήκους, παρακολουθώ μαθήματα και εργάζομαι ταυτόχρονα.

Πώς νιώθεις με αυτή τη μεγάλη αλλαγή της μετακόμισης σου; Σίγουρα δεν είναι το ίδιο να είσαι στην Ευρώπη με το να είσαι στην άλλη άκρη της γης!

Η αλήθεια είναι πως δεν το θεωρώ μετακόμιση ούτε μεγάλη αλλαγή μόνο και μόνο εξαιτίας των χιλιομέτρων. Όταν συνηθίσεις το πήγαινε-έλα, δεν σε τρομάζει τόσο πια! Ωστόσο είναι κάτι άλλο, διαφορετικό που σίγουρα σε αλλάζει, σε πλάθει, σου μαθαίνει πράγματα γενικά, όχι μόνο στον επαγγελματικό τομέα αλλά δεν θα το έλεγα μετακόμιση. Αυτό που θέλω είναι να είναι ένα πάρα πολύ δημιουργικό διάστημα. Πιστεύω πως ο κάθε ένας που αποφασίζει να μεταναστεύσει για ένα χρονικό διάστημα (είτε μικρό είτε μεγάλο) βλέπει την καινούργια εμπειρία όπως ο ίδιος θέλει να τη δει και όπως ο ίδιος είναι έτοιμος για να τη δεχτεί.. Ξέρεις και εσύ πως δεν είναι όλα φώτα και λάμψη όπως νομίζουν για την Αμερική και ειδικά για το Λος Άντζελες. Στο Λος Άντζελες εκτός από φώτα, κάμερες, διεθνείς παραγωγές, υπάρχει και ανταγωνισμός, φτώχια, άνθρωποι από κάθε γωνιά του κόσμου που για τον καθένα, η εμπειρία που θα αποκομίσει θα’ ναι διαφορετική. Η μία πλευρά του Λος Άντζελες είναι αυτή που βλέπουμε στις ταινίες και στο σινεμά! Η άλλη είναι αυτή που βλέπεις μπροστά σου, από κοντά. Αυτό το χάσμα μεταξύ του ‘’φαίνεσθαι’’ και του ‘’είναι’’!

 Ποιοι είναι οι στόχοι σου για το μέλλον; Σκοπεύεις να γυρίσεις στην Κύπρο; 

Το ιδανικό, όπως για κάθε ηθοποιό, είναι να μπορώ να ζω από το επάγγελμα του ηθοποιού. Αργότερα ίσως γυρίσω Κύπρο, ναι.

Άντρεα μου, σου εύχομαι να σου πάνε όλα με το μέρος σου και να μη σταματήσεις ποτέ να διευρύνεις τις γνώσεις σου. Κάθε επιτυχία!

Σ ’ευχαριστώ πάρα πολύ για την όμορφη κουβέντα μας! Κι εγώ σου εύχομαι από καρδιάς ό,τι επιθυμείς!

Είναι γεγονός ότι το γενικό σύστημα υγείας έχει τεθεί σε εφαρμογή και είναι πλέον κομμάτι της ζωής μας. Για αυτό το σύστημα υγείας υπήρξαν πολλές συζητήσεις από πολιτικά πρόσωπα, γιατρούς και πολίτες. Η ερώτηση όμως παραμένει μία.. Είναι όντως το ΓΕΣΥ βοηθητικό και καλύπτει όλους τους Κύπριους πολίτες;

Το ΓΕΣΥ φυσικά έχει τα θετικά του. Έχουν χαμηλώσει οι τιμές των επισκέψεων στους γιατρούς – κατά πολύ και το ίδιο και τα φάρμακα. Με λίγα λεφτά που δίνουμε κάθε μήνα έχουμε αυτά τα πολύ σημαντικά “καλά”.

Πόσο καλά είναι ομως οι άλλοι; Οι γιατροί που έχουν μια μεγάλη λίστα ατόμων να δούν και καμιά φορά ξεχνούν ότι είναι άνθρωποι και το ίδιο άνθρωποι είναι οι ασθενείς τους. Οι φαρμακοπιοί που έχουν κάνει το φαρμακείο τους σπίτι τους πλέον και είναι σε εγρήγορση όλη την ώρα. Οι ασθένεις – πολίτες που δεν βρίσκουν τον γιατρό τους γιατί είναι μονίμος απασχολημένος με άλλα περιστατικά. Τα νοσοκομεία που συνεχίζουν να πηγαίνουν κατά διαόλου.

Αντέχουμε; Δεν ξέρω για πόσο θα λειτουργήσει το σύστημα αυτό και αν όντως έχει να προσφέρει ή απλά έρχεται για να διαλύσει ότι είχε μείνει όρθιο. Θα το δούμε αυτό.

Για τώρα εύχομαι υπομονή σε όλους μας και να μην ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Αυτό είναι το πιο σημαντικό.

Οι σκέψεις δικές σας.

Σήμερα θα μιλήσουμε με την αγαπημένη μας Νικόλ Αρδανίτου. Τη φωνή που πολλοί από ‘μας ακούμε εδώ και χρόνια. Μια νεαρή μουσικός που δεν παύει ποτέ να μας ταξιδεύει και να μας παρασύρει στους ρυθμούς της.

Πότε ξεκίνησε η αγάπη σου για τη μουσική;

Ξεκίνησα να τραγουδάω παιδικά παραδοσιακά τραγουδάκια από 2 – 2μιση χρονών , πριν καλά καλά μιλήσω – αρθρώσω σωστά. Η μουσική είχε μια πολύ ξεχωριστή θέση στη ζωή μου από πολύ μικρή ηλικία , έτσι και δεν το άφησα ποτέ μου.

Αποφοίτησες το 2014 από το University of Surrey με πτυχίο μουσικής. Ποια ήταν τα επόμενα σου βήματα; 

Επιστρέφοντας στην Κύπρο ξεκίνησα τις πρώτες μου σταθερές ζωντανές εμφανίσεις (ως πλέον επαγγελματίας μουσικός), κάνοντας συνεργασίες με διάφορους αξιόλογους μουσικούς. Επίσης άρχισα να συνθέτω τα πρώτα μου τραγούδια με σκοπό την κυκλοφορία του πρώτου μου προσωπικού δίσκου, όπως και έγινε ενάμιση χρόνο αργότερα. Τα μαθήματα φωνητικής προέκυψαν σχετικά αργότερα, αποκτώντας τους πρώτους μου μαθητές. Το διδακτικό κομμάτι ήταν πολύ μικρότερο από αυτό των ζωντανών εμφανίσεων, με τα χρόνια όμως το αγάπησα πολύ περισσότερο, και αφοσιώθηκα σε αυτό εμβαθύνοντας τις γνώσεις μου και το ενδιαφέρον μου. Πλέον και τα δύο κομμάτια είναι εξίσου σημαντικά για εμένα και τη μουσική μου.

Σαν δασκάλα μουσικής, πιστεύεις πως έχει αυξηθεί το ποσοστό παιδιών που μαθαίνουν μουσική στην Κύπρο; Είναι σημαντικό κατά τη γνώμη σου να μαθαίνουν τα παιδιά μουσική ή άλλες τέχνες;

Θεωρώ πως έχει αυξηθεί το ενδιαφέρον προς τις τέχνες, τη μουσική και ιδιαίτερα προς το τραγούδι. Όλο και περισσότερα παιδιά, νέοι, έφηβοι ακόμη και γκρουπ μεγαλύτερων ηλικιών στρέφονται προς το τραγούδι, και αυτό είναι κάτι που με χαροποιεί ιδιαιτέρως. Η μουσική είναι ένα μέσο ψυχαγωγίας, εκπαίδευσης, και διαλογισμού, το οποίο δεν έχει ηλικία, περιορισμούς, ούτε και ημερομηνία λήξης. Χωρίς τις τέχνες δεν υπάρχει ευαισθησία, καλαισθησία, κοινωνική μόρφωση, κουλτούρα, καλλιεργημένες προσωπικότητες. Χωρίς αυτά καταρρέουν πολλοί κοινωνικοί και προσωπικοί παράγοντες, γι’ αυτό και πιστεύω πως οι τέχνες πρέπει να ενταχθούν περισσότερο στις ζωές όλων και στα σχολεία των παιδιών. 

Τραγουδούσες από νεαρή ηλικία σε μουσικές σκηνές στην Κύπρο. Πώς σε διαμόρφωσε αυτό;

Πιστεύω πως αυτό με βοήθησε στο να είμαι πιο εξοικειωμένη και έμπειρη με τη σκηνή και τον κόσμο, όπως και επίσης να συνειδητοποιήσω τι είναι για εμένα και τι όχι. Είναι πολύ σημαντικό ο κάθε καλλιτέχνης να πειραματίζεται, να εξερευνά και να ανακαλύπτει την ταυτότητα του. Μόνο τότε αναγνωρίζεις πως δεν μπορείς να κάνεις τα πάντα και στην τελική δε σε γεμίζει καν αυτή η ‘’γενικότητα’’. Τουλάχιστον αυτό ισχύει στη δική μου περίπτωση.

Μετά από το πρώτο σου Single με τίτλο «Unspoken», κυκλοφόρησες τον πρώτο σου δίσκο «Deep BlueSea». Πες μας λίγα λόγια γι’ αυτό.

Το ‘’Deep Blue Sea’’ κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 2016 και αποτελείται από έξη προσωπικές συνθέσεις – στίχοι/μουσική Νικόλ Αρδανίτου. Σε συνεργασία με τον μουσικό παραγωγό και ενορχηστρωτή Κρις Χαραλαμπίδη, βγάλαμε ένα όμορφο αποτέλεσμα το οποίο έχει ατμοσφαιρικό , pop alterative, και singersongwriter ύφος. Η ηχογράφηση και η μίξη έγιναν στο soundscape studios και το mastering στην Αυστραλία. Το άλμπουμ αυτό έχει συμβολική αξία για εμένα και τολμώ να πω πως ήταν μια προσωπική νίκη, καθώς στα 21/22 μου κατάφερα να δημιουργήσω, να οργανώσω και να διαχειριστώ ένα μεγάλο προτζεκτ για το οποίο χρειάζεται (και συνήθως υπάρχει) μια ομάδα πίσω του, γι’ αυτό και υπήρξαν και μερικά λάθη τα οποία κράτησα ως μαθήματα. Το άλμπουμ είναι διαθέσιμο σε όλα τα online platformsόπως YouTubeSpotifyamazon music, αλλά και σε hardcopy δίσκους γι’ αυτούς που αγοράζουν ακόμη δίσκους (ναι είμαι μια από αυτούς).

Το τραγούδι «Since Then» είναι το Single του δίσκου σου. Τι σημαίνει αυτό το τραγούδι για σένα;

Το ‘’Since Then’’ είναι ένα τραγούδι εμπνευσμένο και αφιερωμένο σε μια από τις ισχυρότερες μουσικές προσωπικότητες και προσωπικές μου επιρροές που ακούει στο όνομα ‘’Amy Winehouse ‘’. Παρακολουθώντας και αγαπώντας τη μουσική της πορεία, θέλησα να μάθω περισσότερα για αυτή και τη προσωπική της ζωή, οδηγώντας με στο να γράψω ένα τραγούδι που εκφράζει όλα όσα αισθάνθηκα μέσα από τη δικής της ιστορία. 

Τον τελευταίο χρόνο ξεκίνησες με τη νέα σου μπάντα «NABUMA». Από ποια μέλη αποτελείται; Τι είδους μουσικής παίζεται;

 Η μπάντα «NABUMA» είναι μια διαφορετική ηχητικά, φρέσκια μπάντα στον κύκλο των original bandsκαι απαρτίζεται από τον Ανδρέα Ματθαίου στο μπάσο και στα φωνητικά, τον Αλέξη Κάσινο στην κιθάρα, τον Κρις Γκρέσιαν στα ντραμς και εμένα στη φωνή. Είναι ένα project το οποίο σχεδίαζα να πραγματοποιήσω αρκετό καιρό τώρα με κύριο χαρακτηριστικό τη soul διάθεση και το groove. Γράφουμε μουσική η οποία αποτελείται από ένα μίγμα ήχων, ιδεών και επιρροών , όμως θα την περιέγραφα ως soulalternative R&B. Το ύφος είναι αρκετά διαφορετικό από αυτό της προηγούμενης μου δουλειάς, πιστεύω πιο ώριμο, εξελιγμένο, και πιο δικό μου. 

Φαντάζομαι θα σε ρωτούν πολλοί για το όνομα της μπάντας. Τι σημαίνει «NABUMA»; Γιατί επέλεξες να λέγετε έτσι;

Η αλήθεια είναι πως με ρωτούν αρκετά συχνά. Η ιδέα για το όνομα αυτό μου ήρθε από το albumNabuma Rubberband” από τους ‘’Little dragon’’ το 2014. Ο ήχος του ονόματος μου άρεσε από την πρώτη στιγμή καθώς το βρήκα πολύ ιδιαίτερο και ευδιάκριτο. 

Σας είδαμε σε ένα από τα πιο μεγάλα φεστιβάλ μουσικής της Κύπρου, «Φέγγαρος». Σκοπεύετε να κάνετε επιπλέον εμφανίσεις;

Θα εμφανιστούμε στις 22 Δεκεμβρίου στο mason bar στη Λεμεσό όμως πρόκειται να ανακοινώσουμε σύντομα και άλλες χειμερινές εμφανίσεις που θα πραγματοποιηθούν σε Λεμεσό, Λευκωσία και Λάρνακα.

Πότε θα κυκλοφορήσει ο πρώτος σας δίσκος;

Η κυκλοφορία ενός δίσκου είναι σίγουρα μέσα στα μελλοντικά μας πλάνα. Κύριος στόχος μας προς το παρόν είναι να δεθούμε πολύ καλά σαν μπάντα – μουσικά και προσωπικά -, να κάνουμε αρκετές ζωντανές εμφανίσεις και να αποκτήσουμε το δικό μας κοινό. Καταφέρνοντας αυτό θα ακολουθήσει και η διαδικασία για τον πρώτο μας δίσκο.

Πάμε στην τελευταία μας ερώτηση για σήμερα η οποία είναι: τι συμβουλή θα έδινες στα νέα παιδιά που θέλουν να ακολουθήσουν μουσική;

Να αγαπούν τη μουσική και όχι την ιδέα του να είσαι διάσημος ή το να εκτίθεσαι, να διαβάζουν και να αφιερώνουν χρόνο στο να μάθουν τη θεωρία πίσω από την πράξη, και όταν κουράζονται να δίνουν χρόνο στον εαυτό τους για ξεκούραση αλλά να μην τα παρατούν. Επίσης πολύ σημαντικό είναι να έχουν μουσικά ερεθίσματα διαφόρων ειδών μουσικής, έτσι ώστε να εξελίξουν τις δικές τους ιδέες και να δημιουργήσουν κάτι δικό τους. Συμβουλή μου επίσης να μη μιμούνται και να μην σταματούν να ψάχνονται μουσικά !

Νικόλ μας, σ ’ευχαριστούμε πολύ που δέχτηκες την πρόσκληση μας. Σου ευχόμαστε κάθε επιτυχία μέσα από την καρδιά μας! 

Βρείτε την Νικόλ Αρδανίτου στα παρακάτω links:

Facebook: https://www.facebook.com/nicole.musicardanitou/

Instagram: https://www.instagram.com/nicole_ardanitou/

YouTube: https://www.youtube.com/channel/UClcOBxjdKNvsscmZfydDr3g

Spotify: https://open.spotify.com/artist/5T6Rwydmt6jTOdqjAXVFMF?si=laf7c6R2SFWHphDc6jIE8A

Βρείτε τους NABUMA εδώ:

Facebook: https://www.facebook.com/nabumatheband/

Instagram: https://www.instagram.com/nabumatheband/

Σήμερα έχουμε μαζί μας την Αριάδνη, μια νέα μουσικό και μπασίστρια. Θα μιλήσουμε για την καριέρα της, τους μελλοντικούς της στόχους, και για κάποια από τα θέματα που αντιμετωπίζουν πολλοί μουσικοί σ’ αυτή τη βιομηχανία. Πάμε να τη γνωρίσουμε! Σήμερα έχουμε μαζί μας την Αριάδνη, μια νέα μουσικό και μπασίστρια. Θα μιλήσουμε για την καριέρα της, τους μελλοντικούς της στόχους, και για κάποια από τα θέματα που αντιμετωπίζουν πολλοί μουσικοί σ’ αυτή τη βιομηχανία. Πάμε να τη γνωρίσουμε! 

Η αγάπη σου για τη μουσική ξεκίνησε από μικρή ηλικία; 

Η αλήθεια είναι πως ναι. Από παιδί θυμάμαι αυτή τη σύνδεση με τη μουσική. Πιο συγκεκριμένα, οι πρώτες μου αναμνήσεις από την παιδική μου ηλικία είναι το ραδιόφωνο να παίζει στο σπίτι, ένα τοπικό σταθμό και εγώ να προσπαθώ να μιμηθώ τις μελωδίες. Όποιο κι αν ήταν το είδος, από παραδοσιακά τραγούδια, ρεμπέτικα, σε ελληνικό και ξένο ροκ.  

Έκανες από μικρή μαθήματα μουσικής; 

Τα μαθήματα μουσικής άργησαν λίγο να έρθουν στη ζωή μου. Πάντοτε όμως στο σχολείο ήμουν το παιδί που έπαιζε αυλό, ήταν σε σχολικές χορωδίες, και για 2-3 χρόνια ήμουν και το πρώτο μαντολίνο! Αργότερα ξεκίνησα μαθήματα μουσικής εχτός σχολείου. 

Πως προέκυψαν τα μαθήματα μπάσου και κοντραμπάσου; 

Δεν ήθελα να μάθω να παίζω πιάνο. Κιθάρα έπαιζε ο αδερφός μου και έτσι μετά από συζήτηση με τον καθηγητή κιθάρας στη σχολή μουσικής μου μπήκε η ιδέα του ηλ.μπάσου. Εγώ ήμουν κάπου 12 χρονών βέβαια, και δεν είχα ιδέα τι ήταν το μπάσο! Μου εξήγησε τι ήταν, κι αφού κι εγώ κατάλαβα πως ήταν αυτό το όργανο που άκουγα στη μουσική που μ’ άρεσε τότε, τη Ροκ όπως τους Red Hot Chili Peppers κλπ., ξεκίνησα με τη μία!  

Μετά από σχεδόν ενάμιση χρόνο, ο καθηγητής ηλεκτρικού μπάσου που με δίδασκε, μου είπε τη φράση: «παίζεις το παρακλάδι και δεν παίζεις τον κορμό;». Μιλούσε φυσικά για το κοντραμπάσο. Μετά από κάποιο διάστημα είχα δει ένα κοντραμπάσο στο σχολείο και ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά. Εν τέλη, ασχολήθηκα και με τα δύο.   

Έπειτα συνέχισες μουσικές σπουδές κοντραμπάσου σωστά; 

Ναι, σπούδαζα κλασσικό κοντραμπάσο και η αλήθεια είναι πως είχα παρατήσει το ηλεκτρικό μπάσο εκείνο το διάστημα. Κάποιες συγκυρίες  μου άλλαξαν την πορεία που είχα διαλέξει. Πλέον έχω επιστρέψει και στο ηλεκτρικό μπάσο, και με χαροποιεί το ότι παίζω και τα δύο.  

Τώρα μετά από τις συγκυρίες που ανέφερες, ασχολείσαι πιο πολύ με το ηλεκτρικό μπάσο; 

Μετά από λίγο διάστημα αφού άλλαξαν οι καταστάσεις, επέστρεψα πίσω στο πανεπιστήμιο για να τελειώσω το πτυχίο μουσικής. Πλέον όμως σπουδάζω ηλεκτρικό μπάσο στον κλάδο ModernMusic & Jazz. Δεν μπορώ να πω όμως ότι ασχολούμαι περισσότερο με το ηλεκτρικό μπάσο παρά το κοντραμπάσο. Δεν θα τα ξεχώριζα ποτέ. Έτσι κι αλλιώς  παίζω και τα δύο και πιστεύω πως το καθένα έχει τη δική του χάρη.  

Photo by: Andreas Limnatitis
Styling by: Antreas Guido Kontides – Wardrobe Line10

Πέρα από τη μουσική όσο αφορά το μπάσο και τις σπουδές σου, είσαι και DJ. Πώς προέκυψε αυτή η καριέρα; 

Υπήρξε μια περίοδος στη ζωή μου που δεν μπορούσα να παίξω κάποιο μουσικό όργανο. Ήταν ο μόνος τρόπος να κρατήσω επαφή και να είμαι κοντά στη μουσική.  Έτσι ξεκίνησα να κάνω DJκαι ακόμη το συνεχίζω παράλληλα με το μπάσο.  

Προτιμάς να παίζεις μπάσο ή να κάνεις DJ; Πιο αγαπάς πιο πολύ; 

Έχω βρει τη μαγεία και των δύο. Σίγουρα δεν θα πάω με τον ίδιο ενθουσιασμό να κάνω DJ ή σε ένα Live όπου θα παίξω μπάσο, είναι κάτι λογικό άλλωστε. Και τα δύο μου προκαλούν ενθουσιασμό αλλά το Live είναι το κάτι άλλο για μένα. Δεν μπορώ όμως με ευκολία να τα συγκρίνω και να πω πιο με ενθουσιάζει περισσότερο, είναι δύο πράγματα εντελώς διαφορετικά.  

Ποια είναι η μαγεία του «live performance»; Τι σε ενθουσιάζει σ ’αυτό το κομμάτι της μουσικής;  

Καταρχάς με ενθουσιάζει το κοινό. Δηλαδή το να έχεις κόσμο κάτω απ’ τη σκήνη που σε ακούει και συμμετέχει με το δικό του τρόπο. Η άλλη μαγεία είναι το ότι δεν βρίσκεσαι μόνη στη σκήνη, είσαι περιτριγυρισμένη από τους συνεργάτες σου, όπου θα κάνεις μια συζήτηση μέσω της μουσικής, έτσι το νιώθω εγώ. Πέρα από αυτό, είναι μια στιγμή η οποία πάντα θα έχει μια διαφορετική κατάληξη γιατί στο κάτω κάτω είναι εναλλαγή ενέργειας. Αυτό όμως εξαρτάται πάντα κι από τον κόσμο που μας βλέπει γιατί παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στις παραστάσεις/συναυλίες. Είναι ίσως ένα από τα κοινά που βρίσκω μεταξύ του DJ και του live performance.   

Ποια είναι η εμπειρία σου σαν γυναίκα στη μουσική βιομηχανία; Πιστεύεις πως υπάρχει σεξισμός ακόμη και σήμερα; 

Προσωπικά δεν πιστεύω πως το ένα φύλο είναι κατώτερο ή ανώτερο από το άλλο. Δυστυχώς όμως είναι αλήθεια πως έχω παρερμηνευτεί ως μια γυναίκα που προσπαθεί υπήρξε και αυτό. Γυναίκα που προσπαθεί μπορεί να φαίνεται κάπως στα μάτια του οποιουδήποτε, όχι από όλους εννοείτε και όχι μόνο στη μουσική βιομηχανία. Ευτυχώς υπάρχουν και αυτοί που βλέπουν τον άνθρωπο χωρίς να πρέπει να διαχωριστεί αν είναι άντρας ή γυναίκα.  Μου έχει συμβεί να μου μιλήσουν περιφρονητικά, ή με βλέμμα κατωτερότητας. Αντί να βλέπουν τον άνθρωπο που προσπαθεί για κάτι, βλέπουν τη γυναίκα. Αυτό είναι μεγάλο λάθος για μένα. Βέβαια τονίζω ξανά πως δεν είναι όλοι έτσι, απλώς ακόμη υπάρχει αυτή η  μερίδα ανθρώπων που δεν έχουν αλλάξει τον τρόπο σκέψης τους. 

Φαντάζομαι πως παραξενεύονται πολλοί που είσαι γυναίκα και παίζεις μπάσο γιατί ίσως να μην το συναντούν συχνά.

Ναι, πολλοί το θεωρούν παράξενο, αλλά όχι εγώ! Πάλι αυτό πιστεύω πως είναι μέρος της προηγούμενης συζήτησης μας για την διαφορετικότητα, τον σεξισμό. Γιατί πρέπει ο κόσμος να βλέπει τη γυναίκα που παίζει μπάσο και όχι τον άνθρωπο; Πέρα από το αν παραξενεύονται πολλοί, έχω λάβει πολλά θετικά σχόλια σαν μπασίστρια. Είναι κάτι που πιστεύω πως όλοι μας συναντάμε συχνά πλέον – γυναίκες που παίζουν μπάσο, κιθάρα, ντραμς κλπ.. Έτσι δεν πιστεύω πως πρέπει να κάνει τόση  εντύπωση γι’ αυτό το θέμα. Είναι κάτι απόλυτα φυσιολογικό. 

Τι είδη μουσικής προτιμάς να παίζεις στο ηλεκτρικό μπάσο και στο κοντραμπάσο; 

Γενικά μέχρι τώρα, με το ηλεκτρικό μπάσο αλλά και με το κοντραμπάσο, έχω συνεργαστεί με Ροκ μπάντα, κλασσική ορχήστρα, τανγκό σύνολο,  καθαριστικό σύνολο, παραδοσιακό σχήμα, ρεμπέτικο σχήμα κ.α. Θα έλεγα πως έχω γνωρίσει αρκετά στυλ. Δεν έχω καταλήξει κάπου μέχρι στιγμής, γνώρισα και ακόμη γνωρίζω διάφορα στυλ, δηλαδή, με βοηθάει το ότι μελετώ διάφορα είδη μουσικής όπως Blues, Pop, και Jazz. Το κάθε ένα μου έχει προσθέσει ένα κομμάτι στο ποια είμαι σήμερα, αλλά η γνώση δεν σταματά ποτέ, σωστά; 

Ποια είναι η αντίδραση του κόσμου όταν λες πως επαγγέλλεσαι μουσικός; 

Πολλοί μου απαντούν με τη φράση: «μα αυτό είναι το χόμπι σου». Είναι κάτι στο οποίο διαφωνώ απόλυτα γιατί δεν σημαίνει πως η μουσική ή η οποιαδήποτε τέχνη δεν μπορεί να είναι επάγγελμα. Ο μουσικός εργάζεται όπως και οι υπόλοιποι στο κοινωνικό σύνολο, απλά ο καθένας έχει τον ρόλο του. Έτσι και ο  μουσικός. Η μουσική είναι μέρος της ζωής των ανθρώπων από την παιδική μας ηλικία. Θα ήθελα λοιπόν να έρθει εκείνη η μέρα όπου δεν θα πρέπει να «δικαιολογηθώ» για το επάγγελμα μου, όπως κάθε άνθρωπος.  

Πιστεύεις πως για να είσαι μουσικός χρειάζεσαι μόνο ταλέντο; 

Το ταλέντο παίζει μεγάλο ρόλο βέβαια αλλά αυτό που δεν ξέρει πολύς κόσμος είναι το τι βλέπει πάνω στη σκηνή. Πέρα από το φυσικό ταλέντο, βλέπει και την αφοσίωση του κάθε μουσικού στο επάγγελμα του. Ένας μουσικός οφείλει να αφοσιώνεται στη δουλεία του, να μελετά, να «ψάχνεται», να έχει επιμονή και υπομονή, και να δουλεύει σκληρά για να εξελίσσεται συνεχώς και να ανεβαίνει πιο ψηλά. Δεν αρκεί μόνο το ταλέντο.  

Οι καλλιτέχνες πρέπει να υποστηρίζουν ο ένας τον άλλον; 

Πιστεύω πως πρέπει να υπάρχει αλληλεγγύη και σεβασμός μεταξύ των μουσικών. Είτε υπάρχει ανταγωνισμός ή κόντρα, στο τέλος της ημέρας, οφείλουμε να αναγνωρίζουμε μια καλή δουλειά και την προσπάθεια του κάθε ανθρώπου.  

Ποιοι είναι οι στόχοι σου για το μέλλον; 

Θα ήθελα κάποια στιγμή να μπορώ να εκφραστώ μέσα από τη δική μου μουσική και στοίχους, αυτός είναι ο στόχος μου.  

Photo by: Andreas Limnatitis
Styling by: Antreas Guido Kontides – Wardrobe Line10

Αριάδνη μας, σ’ ευχαριστούμε πολύ για τη συνέντευξη! Σου ευχόμαστε καλή επιτυχία στα επόμενά σου βήματα! 

Βρείτε την Αριάδνη εδώ:

http://www.facebook.com/ariadneara

Η ζωή, η δική μας ανθρώπινη ζωή έρχεται μια φορά και φεύγει. Είναι καθήκον μας να την κάνουμε όμορφη, υγιείς και φιλόξενη για εμάς και τους γύρω μας. Φυσικά και η ζωή έχει τα πάνω και τα κάτω της. Όπως και οι άνθρωποι σαν όντα που είναι πολύπλευρα και όχι σταθερά – στάσιμα.

Έχουμε ένα πολύ σημαντικό και όμορφο δώρο που είναι η ζωή. Καμιά φορά όμως και περισσότερες φορές ξεχνούμε ότι μια φορά ζούμε και ότι είμαστε περαστικοί. Για λίγο, μέχρι να ολοκληρωθεί το έργον του καθενός μας σε αυτή τη γή.

Κάπνισμα, ποτό, ναρκωτικά, ταχύτητα, ξυλοδαρμοί, δολοφονίες, απόπειρες αυτοκτονίας και πολλά άλλα μας καταστρέφουν τη ζωή μας και μειώνουν το εύρος της. Για ποιό λόγο αυτές οι συνήθειες; Ποιος ξέρει.. Κακές συνήθειες και συνθήκες που υπάρχουν μέσα στη κοινωνία.

Αγένια, κακία, μίσος, θράσσος, άγχος , φοβίες, πολέμοι, κοινωνικοί διαχωρισμοί, θέματα ψυχικής υγείας.. καταστρέφουν όχι απλά τη ζωή μας αλλά και το μέσα μας. Και αμα βγούμε ζωντανοί παρακάτω; Αφού μέσα θα είμαστε μαύροι και το φως μας θα έχει εξαφανιστεί.

Και τότε; Έρχεται η απώλεια. Κάπου εκεί θυμούμαστε ότι θέλουμε να ζήσουμε. Δεν είναι ανάγκη να φτάνουμε στα άκρα για να θυμηθούμε ότι έχουμε σώμα και καρδιά.

Ξυπνήστε και ζήστε τη ζωή σας και κάντε την όσο πιο όμορφη γίνεται πριν να είναι αργά. Η αγάπη, τα λεφτά, οι επιτυχίες πάνε και έρχονται. Η ζωή έρχεται ΜΙΑ ΦΟΡΑ και ΦΕΥΓΕΙ.

Οι σκέψεις δικές σας.

Αυτή η απορία είναι πλέον θεμελιώδες και ανήκει σε κάθε παρέα ανθρώπων ανεξαρτήτου ηλικίας και.. ονείρων.

Κάποιοι σπούδασαν, κάποιοι δούλεψαν, κάποιοι έφυγαν για λίγο και κάποιοι άλλοι έχουν ζήσει όλη τη ζωή τους Κύπρο. Έρχεται η φάση όμως που η ζωή δεν συγκλίνει με τις απαιτήσεις της καθημερινές που έχουμε και τις αυξημένες τιμές στα πάντα και το μεγάλο ανταγωνισμό..του ποιός θα και ζεί καλύτερα.

Θα μιλήσω για τους νέους. Είμαι και εγώ νέα και παιρνώ το ίδιο δίλλημα. Να μείνω ή να φύγω;

Από την μια θέλουμε να φύγουμε- να σπούδασουμε – να δουλέψουμε ή απλά να ταξίδεψουμε γιατί μας μαγεύει το άγνωστο και θέλουμε να το ζήσουμε. Σε κάποιες στιγμές ζούμε τόσο πολύ το άγνωστο που μας γίνεται πλέον γνωστό και θεμιτό για εμάς και αρνούμαστε να πάμε πίσω στη χώρα μας. Βρίσκουμε ίσως καλύτερο βιωτικό περιβάλλον, καλύτερες ευκαιρίες και νιώθουμε ότι αξίζουμε και ότι μας “θέλουν”. Νιώθουμε αρκετοί και ότι μπορούμε να συνεισφέρουμε κάπου ή και να μάθουμε κάτι που η χώρα μας δεν μας το παρέχει. Τότε κάπου εκεί σκεφτόμαστε να μείνουμε στα ξένα αφού η δική μας η χώρα δεν είναι πλέον για εμάς.Εκεί τουλάχιστον μπορούμε να είμαστε ο εαυτός μας και έχουμε την ελευθερία να ανακάλυψουμε πολλά περισσότερα πράγματα.

Από την άλλη όσο και να φύγουμε κάπου μέσα μας δεν αποκλείουμε το γεγονός να έρθουμε πίσω για λίγο ή πολύ ή και να μην φύγουμε ποτέ. Γιατί; Επειδή μάθαμε εδώ και το νησί μας είναι ναι μεν διεφθαρμένο και αφιλόξενο για τους νέους κυρίως αλλά είναι όμορφο. Η γενιές που πέρασαν όμορφα στη Κύπρο δεν ζουν πλέον ή έχουν βγεί σε σύνταξη. Αυτοί αγαπημένοι μου αναγνώστες είναι η μερίδα ανθρώπων που αλά Κυπριακά “εφάαν τζιαι εσπάσαν που τα ριάλλια” και μείναμε εμείς εδώ στο κενό και λίγο πολύ και πάλι στο άγνωστο. Νιώθουμε τη Κύπρο αφιλόξενη αφού σπουδάζουμε κάτι και δεν βρίσκουμε δουλειά στον κλάδο μας και αν ψάξουμε για αυτή την δουλειά θα πρέπει να βάλουμε “μέσον”. Η Κύπρος νιώθουμε πως δεν μας θέλει γιατί ότι και να κάνουμε πάντα κάτι θα χάνουμε αφού ή θα έχουμε μέσο- χαμηλό μισθό ή δεν θα μπορούμε να ζήσουμε μόνοι μας και να κάνουμε την οικογένεια μας αφού τα ενοικία και οι τιμές βρίσκονται στα ύψη και δεν είναι συγκλίνουν με τους μισθούς. Νιώθουμε ότι δεν έχουμε κάτι να δώσουμε εδώ γιατί υπάρχει σταθερότητα και αδράνεια στην αποδοχή νέων κλάδων και των κλάδων της τέχνης. Νιώθουμε ότι δεν μας θέλουν.

Τότε το δίλημμα γίνεται ακόμα πιο περίπλοκο.

Πιστέυω πως για τον καθένα από εμάς είναι καλό το να ταξιδέψουμε, να μάθουμε , να ζήσουμε και να σπουδάσουμε έστω και για λίγο κάπου έξω ούτως ώστε να μαζέψουμε εμπειρίες και όχι μόνο γνώσεις. Αν δεν έχουμε την ευχέρεια για αυτό τότε καλό είναι να ανοίξουμε το μυαλό μας και να διαβάσουμε βιβλία, να πάμε θεάτρο, να ασχοληθούμε με τα κοινά και να παρακολουθούμε τα γεγονότα. Το νόημα είναι να ανοίξουμε το μυαλό μας, να είμαστε αντικειμενικοί και έτοιμοι για νέα μαθήματα και εμπειρίες.

Οι εμπειρίες και οι γνώσεις δεν χρειάζεται να είναι σε μια κόλλα χαρτί. Αυτό δεν θα καθορίσει το ποιόν σου σαν άνθρωπος- σαν ύπαρξη αλλά σαν μητρώο για την επόμενη σου εργασία. Άφησε τον εαυτό σου να αναπτυχθεί, να δει τι θέλει και η απάντηση θα έρθει σε εσένα χωρίς να την τρέξεις. Δεν είναι εύκολο. Ίσως πιεστείς, ίσως τσακωθείς με τους δικούς σου και το σύστημα γενικότερα αλλά μην συμβιβαστείς μέχρι να ανακαλύψεις εσένα και τις ανάγκες σου.

Τότε θα ξέρεις αν κάνεις για την Κύπρο ή όχι με βάση πάντα τα δικά σου κριτήρια και τα δικά σου θέλω. Το μόνο που θέλω να προσθέσω και κάπου εδώ κλείνω το άρθρο.. είναι ότι εμείς είμαστε το μέλλον της Κύπρου.

Μείνετε δυνατοί και όλα θα φτιάξουν. Όχι από μόνα τους. Θα τρέξεις λίγο αλλά θα βγεί μόνο σε καλό.. είτε είσαι Κύπρο είτε όχι. Η αλλαγή όμως είμαστε σίγουρα εμείς.

Οι σκέψεις δικές σας.

Γράφει ο Α.Π

Οταν οι γυναίκες προσπαθούν να επανακτήσουν την ισότητα τους αλλα η τοξική πατριαρχεία νιώθει οτι απηλείτε γιατι φοβούνται οτι τα φεμινιστικά κινήματα θα κάνουν αυτό που κάνουν οι ίδιοι στην κοινωνία.

Φεμινισμός: ισότητα ανάμεσα στα φύλα και στα ανθρώπινα δικαιώματα.

Τύπος στην τηλεόραση: εεεε… Δεν υποστηρίζω τα φεμινιστικά κινήματα επειδή απειλείται η αρρενωπότητα μου και νιωθω πως θέλουν να καταπατήσουν τα δικα μου δικαιώματα επειδη εγώ αυτό κανω τοσα χρονια σε αυτ@.

Πλανήτης: screaming while burning in the background.

Αυτό που οι παραπάνω δεν καταλαβαίνουν θεωρώ πως είναι ότι για να μπορέσει να υπάρχει κοινωνικό structure πρέπει πρώτα να υπάρχει ένας πλανήτης που να μπορεί να το υποστηρίξει.
Αυτή την στιγμή ο πλανήτης είναι πανέτοιμος να πεθάνει αν το δείς macroscopic και εσείς ασχολείστε με το αν οι λεσβίες είναι απειλη ή όχι.
Αρχίστε να βλέπετε τις ομοιότητες μεταξύ σας αντί τις διαφορές και σύντομα, γιατί όσο πιο σύντομα γίνει αυτό τόσο πιο σύντομα θα γίνουμε ένα και θα σώσουμε το σπίτι μας.

She is hurt and needs love, be that love for her

❤️
🌍
🌎
🌏
https://www.facebook.com/watch/?v=797835927285037

Γράφει η Ν.Γ

Γιατί πρέπει να πας εράσμους λοιπόν; Κατά δική μου άποψη είναι ότι καλύτερο για ένα φοιτητή. Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή τα πράγματα λέγοντας την δική μου εμπειρία.

Τον Σεπτέμβρη, είχα πάει στην παρουσίαση εράσμους όπου είχα ενθουσιαστεί τόσο πολύ με τα λόγια άλλων συμφοιτητών μου που πήγαν και πήρα την απόφαση να προχωρήσω με τη διαδικασία. Να μην τα πολυλογώ με ενέκριναν και τον Φεβράρη έφυγα για Τσεχία.

Εννοείτε η μέρα της αναχώρησης ήταν γεμάτη αγωνία αλλα και ενθουσιασμό γιατί ήταν κάτι πρωτόγνωρο για εμένα. Ολο αυτο ειναι μια υπεροχη εμπειρια γιατι γνωριζεις ατομα απο ολες τις χώρες, όχι μονο απο Ευρώπη αλλά απο ολόκληρο τον κόσμο. Μαθαίνεις πάρα πολλά πράγματα τα οποία δεν ήξερες, και ακόμη και κάποιες αντιλήψεις που μπορεί να έχεις, μετά από το εράσμους σίγουρα θα εξαφανιστούν. Επίσης, όσο κοινωνικός και αν νομίζεις ότι είσαι μετά το εράσμους θα είσαι κατά πολύ περισσότερο. Γνωρίζεις τόσα πολλά άτομα, δένεσαι με κάποιους, κάνεις καινούριες φιλίες, μαθαίνεις την κουλτούρα του κάθε ατόμου που είναι στη ζωή σου και εννοείτε ζεις κατά πολύ περισσότερο τη φοιτητική ζωή ιδιαίτερα αν σπουδάζεις Κύπρο.

Ακόμη ένα θετικό το οποίο είναι για όσους θέλουν να εξερευνήσουν τον κόσμο είναι ότι μπορεις να ταξιδέψεις όλη την Ευρώπη, με τρένο, με λεωφορείο και με αεροπλάνο σε πάρα πολύ καλές τιμές. Παράλληλα συνηδητοποιείς την αξία κάποιων πραγμάτων και ωριμάζεις σαν άνθρωπος. Μαθαίνεις πως είναι να συγκατοικείς με άλλα άτομα, αφού στη δική μου περίπτωση μέιναμε όλοι οι φοιτητές του ερασμους σε εστιες με κοινόχρηστους χωρους και συγκεκριμένα με κοινόχρηστο δωμάτιο. Έτσι μαθαίνεις να σέβεσαι περισσότερο τους άλλους και να έχεις πιο πολύ υπομονή. Ακόμη τα αγγλικά σου βελτιώνονται πάρα πολύ και μαθαίνεις και άλλες γλώσσες.

Γενικά πιστεύω πως ειναι μια εμπειρία η οποία σε αλλάζει ριζικά σαν άνθρωπο, ζεις νέες εμπειρίες, μαθαίνεις νέα πράγματα, βγαίνεις περισσότερο προς τα έξω και γίνεσαι πιο τολμηρός. Γι αυτό εσύ που το διαβάζεις και σκέφτεσαι να πας εράσμους μην το πολυσκέφτεσαι και πάρε το ρίσκο!

Ο Alexandre Dumas γεννήθηκε στην Γαλλία το 1803 και ανήκει στο κίνημα του γαλλικού Ρομαντισμού. Έγινε γνωστός κυρίως μετά την επιτυχία του ιστορικού μυθιστορήματος του <<Οι τρεις σωματοφύλακες>>. Ωστόσο πολλοί δεν γνωρίζουν ότι το βιβλίο αυτό δεν αποτελεί ένα αυτοτελές έργο αλλά το πρώτο μέρος μιας τριλογίας που θα συνεχιστεί με το <<Μετά από είκοσι έτη>> και <<Ο Υποκόμης ΝτεΜπραζελον>>. Και τα τρία αυτά μέρη αποτελούν συνεχεία της ίδιας ιστορίας την οποία αποφάσισα να σας διηγηθώ.

Η υπόθεση του πρώτου βιβλίου είναι αρκετά γνωστή και διαδραματίζεται τον 17ο αιώνα συγκεκριμένα επί βασιλείας Λουδοβίκου 13ου (Louis XIII).Ένας νεαρός από την επαρχία-ο Ντ’Αρτανιαν αποφασίζει να γίνει σωματοφύλακας του Βασιλιά και πηγαίνει στο Παρίσι για να εκπαιδευτεί. Εκεί γνωρίζει τρεις παλαιότερους σωματοφύλακες-Αθως, Πορθος και Αραμης-μαζί με τους οποίους θα συνεργαστεί για να σώσει την τιμή της Βασίλισσας της Γαλλίας. Πιο συγκεκριμένα η Βασίλισσα Άννα ζητεί την βοήθεια τους γιατί έχει χαρίσει το μαργαριταρένιο της κολιέ στον εραστή της και πρεσβευτή της Αγγλίας, Δούκα του Μπαγκινχαμ, ο οποίος όμως έχει κληθεί πίσω στο Λονδίνο για να αναλάβει την θέση του Πρωθυπουργού, πράγμα που δυσκολεύει την θέση της γιατί ο Βασιλιάς της έχει ζητήσει να το φορέσει σε έναν χορό.

Οι τέσσερις λοιπόν ήρωες μας θα ταξιδέψουν στην Αγγλία και θα καταφέρουν ύστερα από πολλές περιπέτειες να γυρίσουν πίσω εγκαίρως. Το ταξίδι στην Αγγλία θα αποτελέσει το κύριο σκηνικό και του δευτέρου βιβλίου του, εδώ όμως ο Δουμάς κάνει ένα άλμα στο χρόνο και επιλεγεί την άστατη περίοδο της Fronde(Επανάσταση της Σφενδόνης) για να τοποθετήσει την ιστορία του. Ο Βασιλιάς έχει πεθάνει και η Βασίλισσα με τον Καρδινάλιο Μαζαρεν(Mazarin)έχουν αναλάβει την διακυβέρνηση μέχρι να ενηλικιωθεί ο διάδοχος. Ο Ντ’Αρτανιαν είναι πλέον Λοχαγός των σωματοφυλάκων και μαζί με τον Πορθο υπηρετούν στο πλευρό του Στέμματος, όμως ο Αθως και ο Αραμης θα προτιμήσουν να ταχτούν με την πλευρά των επαναστατών. Παρά όμως τις διαφορετικές τους απόψεις θα συνεργαστούν για να σώσουν την Αγγλική Μοναρχία. Βλέπετε την ίδια εποχή που στην Γαλλία λαμβάνει χώρα η Fronde στην Αγγλία διαδραματίζεται η ¨Ένδοξη Επανάσταση¨ με τον προτεσταντικό λαό να εξεγείρεται απέναντι στον καθολικό βασιλέα Κάρολο Α΄(Charles I).Οι τέσσερεις φίλοι ύστερα από παρακίνηση οι μεν της Βασίλισσας και του Καρδινάλιου, οι δεν των Πριγκίπων ΝτεΚοντε και ΝτεΜποφορ- που είναι οι αρχηγοί της Fronde-θα επιχειρήσουν να σώσουν το βασιλιά από την εκτέλεση. Δεν θα τα καταφέρουν, αλλά θα φυγαδεύσουν τον γιο του και διάδοχο του βρετανικού θρόνου σώο και αβλαβή στην Γαλλία. Στο τρίτο και τελευταίο μέρος αυτής της ιστορίας  κεντρικό πρόσωπο είναι ο γιος του Αθω, Ραούλ ΝτεΜπραζελον, που υπηρετεί κάτω από τις εντολές του ΝτΆρτανιαν, ο οποίος με την σειρά του λογοδοτεί στον νέο Βασιλιά Λουδοβίκο 14ο (Louis XIV).Μαζί του και μαζί με τον Άθω θα ταξιδέψουν για τρίτη και τελευταία φορά στην Αγγλία για να επαναφέρουν στον θρόνο τον Κάρολο Β’ (Charles II) ο οποίος μετά τον θάνατο του πατερά του ζει στην Ολλανδία, στην αυλή του Γουλιέλμου του δευτέρου, σύντομα όμως χάρη στις προσπάθειες των φίλων μας θα εγκατασταθεί στο Λονδίνο ως συνεχιστής της δυναστείας των Στιουαρτ.

Αξίζει να αναφέρουμε ότι ο Ραούλ αποτελεί κεντρική προσωπικότητα σε ένα ακόμη αυτοτελές μυθιστόρημα του Δουμά που τιτλοφορείται <<Ο Άνθρωπος με το σιδηρούν προσωπείο>>. Αν και τα γεγονότα που περιγράφει διαδραματίζονται μόλις λίγα χρόνια αργότερα από τα παραπάνω δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί ως τέταρτο μέρος αυτής της υπόθεσης καθώς είναι μια καθαρά φανταστική ιστορία. Γιατί πρέπει να τονιστεί ότι οι περιγραφές που υπάρχουν στα προηγούμενα τρία βιβλία  βασίζονται σε ιστορικά χειρόγραφα που ο Δουμάς είχε βρει στην εθνική βιβλιοθήκη του Παρισιού. Μάλιστα ο ΝτΆρτανιαν είναι μια ιστορική προσωπικότητα που όντως υπηρέτησε ως Λοχαγός των Σωματοφυλακών, το ημερολόγιο του οποίου είχε βρει ο Δουμάς. Κάποιοι μάλιστα ιστορικοί λένε ότι ήταν εραστής της Βασίλισσας Άννας και πιθανότατα ο πραγματικός πατέρας του Λουδοβίκου του 14ου . Όπως και να έχει αυτά τα έργα αν και αναφέρονται σε μια μακρινή εποχή πολύ διαφορετική από την δική μας αποτελούν ακόμη και σήμερα ένα ευχάριστο αφήγημα, αφού η πένα του Δουμά τους έχει προσδώσει έναν αέρα διαχρονικότητας. Σας τα προτείνω ανεπιφύλακτα.

Γιάννης Κολοκας –Φοιτητής Γαλλικής Γλώσσας & Φιλολογίας Αθηνών.

1 2 3 8