Search

Tag Archives: #sociology

Η μαύρη περιόδος του 1974. 15 Ιουλίου 1974 το πραξικόπημα, 18 Ιουλίου 1974 και 20 Ιουλίου έγινε η εισβολή. Πως ξεκίνησαν όλα αυτά και ποιά τα αποτελέσματα;

Το πραξικόπημα στη Κύπρο ήταν αποτέλεσμα των διακοινοτικών συγκρούσεων μεταξύ των Κυπρίων- Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων το 1963. Αυτή η κατάσταση ώθησε τους Τ/Κ να μετακινηθούν προς τον βορρά – να νιώθουν πιο κοντά στη Τουρκία- λόγω των επιθέσεων που είχαν απο την Ε.Ο.Κ.Α Β. Το πρόβλημα ξεκίνησε απο εκεί και αποκορύφωση του ήταν όταν η Ε.Ο.Κ.Α Β σε συνδιασμό με την Εθνική Φρουρά μαζί με την ΕΛΔΥΚ προχώρησαν ενάντια του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Αρχιεπισκόπου Μακάριου Γ’ έπειτα από εντολή της Χούντας της Ελλάδας. Στόχος τους; Ήταν η ενώση της Κύπρου με την Έλλαδα.

18 Ιουλίου. Η Κύπρος προειδοποιείται απο την Τουρκία ότι θα εισβάλλει στη Κύπρο αν δεν σταματήσουν το πραξικόπημα και την επίθεση προς τους Τ/Κ. Ο Μακάριος Γ’ κατήγορει την Ε.Ο.Κ.Α Β και την Χούντα Αθηνών στον ΟΗΕ λόγω του ότι προσπαθούν να τον ρίξουν απο την εξουσία και λόγω του ότι η Ε.Ο.Κ.Α Β σκότωνε τους Τ/Κ και τους Ε/Κ που ανήκαν σε άλλη παράταξη με διαφορετικές οπτικές.

20 Ιουλίου. Γίνεται η εισβολή από την Τουρκία στη Κύπρο. Ο ΟΗΕ προειδοποιεί ότι δεν πρέπει η Κύπρος να μπεί σε πολεμό με την Τουρκία γιατί θα χάσουμε. Η Κύπρος παραμένει σταθερή στις διαταραχές. Η τουρκική απόβαση ξεκίνησε από το Πέντε Μίλι.

Τα γεγονότα είναι αυτά και είναι καταγεγραμένα σε πολλές πλατφόρμες στο ίντερνετ και σε πολλά βιβλία. Η οπτική που βλέπουμε τα γεγονότα όμως είναι υποκειμενική και για κάθε έθνος άκρως διαφορετική.

Ποιά είναι η πραγματική ιστορία; Η πραγματική ιστορία είναι η αντικειμενική ιστορία όπου συνδέεις τα γεγονότα όπως έγιναν και όπως έχουν γραφτεί από κάθε ιστορικό βιβλίο. Η ιστορία που μαθαίνουμε στα σχολεία δεν είναι αντικειμενική και είναι γραμμένη ανάλογα με την εποχή που έχει γραφτεί και με το ποιά πολιτική ήταν σε εξουσία.Η κοινωνιολογία ερμηνεύει την ιστορία με την πλοκή: Ο καλός ( εμείς οι Ε/Κ), ο κακός ( Τ/Κ) και ο άσχημος (‘Αγγλοι).

Παρακάτω θα σας αναλύσουμε τα Ε/Κ βιβλία και τα Τ/Κ βιβλία και μπορείτε μόνοι σας πλέον να τα αναλύσετε και να δείτε που συγκλίνουν και που απέχουν.

Ε/Κ ιστοριογραφία πριν το 1960:

Κύπρος ως μέρος του Ελληνισμού. Ιστορία αντίστασης των Ελλήνων της Κύπρου έναντι ξένων δυναστών. Συγγραφείς: Αλάστος, Γεωργιάδης . Το βιβλίο αυτό αναλύει την νομιμοποίηση της ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα.

Τ/Κ ιστοριογραφία πριν το 1960:

Κύπρος ως μέρος του Τουρκισμού/ Ανεκτή Οθωμανική Διοίκηση. Συγγραφέας: Halil Fikri Alasya. Το βιβλίο αυτό αναλυεί τη τούρκικη εθνική συνείδηση και τους δεσμούς της Κύπρου με την Τουρκία- εμπορικοί και πολιτικοί δεσμοί κυρίως.

Ε/Κ ιστοριογραφία 1960-1974:

Έλληνες και Τουρκοκύπριοι. Συγγραφείς: Παπαδόπουλος, Κύρρις, Σπυριδάκης.

Τ/Κ ιστοριογραφία 1960-1974:

Τούρκοι και Ε/Κ(Ρωμιοί). Μια ιστορία θυματοποίησης των Τούρκων της Κύπρου.

Ε/Κ ιστοριογραφία μετά το 1974:

Ειρηνική συνύπαρξη Ε/Κ και Τ/Κ. Συγγραφείς: Ατταλίδης, Κιτρομιλίδης, Κυρρης. Τίτλος βιβλίου: Cyprus reviewed

Τ/Κ ιστοριογραφία μετά το 1974:

Μια ιστορία Ε/Κ βαρβαρότητας έναντι των Τούρκων.

Γενικότερα…

Η Ελληνοκυπριακή θέση αναλυεί:

Ο τουρκικός επεκτατισμός αποτελεί διεθνές πρόβλημα.

Παντουρκισμός στην Τουρκία: Μελέτη για Αλυτρωτισμό – Το δόγμα του Τούρκικου Επεκτατισμού

Σχέδια για εισβολή- Σχέδιο Ακρίτας

Επικέντρωση στο 1974- Βάρβαρη Τούρκικη Εισβολή

Δράστες: Τουρκία και εγκαθέτοι.

Η Τουρκοκυπριακή θέση αναλύει:

Ένωση ως εσωτερικό πρόβλημα απο την Κύπρο.

Όρκοι και Επέτειοι της Ε.Ο.Κ.Α

Ο ρόλος της εκκλησία ως τρομακτική εικόνα αφού φανάτιζε το κόσμο.

Πραξικόπημα ως μαζικό κίνημα. Τ/Κ μαζικό κίνημα για να κτίσουν το επιχείρημα τους όπου ήρθε η Τουρκία όταν οι Ε/Κ ήθελαν ένωση με την Ελλάδα.

Σχέδιο Ακρίτας- Ομιλία Μακαρίου 19 Ιουλίου 1974

Επικέντρωση στο 1963-1974 ( ματωμένα Χριστούγεννα και 11 χρόνια Μαρτυριών- Ε/Κ θύτες και Τ/Κ θύματα)

Δράστες: Ε/Κ και οι Τ/Κ αντιδρούν.

Κοινά στοιχεία Ε/Κ και Τ/Κ- Παρόμοια στη μνήμη

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ
Ε/Κ- ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΠΛΕ ΧΡΩΜΑ
ΚΟΚΚΙΝΟ ΤΟΥΡΚΙΑΣ- ΑΙΜΑ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΠΟΤΕ
ΚΟΚΚΙΝΟ- ΒΑΣΙΣΜΕΝΟ ΣΤΟ ΑΙΜΑ
  • Κοινός πόνος: ανταγωνισμός για το ποιος υπέφερε περισσότερο – η μακάβρια αριθμητική του πόνου.
  • Ιστορική αδικία
  • Επιλεκτική μνήμη
  • ” Νεκρή ζώνη” – προσεγγίσεις- νεκρού και πόνου- ΠΡΟΔΟΣΙΑ

Οι δύο προσεγγίσεις είναι ωστόσο αντικρουόμενες. Η νεκρή ζώνη χώρισε τον πόνο και προδότες υπήρξαν και στις δύο πλευρές. Η παιδεία (Ε/Κ και Τ/Κ) αλλοτριώνει τους μαθητές,γίνεται δογματική και αυξάνει τον εθνικισμό και το φασισμό σε μεγάλα ποσοστά. Το κυπριακό πρόβλημα έχει μεγάλο ρόλο στις ζωές μας και τα κράτη θέλουν να περάσουν την άποψη της προηγούμενης γενιάς στην επόμενη γενιά. Έτσι ως επιπτώσεις έχουμε τη λογοκρισία, τη μοναξιά και τη καταπίεση άλλων θεμάτων σε συνδιασμό με την έλλειψη κοινωνικής κριτικής.

(Σημειώσεις- μάθημα “Κυπριακής Κοινωνίας” – Πανεπιστήμιο Κύπρου)

Γράφει ο Μ.Λ

Όσον αφορά τις ψυχικές ασθένειες, νομίζω ότι το άγχος είναι το ευκολότερο ως προς την κατανόηση, για όλους τους ανθρώπους. Όλοι έχουν βιώσει κάποια μορφή άγχους σε ένα σημείο της ζωής τους. Πιθανότατα να έχετε νιώσει πεταλούδες στο στομάχι σας ή σφίξιμο στο στήθος σας. Το άγχος είναι η αίσθηση που έχουμε πριν από την παρουσίαση μίας εργασίας, μια δύσκολη εξέταση, ή και ένα ραντεβού. Είναι φυσιολογικό σε όλες αυτές τις καταστάσεις να τις περνούμε με μια μικρή ποσότητα άγχους. Παρ ‘όλα αυτά, είναι ακόμα δύσκολο για τους ανθρώπους να καταλάβουν πραγματικά πώς είναι κάποιος συνάνθρωπος τους να βιώνει διαταραχές άγχους.

Οι διαταραχές άγχους είναι μια σοβαρή ψυχική ασθένεια. Εμφανίζονται όταν ένα άτομο έχει επίμονη ή χρόνια αγωνία που προκαλεί δυσφορία και τον παρεμποδίζει να ζει τη ζωή του ομαλά. Υπάρχουν μερικές διαφορετικές μορφές διαταραχών άγχους, οι οποίες περιλαμβάνουν: διαταραχές πανικού, διαταραχές κοινωνικού άγχους, φοβίες και γενικευμένη διαταραχές άγχους. Τα συνηθισμένα συμπτώματα που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι όταν έχουν άγχος είναι:

  • Αίσθημα πανικού, φόβου και ανησυχίας
  • Προβλήματα στον ύπνο
  • Ιδρωμένα χέρια και / ή πόδια
  • Δυσκολία στην αναπνοή
  • Διαταραχές των παλμών της καρδιάς
  • Εφίδρωση
  • Αδυναμία στην διατήρηση ψυχραιμίας
  • Ξηροστομία
  • Μούδιασμα ή μυρμήγκιασμα στα χέρια ή τα πόδια
  • Ναυτία / Ζάλη
  • Μυϊκή ένταση

Αρκετοί φίλοι με ρωτούν συχνά: Τι προκαλεί το άγχος σου; Μπορεί να είναι μια ποικιλία από πράγματα ή τίποτα καθόλου. Για παράδειγμα, όταν πηγαίνω σε κάποιο bar ή club. Αυτό μπορεί να σας φανεί απολύτως γελοίο, αλλά η ιδέα του να βρίσκομαι σε έναν τέτοιο χώρο, περιτριγυρισμένος από άλλα άτομα, προκαλεί ακραίο άγχος σε μένα. Ίσως είναι το γεγονός οτι έχω χαμηλή αυτοεκτίμηση που πάντα με κάνει να νιώθω μειωνεκτικά δίπλα από άλλα άτομα. Ειδικά σε τέτοιους χώρους όπου όλοι είναι καλοντυμένοι και προσπαθούν να αναδειχθούν μέσω της εμφάνισης τους, αυτό με κάνει να νιώθω ακόμη κατώτερος τους. Σκέψου όλες αυτές τις σκέψεις και τα συναισθήματα να σε χτυπάνε την ώρα που βρίσκεσαι σε έναν τέτοιο μέρος. Άτομα γύρω σου να πίνου, να γελούν, να τραγουδουν, να χορεύουν, κι εσύ να βασανίζεσαι από σκέψεις κατωτερότητας. Παραδείγματος χάρην, την ημέρα των γενεθλίων μου φέτος υποσχέθηκα σε έναν φίλο να βγούμε έξω. Πήγαμε σε ένα gay club αφού είμαστε και οι δυο ομοφυλόφιλοι και ξεκινήσαμε να πίνουμε και να χορεύουμε. Ουσιαστικά αυτός ξεκίνησε να πίνει και να χορεύει, εγώ προσπαθούσα να ηρεμήσω. Ένιωσα τόσο κατώτερος των υπολοίπων εκεί μέσα που μετά από μισή ώρα ξέσπασα σε κλάματα και λιγμούς. Δεν μπορούσα να αναπνεύσω και ένιωθα τους τοίχους γύρω μου να ψηλώνουν και να πέφτουν πάνω μου. Ένιωθα λες και με πλάκωναν τόνοι τσιμέντου. 

Μερικές μέρες μπορεί να ξυπνήσω με άγχος χωρίς να έχω κάνει τίποτα, ή χωρίς να μου έχει συμβεί τίποτα. Όλο το σώμα μου είναι μουδιασμένο και τα χέρια και τα πόδια μου τρέμουν. Βγαίνω από το κρεβάτι νιώθοντας ότι έχω κάνει κάτι πολύ κακό και αρχίζω να κατηγορώ τον εαυτό μου για το πόσο κακός άνθρωπος ή πόσο άσχημος είμαι. Αυτό το συναίσθημα μπορεί να διαρκέσει όλη μέρα και δεν παραλείπει στιγμή να με ενοχλεί. Για να νιώσω καλύτερα, στέλνω μηνύματα σε φίλους για να δω πως είναι και τι κάνουν. Χωρίς να χάσω δευτερόλεπτο, ξεκινώ να νιώθω ότι τους έχω κάνει κάτι που τους ενόχλησε. Συνεχίζω να κατηγορώ τον εαυτό μου χωρίς λόγο και αιτία γιατί πιστεύω ότι γίνομαι ενοχλητικός σε αυτούς. Μόνο και μόνο γιατί έστειλα ένα “Γεια” ή ένα “Καλημέρα”. 

Βλέπετε, οι διαταραχές άγχους δεν κάνουν διακρήσεις, δεν έρχονται μόνο όταν βρίσκομαι σε clubs ή bars. Με επισκέπτονται χωρίς καμία πρόσκληση. Κάποιες μέρες απλά περνάω όλη την μέρα στο δωμάτιο χωρίς να κάνω θόρυβο, για να μην ενοχλήσω τους υπόλοιπους ενοίκους της πολυκατοικίας. Ή αν βγω απ’ το σπίτι, περπατάω σε δρόμους που δεν θα με δουν πολλά άτομα για να μην πετύχω κανένα γνωστό. Πολύ απλά γιατί το άγχος μου είναι η καθημερινότητα μου. Ξυπνάω και κοιμάμαι αγχωμένος. Αν θες να βοηθήσεις κάποιον που ξέρεις οτι έχει διαταραχές άγχους, μην ψάχνεις λογική στις σκέψεις του.  Δεν μπορώ να σας πω τι να κάνετε για να βοηθήσετε κάποιο άτομο με διαταραχές άγχους, γιατί αυτό σχετίζεται με το τι ενεργοποιεί το άγχος. Απλά αν κάποιος δίπλα σας υποφέρει από διαταραχές άγχους ή κάτι παρόμοιο, συμβουλέψετε τον να επισκεφθεί έναν ειδικό ψυχολόγο. Δεν είναι ντροπή να ζητάς βοήθεια από κάποιον ειδικό όταν την χρειάζεσαι.

Γράφει η Μαρίνα Σαβεριάδου

Μαΐου 13, 2019

Μέρα Δευτέρα στο μικρό μου σπίτι στα Λιβάδια, με την Αρίθα Φράκλιν να
τραγουδά “a change is gonna come” και τον Σκάμπι στρογγυλοκαθισμένο
στον καναπέ πίσω μου. Αν και ακούγοντας τη φωνή της Αρίθα μου έρχεται
να κλείσω μάτια και φώτα και απλά να ξαπλώσω και να την ακούω, θα
αντισταθώ στην ιδέα και θα γράψω.

Τον Σκάμπι τον κούρεψα έχει λίγες μέρες και όπως λέει η bff μου έπιασε
προαγωγή, έγινε το παραχαιδεμένο του σπιτιού, κοιμάται μέσα, απλώνει
κανονικά σε όλους ανεξαίρετα τους καναπέδες, τον σκεπάζουμε με τις
κουβέρτες και έχει το κουιλτ του στον καναπέ της κουζίνας και γενικά
ζει μια παραδεισένια ζωή. Πριν το κούρεμα του κοιμόταν έξω και γενικά
ήταν σε μαύρο χάλι και δεν του δίναμε καμιά σημασία. Ήμασταν αδιάφοροι
και κακοί μαζί του και ειδικά εγώ που τον έβλεπα και νευρίαζα μερικές
φορές και σκεφτόμουν ότι δεν τον θέλω πια. Το παραδέχομαι έτσι ένιωθα
και ο λόγος που ένιωθα έτσι ήταν γιατί τον Αύγουστο που μας πέρασε
πέθανε το άλλο μου σκυλάκι, η Μπέλλα μου και μετά τον θάνατο της
Μπέλλας ενιωσα απέχθεια για τον καημένο τον Σκάμπι..τελοσπάντων  μου
πέρασε και αναπληρώνουμε τις μέρες της αδιαφορίας μας προς τον Σκάμπι
με έξτρα περιποίηση και αγάπη.

Τις συναισθηματικές αντιδράσεις μου σε διάφορα γεγονότα τις εξετάζω
συχνά και πολλές είναι οι φορές που αντιλαμβάνομαι μεταχρονολογημένα
τα κίνητρα μου. Δηλαδή πρώτα δρω και αργότερα κάθομαι να εξετάσω τον
λόγο, λίγο ή πολύ καιρό μετά, όμως την ώρα που δρω βασίζομαι στο
ένστικτο μου και συνήθως οι επεξηγήσεις που δίνω στο μέλλον, επαρκούν
για να δικαιολογήσουν την πρώτερη μου πράξη.

Και φυσικά κάποια στιγμή έκατσα και εξέτασα και τα κίνητρα μου για την
συμπεριφορά μου απέναντι στον Σκάμπι. Αν αφήσεις ένα σκύλο έξω στην
βεράντα μόνο του, παραμελημένο, ακούρευτο για μήνες και το μόνο που
κάνεις είναι να του βάζεις φαΐ και νερό μια φορά την ημέρα παίρνει
μήνες να καταλάβεις ότι αυτό που έκανες στην ουσία ήταν να δημιουργείς
μια απόσταση μεταξύ εσένα και του σκύλου, πως  τον αφήνεις να
ασχημίσει και να βρωμεί για να μη σε πλησιάζει, για να τον βλέπεις και
να νιώθεις αηδία για να μην έχεις καμιά διάθεση να τον αγκαλιάσεις και
να τον αγαπάς λιγότερο, γιατι όταν αγαπάς λιγότερο, πονάς λιγότερο
οταν θα έρθει η ώρα που θα τον χάσεις ή θα πεθάνει, ή φτάνεις στα άλλα
άκρα που εύχεσαι κρυφά μέσα σου να τον χάσεις ή παρακαλάς κάποιον να
τον πιάσει και να φύγει.

Παίρνει καιρό να καταλάβουμε τι κάνουμε, να καταλάβουμε τα κίνητρα
μας, και να καταλάβουμε ότι ο φόβος, ο φόβος της απώλειας, είναι
εκείνος ο μεγάλος τοίχος που μας κρατά πίσω από το να συνδεθούμε με
άλλα όντα, ανθρώπινα και μη. Υπάρχει εκείνο το όριο που βάζεις στον
εαυτό σου για να μη συνδεθείς πολύ και να μην πονέσεις.
Όσον αφορά τους ανθρώπους πάλι έχω μια βαθιά επιθυμία και δίψα για
σύνδεση, για βαθιά και ουσιαστική επικοινωνία, για συζητήσεις τύπου
ψυχανάλυσης, λατρεύω να καταδύομαι στα βαθιά νερά του ψυχισμού των
ανθρώπων, ίσως και αυτός να είναι ένας λόγος που κάποιοι κάνουν
μεταβολή γιατί έχουν μάθει να περιορίζονται σε επιφανειακές συζητήσεις
και αποφεύγουν οτιδήποτε προσωπικό για να μη φανούν για οποιοδήποτε
λόγο ευάλωτοι, αλλά είναι και κάποιοι άλλοι, που με την πρώτη φορά που
θα με συναντήσουν, θα μου πουν την ιστορία της ζωής τους και τους
φαίνεται παράξενο πους τους προκλήθηκε η ανάγκη και την άνεση να
μιλήσουν και να πουν προσωπικά θέματα σε μένα. Και ακριβώς αυτή η δίψα
μου για σύνδεση με κάνει αλλεργική σε επιφανειακές συζητήσεις και δε
θα με βρεις σε καφέ να μιλώ για τα νύχια μου και να ανταλλάζω
συνταγές. Μπαίνουν για λίγο άνθρωποι στη ζωή μου και δεν στεριώνουν
ακριβώς αν δεν εντοπίσω αυτή τη σύνδεση μεταξύ μας σε κάποιο άλλο
επίπεδο και ουδέποτε είχα την ικανότητα να διατηρήσω επικοινωνία με
άτομα για τα οποία δεν είχα γνήσιο και βαθύ ενδιαφέρον ή να αισθανθώ
ότι έχουν εκείνοι για μένα. Είναι ένα επίπεδο πέραν του λεκτικού, όχι
απαραίτητα σωματικού, ένα επίπεδο που αφορά την επικοινωνία με λίγα ή
καθόλου λόγια, υπάρχει η άνεση να μιλήσεις ή να μη μιλήσεις και ποτέ
δεν υπάρχει καμιά ανάγκη να πείσεις.

Εδώ και λίγες μέρες ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο του Rollo May “love
and Will”  γράφω τον πρωτότυπο τίτλο γιατί στα ελληνικά η μετάφραση
ήταν χάλια και υποβιβάζει το θέμα του βιβλίου που είναι επιστημονικό.
Τον Rollo May μου τον σύστησε ο Ίρβιν Γιάλομ στην αυτοβιογραφία του. Ο
Γιάλομ, σπουδαίος ψυχοθεραπευτής και πολύ καλός συγγραφέας, από τους
αγαπημένους μου, γράφει για τους ψυχολόγους που θαύμαζε και ένας από
αυτούς ήταν και ο ΄Ρόλλο Μέι. Εχοντας εμπιστοσύνη στην κρίση του
Γιάλομ είπα να δω ποιος είναι αυτός ο Ρόλλο Μέι και γιατί τον θαύμαζε
τόσο πολύ. Πήγα και πήρα το βιβλίο το Love and Will και διαβάζω τα
αποτελέσματα ερευνών και μελετών της δεκαετίας του 50-60 που
αντικατοπρίζουν με απίστευτη ακρίβεια την εποχή μας.

Απόσπασμα από το βιβλίο σελ. 93

τώρα το πρόβλημα δεν είναι καθαυτή η επιθυμία και η ανάγκη
ικανοποίησης του συντρόφου, αλλά το γεγονός ότι η ανάγκη ερμηνεύεται
από τα πρόσωπα της ερωτικής συνεύρεσης μόνο τεχνικά – ανάγκη για
φυσικό αισθησιασμό. Αυτό που παραλείπεται, ακόμη και από το ίδιο μας
το λεξιλόγιο είναι η εμπειρία του να προσφέρεις συναισθήματα, να
μοιράζεσαι φαντασιώσεις, να χαρίζεις τον εσωτερικό σου ψυχικό πλούτο,
πράγματα που φυσιολογικά παίρνουν κάποιο χρόνο και βοηθούν την αίσθηση να υπερβεί τον εαυτό της και να γίνει συγκίνηση, και την συγκίνηση να γίνει αυτουπέρβαση γινόμενη τρυφερότητα και κάποτε αγάπη

Ο Ρόλλο Μέι έγραψε τα πιο πάνω το 1965, πριν ακόμα μπει στη ζωή μας
για τα καλά το ίντερνετ, τα κοινωνικά δίχτυα κλπ. Που να ήξερε ότι σε
πενήντα χρόνια η κατάσταση θα ήταν ακριβώς όπως την περιέγραφε.

Αυτό που με τόση ακρίβεια περιγράφει στο βιβλίο του ο κ. Μέι είναι ότι
από τη στιγμή που ο άνθρωπος απελευθερώθηκε σεξουαλικά έκλεισε κάθε
συναισθηματική θυρίδα  Θεωρείται απόλυτα φυσιολογικό ο σύγχρονος
άνθρωπος να πηδηχτεί με οποιονδήποτε, οποιαδήποτε στιγμή, επώνυμα ή
ανώνυμα, να παραγγείλει από το κινητό του, την με ή χωρίς πληρωμή
αρσενική ή θηλυκή πόρνη, με ένα πάτημα ενός κουμπιού και μετά από δύο
ώρες να την στείλει στο σπίτι της και να παραγγείλει φαστ φουντ  γιατί
πείνασε,  περνώντας από την  μια εμπορική συναλλαγή στην άλλη χωρίς
κανένα συναισθηματικό κόστος.  Αυτό που βιώνεται ως μια επαναληπτική
μουνο-πεο-συλλεξία για επιβεβαίωση, και ονομάζεται με πολλούς
μοντέρνους  τίτλους, friends with benefits και fuckbuddies, one night
stands και ξεπέτες αλλά προς Θεού μη συνδεθούμε ανεπανόρθωτα. Μια
συναλλαγή που πολλές φορές δεν εμπεριέχει προσωπική επαφή, μια μαλακία με τη βοήθεια της οθόνης της τηλεόρασης σου ή του κινητού σου με
παρτενέρ μια δυστυχισμένη και απελπισμένη ύπαρξη στην άλλη άκρη της
γραμμής, πίσω από μια άλλη οθόνη, σε μια άλλη χώρα, σε μια άλλη
ήπειρο, όσο πιο μακριά, τόσο το καλύτερο, όσο πιο μακριά, τόσο
λιγότερες η πιθανότητες να συναντηθείς από κοντά, αυτό είναι το μόνο
ασφαλές σεξ, εκείνο που ο εγκέφαλος αποφασίζει σε ποιον θα δώσει το
γεννητικό όργανο, παρακάμπτοντας την καρδιά, παρακάμπτοντας τον κόπο,
την προσπάθεια, και την όποια μαγεία!

Αυτή η αφθονία σεξουαλικών συντρόφων, αυτή η εύκολη πρόσβαση ανά πάσα στιγμή σε ένα ακόμα διαθέσιμο σώμα, έχει υποβιβάσει τον άνθρωπο σε ένα αντικείμενο χρήσης και ο σκοπός που είναι η “επιβεβαίωση” δεν
επιτυγχάνεται γιατί βαθιά μέσα σου αντιλαμβάνεσαι ότι δεν “επιλέγηκες”
συνειδητά αλλά “έτυχες” γιατί ήσουν ο άμεσα διαθέσιμος την παρούσα
στιγμή που ο άλλος ήθελε να εκτονωθεί.  Αυτό που νιώθεις είναι ότι
είσαι απλά ένας από τη μάζα.

Είναι πολλοί εκεί έξω και αυτό βολεύει μια χαρά γιατί στο πίσω μέρος
του μυαλού σου υπάρχει η δικλείδα ασφαλείας ότι πάντα θα υπάρξει ακόμα
ένας. Είναι πολλοί εκεί έξω και εσύ αποφασίζεις να μην συνδεθείς με
κανένα, γιατί αν συνδεθείς με αυτόν ή αυτήν και έρθει κάτι καλύτερο
πιο μετά θα νιώθεις βλάκας που συμβιβάστηκε τη στιγμή που υπάρχει
πάντα μια ομορφότερη, μια που δε γεύτηκες ακόμα, μια που θα χει ένα
application που δεν το έχει το παλαιότερο μοντέλο, στην τελική όμως το
νέο μοντέλο γυναίκας ακριβώς όπως και το νέο σου μοντέλο κινητού δεν
θα το αγαπήσεις ποτέ όσο περιμένεις να βγει κάτι καινούριο.

Σωματα κενά και ποτέ θα δε ζήσουν την ηδονή του να κάνεις έρωτα με
έναν άνθρωπο που φοβάσαι μη χάσεις και να επιλέγεις να τον αγαπήσεις
και να του δοθείς παρόλον ότι φοβάσαι μην τον χάσεις. Και μπορείς με
την βοήθεια του μπλε χαπιού να πηδάς μέχρι τα βαθιά γεράματα αλλά χάπι
τη συναισθηματικη ανικανοτητα δεν θα βγάλει ποτέ καμιά
φαρμακοβιομηχανία.  Ο Ρόλλο Μέι μιλά και για αυτούς που θα μείνουν έξω
από αυτό το σύγχρονο σεξουαλικό πάρε-δώσε, αυτούς που θα είναι
απροσάρμοστοι  σε αυτήν την αρρωστημένη εποχή της απάθειας και όσα
αυτή συνεπάγεται, που δεν θα μπορούν να λειτουργήσουν με τα στάνταρτς
της εποχής και θα είναι εκτός, αυτοί θα υποφέρουν περιμένοντας να
ζήσουν με ιδεώδη και αξίες φθαρμένες μιας άλλης εποχής που δεν ισχύουν
πλέον.

Ο Σκάμπι κοιμάται δίπλα μου  και οι r.e.m τραγουδούν everybody hurts …

Φυσικά και όχι. Αρνείσαι να ζήσεις μια νέα αλλαγή και απλά έχεις βολευτεί στα δεδομένα που ξέρεις να χειρίζεσαι.

Έρχετε όμως η φάση ή η ημέρα όπως θέλεις θέσε το.. που κάποια πράγματα τελειώνουν. Σχέσεις φιλικές και ερωτικές, επαγγελματικές, οικογενειακές. Δεν θα μείνουν όλοι για πάντα δίπλα μας και όπως εμείς τους θέλουμε.

Μεγαλώνουμε και οι ανάγκες μας διαφοροποιούνται. Ξέρουμε τι θέλουμε, ξέρουμε τι αντέχουμε και μέχρι πόσο μπορούμε μια κατάσταση. Γιατί να μείνεις σε κάτι που δεν σε κάνει ευτυχισμένο/η πλέον; Επειδή απλά φοβάσαι να μετακινηθείς από τη θέση σου; Εεε και;

Είναι καλύτερο για εμάς τα ανθρώπινα όντα να παραμένουμε σταθεροί και στάσιμοι σε αυτά που μάθαμε και συνηθίσαμε γιατί απλά φοβόμαστε να δούμε παρακάτω. Ετσί καταπιεζόμαστε σε καταστάσεις και στην τελική σε κάποια φάση θα σπάσουμε και θα τα κάνουμε όλα “ρόμπα”. Δεν υπάρχει λόγος να φτάσετε όμως σε έτσι σημείο.

Πώς να το πετύχετε;

Πολύ απλά να είσαστε ειλικρινείς με τον εαυτό σας. Μόνο έτσι. Όταν είσαι ειλικρινείς με τον εαυτό σου και ξέρεις τι σε ενοχλεί και τι αντέχεις δεν θα υπάρξουν παρεξηγήσεις και περίεργες καταστάσεις. Απλά να είσαι το ίδιο ειλικρινείς και με τους άλλους. Δεν είμαστε όλοι το ίδιο ούτε θα έπρεπε να είμαστε, αυτή είναι η ομορφιά μας. Έτσι μαθαίνουμε ο ένας από τον άλλο και δημιουργούμε σχέσεις στη ζωή μας.Όπως σεβόμαστε τον εαυτό μας έτσι πρέπει να σεβόμαστε και τον άλλο απέναντι μας. Να είμαστε αληθινοί με εμάς και να το μοιραζόμαστε με τους άλλους. Να περνούμε διάφορα μαζί με τα άτομα γύρω μας αλλά σε σημείο που εμείς παραμένουμε χαρούμενοι και θετικοί.

Μην φοβάστε την άλλαγη είναι μόνο για καλό. Μην φοβάστε τη ζωή και να την ζείτε γιατί όλα αυτά είναι μέσα στη ζωή και η ζωή όπως και εμείς συνεχιζεί και πηγαίνει μπροστά. Δεν υπάρχει λόγος να μένουμε στάσιμοι και να μην προχωρούμε επειδή απλά φοβόμαστε να πληγωθούμε ή να χαρούμε.

Οι σκέψεις δικές σας.

Γράφει η Μαρία Σκαμπαρδώνη

Δεν έχουμε χρόνο να διαβάσουμε’’.

 Αυτή η δικαιολογία συνοδεύει πάντοτε και ντύνει με όμορφο τρόπο την άρνηση των ανθρώπων να διαβάζουν. Είμαστε πολυάσχολοι, λένε, αν είχαμε χρόνο θα ανοίγαμε κανένα βιβλίο που και που και θα διαβάζαμε..

Θυμάμαι τα λόγια μίας φίλης μου όταν πριν λίγα χρόνια είχε ταξιδέψει στη Γαλλία. Μέσα στα βαγόνια του τρένου  είχε μείνει έκθαμβη από το πόσοι πολλοί άνθρωποι διάβαζαν, μου έλεγε πως αυτό συνηθίζεται στις περισσότερες χώρες. Εμείς, μέσα στα λεωφορεία και τα τρένα, κρατάμε κινητά και παίζουμε παιχνίδια, επιλέγοντας ξανά τη διέξοδο σε μία ψεύτικη δραστηριότητα από το να διαβάσουμε έναν ζωντανό οργανισμό, όπως το βιβλίο.

Πάντοτε η έλλειψη χρόνου έρχεται ως το εύκολο άλλοθι και δικαιολογία, ώστε να δικαιολογήσουμε την πραγματική αιτία που είναι η έλλειψη ενδιαφέροντος.  Όταν αγαπάς και θέλεις, πραγματικά, ο χρόνος δημιουργείται και βρίσκεται. Ας πραγματικά, οι περισσότεροι αγαπούσαν τα βιβλία, τότε θα βλέπαμε και εμείς περισσότερους ανθρώπους με βιβλία μέσα σε τρένα και λεωφορεία, παρά παιδιά προσκολλημένα σε κινητά.

Γίναμε μία κοινωνίας όχι της χρήσης, αλλά της κατάχρησης. Γίναμε μία κοινωνία στην οποία το κινητό έγινε όχι απλώς ένα μέσο επικοινωνίας, αλλά το κέντρο της ζωής μας.

Φαντάζεσαι αυτό τον χρόνο που αφιερώνουμε σε κινητά, να τον χαρίζαμε στα βιβλία. Πόσο πιο όμορφος, άραγε, θα γινόταν ο κόσμος!

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΓΚΑΘΑ ΚΡΙΣΤΙ.

Γράφει ο Γιάννης Κολόκας- Φοιτητής Γαλλικής Γλώσσας & Φιλολογίας Αθηνών.


Η Αγκάθα Κρίστι αποτελεί την διασημότερη συγγραφέα αστυνομικών
μυθιστορημάτων, αλλά όσο γνωστά και πολυδιαβασμένα και αν είναι τα
αστυνομικά της μυθιστορήματα, τρίτα σε κατάταξη μετά την Βίβλο και τα έργα του Σαίξπηρ, υπάρχει και μια άλλη πλευρά της συγγραφικής της πένας, τα κοινωνικά μυθιστορήματα ή όπως τα αποκαλούσε η ίδια <<πραγματικά μυθιστορήματα>> της.


Πιο συγκεκριμένα την περίοδο 1930-1950 η διάσημη συγγραφέας κουρασμένη από τις ιστορίες εγκλημάτων θα θελήσει να δοκιμάσει μια καινούργια μορφή γραφής γράφοντας έξι τελείως διαφορετικές ιστορίες, τις οποίες ο εκδότης της φοβούμενος ότι δεν θα αρέσουν στο κοινό, θα την πείσει να της υπογράψει ως Mary Westmacott.Τα βιβλία αυτά θα συνεχίσουν να κυκλοφορούν υπό αυτό το ψευδώνυμο για πολλά χρόνια και μόνο μετά τον θάνατο της οι κληρονόμοι της θα ανακαλύψουν ότι είναι δικά της. Πέρσι μάλιστα κυκλοφόρησαν και στην Ελλάδα και αφού τα διάβασα σκέφτηκα να σας τα προτείνω για να τα γνωρίσετε.

Το πρώτο εξ’ αυτών, που υπήρξε και υποψήφιο στα βραβεία Public για το καλύτερο μεταφρασμένο μυθιστόρημα, είναι η <<Ανοιξιάτικη Απουσία>>. Πρόκειται για την ιστορία μιας Αγγλίδας κυρίας, η οποία ταξιδεύει στην Μέση Ανατολή για να επισκεφτεί την κόρη της που είναι βαριά άρρωστη. Κατά την διάρκεια του ταξιδιού, θα μείνει εγκλωβισμένη για αρκετό καιρό σε ένα σταθμό τρένου, ένα γεγονός που θα της δώσει την ευκαιρία να στοχαστεί την ζωή της και να αναθεωρήσει πολλές από τις απόψεις της… Το δεύτερο βιβλίο τιτλοφορείται <<Ένα θηρίο στο πιάνο>> και θα μπορούσε κάλλιστα να χαρακτηριστεί και ιστορικό μυθιστόρημα καθώς τομεγαλύτερο μέρος του εκτυλίσσεται κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Πρόκειται ουσιαστικά για την εξιστόρηση της ζωής του Βερνον Ντειρ, ενός βρετανού αριστοκρατικής καταγωγής, μελλοντικού συνθέτη ο οποίος ωστόσο θα περάσει από σαράντα κύματα μέχρι να καταφέρει να ολοκληρώσει το έργο του. Στο τρίτο μυθιστόρημα που φέρει τον τίτλο <<Ημιτελές πορτρέτο>> μαθαίνουμε μέσα από την διήγηση της Σύλβιας στο Λαραμπι, φίλο και ζωγράφο της, τα γεγονότα που σημάδεψαν την ζωή της, αποκτώντας μια καλή επαφή με την ανατροφή των κοριτσιών στις αρχές του 20 ου αιώνα και πως αυτή επηρέαζε την ψυχοσύνθεση τους. Στα επόμενα βιβλία που θα ακολουθούσουν η Αγκάθα θα επικεντρωθεί στο ζήτημα
των ενδοοικογενειακών σχέσεων. Το τέταρτο βιβλίο <<Το βάρος της Αγάπης>> θα έχει ως θέμα την σχέση μεταξύ δυο αδελφών, Λωρας και Σιρλει καθώς και τις συνέπειες που φέρει μια αγάπη δίχως ανταπόδοση. Παρομοίως στην πέμπτη ιστορία της <<Ο δεύτερος γάμος>>, επικεντρώνεται στην σχέση μάνας και κόρης στην μεταπολεμική Αγγλία όπου η παραδοσιακή ανατροφή συγκρούεται με τις σύγχρονες αντιλήψεις περί προσωπικής ελευθερίας.

Αντιθέτως το έκτο καιτελευταίο τέτοιου είδους μυθιστόρημα της <<Η στιγμή του Ρόδου>> έχει ως κεντρικό άξονα την πολιτική σκηνή μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και συγκεκριμένα τον πολίτικο αγώνα μεταξύ Εργατικών και Συντηρητικών. Είναι η πρώτη φορά που η συγγραφέας παίρνει μια φανερή πολιτική θέση, αν και όσοι έχουν διαβάσει και τις
αστυνομικές της ιστορίες γνωρίζουν την εκτίμηση που έτρεφε, για έννοιες όπως η «καλή κοινωνία» και η «Αυτοκρατορία». Αυτά ήταν λοιπόν τα κοινωνικά μυθιστορήματα της Αγκάθα Κρίστι, τα οποία και σας προτείνω ανεπιφύλακτα, όχι μόνο ως ένα ευχάριστο ανάγνωσμα για την παράλια, αλλά και ως μια ευκαιρία γνωριμίας με τον τρόπο ζωής και σκέψης μιας άλλης όχι τόσο μακρινής εποχής.

Κυπριακή κοινωνία η λεγόμενη.. μπανανία. Είμαστε με περηφάνεια ένας λαός ο οποίος έχει παρα-καθίσει στους καναπέδες του, ένας λαός που ακολουθεί τυφλά ότι του πούν και ένας λαός της άνεσης.

Ότι και να γίνεται εμείς παραμένουμε πιστοί ακόλουθοι των ίδιων και των ίδιων ατόμων, των ίδιων αρχών και απόψεων, της ίδιας σκέψης και της ίδιας οκνηρίας για δράση.

Αύξηση ενοικίων. Δεν σε αφήνει η ίδια σου η χώρα και η κοινωνία να αρχίσεις κάτι καινούριο. Ένα καινούριο σπίτι και μια οικογένεια. Πρέπει να κτίσεις πάνω από τούς δικούς σου ή να μείνεις σε ένα υπόγειο κάτω απο το πατρικό σου ή στην καλύτερη και τυχερή σου φάση να κτίσεις ή να αγοράσεις κάτι. Αν δεν είσαι όμως μέσα στους τυχερούς τι πρέπει να κάνεις; Οι τιμές έχουν ξεφύγει σε όλες τις πόλεις και ιδιαίτερα στη πόλη μας τη Λεμεσό. Και κανείς δεν κάνει τίποτε για αυτό και απλά το δεχόμαστε. Γιατί; Εμείς δεν έχουμε άποψη και δικαιώματα;

Περιβάλλον. Κατάχρηση του περιβάλλοντος από όλες τις πόλεις και ειδικά στα παράλια. Πρέπει πλέον να πληρώνεις για να πας να δείς μια θάλασσα ή να πας να περπατήσεις έστω κοντά της. Τα μεγάλα κτήρια και τα καπιταλιστικά μας όνειρα μας έχουν αποκόψει από την ομορφιά της φύσης. Το πράσινο έχει χαθεί και το βρίσκουμε μόνο στα βουνά- και αν είμαστε παλι τυχεροί- και δεν έχει καεί ή δεν έχει υποστεί όποιαδήποτε ζημιά για τα δικά μας πλάνα. Καταστρέφουμε τα σπίτια και τη ζεστασιά τόσων ζώων -εντόμων – φυτών και αναρωτιούμαστε για τις αλλαγές που συμβαίνουν τόσο καιρικά όσο και ατμοσφαιρικά. Προσπαθούμε να κάνουμε ανακύκλωση αλλά ακόμη και αυτό είναι ένας φαύλος κύκλος αφού δεν έχουν τα απαραίτητα μηχανήματα για ανακύκλωση.. έχουμε όμως χρήματα για ουρανοξύστες και πολλά άλλα.

Πολιτική. Ξεχάστε τις ξεκάθαρες πολιτικές αξίες των κομμάτων. Είμαστε όπου φυσάει ο άνεμος. Προπαγάνδα, ψέματα και πολιτικοί εκπρόσωποι που πραγματικά δεν ξέρω τι σκέφτονται και αν σκέφτονται με γνώμονα το καλό αυτού του τόπου. Η πολιτική αποτελεί μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας μας και είναι καλό να ασχολούμαστε και να έχουμε πολιτική άποψη. Κακό είναι όμως να τρώμε ότι μας σερβίρουν χωρίς να το επεξεργαστούμε και να δεχόμαστε τα πάντα. Να δεχόμαστε να μας βρίζουν δημοσίως, να δεχόμαστε το κούρεμα καταθέσεων, να δεχόμαστε ανευθυνότητα με αποτελέσμα απώλεια ζωής ατόμων – οικογενειών και διαφόρων , να δεχόμαστε το συμφέρον και όχι το κοινωνικό αλλά το ατομικό του κάθε ενός. Είναι δυνατόν να έγιναν όλα αυτά και εμείς ακόμη να ψηφίζουμε τους ίδιους και τους ίδιους; Είναι δυνατόν αυτοί οι μεγάλοι να έχουν ένα μερίδιο και ίσως μεγάλο μερίδιο που εμείς δεν έχουμε δουλείες, χρήματα και ως αποτέλεσμα μέλλον; Είναι δυνατόν να κάνουν κούρεμα καταθέσεων και εμείς να είμαστε στα καρναβάλια… ενώ όταν πήραμε το κύπελλο να είμασταν στους δρόμους; Οι αξίες μας νομίζω κάπου έχουν μπερδευτεί. Ξεχνάμε ότι είμαστε ο κυπριακός λαός και εμείς απαρτίζουμε τη κυβέρνηση, τη πολιτική, τους νόμους και όλα αυτά. Εμείς τα κτίζουμε, εμείς τα διαλύουμε.

Κοινωνικές ομάδες. Ότιδήποτε διαφορετικό είναι αποξενωμένο και μένει μακριά απο τη δική μας ομάδα. Αλλοδαποί, ομοφυλόφιλοι, τρανς, άτομα με όποια μορφή αναπηρίας.. Πού είναι η ασφαλείς κοινωνία που μπορούμε να προσφέρουμε στα παιδιά μας και στα άτομα που απαρτίζουν την κοινωνία; Εγκλήματα συνδέονται με αλλοδαπούς ενώ ξεχνάμε ότι η δική μας η φάρα δεν είναι και Άγιοι απλά ξέρουν να κρύβονται καλά και έχουν τα μέσα για να το κάνουν. Ομοφυλοφιλία συνδέεται σύμφωνα με τη Γραφή ως αρρώστια και παραμένει δυστυχώς αυτή η άποψη σε πολλά άτομα ακόμα. Η σεξουαλικότητα κάποιου είναι ένα χαρακτηριστικό του που δεν έχει καμία σχέση με το ποιόν του σαν άτομο και σαν προσωπική υπόληψη. Δεν είναι άρρωστοι είναι άνθρωποι και μέλη της κοινωνίας όπως εμείς που έχουν δικαιώματα και υποχρεώσεις. Δεν σε ενοχλούν ούτε σε προκαλούν. Βγες από αυτά τα στερεότυπα που έχεις υιοθετήσεις από οικογένεια, φίλους ή ότιδήποτε άλλο. Όλοι αξίζουμε. Άτομα με αναπηρία.. κάπου διάβασα ότι θέλουν να κλείσουν το ίδρυμα για άτομα που είναι τυφλά. Για ποιό λόγο; Τα άτομα αυτά και όπως άλλα τόσα δεν μας χρειάζονται; Που να πάνε; Γιατί δεν τα βοηθούμε και να τα στηρίξουμε ώστε να νιώσουν και αυτοί πολίτες; Γιατί να τους αποξενώσουμε; Τα ιδρύματα θέλουν πολλά λεφτά.. ωραία κύριοι και κυρίες μπορούμε να δώσουμε χρήματα και για αυτό. Για άλλα τόσα δίνουμε που δεν ξέρουμε καν που πάνε. Υπάρχουν άτομα που μπορούν να δουλέψουν εθελοντικά και να βοηθήσουν και υπάρχουν εξαίρετοι ειδικοί που μπορούν να εργαστούν εδώ παρά να τους διώχνουμε.

Υπάρχουν τόσα πολλά θέματα ακόμα που μπορώ να θείξω όπως το θέμα της μετανάστευσης.. που τόσα άτομα δικά μας με υπέροχες και μοναδικές ικανότητες αναγκάζονται να φύγουν για κάτι καλύτερο επειδή εδώ δεν νιώθουν φιλόξενοι. Παιδιά αλλοδαπά και οικογένειες ζουν τον εκφοβισμό και την αποξένωση επειδή απλά δεν είναι Κύπριοι πολίτες.. παρόλο που ζούν εδώ χρόνια, έχουν προσφέρει τις υπηρεσίες τους αλλά δεν έχουν ξέρετε εκατομμύρια για να αγοράσουν την.. υπηκόοτητα. Ασφάλεια, η ασφάλεια η δική μας έχει όνομα και στολή.. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ. Αυτό είναι μόνο για εμάς. Δεν νιώθουμε την ασφάλεια που θα έπρεπε να νιώθουμε παρα μόνο τους χλευάζουμε και τους υποτιμούμε.. σκεφτήκαμε ποτέ όμως, ότι αν οι αστυνομικοί μας δεν ήταν τόσο με τη στολή την αυστηρή και το ύφος της εξουσίας θα νιώθαμε καλύτερα σαν πολίτες; Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε μαζί τους και να βοηθήσουμε σε διάφορα; Μεγάλος ο διαχωρισμός της εξουσίας από το μέσο πολίτη.

Παιδεία. Τι μαθαίνουμε στα παιδιά εξαρτάται πάλι απο τις δικές μας ανάγκες, την πολιτική που κυριαρχεί όταν τα διδάσκουμε. Τότε υπάρχουν κενά και οι αξίες όλο και μηδενίζονται. Η ιστορία μας δεν βρίσκεται πουθενά, το ίδιο και η ανθρωπιά. Το σχολείο φαντάζει βαρετό στα παιδιά και δεν είναι ένας χώρος έμπνευσης , μάθησης και χαράς.

Και άλλα πολλά.. που πάμε; Δεν έχω ίδεα. Ξέρω όμως ότι υπάρχουν νέοι σαν και εμένα, με προβληματισμούς σαν και τους δικούς μου και θέλουν να μείνουν εδώ και να βρούν εδώ δουλειά και ένα σπιτί επειδή αγαπούν τον τόπο τους και βλέπουν ομορφιά εδώ. Θα μας αφήσετε να μείνουμε; Μπορούμε να δούμε το καλό μας και αυτού του τόπου μαζί;

Όπου υπάρχει θέληση υπάρχει και τρόπος.

Οι σκέψεις δικές σας.

Η φιλία αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης ζωής και ύπαρξης. Ως κοινωνικά όντα έχουμε την ανάγκη να βρίσκομαστε γύρω από άτομα και να δημιουργούμε ομάδες. Είναι όμως όλα τα άτομα γύρω μας παραγωγικά και πρέπει να τα κρατήσουμε στη ζωή μας;

Αν είστε τυχεροί και διαλεκτοί με τους φίλους σας τοτέ ναι όλοι γύρω σας είναι παραγωγικοί, θέλουν να σας δούν να πετυγχαίνετε και είναι εκεί σε κάθε σας βήμα θετικό ή αρνητικό για εσάς, είναι εχέμυθοι και καθόλου ανταγωνιστικοί μαζί σας και πάνω από όλα ειλικρινείς. Αυτούς τους ανθρώπους ναι τους κρατάμε.

Οι φίλοι που δεν κάνουν για εμάς και πρέπει να απομακρύνουμε άμεσα απο τη ζωή μας είναι οι” φίλοι” που είναι ανταγωνιστικοί μαζί μας, δεν είναι κοντά μας σε κανένας μας βήμα, δεν έχουν ιδέα τι κάνουμε με τη ζωή μας και εμφανίζονται μόνο όταν θέλουν βοήθεια παροδικά και πάλι εξαφανίζονται, δεν είναι ειλικρινείς μαζί μας και μας αφήνουν να πετάμε στα σύννεφα για διάφορα πράγματα γύρω μας, έχουν μεγάλες απαιτήσεις απο εμάς και μας προκαλούν άγχος, είναι τοξικοί με οποιαδήποτε μορφή που για εμάς είναι ενοχλητικό και δεν μας αφήνουν να προοδεύσουμε και μας αφήνουν στάσιμους. Αυτούς τους φίλους αγαπημένοι μου δεν τους χρειάζεται κανένας σας και θα ήταν καλό να τους απομακρύνετε από τη ζωή σας.

Να θυμάστε πάντα τι αξίζετε και ότι τα άτομα αυτά εσείς τα διαλέξατε. Πρέπει να σας αντιπροσωπεύουν και να νιώθετε ο εαυτός σας μαζί τους. Να νιώθετε ελευθερία και αγάπη. Αυτά είναι τα δύο πιο βασικά συστατικά.

Οι σκέψεις δικές σας.

Γράφει η Χριστίνα Λυσάνδρου

Σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες, κυρίως το 80-90% των διαταραχών οφείλονται σε αιτίες νοητικής δυσλειτουργίας, Louise L.Hay, 1992, Heal Your Body. Το σώμα μας αποτελεί τον καθρέπτη των σκέψεων και των πεποιθήσεων μας. Η σωματική υγεία προέρχεται από την ψυχική υγεία, την αγάπη, την αποδοχή, την επιδοκιμασία και την συγχώρεση. Όταν δεχόμαστε με αγάπη τα μηνύματα του σώματος μας, θα μπορούμε να το προστατεύουμε επιτυχώς οποιαδήποτε στιγμή. Το σώμα μας πάντοτε έχει την ανάγκη να μας μιλήσει, φτάνει εμείς να βρούμε τον τρόπο κι τον χρόνο να ακούσουμε τι έχει να μας πει. Επιλέγοντας να νιώθουμε ασφαλείς, ολοκληρωμένοι και πλήρης, υγιείς και ελεύθεροι. Δεχόμενοι το σώμα ως τον καλύτερο μας φίλο. Σον δικό μας κόσμο όλα πηγαίνουν καλά και έχουμε πάντοτε έναν φύλακα άγγελο που μας προστατεύει.

Μπορούμε να μεταμορφώσουμε τη ζωή μας, δίνοντας της την ομορφιά που της αξίζει. Η ψυχή και το σώμα συναποτελούν εμάς. Εκτίθενται καθημερινά σε μια σωρεία αρνητικών πληροφοριών και συμβάντων, στάσεων και συμπεριφορών και επιζητούν μονάχα αγάπη για να συνεχίσουν να μας δίνουν ζωή. Μπορείς να βγεις έξω από την κοινωνικά διαμορφωμένη πραγματικότητα και να αντιληφθείς την δύναμη που κρύβει το μεγαλείο της ψυχής σου. Τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο φτάνει να το θελήσεις πραγματικά. Γεννηθήκαμε για να επιβιώνουμε με τον οποιοδήποτε τρόπο, σε όποια τοποθεσία και χρονικό πλαίσιο. Η επιβίωση αποτελεί την πιο ισχυρή φυσική ικανότητα που δόθηκε στον άνθρωπο.

Μπορεί να μην γνωρίζουμε την απαρχή της ανθρωπότητας και την ακριβή ετυμηγορία της γέννησης μας, όμως έχουμε άπλετο χρόνο καθώς και ποικίλες μεθόδους μάθησης της ζωής. Το ταξίδι δεν έχει καθορισμένο τερματισμό, μοναχά ως προορισμό διαφορετικά μέρη που θα έρθουν να δώσουν μυρωδιές σοφίας, ψυχικής γαλήνης. Όσο μεγαλώνεις, μαθαίνεις. Αφέσου στην ομορφιά της ζωής, τη φύση, τη θάλασσα, τον ήλιο.

Προσπάθησε να δοκιμάσεις διαφορετικές δραστηριότητες κάθε ημέρα, γεμίζοντας την ψυχή σου με αξέχαστες εμπειρίες προσφέροντας στο σώμα ζωή.  Γνώρισε τις δυνατότητες καθώς και τις αδυναμίες σου σε κοινωνικές, ψυχαγωγικές και επαγγελματικές δραστηριότητες, ώστε να φτάνεις καθημερινά πιο κοντά σε εσένα. Χάραξε την δική σου πορεία, βρες ποιο είναι το νόημα της δικής σου ζωής, και αντίκρισε το μέλλον χωρίς φόβο αλλά με όνειρα. Όνειρα για μια ζωή όπως την θες εσύ.  Οτιδήποτε κεντρίζει το ενδιαφέρον και την σκέψη σου, ελκύεται και οδηγείτε προς εσένα, μέσα από το Νόμο της Έλξης και το Σύμπαν συντελεί προς την ολοκλήρωση των επιθυμιών σου. Συνεπώς, όταν αρχίζεις την ημέρα σου με θετικές δηλώσεις, χαμόγελο και με ένα πεντανόστιμο πρωινό τίποτα κακό δεν πρόκειται να συμβεί. Θέλει όμως καθημερινή δουλεία έτσι, μην αρκεστείς σε τίποτα λιγότερο από ότι σου αξίζει.

Σου αξίζει μια ζωή γεμάτη ευτυχία, αγάπη και υγεία. Συνεπώς, εφόσον πλέον γνωρίζεις πως μονάχα εσύ καθορίζεις και επιλέγεις την σκέψη σου, χρειάζεται να δώσεις στο σώμα και την ψυχή σου την κατάλληλη τροφή και ενέργεια για να μπορούν να συνεχίζουν τον δικό τους αγώνα, για να είσαι υγιής. Να επιβραβεύεις τον εαυτό σου συνεχώς, να του δείχνεις την αγάπη που κρύβεις μέσα σου. Να τον αποδεχθείς με όσα ελαττώματα και αν έχει  και να καλλιεργήσεις την συγχώρεση, αφήνοντας στο παρελθόν το φορτίο αρνητικών συναισθημάτων. Ο εαυτός σου αποτελεί το άλλο μισό, ναι ναι αυτό το άλλο μισό που επίμονα ψάχνεις, και σε χρειάζεται περισσότερο από ποτέ για να πορευτείτε μαζί. Μονάχα εσύ γνωρίζεις τι είναι καλύτερο για εσένα, επομένως, εμπιστεύσου εσένα και πράξε αναλόγως. Η ζωή βρίσκεται στα δικά σου χέρια, χρωμάτισε την όπως γουστάρεις.

Αν δεν το έχετε μάθει ή ασχοληθεί οι Ευρωεκλογές φέτος είναι στις 26 του Μάη απο τις 07:00 το πρωί μέχρι και τις 18:00 το απόγευμα.

Πολύ απλά παίρνεται το εκλογικό σας βιβλιάριο και πάτε στο πιο κοντινό σας εκλογικό κέντρο για να ψηφίσετε.

Θα ψηφίσεις;

Από ότι έχουμε παρατηρήσει πολλοί νέοι της ηλικίας μας ή και όχι βρίσκονται σε διχασμό για το αν θα παν να ψηφίσουν ή όχι, κάποιοι δεν έχουν ιδέα ότι έχουμε εκλογές και κάποιοι κάτι έχουν ακούσει αλλά δεν ξέρουν τους εκπροσώπους των εκλογών αυτών.

Όπως και να έχει θα ήταν καλό να πάμε να ψηφίσουμε και να δώσουμε το παρόν μας αφού όπως μας είπε και μια αναγνώστρια μας.. εμείς είμαστε το μέλλον αυτού του τόπου. Όσο οξύμορο και ουτοπικό και αν σας ακούγεται ισχύει. Η αποχή δεν είναι απάντηση αφού τα κόμματα ή τα άτομα που δεν θέλουμε σε εξουσία πάλι θα καταφέρουν να την κερδίσουν με το ποσοστό της αποχής. Τώρα αν μπορούσαμε όλοι να κάνουμε αποχή ναι θα υπήρχε ένα ενδιαφέρον αλλά αυτό δεν μπορεί να συμβεί.. οι παππούδες και οι γιαγιάδες θα πάνε, ο κουμπάρος θα πάει να δώσει τη ψήφο στο “μέσον” που έβαλε και τη συνέχεια την ξέρετε. Άρα η αποχή δεν είναι λύση. Λύση όμως είναι να πάμε να ψηφίσουμε αυτόν που μας γεμίζει το μάτι και είναι κοντά στα δικά μας θέλω και ανάγκες.

Καταλαμβαίνω και γνωρίζω την απογοήτευση που νιώθουμε μέσα από τα πολιτικά πρόσωπα και κόμματα της χώρας μας. Όλοι το νιώθουμε λίγο ή πολύ ή απλά δεν ασχολούμαστε και φεύγουμε από τη χώρα.. τη χώρα της μπανανίας την Κύπρο.

Μην ξεχνάτε όμως πως εμείς οι Κύπριοι πολίτες ανεβάσαμε πάνω στις κυβερνήσεις και στις εξουσίες αυτούς που τώρα δεν μας κάνουν ξαφνικά. Είτε για το μέσο, είτε γιατί ανήκουμε σε αυτό το κόμμα είτε απλά από συνήθεια. Το καθεστώς αυτό πρέπει να αλλάξει. Πρέπει να καταλάβουμε ότι στην εξουσία (οποιαδήποτε εξουσία) θέλουμε άτομα νέα που να νοιάζονται για αυτό τον τόπο και να το δείχνουν. Άτομα και πολίτες που είναι κοντά μας. Ουτοπικό εε; Οι πολίτες της Κύπρου που βγάζει τη κυβέρνηση όμως είμαστε ΕΜΕΙΣ.

Παρακολουθείστε ειδήσεις, διαβάστε εφημερίδες και μάθετε τι συμβαίνει στη πολιτική. Αναπτύξτε τη κρίση σας και βρείτε την ιδεολογία και τον εκπρόσωπο που σας κάνει. Μην ακολουθείτε πιστοί οπαδοί τους ίδιους και τους ίδιους αν δεν σας έδωσαν κάτι σαν πολίτες και δεν εννοώ το μέσον.. αλλά το λόγο που είναι εκεί που βρίσκονται για μια καλύτερη Κύπρο.

Μια καλύτερη Κύπρος που εντάσσεται στην Ευρωπαική Ένωση μακριά από μνημόνια, από επιδώματα χωρίς λόγο, από κουρέματα, από ψεύτικα δεσμεύομαι και υποσχέσεις. Μια φιλόξενη Κύπρος για τους νέους και τους γέρους με ένα καλό εκπαιδευτικό σύστημα, ένα λειτουργικό σύστημα υγείας, μια καλή οικονομία με νέες ευκαιρίες, στέγαση για άτομα που δεν μπορούν να προσφέρουν ή χρειάζονται στέγαση για όποιοδήποτε λόγο. Τέρμα στη περιθωριοποίηση του διαφορετικού. Φτάνει στη κοπή των φτερών μας.. εμάς που θέλουμε να σπουδάσουμε , που θέλουμε να μάθουμε, που θέλουμε να βρούμε μια δουλειά , που θέλουμε να ζήσουμε.. αξιοπρεπέστατα.. σε ένα σπίτι να κάνουμε μια καινούρια αρχή χωρίς πρώτο ενοίκιο 700 ευρώ. Μια Κύπρος μακριά από διαλυμένες τράπεζες και πρόστυχες πράξεις που καταπατούν την ελευθερία και την ευημερία του πολίτη. Μια Κύπρος για εμένα και εσένα.

Εμείς είμαστε η Κύπρος. Είμαστε οι πολίτες και έχουμε εγκέφαλο και δύναμη. Μην το ξεχνάτε. Η φυγή δεν είναι λύση αλλά λύση είναι να πολεμήσουμε για τις ανάγκες και τα θέλω μας. Να ζήσουμε εδώ, να κάνουμε τη ζωή μας και να προσφέρουμε.

Είμαι ονειροπόλα; Η Κύπρος είμαι εγώ και δεν θα φύγω και θα προσπαθήσω να βάλω το λιθαράκι μου σε ένα καλύτερο αύριο. Θα ψηφίσω αποφασίζοντας ποιος εκπρόσωπος είναι πιό κοντά σε εμένα.. ανεξαρτήτως φύλου, φυλής και.. κόμματος. Η κυβέρνηση είμαστε εμείς και όποτε θέλουμε μπορεί να την ρίξουμε κάτω αρκεί να πάρουμε σωστές αποφάσεις ή απλά.. να την ρίξουμε όντως κάτω.

Καλή μας τύχη!