Search

Tag Archives: #sociofans

Είναι γεγονός ότι το γενικό σύστημα υγείας έχει τεθεί σε εφαρμογή και είναι πλέον κομμάτι της ζωής μας. Για αυτό το σύστημα υγείας υπήρξαν πολλές συζητήσεις από πολιτικά πρόσωπα, γιατρούς και πολίτες. Η ερώτηση όμως παραμένει μία.. Είναι όντως το ΓΕΣΥ βοηθητικό και καλύπτει όλους τους Κύπριους πολίτες;

Το ΓΕΣΥ φυσικά έχει τα θετικά του. Έχουν χαμηλώσει οι τιμές των επισκέψεων στους γιατρούς – κατά πολύ και το ίδιο και τα φάρμακα. Με λίγα λεφτά που δίνουμε κάθε μήνα έχουμε αυτά τα πολύ σημαντικά “καλά”.

Πόσο καλά είναι ομως οι άλλοι; Οι γιατροί που έχουν μια μεγάλη λίστα ατόμων να δούν και καμιά φορά ξεχνούν ότι είναι άνθρωποι και το ίδιο άνθρωποι είναι οι ασθενείς τους. Οι φαρμακοπιοί που έχουν κάνει το φαρμακείο τους σπίτι τους πλέον και είναι σε εγρήγορση όλη την ώρα. Οι ασθένεις – πολίτες που δεν βρίσκουν τον γιατρό τους γιατί είναι μονίμος απασχολημένος με άλλα περιστατικά. Τα νοσοκομεία που συνεχίζουν να πηγαίνουν κατά διαόλου.

Αντέχουμε; Δεν ξέρω για πόσο θα λειτουργήσει το σύστημα αυτό και αν όντως έχει να προσφέρει ή απλά έρχεται για να διαλύσει ότι είχε μείνει όρθιο. Θα το δούμε αυτό.

Για τώρα εύχομαι υπομονή σε όλους μας και να μην ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Αυτό είναι το πιο σημαντικό.

Οι σκέψεις δικές σας.

Γράφει ο Α.Π

Οταν οι γυναίκες προσπαθούν να επανακτήσουν την ισότητα τους αλλα η τοξική πατριαρχεία νιώθει οτι απηλείτε γιατι φοβούνται οτι τα φεμινιστικά κινήματα θα κάνουν αυτό που κάνουν οι ίδιοι στην κοινωνία.

Φεμινισμός: ισότητα ανάμεσα στα φύλα και στα ανθρώπινα δικαιώματα.

Τύπος στην τηλεόραση: εεεε… Δεν υποστηρίζω τα φεμινιστικά κινήματα επειδή απειλείται η αρρενωπότητα μου και νιωθω πως θέλουν να καταπατήσουν τα δικα μου δικαιώματα επειδη εγώ αυτό κανω τοσα χρονια σε αυτ@.

Πλανήτης: screaming while burning in the background.

Αυτό που οι παραπάνω δεν καταλαβαίνουν θεωρώ πως είναι ότι για να μπορέσει να υπάρχει κοινωνικό structure πρέπει πρώτα να υπάρχει ένας πλανήτης που να μπορεί να το υποστηρίξει.
Αυτή την στιγμή ο πλανήτης είναι πανέτοιμος να πεθάνει αν το δείς macroscopic και εσείς ασχολείστε με το αν οι λεσβίες είναι απειλη ή όχι.
Αρχίστε να βλέπετε τις ομοιότητες μεταξύ σας αντί τις διαφορές και σύντομα, γιατί όσο πιο σύντομα γίνει αυτό τόσο πιο σύντομα θα γίνουμε ένα και θα σώσουμε το σπίτι μας.

She is hurt and needs love, be that love for her

❤️
🌍
🌎
🌏
https://www.facebook.com/watch/?v=797835927285037

Γράφει η Ν.Γ

Γιατί πρέπει να πας εράσμους λοιπόν; Κατά δική μου άποψη είναι ότι καλύτερο για ένα φοιτητή. Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή τα πράγματα λέγοντας την δική μου εμπειρία.

Τον Σεπτέμβρη, είχα πάει στην παρουσίαση εράσμους όπου είχα ενθουσιαστεί τόσο πολύ με τα λόγια άλλων συμφοιτητών μου που πήγαν και πήρα την απόφαση να προχωρήσω με τη διαδικασία. Να μην τα πολυλογώ με ενέκριναν και τον Φεβράρη έφυγα για Τσεχία.

Εννοείτε η μέρα της αναχώρησης ήταν γεμάτη αγωνία αλλα και ενθουσιασμό γιατί ήταν κάτι πρωτόγνωρο για εμένα. Ολο αυτο ειναι μια υπεροχη εμπειρια γιατι γνωριζεις ατομα απο ολες τις χώρες, όχι μονο απο Ευρώπη αλλά απο ολόκληρο τον κόσμο. Μαθαίνεις πάρα πολλά πράγματα τα οποία δεν ήξερες, και ακόμη και κάποιες αντιλήψεις που μπορεί να έχεις, μετά από το εράσμους σίγουρα θα εξαφανιστούν. Επίσης, όσο κοινωνικός και αν νομίζεις ότι είσαι μετά το εράσμους θα είσαι κατά πολύ περισσότερο. Γνωρίζεις τόσα πολλά άτομα, δένεσαι με κάποιους, κάνεις καινούριες φιλίες, μαθαίνεις την κουλτούρα του κάθε ατόμου που είναι στη ζωή σου και εννοείτε ζεις κατά πολύ περισσότερο τη φοιτητική ζωή ιδιαίτερα αν σπουδάζεις Κύπρο.

Ακόμη ένα θετικό το οποίο είναι για όσους θέλουν να εξερευνήσουν τον κόσμο είναι ότι μπορεις να ταξιδέψεις όλη την Ευρώπη, με τρένο, με λεωφορείο και με αεροπλάνο σε πάρα πολύ καλές τιμές. Παράλληλα συνηδητοποιείς την αξία κάποιων πραγμάτων και ωριμάζεις σαν άνθρωπος. Μαθαίνεις πως είναι να συγκατοικείς με άλλα άτομα, αφού στη δική μου περίπτωση μέιναμε όλοι οι φοιτητές του ερασμους σε εστιες με κοινόχρηστους χωρους και συγκεκριμένα με κοινόχρηστο δωμάτιο. Έτσι μαθαίνεις να σέβεσαι περισσότερο τους άλλους και να έχεις πιο πολύ υπομονή. Ακόμη τα αγγλικά σου βελτιώνονται πάρα πολύ και μαθαίνεις και άλλες γλώσσες.

Γενικά πιστεύω πως ειναι μια εμπειρία η οποία σε αλλάζει ριζικά σαν άνθρωπο, ζεις νέες εμπειρίες, μαθαίνεις νέα πράγματα, βγαίνεις περισσότερο προς τα έξω και γίνεσαι πιο τολμηρός. Γι αυτό εσύ που το διαβάζεις και σκέφτεσαι να πας εράσμους μην το πολυσκέφτεσαι και πάρε το ρίσκο!

Ο Alexandre Dumas γεννήθηκε στην Γαλλία το 1803 και ανήκει στο κίνημα του γαλλικού Ρομαντισμού. Έγινε γνωστός κυρίως μετά την επιτυχία του ιστορικού μυθιστορήματος του <<Οι τρεις σωματοφύλακες>>. Ωστόσο πολλοί δεν γνωρίζουν ότι το βιβλίο αυτό δεν αποτελεί ένα αυτοτελές έργο αλλά το πρώτο μέρος μιας τριλογίας που θα συνεχιστεί με το <<Μετά από είκοσι έτη>> και <<Ο Υποκόμης ΝτεΜπραζελον>>. Και τα τρία αυτά μέρη αποτελούν συνεχεία της ίδιας ιστορίας την οποία αποφάσισα να σας διηγηθώ.

Η υπόθεση του πρώτου βιβλίου είναι αρκετά γνωστή και διαδραματίζεται τον 17ο αιώνα συγκεκριμένα επί βασιλείας Λουδοβίκου 13ου (Louis XIII).Ένας νεαρός από την επαρχία-ο Ντ’Αρτανιαν αποφασίζει να γίνει σωματοφύλακας του Βασιλιά και πηγαίνει στο Παρίσι για να εκπαιδευτεί. Εκεί γνωρίζει τρεις παλαιότερους σωματοφύλακες-Αθως, Πορθος και Αραμης-μαζί με τους οποίους θα συνεργαστεί για να σώσει την τιμή της Βασίλισσας της Γαλλίας. Πιο συγκεκριμένα η Βασίλισσα Άννα ζητεί την βοήθεια τους γιατί έχει χαρίσει το μαργαριταρένιο της κολιέ στον εραστή της και πρεσβευτή της Αγγλίας, Δούκα του Μπαγκινχαμ, ο οποίος όμως έχει κληθεί πίσω στο Λονδίνο για να αναλάβει την θέση του Πρωθυπουργού, πράγμα που δυσκολεύει την θέση της γιατί ο Βασιλιάς της έχει ζητήσει να το φορέσει σε έναν χορό.

Οι τέσσερις λοιπόν ήρωες μας θα ταξιδέψουν στην Αγγλία και θα καταφέρουν ύστερα από πολλές περιπέτειες να γυρίσουν πίσω εγκαίρως. Το ταξίδι στην Αγγλία θα αποτελέσει το κύριο σκηνικό και του δευτέρου βιβλίου του, εδώ όμως ο Δουμάς κάνει ένα άλμα στο χρόνο και επιλεγεί την άστατη περίοδο της Fronde(Επανάσταση της Σφενδόνης) για να τοποθετήσει την ιστορία του. Ο Βασιλιάς έχει πεθάνει και η Βασίλισσα με τον Καρδινάλιο Μαζαρεν(Mazarin)έχουν αναλάβει την διακυβέρνηση μέχρι να ενηλικιωθεί ο διάδοχος. Ο Ντ’Αρτανιαν είναι πλέον Λοχαγός των σωματοφυλάκων και μαζί με τον Πορθο υπηρετούν στο πλευρό του Στέμματος, όμως ο Αθως και ο Αραμης θα προτιμήσουν να ταχτούν με την πλευρά των επαναστατών. Παρά όμως τις διαφορετικές τους απόψεις θα συνεργαστούν για να σώσουν την Αγγλική Μοναρχία. Βλέπετε την ίδια εποχή που στην Γαλλία λαμβάνει χώρα η Fronde στην Αγγλία διαδραματίζεται η ¨Ένδοξη Επανάσταση¨ με τον προτεσταντικό λαό να εξεγείρεται απέναντι στον καθολικό βασιλέα Κάρολο Α΄(Charles I).Οι τέσσερεις φίλοι ύστερα από παρακίνηση οι μεν της Βασίλισσας και του Καρδινάλιου, οι δεν των Πριγκίπων ΝτεΚοντε και ΝτεΜποφορ- που είναι οι αρχηγοί της Fronde-θα επιχειρήσουν να σώσουν το βασιλιά από την εκτέλεση. Δεν θα τα καταφέρουν, αλλά θα φυγαδεύσουν τον γιο του και διάδοχο του βρετανικού θρόνου σώο και αβλαβή στην Γαλλία. Στο τρίτο και τελευταίο μέρος αυτής της ιστορίας  κεντρικό πρόσωπο είναι ο γιος του Αθω, Ραούλ ΝτεΜπραζελον, που υπηρετεί κάτω από τις εντολές του ΝτΆρτανιαν, ο οποίος με την σειρά του λογοδοτεί στον νέο Βασιλιά Λουδοβίκο 14ο (Louis XIV).Μαζί του και μαζί με τον Άθω θα ταξιδέψουν για τρίτη και τελευταία φορά στην Αγγλία για να επαναφέρουν στον θρόνο τον Κάρολο Β’ (Charles II) ο οποίος μετά τον θάνατο του πατερά του ζει στην Ολλανδία, στην αυλή του Γουλιέλμου του δευτέρου, σύντομα όμως χάρη στις προσπάθειες των φίλων μας θα εγκατασταθεί στο Λονδίνο ως συνεχιστής της δυναστείας των Στιουαρτ.

Αξίζει να αναφέρουμε ότι ο Ραούλ αποτελεί κεντρική προσωπικότητα σε ένα ακόμη αυτοτελές μυθιστόρημα του Δουμά που τιτλοφορείται <<Ο Άνθρωπος με το σιδηρούν προσωπείο>>. Αν και τα γεγονότα που περιγράφει διαδραματίζονται μόλις λίγα χρόνια αργότερα από τα παραπάνω δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί ως τέταρτο μέρος αυτής της υπόθεσης καθώς είναι μια καθαρά φανταστική ιστορία. Γιατί πρέπει να τονιστεί ότι οι περιγραφές που υπάρχουν στα προηγούμενα τρία βιβλία  βασίζονται σε ιστορικά χειρόγραφα που ο Δουμάς είχε βρει στην εθνική βιβλιοθήκη του Παρισιού. Μάλιστα ο ΝτΆρτανιαν είναι μια ιστορική προσωπικότητα που όντως υπηρέτησε ως Λοχαγός των Σωματοφυλακών, το ημερολόγιο του οποίου είχε βρει ο Δουμάς. Κάποιοι μάλιστα ιστορικοί λένε ότι ήταν εραστής της Βασίλισσας Άννας και πιθανότατα ο πραγματικός πατέρας του Λουδοβίκου του 14ου . Όπως και να έχει αυτά τα έργα αν και αναφέρονται σε μια μακρινή εποχή πολύ διαφορετική από την δική μας αποτελούν ακόμη και σήμερα ένα ευχάριστο αφήγημα, αφού η πένα του Δουμά τους έχει προσδώσει έναν αέρα διαχρονικότητας. Σας τα προτείνω ανεπιφύλακτα.

Γιάννης Κολοκας –Φοιτητής Γαλλικής Γλώσσας & Φιλολογίας Αθηνών.

Γράφει ο Μενέλαος Λαμπής

Το 2015, ο αριθμός των ενεργών χρηστών του Instagram ξεπερνούσε τα 77 εκατομμύρια στις ΗΠΑ και τον Ιουνιο του 2018 ο παγκόσμιως αριθμός ενεργών χρηστών είχε φτάσει το 1 δισεκατομμύριο. Με τον πλυθησμό του πλανήτη να ξεπερνά τα 7 δισεκατομμύρια, οι πιο πάνω αριθμοί μεταφράζονται στο ποσοστό 15%. Ακριβώς, το 15% του πλυθησμού του πλανήτη είναι ενεργοί χρήστες του Instagram. 

Ένα από τα πιο φημισμένα χαρακτηριστικά της εφαρμογής του Instagram είναι η χρήση των hashtags. Συγκεκριμένα, το hashtag είναι μια ή πολλές λέξεις ή φράσεις που ακολουθούν το σύμβολο hash (#) που χρησιμοποιείται σε ιστότοπους και εφαρμογές κοινωνικών μέσων ενημέρωσης και δικτύωσης για τον εντοπισμό μηνυμάτων σε ένα συγκεκριμένο θέμα. Η συγκεκριμένη τάση ξεκίνησε στο Twitter και δεν άργησε να εμφανιστεί και στο Instagram. Η εν λόγω τάση μπορεί να είχε αρχικό στόχο τον εντοπισμό άρθρων και αναρτήσεων σε κάποιο θέμα, όπως για παράδειγμα #fashion, #food ή #nature, αλλά το είδαμε και σε προεκλογικές εκστρατείες. Για παράδειγμα, το #ImWithHer, το hashtag που η Hillary Clinton και οι ψηφοφόροι της χρησιμοποίησαν κατά την διάρκεια της προεκλογική της καμπάνιας, ήταν ένα από τα πιο επαναλαμβανόμενα hashtags το 2016. Χωρίς να μακρηγορώ περισσότερο για το τι ειναι το hashtag που νομίζω όλοι ξέρετε, θα εξηγήσω τον λόγο που αποφάσισα να γράψω το συγκεκριμένο άρθρο. 

Η αφορμή να το γράψω είναι μερικά hashtags που βλέπω καθημερινά στο Instagram και με έκαναν να σκέφτομαι έντονα και να αναθεωρώ για ορισμένα θέματα. #fitness, #fitnessgoals, #healthylifestyle, #nutritional, #healthyeating, #cleaneating και #getfit είναι μερικά από τα hashtags που μπορεί να χρησιμοποιήσει όποιος επισκέπτεται το γυμναστήριο, ασκείται σε συχνή βάση και ακολουθεί έναν πιο υγιεινό τρόπο ζωής μέσα από την διατροφή του. Η ιστορία πίσω από αυτό το άρθρο για τα συγκεκριμένα hashtags πηγάζει από τις αναρτήσεις πολλών personal trainers, nutritionists και health coaches στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπου χρησιμοποιούν τα συγκεκριμένα hashtags για να προωθήσουν την δουλειά τους και τις υπηρεσίες τους. Ξεκινώντας λοιπόν με τα πιο πάνω hashtags, οι εν λόγω επαγγελματίες προσπαθούν να προωθήσουν το μύνημα ενός πιο υγιεινού τρόπου ζωής, με απώτερο σκοπό το οικονομικό τους όφελος. Όσον αφορά το οικονομικό όφελος, δεν τίθεται κάποιο θέμα, άλλωστε όλοι δουλεύουμε με απώτερο σκοπό την οικονομική μας ανεξαρτησία· και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι ο φθηνότερος και αποτελεσματικότερος τρόπος διαφήμισης. Πέραν τούτου, πως συσχετίζονται τα συγκεκριμένα hashtags με την κοινωνική πραγματικότητα του 21ου αιώνα; Πως τα hashtags περνούν υποσυνείδητα κάποια μηνύματα μέσω των social media και πως αυτά τα μηνύματα επιρρεάζουν την καθημερινότητα μας;

Κακά τα ψέματα, τα social media πλέον είναι αυτά που αποφασίζουν τις τάσεις της μόδας· και το να ασχολείσαι με τη γυμναστική και να επιδιώκεις την αυξηση της μυικής σου μάζας μπορεί να θεωρηθεί μόδα. Όπως για παράδειγμα τον 16ο αιώνα όπου μόδα ήταν οι γυναίκες να έχουν “πιασιματα”. Κάτι τέτοιο είναι εμφανές σε έργα αναγεννησιακής τέχνης όπου πρωταγωνιστούν γυναικείες φιγούρες. Κατά τον 16ο αιώνα λοιπόν, όπου ο περισσότερος κόσμος δεν είχε εύκολη πρόσβαση σε τρόφιμα και ήταν λιποβαρής, το να είχες πιασίματα θεωρείτο δείγμα υγιούς κατάστασης. Κάτι παρόμοιο ισχύει και για το μικροσκοπικό ειδώλιο που φέρει το όνομα Αφροδίτη του Willendorf (28,000–25,000 π.Χ.) όπου θεωρείται ότι ήταν η θεά της γονιμότητας. Στις δύο αυτές περιπτώσεις αλλά ακόμη και σήμερα, το τι θεωρείται υγιές φαίνεται να είναι αντικειμενικό και κοινωνικά κατασκευασμένο. Ανέκαθεν, το τι θεωρείται υγιές καθορίζει και τα πρότυπα ομορφιάς, δηλαδή ότι θεωρείται υγιές είναι και όμορφο. Κι εφόσον στον 21ο αιώνα, το τι είναι υγιές καθορίζεται από την επιστήμη η συχνή εξάσκηση και η ισορροπημένη διατροφή, τότε όσοι ακολουθούν τον συγκεκριμένο τρόπο ζωής θεωρούντε και όμορφοι. 

Ωστόσο, παρατηρείται ότι όλο και περισσότεροι χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης χρησιμοποιούν τα hashtags που σχετίζονται με fitness και healthy lifestyle. Σύμφωνα με θεωρείες κοινωνικής ψυχολογίας, ο άνθρωπος τήνει να επιρρεάζεται από την ομάδα και να προσπαθεί να μοιάσει στα υπόλοιπα μέλη της έτσι ώστε να γίνει απόδεκτός. Στην προκειμένη περίπτωση, η ομάδα είναι οι χρήστες των social media και η συμμόρφωση του ατόμου ως προς την ομάδα είναι η προσπάθεια του να μοιάσει σε αυτούς – αυτό συνεπάγεται σε όλα όσα έχω αναφέρει πιο πριν – μέσω της συχνής εξάσκησης και της ισορροπημένης διατροφής. Εν ολίγοις, η χρήση των hashtags επιρρεάζει έμμεσα και άμεσα την καθημερινότητα μας χωρίς όμως αυτό να γίνεται αντιληπτό.

Γράφει ο Μ.Λ

Όσον αφορά τις ψυχικές ασθένειες, νομίζω ότι το άγχος είναι το ευκολότερο ως προς την κατανόηση, για όλους τους ανθρώπους. Όλοι έχουν βιώσει κάποια μορφή άγχους σε ένα σημείο της ζωής τους. Πιθανότατα να έχετε νιώσει πεταλούδες στο στομάχι σας ή σφίξιμο στο στήθος σας. Το άγχος είναι η αίσθηση που έχουμε πριν από την παρουσίαση μίας εργασίας, μια δύσκολη εξέταση, ή και ένα ραντεβού. Είναι φυσιολογικό σε όλες αυτές τις καταστάσεις να τις περνούμε με μια μικρή ποσότητα άγχους. Παρ ‘όλα αυτά, είναι ακόμα δύσκολο για τους ανθρώπους να καταλάβουν πραγματικά πώς είναι κάποιος συνάνθρωπος τους να βιώνει διαταραχές άγχους.

Οι διαταραχές άγχους είναι μια σοβαρή ψυχική ασθένεια. Εμφανίζονται όταν ένα άτομο έχει επίμονη ή χρόνια αγωνία που προκαλεί δυσφορία και τον παρεμποδίζει να ζει τη ζωή του ομαλά. Υπάρχουν μερικές διαφορετικές μορφές διαταραχών άγχους, οι οποίες περιλαμβάνουν: διαταραχές πανικού, διαταραχές κοινωνικού άγχους, φοβίες και γενικευμένη διαταραχές άγχους. Τα συνηθισμένα συμπτώματα που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι όταν έχουν άγχος είναι:

  • Αίσθημα πανικού, φόβου και ανησυχίας
  • Προβλήματα στον ύπνο
  • Ιδρωμένα χέρια και / ή πόδια
  • Δυσκολία στην αναπνοή
  • Διαταραχές των παλμών της καρδιάς
  • Εφίδρωση
  • Αδυναμία στην διατήρηση ψυχραιμίας
  • Ξηροστομία
  • Μούδιασμα ή μυρμήγκιασμα στα χέρια ή τα πόδια
  • Ναυτία / Ζάλη
  • Μυϊκή ένταση

Αρκετοί φίλοι με ρωτούν συχνά: Τι προκαλεί το άγχος σου; Μπορεί να είναι μια ποικιλία από πράγματα ή τίποτα καθόλου. Για παράδειγμα, όταν πηγαίνω σε κάποιο bar ή club. Αυτό μπορεί να σας φανεί απολύτως γελοίο, αλλά η ιδέα του να βρίσκομαι σε έναν τέτοιο χώρο, περιτριγυρισμένος από άλλα άτομα, προκαλεί ακραίο άγχος σε μένα. Ίσως είναι το γεγονός οτι έχω χαμηλή αυτοεκτίμηση που πάντα με κάνει να νιώθω μειωνεκτικά δίπλα από άλλα άτομα. Ειδικά σε τέτοιους χώρους όπου όλοι είναι καλοντυμένοι και προσπαθούν να αναδειχθούν μέσω της εμφάνισης τους, αυτό με κάνει να νιώθω ακόμη κατώτερος τους. Σκέψου όλες αυτές τις σκέψεις και τα συναισθήματα να σε χτυπάνε την ώρα που βρίσκεσαι σε έναν τέτοιο μέρος. Άτομα γύρω σου να πίνου, να γελούν, να τραγουδουν, να χορεύουν, κι εσύ να βασανίζεσαι από σκέψεις κατωτερότητας. Παραδείγματος χάρην, την ημέρα των γενεθλίων μου φέτος υποσχέθηκα σε έναν φίλο να βγούμε έξω. Πήγαμε σε ένα gay club αφού είμαστε και οι δυο ομοφυλόφιλοι και ξεκινήσαμε να πίνουμε και να χορεύουμε. Ουσιαστικά αυτός ξεκίνησε να πίνει και να χορεύει, εγώ προσπαθούσα να ηρεμήσω. Ένιωσα τόσο κατώτερος των υπολοίπων εκεί μέσα που μετά από μισή ώρα ξέσπασα σε κλάματα και λιγμούς. Δεν μπορούσα να αναπνεύσω και ένιωθα τους τοίχους γύρω μου να ψηλώνουν και να πέφτουν πάνω μου. Ένιωθα λες και με πλάκωναν τόνοι τσιμέντου. 

Μερικές μέρες μπορεί να ξυπνήσω με άγχος χωρίς να έχω κάνει τίποτα, ή χωρίς να μου έχει συμβεί τίποτα. Όλο το σώμα μου είναι μουδιασμένο και τα χέρια και τα πόδια μου τρέμουν. Βγαίνω από το κρεβάτι νιώθοντας ότι έχω κάνει κάτι πολύ κακό και αρχίζω να κατηγορώ τον εαυτό μου για το πόσο κακός άνθρωπος ή πόσο άσχημος είμαι. Αυτό το συναίσθημα μπορεί να διαρκέσει όλη μέρα και δεν παραλείπει στιγμή να με ενοχλεί. Για να νιώσω καλύτερα, στέλνω μηνύματα σε φίλους για να δω πως είναι και τι κάνουν. Χωρίς να χάσω δευτερόλεπτο, ξεκινώ να νιώθω ότι τους έχω κάνει κάτι που τους ενόχλησε. Συνεχίζω να κατηγορώ τον εαυτό μου χωρίς λόγο και αιτία γιατί πιστεύω ότι γίνομαι ενοχλητικός σε αυτούς. Μόνο και μόνο γιατί έστειλα ένα “Γεια” ή ένα “Καλημέρα”. 

Βλέπετε, οι διαταραχές άγχους δεν κάνουν διακρήσεις, δεν έρχονται μόνο όταν βρίσκομαι σε clubs ή bars. Με επισκέπτονται χωρίς καμία πρόσκληση. Κάποιες μέρες απλά περνάω όλη την μέρα στο δωμάτιο χωρίς να κάνω θόρυβο, για να μην ενοχλήσω τους υπόλοιπους ενοίκους της πολυκατοικίας. Ή αν βγω απ’ το σπίτι, περπατάω σε δρόμους που δεν θα με δουν πολλά άτομα για να μην πετύχω κανένα γνωστό. Πολύ απλά γιατί το άγχος μου είναι η καθημερινότητα μου. Ξυπνάω και κοιμάμαι αγχωμένος. Αν θες να βοηθήσεις κάποιον που ξέρεις οτι έχει διαταραχές άγχους, μην ψάχνεις λογική στις σκέψεις του.  Δεν μπορώ να σας πω τι να κάνετε για να βοηθήσετε κάποιο άτομο με διαταραχές άγχους, γιατί αυτό σχετίζεται με το τι ενεργοποιεί το άγχος. Απλά αν κάποιος δίπλα σας υποφέρει από διαταραχές άγχους ή κάτι παρόμοιο, συμβουλέψετε τον να επισκεφθεί έναν ειδικό ψυχολόγο. Δεν είναι ντροπή να ζητάς βοήθεια από κάποιον ειδικό όταν την χρειάζεσαι.

Γράφει η Μαρίνα Σαβεριάδου

Μαΐου 13, 2019

Μέρα Δευτέρα στο μικρό μου σπίτι στα Λιβάδια, με την Αρίθα Φράκλιν να
τραγουδά “a change is gonna come” και τον Σκάμπι στρογγυλοκαθισμένο
στον καναπέ πίσω μου. Αν και ακούγοντας τη φωνή της Αρίθα μου έρχεται
να κλείσω μάτια και φώτα και απλά να ξαπλώσω και να την ακούω, θα
αντισταθώ στην ιδέα και θα γράψω.

Τον Σκάμπι τον κούρεψα έχει λίγες μέρες και όπως λέει η bff μου έπιασε
προαγωγή, έγινε το παραχαιδεμένο του σπιτιού, κοιμάται μέσα, απλώνει
κανονικά σε όλους ανεξαίρετα τους καναπέδες, τον σκεπάζουμε με τις
κουβέρτες και έχει το κουιλτ του στον καναπέ της κουζίνας και γενικά
ζει μια παραδεισένια ζωή. Πριν το κούρεμα του κοιμόταν έξω και γενικά
ήταν σε μαύρο χάλι και δεν του δίναμε καμιά σημασία. Ήμασταν αδιάφοροι
και κακοί μαζί του και ειδικά εγώ που τον έβλεπα και νευρίαζα μερικές
φορές και σκεφτόμουν ότι δεν τον θέλω πια. Το παραδέχομαι έτσι ένιωθα
και ο λόγος που ένιωθα έτσι ήταν γιατί τον Αύγουστο που μας πέρασε
πέθανε το άλλο μου σκυλάκι, η Μπέλλα μου και μετά τον θάνατο της
Μπέλλας ενιωσα απέχθεια για τον καημένο τον Σκάμπι..τελοσπάντων  μου
πέρασε και αναπληρώνουμε τις μέρες της αδιαφορίας μας προς τον Σκάμπι
με έξτρα περιποίηση και αγάπη.

Τις συναισθηματικές αντιδράσεις μου σε διάφορα γεγονότα τις εξετάζω
συχνά και πολλές είναι οι φορές που αντιλαμβάνομαι μεταχρονολογημένα
τα κίνητρα μου. Δηλαδή πρώτα δρω και αργότερα κάθομαι να εξετάσω τον
λόγο, λίγο ή πολύ καιρό μετά, όμως την ώρα που δρω βασίζομαι στο
ένστικτο μου και συνήθως οι επεξηγήσεις που δίνω στο μέλλον, επαρκούν
για να δικαιολογήσουν την πρώτερη μου πράξη.

Και φυσικά κάποια στιγμή έκατσα και εξέτασα και τα κίνητρα μου για την
συμπεριφορά μου απέναντι στον Σκάμπι. Αν αφήσεις ένα σκύλο έξω στην
βεράντα μόνο του, παραμελημένο, ακούρευτο για μήνες και το μόνο που
κάνεις είναι να του βάζεις φαΐ και νερό μια φορά την ημέρα παίρνει
μήνες να καταλάβεις ότι αυτό που έκανες στην ουσία ήταν να δημιουργείς
μια απόσταση μεταξύ εσένα και του σκύλου, πως  τον αφήνεις να
ασχημίσει και να βρωμεί για να μη σε πλησιάζει, για να τον βλέπεις και
να νιώθεις αηδία για να μην έχεις καμιά διάθεση να τον αγκαλιάσεις και
να τον αγαπάς λιγότερο, γιατι όταν αγαπάς λιγότερο, πονάς λιγότερο
οταν θα έρθει η ώρα που θα τον χάσεις ή θα πεθάνει, ή φτάνεις στα άλλα
άκρα που εύχεσαι κρυφά μέσα σου να τον χάσεις ή παρακαλάς κάποιον να
τον πιάσει και να φύγει.

Παίρνει καιρό να καταλάβουμε τι κάνουμε, να καταλάβουμε τα κίνητρα
μας, και να καταλάβουμε ότι ο φόβος, ο φόβος της απώλειας, είναι
εκείνος ο μεγάλος τοίχος που μας κρατά πίσω από το να συνδεθούμε με
άλλα όντα, ανθρώπινα και μη. Υπάρχει εκείνο το όριο που βάζεις στον
εαυτό σου για να μη συνδεθείς πολύ και να μην πονέσεις.
Όσον αφορά τους ανθρώπους πάλι έχω μια βαθιά επιθυμία και δίψα για
σύνδεση, για βαθιά και ουσιαστική επικοινωνία, για συζητήσεις τύπου
ψυχανάλυσης, λατρεύω να καταδύομαι στα βαθιά νερά του ψυχισμού των
ανθρώπων, ίσως και αυτός να είναι ένας λόγος που κάποιοι κάνουν
μεταβολή γιατί έχουν μάθει να περιορίζονται σε επιφανειακές συζητήσεις
και αποφεύγουν οτιδήποτε προσωπικό για να μη φανούν για οποιοδήποτε
λόγο ευάλωτοι, αλλά είναι και κάποιοι άλλοι, που με την πρώτη φορά που
θα με συναντήσουν, θα μου πουν την ιστορία της ζωής τους και τους
φαίνεται παράξενο πους τους προκλήθηκε η ανάγκη και την άνεση να
μιλήσουν και να πουν προσωπικά θέματα σε μένα. Και ακριβώς αυτή η δίψα
μου για σύνδεση με κάνει αλλεργική σε επιφανειακές συζητήσεις και δε
θα με βρεις σε καφέ να μιλώ για τα νύχια μου και να ανταλλάζω
συνταγές. Μπαίνουν για λίγο άνθρωποι στη ζωή μου και δεν στεριώνουν
ακριβώς αν δεν εντοπίσω αυτή τη σύνδεση μεταξύ μας σε κάποιο άλλο
επίπεδο και ουδέποτε είχα την ικανότητα να διατηρήσω επικοινωνία με
άτομα για τα οποία δεν είχα γνήσιο και βαθύ ενδιαφέρον ή να αισθανθώ
ότι έχουν εκείνοι για μένα. Είναι ένα επίπεδο πέραν του λεκτικού, όχι
απαραίτητα σωματικού, ένα επίπεδο που αφορά την επικοινωνία με λίγα ή
καθόλου λόγια, υπάρχει η άνεση να μιλήσεις ή να μη μιλήσεις και ποτέ
δεν υπάρχει καμιά ανάγκη να πείσεις.

Εδώ και λίγες μέρες ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο του Rollo May “love
and Will”  γράφω τον πρωτότυπο τίτλο γιατί στα ελληνικά η μετάφραση
ήταν χάλια και υποβιβάζει το θέμα του βιβλίου που είναι επιστημονικό.
Τον Rollo May μου τον σύστησε ο Ίρβιν Γιάλομ στην αυτοβιογραφία του. Ο
Γιάλομ, σπουδαίος ψυχοθεραπευτής και πολύ καλός συγγραφέας, από τους
αγαπημένους μου, γράφει για τους ψυχολόγους που θαύμαζε και ένας από
αυτούς ήταν και ο ΄Ρόλλο Μέι. Εχοντας εμπιστοσύνη στην κρίση του
Γιάλομ είπα να δω ποιος είναι αυτός ο Ρόλλο Μέι και γιατί τον θαύμαζε
τόσο πολύ. Πήγα και πήρα το βιβλίο το Love and Will και διαβάζω τα
αποτελέσματα ερευνών και μελετών της δεκαετίας του 50-60 που
αντικατοπρίζουν με απίστευτη ακρίβεια την εποχή μας.

Απόσπασμα από το βιβλίο σελ. 93

τώρα το πρόβλημα δεν είναι καθαυτή η επιθυμία και η ανάγκη
ικανοποίησης του συντρόφου, αλλά το γεγονός ότι η ανάγκη ερμηνεύεται
από τα πρόσωπα της ερωτικής συνεύρεσης μόνο τεχνικά – ανάγκη για
φυσικό αισθησιασμό. Αυτό που παραλείπεται, ακόμη και από το ίδιο μας
το λεξιλόγιο είναι η εμπειρία του να προσφέρεις συναισθήματα, να
μοιράζεσαι φαντασιώσεις, να χαρίζεις τον εσωτερικό σου ψυχικό πλούτο,
πράγματα που φυσιολογικά παίρνουν κάποιο χρόνο και βοηθούν την αίσθηση να υπερβεί τον εαυτό της και να γίνει συγκίνηση, και την συγκίνηση να γίνει αυτουπέρβαση γινόμενη τρυφερότητα και κάποτε αγάπη

Ο Ρόλλο Μέι έγραψε τα πιο πάνω το 1965, πριν ακόμα μπει στη ζωή μας
για τα καλά το ίντερνετ, τα κοινωνικά δίχτυα κλπ. Που να ήξερε ότι σε
πενήντα χρόνια η κατάσταση θα ήταν ακριβώς όπως την περιέγραφε.

Αυτό που με τόση ακρίβεια περιγράφει στο βιβλίο του ο κ. Μέι είναι ότι
από τη στιγμή που ο άνθρωπος απελευθερώθηκε σεξουαλικά έκλεισε κάθε
συναισθηματική θυρίδα  Θεωρείται απόλυτα φυσιολογικό ο σύγχρονος
άνθρωπος να πηδηχτεί με οποιονδήποτε, οποιαδήποτε στιγμή, επώνυμα ή
ανώνυμα, να παραγγείλει από το κινητό του, την με ή χωρίς πληρωμή
αρσενική ή θηλυκή πόρνη, με ένα πάτημα ενός κουμπιού και μετά από δύο
ώρες να την στείλει στο σπίτι της και να παραγγείλει φαστ φουντ  γιατί
πείνασε,  περνώντας από την  μια εμπορική συναλλαγή στην άλλη χωρίς
κανένα συναισθηματικό κόστος.  Αυτό που βιώνεται ως μια επαναληπτική
μουνο-πεο-συλλεξία για επιβεβαίωση, και ονομάζεται με πολλούς
μοντέρνους  τίτλους, friends with benefits και fuckbuddies, one night
stands και ξεπέτες αλλά προς Θεού μη συνδεθούμε ανεπανόρθωτα. Μια
συναλλαγή που πολλές φορές δεν εμπεριέχει προσωπική επαφή, μια μαλακία με τη βοήθεια της οθόνης της τηλεόρασης σου ή του κινητού σου με
παρτενέρ μια δυστυχισμένη και απελπισμένη ύπαρξη στην άλλη άκρη της
γραμμής, πίσω από μια άλλη οθόνη, σε μια άλλη χώρα, σε μια άλλη
ήπειρο, όσο πιο μακριά, τόσο το καλύτερο, όσο πιο μακριά, τόσο
λιγότερες η πιθανότητες να συναντηθείς από κοντά, αυτό είναι το μόνο
ασφαλές σεξ, εκείνο που ο εγκέφαλος αποφασίζει σε ποιον θα δώσει το
γεννητικό όργανο, παρακάμπτοντας την καρδιά, παρακάμπτοντας τον κόπο,
την προσπάθεια, και την όποια μαγεία!

Αυτή η αφθονία σεξουαλικών συντρόφων, αυτή η εύκολη πρόσβαση ανά πάσα στιγμή σε ένα ακόμα διαθέσιμο σώμα, έχει υποβιβάσει τον άνθρωπο σε ένα αντικείμενο χρήσης και ο σκοπός που είναι η “επιβεβαίωση” δεν
επιτυγχάνεται γιατί βαθιά μέσα σου αντιλαμβάνεσαι ότι δεν “επιλέγηκες”
συνειδητά αλλά “έτυχες” γιατί ήσουν ο άμεσα διαθέσιμος την παρούσα
στιγμή που ο άλλος ήθελε να εκτονωθεί.  Αυτό που νιώθεις είναι ότι
είσαι απλά ένας από τη μάζα.

Είναι πολλοί εκεί έξω και αυτό βολεύει μια χαρά γιατί στο πίσω μέρος
του μυαλού σου υπάρχει η δικλείδα ασφαλείας ότι πάντα θα υπάρξει ακόμα
ένας. Είναι πολλοί εκεί έξω και εσύ αποφασίζεις να μην συνδεθείς με
κανένα, γιατί αν συνδεθείς με αυτόν ή αυτήν και έρθει κάτι καλύτερο
πιο μετά θα νιώθεις βλάκας που συμβιβάστηκε τη στιγμή που υπάρχει
πάντα μια ομορφότερη, μια που δε γεύτηκες ακόμα, μια που θα χει ένα
application που δεν το έχει το παλαιότερο μοντέλο, στην τελική όμως το
νέο μοντέλο γυναίκας ακριβώς όπως και το νέο σου μοντέλο κινητού δεν
θα το αγαπήσεις ποτέ όσο περιμένεις να βγει κάτι καινούριο.

Σωματα κενά και ποτέ θα δε ζήσουν την ηδονή του να κάνεις έρωτα με
έναν άνθρωπο που φοβάσαι μη χάσεις και να επιλέγεις να τον αγαπήσεις
και να του δοθείς παρόλον ότι φοβάσαι μην τον χάσεις. Και μπορείς με
την βοήθεια του μπλε χαπιού να πηδάς μέχρι τα βαθιά γεράματα αλλά χάπι
τη συναισθηματικη ανικανοτητα δεν θα βγάλει ποτέ καμιά
φαρμακοβιομηχανία.  Ο Ρόλλο Μέι μιλά και για αυτούς που θα μείνουν έξω
από αυτό το σύγχρονο σεξουαλικό πάρε-δώσε, αυτούς που θα είναι
απροσάρμοστοι  σε αυτήν την αρρωστημένη εποχή της απάθειας και όσα
αυτή συνεπάγεται, που δεν θα μπορούν να λειτουργήσουν με τα στάνταρτς
της εποχής και θα είναι εκτός, αυτοί θα υποφέρουν περιμένοντας να
ζήσουν με ιδεώδη και αξίες φθαρμένες μιας άλλης εποχής που δεν ισχύουν
πλέον.

Ο Σκάμπι κοιμάται δίπλα μου  και οι r.e.m τραγουδούν everybody hurts …

Γράφει η Μαρία Σκαμπαρδώνη

Δεν έχουμε χρόνο να διαβάσουμε’’.

 Αυτή η δικαιολογία συνοδεύει πάντοτε και ντύνει με όμορφο τρόπο την άρνηση των ανθρώπων να διαβάζουν. Είμαστε πολυάσχολοι, λένε, αν είχαμε χρόνο θα ανοίγαμε κανένα βιβλίο που και που και θα διαβάζαμε..

Θυμάμαι τα λόγια μίας φίλης μου όταν πριν λίγα χρόνια είχε ταξιδέψει στη Γαλλία. Μέσα στα βαγόνια του τρένου  είχε μείνει έκθαμβη από το πόσοι πολλοί άνθρωποι διάβαζαν, μου έλεγε πως αυτό συνηθίζεται στις περισσότερες χώρες. Εμείς, μέσα στα λεωφορεία και τα τρένα, κρατάμε κινητά και παίζουμε παιχνίδια, επιλέγοντας ξανά τη διέξοδο σε μία ψεύτικη δραστηριότητα από το να διαβάσουμε έναν ζωντανό οργανισμό, όπως το βιβλίο.

Πάντοτε η έλλειψη χρόνου έρχεται ως το εύκολο άλλοθι και δικαιολογία, ώστε να δικαιολογήσουμε την πραγματική αιτία που είναι η έλλειψη ενδιαφέροντος.  Όταν αγαπάς και θέλεις, πραγματικά, ο χρόνος δημιουργείται και βρίσκεται. Ας πραγματικά, οι περισσότεροι αγαπούσαν τα βιβλία, τότε θα βλέπαμε και εμείς περισσότερους ανθρώπους με βιβλία μέσα σε τρένα και λεωφορεία, παρά παιδιά προσκολλημένα σε κινητά.

Γίναμε μία κοινωνίας όχι της χρήσης, αλλά της κατάχρησης. Γίναμε μία κοινωνία στην οποία το κινητό έγινε όχι απλώς ένα μέσο επικοινωνίας, αλλά το κέντρο της ζωής μας.

Φαντάζεσαι αυτό τον χρόνο που αφιερώνουμε σε κινητά, να τον χαρίζαμε στα βιβλία. Πόσο πιο όμορφος, άραγε, θα γινόταν ο κόσμος!

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΓΚΑΘΑ ΚΡΙΣΤΙ.

Γράφει ο Γιάννης Κολόκας- Φοιτητής Γαλλικής Γλώσσας & Φιλολογίας Αθηνών.


Η Αγκάθα Κρίστι αποτελεί την διασημότερη συγγραφέα αστυνομικών
μυθιστορημάτων, αλλά όσο γνωστά και πολυδιαβασμένα και αν είναι τα
αστυνομικά της μυθιστορήματα, τρίτα σε κατάταξη μετά την Βίβλο και τα έργα του Σαίξπηρ, υπάρχει και μια άλλη πλευρά της συγγραφικής της πένας, τα κοινωνικά μυθιστορήματα ή όπως τα αποκαλούσε η ίδια <<πραγματικά μυθιστορήματα>> της.


Πιο συγκεκριμένα την περίοδο 1930-1950 η διάσημη συγγραφέας κουρασμένη από τις ιστορίες εγκλημάτων θα θελήσει να δοκιμάσει μια καινούργια μορφή γραφής γράφοντας έξι τελείως διαφορετικές ιστορίες, τις οποίες ο εκδότης της φοβούμενος ότι δεν θα αρέσουν στο κοινό, θα την πείσει να της υπογράψει ως Mary Westmacott.Τα βιβλία αυτά θα συνεχίσουν να κυκλοφορούν υπό αυτό το ψευδώνυμο για πολλά χρόνια και μόνο μετά τον θάνατο της οι κληρονόμοι της θα ανακαλύψουν ότι είναι δικά της. Πέρσι μάλιστα κυκλοφόρησαν και στην Ελλάδα και αφού τα διάβασα σκέφτηκα να σας τα προτείνω για να τα γνωρίσετε.

Το πρώτο εξ’ αυτών, που υπήρξε και υποψήφιο στα βραβεία Public για το καλύτερο μεταφρασμένο μυθιστόρημα, είναι η <<Ανοιξιάτικη Απουσία>>. Πρόκειται για την ιστορία μιας Αγγλίδας κυρίας, η οποία ταξιδεύει στην Μέση Ανατολή για να επισκεφτεί την κόρη της που είναι βαριά άρρωστη. Κατά την διάρκεια του ταξιδιού, θα μείνει εγκλωβισμένη για αρκετό καιρό σε ένα σταθμό τρένου, ένα γεγονός που θα της δώσει την ευκαιρία να στοχαστεί την ζωή της και να αναθεωρήσει πολλές από τις απόψεις της… Το δεύτερο βιβλίο τιτλοφορείται <<Ένα θηρίο στο πιάνο>> και θα μπορούσε κάλλιστα να χαρακτηριστεί και ιστορικό μυθιστόρημα καθώς τομεγαλύτερο μέρος του εκτυλίσσεται κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Πρόκειται ουσιαστικά για την εξιστόρηση της ζωής του Βερνον Ντειρ, ενός βρετανού αριστοκρατικής καταγωγής, μελλοντικού συνθέτη ο οποίος ωστόσο θα περάσει από σαράντα κύματα μέχρι να καταφέρει να ολοκληρώσει το έργο του. Στο τρίτο μυθιστόρημα που φέρει τον τίτλο <<Ημιτελές πορτρέτο>> μαθαίνουμε μέσα από την διήγηση της Σύλβιας στο Λαραμπι, φίλο και ζωγράφο της, τα γεγονότα που σημάδεψαν την ζωή της, αποκτώντας μια καλή επαφή με την ανατροφή των κοριτσιών στις αρχές του 20 ου αιώνα και πως αυτή επηρέαζε την ψυχοσύνθεση τους. Στα επόμενα βιβλία που θα ακολουθούσουν η Αγκάθα θα επικεντρωθεί στο ζήτημα
των ενδοοικογενειακών σχέσεων. Το τέταρτο βιβλίο <<Το βάρος της Αγάπης>> θα έχει ως θέμα την σχέση μεταξύ δυο αδελφών, Λωρας και Σιρλει καθώς και τις συνέπειες που φέρει μια αγάπη δίχως ανταπόδοση. Παρομοίως στην πέμπτη ιστορία της <<Ο δεύτερος γάμος>>, επικεντρώνεται στην σχέση μάνας και κόρης στην μεταπολεμική Αγγλία όπου η παραδοσιακή ανατροφή συγκρούεται με τις σύγχρονες αντιλήψεις περί προσωπικής ελευθερίας.

Αντιθέτως το έκτο καιτελευταίο τέτοιου είδους μυθιστόρημα της <<Η στιγμή του Ρόδου>> έχει ως κεντρικό άξονα την πολιτική σκηνή μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και συγκεκριμένα τον πολίτικο αγώνα μεταξύ Εργατικών και Συντηρητικών. Είναι η πρώτη φορά που η συγγραφέας παίρνει μια φανερή πολιτική θέση, αν και όσοι έχουν διαβάσει και τις
αστυνομικές της ιστορίες γνωρίζουν την εκτίμηση που έτρεφε, για έννοιες όπως η «καλή κοινωνία» και η «Αυτοκρατορία». Αυτά ήταν λοιπόν τα κοινωνικά μυθιστορήματα της Αγκάθα Κρίστι, τα οποία και σας προτείνω ανεπιφύλακτα, όχι μόνο ως ένα ευχάριστο ανάγνωσμα για την παράλια, αλλά και ως μια ευκαιρία γνωριμίας με τον τρόπο ζωής και σκέψης μιας άλλης όχι τόσο μακρινής εποχής.

Γράφει η Μαρίνα Σαβεριάδου

Ιανουαρίου 29, 2019

Και κατάφερα και σου μίλησα…παραμέρισα το θυμό και σου μίλησα, γιατί
πρώτη εγώ ξέρω ότι δεν είναι στ’ αλήθεια θυμός, είναι ένα παράπονο και
το παράπονο στρέφεται πάντα εντός μας.. ένα παράπονο όχι γιατί δεν με αγάπησε εκείνος, γιατί πώς μπορεί κάποιος να αγαπήσει αν δεν του τύχει και ενώ εκείνος βλέπει και αναγνωρίζει ότι ο άνθρωπος απέναντι του είναι ένας άνθρωπος που θα μπορούσε εύκολα να αγαπήσει, έχει όλα εκείνα που τον ελκύουν, που τον ενθουσιάζουν παρόλα αυτά δεν το νιώθει, είναι ένα όργανο πουπεριμένεις να ακούσεις τον ήχο του, αλλά είναι άηχο.


Έτσι και εγώ καταλάγιασα το θυμό μου και στωικά και σιωπηλά μέτρησα
στο δεξί μου χέρι τις αλήθειες μου “είσαι όμορφη” είπε ο ένας, “πρώτη φορά γνώρισα τόσο έξυπνη γυναίκα” είπε ο άλλος, και εκείνος, ο ένας που είπε “σ αγαπώ, σε λατρεύω, είσαιη γυναίκα της ζωής μου”, ήταν ήδη νεκρός
και όλοι είχαν το δίκαιο τους και όλοι έλεγαν αλήθεια και όλοι
αγάπησαν στο μέτρο τους γιατί κανένας δεν αγαπά τον απέναντι του,
αγαπά τον καθρέφτη του και δύσκολα αγαπάς όταν σε κοιτάει η αλήθεια
στα μάτια.


Γι αυτό  σου μίλησα και γι αυτά σου εξηγώ και γι αυτό μιλώ στους
ανθρώπους ακόμα και όταν δεν με αγαπούν ακόμα και αν δεν με επιλέγουν,
ακόμα και αν θα σταθούν δίπλα μου για λίγο και μετά προχωρήσουν λίγο
παρακάτω.

Μου θυμίζει τούτη η διαδικασία τα παιδάκια που στέκουν στα
ορφανοτροφεία και έρχονται οι γονείς και τα βάζουν να σταθούν στη
σειρά και εκείνο το ένα πάντα το προσπερνάνε..


Μου θυμίζει κάτι ρούχα στις βιτρίνες που τα φοράνε στην κούκλα και
περνάνε οι κυρίες και το βλέπουν αλλά δεν ξέρει κανείς γιατί, αν είναι
εκείνο το ασημένιο κουμπί στον κολάρο ή το ύφασμα πολύ βαρύ, αρέσει
αλλά όχι τόσο όσο να το πάρουν,  το δοκιμάζουν αλλά πάντα το βγάζουν
και λένε όχι όχι είναι καλό αλλά οχι για μένα.

Αυτό, είσαι καλή, όμορφη, έξυπνη, ταλαντούχα αλλά όχι για μένα.
Αν μια γυναίκα ήταν αλαζονική θα έλεγε ότι ίσως δεν την ήθελε κάποιος
γιατί ήταν πολλή του, πολύ έξυπνη, πολύ όμορφη, πολύ ικανή, τόσο που
δεν θα τον είχε ποτέ ανάγκη, ίσως να προσπαθούσε να το παίξει ανώτερη
και να κάτσει να κάνει ικασίες ότι εκείνος δεν είναι έτοιμος, είναι
φοβισμένος, ίσως τα μαύρα μέσα του να μην αφήνουν χώρο στο λευκό της
αγάπης.


Αν πάλι ήταν προσγειωμένη θα έλεγε ότι όλα αυτά είναι κοινωνικά
φαινόμενα και οι άνθρωποι πια το βρίσκουν αδύνατο ή άσκοπο να
ενώνονται με έναν και μόνο άνθρωπο

Αν κατέγραφε την πραγματικότητα γύρω της και το πώς πάει η διαδικασία θα έλεγε:

Κόβεις τον εαυτο σου κομμάτια, σε άλλον δίνεις το σώμα σου, σε άλλον
τη φιλία σου, με άλλον μοιράζεσαι τα προβληματα σου, σε άλλον δίνεις
ένα κομμάτι τη ψυχή σου και σε κάθε ένα μέρος από αυτό που θέλει να
πάρει, έτσι ώστε αν κάποιος φύγει να μείνουν τα υπόλοιπα κομμάτια, να
μένει ο κορμός ανέπαφος και να αναπλάθεσαι από την αρχή, με αποτέλεσμα
να μη δίνεσαι ολόκληρος σε κανέναν αλλά πληρώνεις και το τίμημα ποτέ
να μην έχεις κανέναν ολόκληρο, μόνο κομμάτια, στιγμές, την ανάσα τους
ενός, τα γλυκόλογα του άλλου, τα ξεσπάσματα θαυμασμού, μια όαση που
έρχεται ο κάθε κουρασμένος να ξεκουραστεί  ή ένα ουρητήριο που
χρησιμοποιεί για να ξαλαφρώσει.

Και εκείνοι όλοι μόνοι τους και εσύ μόνος, και εσύ σκορπισμένος και
εκείνος μισός ο άλλος μικρός ο άλλος διαλυμένος και κανείς κανενός
γιατί ο άνθρωπος μόνο ολόκληρος με ολόκληρο ενώνεται..

Την ώρα που φεύγει ο θυμός έρχεται πάλι εκείνο το παράπονο,  σου
αφαιρεί χρόνια, σε κάνει πάλι παιδί και σε στήνει στη σειρά, ντυμένο
με τα καλά σου ρούχα, καλοχτενισμένα, να περιμένεις..
και φεύγει ο θυμός, γιατί κανένα μικρό παιδί δεν μπορεί να μείνει
θυμωμένο για πολύ, γιατί είναι μεγάλη και επιτακτική η ανάγκη για
αγάπη, τόσος ο πόνος που μοιάζει με ικεσία, θα έλεγεξέρω πολύ καλά πώς πάει αυτός ο κύκλος.. η αγάπη να είναι πιο βαθιά από τον πόνο, ποτέ δεν θύμωσα με αυτούς πουπόναγαν περισσότερο από εμένα, να σε αγαπάω μόνο μπορώ, όσο ναγιατρευτείς, όσο να σταθείς, όσο να πετάξεις ..

Μέχρι τότε … ημίμετρα, και προσποιήσεις και υποκρισίες του κερατά
και προσχήματα και μισόλογα
..σήμερα είχα ανάγκη να σου μιλήσω, να θυμηθώ το τελευταίο σχήμα που
γέμιζε το κενό

Βλέπεις το κενό παίρνει πάντα το σχήμα του τελευταίου που το γέμιζε,
για την αναλαμπή στα μάτια σου, για εκείνη την απειροελάχιστη
στιγμή..γι αυτό κατάφερα και σου μίλησα και δεν έχω κάτι να σου
συγχωρέσω γιατί δεν ήταν στο χέρι σου γιατί κανένας ποτέ δεν επέλεξε
ποιον και για πόσο θα αγαπήσει, γιατί κάτω από το παγωμένο
προγραμματισμένο ρομπότ είναι αυτός που φωνάζει όπως κάποτε φώναζες
και εσύ “θέλω να αγαπήσω και να αγαπηθώ, ολόκληρος και να μην μείνει
κανένα κομμάτι μου να αιωρείται”
μέχρι τότε και μόνον τότε ..