Search

Tag Archives: #society

Γράφει η Μαρίνα Σαβεριάδου

Μαΐου 13, 2019

Μέρα Δευτέρα στο μικρό μου σπίτι στα Λιβάδια, με την Αρίθα Φράκλιν να
τραγουδά “a change is gonna come” και τον Σκάμπι στρογγυλοκαθισμένο
στον καναπέ πίσω μου. Αν και ακούγοντας τη φωνή της Αρίθα μου έρχεται
να κλείσω μάτια και φώτα και απλά να ξαπλώσω και να την ακούω, θα
αντισταθώ στην ιδέα και θα γράψω.

Τον Σκάμπι τον κούρεψα έχει λίγες μέρες και όπως λέει η bff μου έπιασε
προαγωγή, έγινε το παραχαιδεμένο του σπιτιού, κοιμάται μέσα, απλώνει
κανονικά σε όλους ανεξαίρετα τους καναπέδες, τον σκεπάζουμε με τις
κουβέρτες και έχει το κουιλτ του στον καναπέ της κουζίνας και γενικά
ζει μια παραδεισένια ζωή. Πριν το κούρεμα του κοιμόταν έξω και γενικά
ήταν σε μαύρο χάλι και δεν του δίναμε καμιά σημασία. Ήμασταν αδιάφοροι
και κακοί μαζί του και ειδικά εγώ που τον έβλεπα και νευρίαζα μερικές
φορές και σκεφτόμουν ότι δεν τον θέλω πια. Το παραδέχομαι έτσι ένιωθα
και ο λόγος που ένιωθα έτσι ήταν γιατί τον Αύγουστο που μας πέρασε
πέθανε το άλλο μου σκυλάκι, η Μπέλλα μου και μετά τον θάνατο της
Μπέλλας ενιωσα απέχθεια για τον καημένο τον Σκάμπι..τελοσπάντων  μου
πέρασε και αναπληρώνουμε τις μέρες της αδιαφορίας μας προς τον Σκάμπι
με έξτρα περιποίηση και αγάπη.

Τις συναισθηματικές αντιδράσεις μου σε διάφορα γεγονότα τις εξετάζω
συχνά και πολλές είναι οι φορές που αντιλαμβάνομαι μεταχρονολογημένα
τα κίνητρα μου. Δηλαδή πρώτα δρω και αργότερα κάθομαι να εξετάσω τον
λόγο, λίγο ή πολύ καιρό μετά, όμως την ώρα που δρω βασίζομαι στο
ένστικτο μου και συνήθως οι επεξηγήσεις που δίνω στο μέλλον, επαρκούν
για να δικαιολογήσουν την πρώτερη μου πράξη.

Και φυσικά κάποια στιγμή έκατσα και εξέτασα και τα κίνητρα μου για την
συμπεριφορά μου απέναντι στον Σκάμπι. Αν αφήσεις ένα σκύλο έξω στην
βεράντα μόνο του, παραμελημένο, ακούρευτο για μήνες και το μόνο που
κάνεις είναι να του βάζεις φαΐ και νερό μια φορά την ημέρα παίρνει
μήνες να καταλάβεις ότι αυτό που έκανες στην ουσία ήταν να δημιουργείς
μια απόσταση μεταξύ εσένα και του σκύλου, πως  τον αφήνεις να
ασχημίσει και να βρωμεί για να μη σε πλησιάζει, για να τον βλέπεις και
να νιώθεις αηδία για να μην έχεις καμιά διάθεση να τον αγκαλιάσεις και
να τον αγαπάς λιγότερο, γιατι όταν αγαπάς λιγότερο, πονάς λιγότερο
οταν θα έρθει η ώρα που θα τον χάσεις ή θα πεθάνει, ή φτάνεις στα άλλα
άκρα που εύχεσαι κρυφά μέσα σου να τον χάσεις ή παρακαλάς κάποιον να
τον πιάσει και να φύγει.

Παίρνει καιρό να καταλάβουμε τι κάνουμε, να καταλάβουμε τα κίνητρα
μας, και να καταλάβουμε ότι ο φόβος, ο φόβος της απώλειας, είναι
εκείνος ο μεγάλος τοίχος που μας κρατά πίσω από το να συνδεθούμε με
άλλα όντα, ανθρώπινα και μη. Υπάρχει εκείνο το όριο που βάζεις στον
εαυτό σου για να μη συνδεθείς πολύ και να μην πονέσεις.
Όσον αφορά τους ανθρώπους πάλι έχω μια βαθιά επιθυμία και δίψα για
σύνδεση, για βαθιά και ουσιαστική επικοινωνία, για συζητήσεις τύπου
ψυχανάλυσης, λατρεύω να καταδύομαι στα βαθιά νερά του ψυχισμού των
ανθρώπων, ίσως και αυτός να είναι ένας λόγος που κάποιοι κάνουν
μεταβολή γιατί έχουν μάθει να περιορίζονται σε επιφανειακές συζητήσεις
και αποφεύγουν οτιδήποτε προσωπικό για να μη φανούν για οποιοδήποτε
λόγο ευάλωτοι, αλλά είναι και κάποιοι άλλοι, που με την πρώτη φορά που
θα με συναντήσουν, θα μου πουν την ιστορία της ζωής τους και τους
φαίνεται παράξενο πους τους προκλήθηκε η ανάγκη και την άνεση να
μιλήσουν και να πουν προσωπικά θέματα σε μένα. Και ακριβώς αυτή η δίψα
μου για σύνδεση με κάνει αλλεργική σε επιφανειακές συζητήσεις και δε
θα με βρεις σε καφέ να μιλώ για τα νύχια μου και να ανταλλάζω
συνταγές. Μπαίνουν για λίγο άνθρωποι στη ζωή μου και δεν στεριώνουν
ακριβώς αν δεν εντοπίσω αυτή τη σύνδεση μεταξύ μας σε κάποιο άλλο
επίπεδο και ουδέποτε είχα την ικανότητα να διατηρήσω επικοινωνία με
άτομα για τα οποία δεν είχα γνήσιο και βαθύ ενδιαφέρον ή να αισθανθώ
ότι έχουν εκείνοι για μένα. Είναι ένα επίπεδο πέραν του λεκτικού, όχι
απαραίτητα σωματικού, ένα επίπεδο που αφορά την επικοινωνία με λίγα ή
καθόλου λόγια, υπάρχει η άνεση να μιλήσεις ή να μη μιλήσεις και ποτέ
δεν υπάρχει καμιά ανάγκη να πείσεις.

Εδώ και λίγες μέρες ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο του Rollo May “love
and Will”  γράφω τον πρωτότυπο τίτλο γιατί στα ελληνικά η μετάφραση
ήταν χάλια και υποβιβάζει το θέμα του βιβλίου που είναι επιστημονικό.
Τον Rollo May μου τον σύστησε ο Ίρβιν Γιάλομ στην αυτοβιογραφία του. Ο
Γιάλομ, σπουδαίος ψυχοθεραπευτής και πολύ καλός συγγραφέας, από τους
αγαπημένους μου, γράφει για τους ψυχολόγους που θαύμαζε και ένας από
αυτούς ήταν και ο ΄Ρόλλο Μέι. Εχοντας εμπιστοσύνη στην κρίση του
Γιάλομ είπα να δω ποιος είναι αυτός ο Ρόλλο Μέι και γιατί τον θαύμαζε
τόσο πολύ. Πήγα και πήρα το βιβλίο το Love and Will και διαβάζω τα
αποτελέσματα ερευνών και μελετών της δεκαετίας του 50-60 που
αντικατοπρίζουν με απίστευτη ακρίβεια την εποχή μας.

Απόσπασμα από το βιβλίο σελ. 93

τώρα το πρόβλημα δεν είναι καθαυτή η επιθυμία και η ανάγκη
ικανοποίησης του συντρόφου, αλλά το γεγονός ότι η ανάγκη ερμηνεύεται
από τα πρόσωπα της ερωτικής συνεύρεσης μόνο τεχνικά – ανάγκη για
φυσικό αισθησιασμό. Αυτό που παραλείπεται, ακόμη και από το ίδιο μας
το λεξιλόγιο είναι η εμπειρία του να προσφέρεις συναισθήματα, να
μοιράζεσαι φαντασιώσεις, να χαρίζεις τον εσωτερικό σου ψυχικό πλούτο,
πράγματα που φυσιολογικά παίρνουν κάποιο χρόνο και βοηθούν την αίσθηση να υπερβεί τον εαυτό της και να γίνει συγκίνηση, και την συγκίνηση να γίνει αυτουπέρβαση γινόμενη τρυφερότητα και κάποτε αγάπη

Ο Ρόλλο Μέι έγραψε τα πιο πάνω το 1965, πριν ακόμα μπει στη ζωή μας
για τα καλά το ίντερνετ, τα κοινωνικά δίχτυα κλπ. Που να ήξερε ότι σε
πενήντα χρόνια η κατάσταση θα ήταν ακριβώς όπως την περιέγραφε.

Αυτό που με τόση ακρίβεια περιγράφει στο βιβλίο του ο κ. Μέι είναι ότι
από τη στιγμή που ο άνθρωπος απελευθερώθηκε σεξουαλικά έκλεισε κάθε
συναισθηματική θυρίδα  Θεωρείται απόλυτα φυσιολογικό ο σύγχρονος
άνθρωπος να πηδηχτεί με οποιονδήποτε, οποιαδήποτε στιγμή, επώνυμα ή
ανώνυμα, να παραγγείλει από το κινητό του, την με ή χωρίς πληρωμή
αρσενική ή θηλυκή πόρνη, με ένα πάτημα ενός κουμπιού και μετά από δύο
ώρες να την στείλει στο σπίτι της και να παραγγείλει φαστ φουντ  γιατί
πείνασε,  περνώντας από την  μια εμπορική συναλλαγή στην άλλη χωρίς
κανένα συναισθηματικό κόστος.  Αυτό που βιώνεται ως μια επαναληπτική
μουνο-πεο-συλλεξία για επιβεβαίωση, και ονομάζεται με πολλούς
μοντέρνους  τίτλους, friends with benefits και fuckbuddies, one night
stands και ξεπέτες αλλά προς Θεού μη συνδεθούμε ανεπανόρθωτα. Μια
συναλλαγή που πολλές φορές δεν εμπεριέχει προσωπική επαφή, μια μαλακία με τη βοήθεια της οθόνης της τηλεόρασης σου ή του κινητού σου με
παρτενέρ μια δυστυχισμένη και απελπισμένη ύπαρξη στην άλλη άκρη της
γραμμής, πίσω από μια άλλη οθόνη, σε μια άλλη χώρα, σε μια άλλη
ήπειρο, όσο πιο μακριά, τόσο το καλύτερο, όσο πιο μακριά, τόσο
λιγότερες η πιθανότητες να συναντηθείς από κοντά, αυτό είναι το μόνο
ασφαλές σεξ, εκείνο που ο εγκέφαλος αποφασίζει σε ποιον θα δώσει το
γεννητικό όργανο, παρακάμπτοντας την καρδιά, παρακάμπτοντας τον κόπο,
την προσπάθεια, και την όποια μαγεία!

Αυτή η αφθονία σεξουαλικών συντρόφων, αυτή η εύκολη πρόσβαση ανά πάσα στιγμή σε ένα ακόμα διαθέσιμο σώμα, έχει υποβιβάσει τον άνθρωπο σε ένα αντικείμενο χρήσης και ο σκοπός που είναι η “επιβεβαίωση” δεν
επιτυγχάνεται γιατί βαθιά μέσα σου αντιλαμβάνεσαι ότι δεν “επιλέγηκες”
συνειδητά αλλά “έτυχες” γιατί ήσουν ο άμεσα διαθέσιμος την παρούσα
στιγμή που ο άλλος ήθελε να εκτονωθεί.  Αυτό που νιώθεις είναι ότι
είσαι απλά ένας από τη μάζα.

Είναι πολλοί εκεί έξω και αυτό βολεύει μια χαρά γιατί στο πίσω μέρος
του μυαλού σου υπάρχει η δικλείδα ασφαλείας ότι πάντα θα υπάρξει ακόμα
ένας. Είναι πολλοί εκεί έξω και εσύ αποφασίζεις να μην συνδεθείς με
κανένα, γιατί αν συνδεθείς με αυτόν ή αυτήν και έρθει κάτι καλύτερο
πιο μετά θα νιώθεις βλάκας που συμβιβάστηκε τη στιγμή που υπάρχει
πάντα μια ομορφότερη, μια που δε γεύτηκες ακόμα, μια που θα χει ένα
application που δεν το έχει το παλαιότερο μοντέλο, στην τελική όμως το
νέο μοντέλο γυναίκας ακριβώς όπως και το νέο σου μοντέλο κινητού δεν
θα το αγαπήσεις ποτέ όσο περιμένεις να βγει κάτι καινούριο.

Σωματα κενά και ποτέ θα δε ζήσουν την ηδονή του να κάνεις έρωτα με
έναν άνθρωπο που φοβάσαι μη χάσεις και να επιλέγεις να τον αγαπήσεις
και να του δοθείς παρόλον ότι φοβάσαι μην τον χάσεις. Και μπορείς με
την βοήθεια του μπλε χαπιού να πηδάς μέχρι τα βαθιά γεράματα αλλά χάπι
τη συναισθηματικη ανικανοτητα δεν θα βγάλει ποτέ καμιά
φαρμακοβιομηχανία.  Ο Ρόλλο Μέι μιλά και για αυτούς που θα μείνουν έξω
από αυτό το σύγχρονο σεξουαλικό πάρε-δώσε, αυτούς που θα είναι
απροσάρμοστοι  σε αυτήν την αρρωστημένη εποχή της απάθειας και όσα
αυτή συνεπάγεται, που δεν θα μπορούν να λειτουργήσουν με τα στάνταρτς
της εποχής και θα είναι εκτός, αυτοί θα υποφέρουν περιμένοντας να
ζήσουν με ιδεώδη και αξίες φθαρμένες μιας άλλης εποχής που δεν ισχύουν
πλέον.

Ο Σκάμπι κοιμάται δίπλα μου  και οι r.e.m τραγουδούν everybody hurts …

Γράφει η Μαρία Σκαμπαρδώνη

Δεν έχουμε χρόνο να διαβάσουμε’’.

 Αυτή η δικαιολογία συνοδεύει πάντοτε και ντύνει με όμορφο τρόπο την άρνηση των ανθρώπων να διαβάζουν. Είμαστε πολυάσχολοι, λένε, αν είχαμε χρόνο θα ανοίγαμε κανένα βιβλίο που και που και θα διαβάζαμε..

Θυμάμαι τα λόγια μίας φίλης μου όταν πριν λίγα χρόνια είχε ταξιδέψει στη Γαλλία. Μέσα στα βαγόνια του τρένου  είχε μείνει έκθαμβη από το πόσοι πολλοί άνθρωποι διάβαζαν, μου έλεγε πως αυτό συνηθίζεται στις περισσότερες χώρες. Εμείς, μέσα στα λεωφορεία και τα τρένα, κρατάμε κινητά και παίζουμε παιχνίδια, επιλέγοντας ξανά τη διέξοδο σε μία ψεύτικη δραστηριότητα από το να διαβάσουμε έναν ζωντανό οργανισμό, όπως το βιβλίο.

Πάντοτε η έλλειψη χρόνου έρχεται ως το εύκολο άλλοθι και δικαιολογία, ώστε να δικαιολογήσουμε την πραγματική αιτία που είναι η έλλειψη ενδιαφέροντος.  Όταν αγαπάς και θέλεις, πραγματικά, ο χρόνος δημιουργείται και βρίσκεται. Ας πραγματικά, οι περισσότεροι αγαπούσαν τα βιβλία, τότε θα βλέπαμε και εμείς περισσότερους ανθρώπους με βιβλία μέσα σε τρένα και λεωφορεία, παρά παιδιά προσκολλημένα σε κινητά.

Γίναμε μία κοινωνίας όχι της χρήσης, αλλά της κατάχρησης. Γίναμε μία κοινωνία στην οποία το κινητό έγινε όχι απλώς ένα μέσο επικοινωνίας, αλλά το κέντρο της ζωής μας.

Φαντάζεσαι αυτό τον χρόνο που αφιερώνουμε σε κινητά, να τον χαρίζαμε στα βιβλία. Πόσο πιο όμορφος, άραγε, θα γινόταν ο κόσμος!

Έχεις νιώσει ποτέ πίεση λόγω ηλικίας; Ναι, μιλώ για αυτό το πράγμα που όλοι περιμένουν από εσένα συγκεκριμένα πράγματα σε συγκεκριμένες ηλικιακές φάσεις, λες και τους χρωστάς τίποτα.

Όταν είσαι 18 χρόνων πρέπει να αποφασίσεις τι θα σπουδάσεις, όταν είσαι 25 πρέπει να έχεις ήδη πάρει πτυχίο, να πας για μεταπτυχιακό ή και να αρχίζεις να ψάχνεις για μια σταθερή δουλειά με καλό μισθό. Κάπου στα 28 με 30 πρέπει να έχεις μια σταθερή σχέση και να προετοιμάζεσε για οικογένεια. Αν είσαι γυναίκα έχεις ήδη αργήσει και νιώθεις ήδη την πίεση από τον περίγυρο σου! Πότε θα κάνεις παιδιά, με πια ενέργεια θα τα μεγαλώσεις και πάει λέγοντας.

Αυτή η κατάσταση, είναι η ηλικιακή παγίδα είναι ένα ανθρώπινο – κοινωνικό κατασκεύασμα. Συγκεκριμένα είναι τα πρέπει που βάζει η κοινωνία και έπειτα εμείς στους εαυτούς μας.  Είναι οι προσδοκίες και οι απαιτήσεις που έχει η κοινωνία από εμάς . Το άγχος που μας δημιουργείται ότι αν δεν ανταπεξέλθουμε σημαίνει αυτόματη αποτυχία. Σιγά σιγά καταλήγουμε να μετράμε την επιτυχία και την ευτυχία μας βάση του αν καναμε στη ζωή μας αυτά που οι άλλοι θέλουν για εμάς.

Μας καλουπώνουν και εμείς το δεχόμαστε και το επιβάλλουμε στο εαυτό μας, διαιωνίζουμε αυτά τα πρέπει με αποτέλεσμα να νιώθουμε αποτυχημένοι αν δεν προλάβουμε να κάνουμε αυτό που ΠΡΕΠΕΙ στην ηλικία που ΠΡΕΠΕΙ. Καταπιεζόμαστε και στο τέλος καταλήγουμε δυστυχισμένοι και μίζεροι, σε μια δουλεία που δεν αγαπούμε και χωρίς να έχουμε εκπληρώσει τα ΔΙΚΑ μας όνειρα και στόχους. Γιατί; Γιατί είμασταν απασχολημένοι προσπαθώντας να εκπληρώσουμε τις επιθυμίες μιας κοινωνίας, τις επιθυμίες και τα όνειρα των άλλων, για εμάς.

Λοιπόν, σου έχω νέα! Είμαστε άνθρωποι, ο καθένας από εμάς ζητά κάτι διαφορετικό από αυτή τη ζωή, ο καθένας έχει τα δικά του όνειρα και στόχους. Έχει την ολόδική του ζωή και δεν χρειάζεται να ανταπεξέλθει στα θέλω και τα πρέπει κανενός, ΜΟΝΟ στα δικά του. Η μόνη υποχρέωση που έχει είναι να κάνει ευτυχισμένο τον εαυτό του και να ζήσεις όπως αυτός θέλει με τα χρονοδιαγράμματα που ο ίδιος θα θέσει!

Από τις 14 Απριλίου όλη η Κύπρος παρακολουθεί συγκλονισμένη τις εξελίξεις για τον φόνο στο μεταλλείο του Μιτσερού που έμμελε να είναι η αρχή μιας πρωτοφανούς υπόθεσης για τα κυπριακά δεδομένα, μια υπόθεση κατα συρροή δολοφονιών.

O ένοχος; Ένας 35χρονος Ελληνοκύπριος Μόνιμος Υπαξιωματικός της Εθνική Φρουράς με το ψευδώνυμο Ορέστης, που ήταν το όνομα που χρησιμοποιούσε στον ψεύτικο λογαριασμό του στο Facebook. Τα θύματα του; Επτά μέχρι στιγμής, όλες αλλοδαπές γυναίκες που αναζήτησαν μια καλύτερη τύχη στην Κύπρο που να ‘ξεραν… Ανάμεσα στα θύματα και δύο μικρά παιδιά μια 6χρονη και μια 8χρονη. Τρία από τα θύματα του τα έβαλε μέσα σε ταξιδιωτικές βαλίτσες και τα πέταξε στην κόκκινη λίμνη του Μιτσερού, τα άλλα δύο στο φρεάτιο, ένα στο πεδίο βολής και το άλλο σε μια άλλη λίμνη.  

Τα ερωτήματα πολλά και οι απαντήσεις πολύ ντροπιαστηκές για να δοθούν.

Το βασικό ερώτημα είναι γιατί οι αστυνομικές αρχές της χώρας δεν βρήκαν κάτι νωρίτερα. Γιατί δεν έψαξαν αυτές τις γυναίκες με τα ανήλικα παιδιά τους όταν εξαφανίστηκαν. Αλλά βλέπεις ήταν αλλοδαπές, ξένες, και αυτές οι γυναίκες είναι συχνό φαινόμενο να φεύγουν για να πάνε κάπου που τους δίνουν περισσότερα χρήματα ή στα κατεχόμενα. Επομένως δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας, δεν χρειάζεται οι αρμόδιες αρχές να ψάξουν και πολύ, απλά θα βάλουν μια αγγελία στην εφημερίδα “ελλιπών πρόσωπο” και τελείωσε το ζήτημα. Αν βρεθούν καλώς αλλιώς πάμε παρακάτω.       

Στο παρακάτω λοιπόν τυχαία ένας τουρίστας βρίσκει το πρώτο πτώμα στο φρεάτιο και λίγες μέρες μετά έχουμε τον δολοφόνο και ψάχνουμε για τα πτώματα. Λογική εξέλιξη για τα κυπριακά δεδομένα, δεν νομίζετε; Όπως λογικό ήταν το να βλέπεις βαλίτσες πεταμένες σε μια λίμνη, όπως φάνηκε και από τις φωτογραφίες που βγήκαν στη δημοσιότητα, χωρίς να σου κινήσουν κάποια περιέργεια, γιατί φυσικά σαν Κύπριοι έχουμε μάθει να πετάμε τα σκουπίδια μας δεξιά και αριστερά, τίποτα το παράξενο το παράξενο λοιπόν!

Ένα άλλο ερώτημα είναι γιατί επιτράπηκε να βγει στην δημοσιότητα η φωτογραφία και το πραγματικό όνομα του δράστη; Όχι, δεν το λέω για την δική του προστασία αλλά για την προστασία κυρίως των παιδιών του, της πρώην γυναίκας αλλά και του συγγενικού και φιλικού του περιβάλλοντος που πλέον έχουν στοχοποιηθεί. Δεν έχουν φταίξει σε τίποτα και το σοκ που περνούν οι ίδιοι από τις αποκαλύψεις είναι ήδη μεγάλο.

Φαίνεται όμως σαν κοινωνία και σαν κράτος δεν μαθαίνουμε και δεν σκεφτόμαστε αφού κάτι παρόμοιο είχε συμβεί με το διπλό φονικό του Στροβόλου όταν το 15χρονο παιδί κατηγορείτο για την δολοφονία των γονιών του, με τα μέσα μαζικής ενημέρωσης να βουίζουν χωρίς να σκέφτεται κανείς την ψυχολογία του παιδιού που μόλις είχε χάσει τους γονείς του. Τα άτομα αυτά θα έπρεπε να τα προστατεύουμε και να είμαστε δίπλα τους αλλά εμείς αντιθέτως καθαρά για το  κουτσομπολιό και την περιέργεια μας, τους έχουμε κάνει στόχους. Βγάλαμε στην φόρα τα στοιχεία του δράστη χωρίς να σκεφτούμε ποιοι θα επηρεαστούν, πως και πόσο. Επικεντρωθήκαμε στο ποιος είναι αυτός και μετά στο τι έκανε. 

Να μην ξεχάσω κλείνοντας και την τραγική ειρωνεία! Πόσες φορές έχουμε ακούσει την φράση “πρόσεχε τζιαι έσσιει ξένους που πειράζουν”; Λοιπόν αποδεικνύεται προς έκπληξη πολλών πως οι εγκληματίες και οι δολοφόνοι δεν χωρίζονται σε εθνικότητες, σε θρησκείες, σε χρώμα ούτε σε κοινωνικές τάξεις και σε επαγγέλματα. Επίσης για όσους πίστευαν πως τέτοια πράγματα, όπως και άλλα πολλά, δεν συμβαίνουν στην Κύπρο, λυπάμαι που έχουν ξυπνήσει τόσο απότομα κάποια στιγμή έπρεπε όμως! Πολλά πράγματα γίνονται στην χώρα μας, απλά γίνονται κάτω απ΄ την μύτη μας ή εμείς κάνουμε τα στραβά μάτια! Ελπίζω τώρα να επιστρέψουν πολλοί στην πραγματικότητα γιατί φαίνεται πως χρόνια τώρα ζούσαν σε μια ουτοπία!

Λοιπόν, για να μην ξεχνιόμαστε Κύπρος 2019 συγχαρητήρια για άλλη μια φορά!

Πάνε μέρες που θέλω να γράψω, πώς να στο πω να βγάλω κάποια πράγματα από μέσα μου. Τελικά αποφάσισα πως αυτή η μέρα θα είναι σήμερα.  Ζούμε σε μια κοινωνία – σε ένα κόσμο όπου οι άνθρωποι , δεν είναι πλέον άνθρωποι αλλά σάρκα και οστά που περιπλανιούνται τριγύρω ψάχνοντας την χαρά , την αγάπη , την ευτυχία; Κάπως έτσι.  Η χαρά , η αγάπη και η ευτυχία δεν είναι υλικό αγαθό που θα το βρεις στις εκπτώσεις και θα είναι κομμένο ραμμένο στα μέτρα σου. Αυτά τα κυνηγάς , γίνεσαι μαχητής και όχι απαθείς. Η απάθεια –αδράνεια δεν είναι ανθρώπινη. Για μένα ανθρωπιά είναι ένα χαμόγελο, ένα καλημέρα το πρωί.. είναι συναίσθημα. Οι άνθρωποι στην δική μας εποχή φοβούνται το συναίσθημα. Γιατί; Επειδή είναι πληγωμένοι , γιατί είναι υπεράνω και πρέπει ο άλλος να κάνει το πρώτο βήμα , γιατί απλά δεν ξέρουν πώς να χειριστούν τα αισθήματα τους.   Τότε αυτά τα όντα μπορούν πραγματικά να είναι άνθρωποι και να βρουν την γαλήνη;  Ξύπνα. Βρες το θάρρος , την δύναμη και έκφρασε τα αισθήματα σου ΤΩΡΑ , πριν να είναι αργά. Ο πόνος , η μοναξιά και οι σκέψεις  που σε περιτριγυρίζουν δεν μπορούν να καλυφτούν από make up και από τις εξόδους σου. Βρες τα άτομα που τους αγαπάς, συμπαθείς , που σου λείπουν και πες τους τι νιώθεις. Βρες τα άτομα που σε πλήγωσαν / πλήγωσες και κάνε μια κουβέντα να σου περάσεις , να αδειάσεις. Κάνε το τώρα. Είναι το πιο φυσιολογικό πράγμα σε ένα άνθρωπο το συναίσθημα. Μην το φοβάσαι. Και αν κάποιος σε πλήγωσε (όπως όλους μας , πες του την τελευταία σου κουβέντα και χάρισε του το  πιο λαμπερό και αληθινό σου χαμόγελο , την δύναμη σου.  Μην κουράζεις τα πράγματα, σκέψου και κάνε το πριν να είναι πραγματικά αργά , τότε που  η κάθε σου δράση δεν θα έχει νόημα. Και κλείνω με λίγα λόγια από την αποχαιρετιστήρια επιστολή του Γκαμπριέλ Γκάρσια Μάρκες : ‘Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε γέρος είτε νέος.Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι’αυτό μην περιμένεις άλλο, κάνε το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια τελευταία τους επιθυμία. Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις συγνώμη, συγχώρεσε με, σε παρακαλώ, ευχαριστώ, κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις.’

https://www.scoopwhoop.com/

Μας έχουν «εμφυτεύσει» στο εγκέφαλο οδηγίες συμπεριφοράς αναλόγως του αν είσαι άντρας ή γυναίκα (βιολογικό φύλο).  Αυτές οι «οδηγίες» καθορίζουν το τρόπο συμπεριφοράς και λειτουργίας των φύλων στα πλαίσια της κοινωνίας, της εκπαίδευσης, της θρησκείας,  της εργασίας, των διαπροσωπικών – ερωτικών σχέσεων και σε όλους γενικότερα τους τομείς της ζωής του ατόμου. 

Ζούμε σε μια κοινωνία που

  1. Μαθαίνουμε τα μικρά παιδιά πως το χρώμα των κοριτσιών είναι το ροζ και των αγοριών το μπλε, πως τα κορίτσια παίζουν με κούκλες και τα αγόρια με όπλα, πως τα κορίτσια μπορούν να κλαίνε αλλά τα αγόρια όχι και πάει λέγοντας.
  2. Αναμένουμε από τα κορίτσια να έχουν κλίση στις τέχνες και τις ανθρωπιστικές σπουδές, ενώ από τα αγόρια στην επιστήμη και τον αθλητισμό.
  3. Απαιτούμε από τον άντρα να είναι πιο σκληρός και να μην εκφράζει τα συναισθήματα του. Ενώ από την γυναίκα να είναι πιο ευαίσθητη και εκδηλωτική όσον αφορά τα συναισθήματα της.
  4. Ζητάμε από τις κόρες μας να μας βοηθήσουν στην δουλειές του σπιτιού αλλά ούτε κατά διάνοια δεν ζητάμε από τους γιους μας να το κάνουν. Αν συμβεί κάτι τέτοιο θα είναι για απλά πράγματα όπως η τακτοποίηση του δωματίου, αφού τα άλλα είναι «δουλειά» των γυναικών.
  5. Υπάρχει διαχωρισμός  στα σχέδια που έχουν πάνω τα ρούχα των παιδιών.  Τα ρούχα κοριτσιών έχουν πάνω πριγκίπισσες ενώ των αγοριών πειρατές. Οσο αφορά τα ρούχα των μεγάλων, τα γυναικεία είναι πιο sexy και αποκαλυπτικά.

Δυσκολίες στην ενήλικη ζωή

Η γυναίκα ακόμη και σήμερα εν έτη 2018 αντιμετωπίζει προβλήματα στην επαγγελματική της ανέλιξη αφού η λεγόμενη «γυάλινη οροφή» δεν λέει να σπάσει. Τις ηγετικές – διευθυντικές θέσεις συνεχίζουν να κατέχουν άντρες και το τραγικό είναι πως στο πολιτικό κομμάτι που υπάρχει η δυνατότητα της ψήφου πάλι το ποσοστό των γυναικών – πολιτικών που εκλέγονται είναι πάρα πολύ μικρό.

Αν μια γυναίκα  προσπαθήσει να κατακτήσει μια διευθυντική θέση πρέπει να καταβάλει αρκετό κόπο αφού έχει να αντιμετωπίσει τους άντρες τους οποίους πρέπει να πείσει και να κερδίσει κυριολεκτικά και μεταφορικά. Πολλοί  θα την υποτιμήσουν και δεν θα  δώσουν καν σημασία σε αυτά που έχει να πει. Εάν τώρα καταφέρει να πάρει τη θέση πολλοί είναι αυτοί που θα την αποκαλέσουν «σκύλα», συμπεριλαμβανομένων και γυναικών, και θα σκεφτούν πως τα κατάφερε με ανήθικα μέσα.

Δεν είμαστε ακόμη έτοιμοι να δεχτούμε πως η γυναίκα «βγήκε από την κουζίνα», πως μπορεί να είναι μητέρα, σύζυγος, νοικοκυρά και επαγγελματίας. Έχουμε την εντύπωση πως μια γυναίκα με ψηλούς επαγγελματικούς στόχους είναι μια χαζή που πιστεύει πως μπορεί να πετύχει. Επίσης της ζητείται να θυσιάσει την καριέρα της για την οικογένεια της, έτσι ώστε να είναι “σωστή” σύζυγος και μητέρα.

Βέβαια και οι άντρες βασανίζονται από τις προσδοκίες που έχει από αυτούς η  κοινωνία. Όπως το γεγονός πως το πόσο πετυχημένος είναι ένας άντρας μετριέται βάση της δουλείας και του μισθού του. Αυτό έχει και ως αποτέλεσμα οι ίδιοι να νιώθουν μειονεκτικά εάν ο μισθός της γυναίκας τους είναι πιο υψηλός.

Δυστυχώς ζούμε στην κοινωνία των στερεοτύπων και των προσδοκιών που έχουν άλλοι για εμάς. Σε μια κοινωνία που δημιουργούμε στερεότυπα στα παιδικά παιχνίδια και ρούχα, εμποδίζοντας την ελευθερία έκφρασης μέχρι και στα μικρά παιδιά. Οφείλουμε όμως να σταματήσουμε να ζούμε με τους γελοίους φόβους και να τους αφήσουμε στην άκρη. Γιατί ναι, πρόκειται και για τον φόβο πολλών γονιών πως αν ο γιος τους παίξει με κούκλες, φορέσει ροζ ή ασχοληθεί με την τέχνη θα γίνει ομοφυλόφιλος και αναλόγως αν η κόρη τους παίξει με αυτοκίνητα ή θέλει να γίνει μηχανικός θα γίνει λεσβία. Αυτός ο φόβος προς το “διαφορετικό” είναι πλέον ανεπίτρεπτος ακι στη τελική τι έγινε αν κάποιος έχει διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό από αυτό που θεωρείται “φυσιολογικό”;

Μα ποιος τέλος πάντων ανακάλυψε αυτούς του γελοίους ρόλους, τα ανεκδιήγητα πρέπει; Ρόλους που δεν επιτρέπουν στους ανθρώπους να εκφράσουν αυτό που πραγματικά θέλουν και νιώθουν, αυτό που πραγματικά είναι!

Έφτασε ο καιρός να σταματήσουμε να ζούμε σε καλούπια, να αφήσουμε τους φόβους μας και να αναπτύξουμε την δημιουργικότητα μας, μακρία από στερεότυπα, πρέπει και μη!

Break Gender Stereotypes

Χρήμα, αν και  δημιουργήθηκε για να μας διευκολύνει στις αγορές και στις συναλλαγές, έχει καταλήξει να είναι μια λέξη συνώνυμη της δύναμης (δεν θα το βρεις σε κανένα λεξικό, μόνο στον ανθρώπινο εγκέφαλο). Αλλά αποτελέι και το υλικό αγαθό για το οποίο συνέβησαν και συμβαίνουν τόσοι πόλεμοι και τόσα κακά όπως ληστείες, δολοφονίες, πείνα, φτώχια, τζόγος και άλλα πολλά. Τι φταίει; Φυσικά οι άνθρωποι και ο τρόπος που χειριζόμαστε το χρήμα. Το βλέπουμε σαν το υπέρτατο αγαθό και έχει γίνει πλέον αυτοσκοπός. Για το χρήμα ισοπεδώνουμε τα πάντα και τους πάντες!

Καταλαβαίνω πως ζούμε σε μια καπιταλιστική κοινωνία που βασικός στόχος είναι το κέρδος, αλλά αυτό δεν σημαίνει για παράδειγμα πως κάποιος έχει το δικαίωμα να χτίζει σε προστατευόμενες περιοχές μόνο και μόνο γιατί έχει χρήματα. Κάτι τέτοιο είναι απλά απαράδεκτο, αφού είναι και αυτός πολίτης όπως όλοι οι άλλοι με τα ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις, και αφού είμαστε όλοι ίσοι και καλά απέναντι στον νόμο οφείλει να σέβεται ορισμένα πράγματα. Το γεγονός πως είναι πλούσιος είναι εντελώς άλλο κεφάλαιο.

Ανεπίτρεπτο είναι επίσης να υπάρχουν  συνάνθρωποι μας που πεινούν, που δεν έχουν να φάνε και να πιούν νερό, που δεν έχουν τα βασικά  και ζουν σε άθλιες συνθήκες και μιλώ και για εντός χώρας αλλά και για εκτός. Ενώ την ίδια στιγμή υπάρχουν άνθρωποι που καίνε στην κυριολεξία τα λεφτά τους απλά και μόνο για να κάνουν επίδειξη του πλούτου τους. Έχουμε ξεχάσει πως είναι να είμαστε άνθρωποι και είναι εντελώς παραμύθι πως το χρήμα μας έχει κυριεύσει, απλά έχουμε μάθει να ρίχνουμε ο φταίξιμο αλλού και να είμαστε πάντα το θύμα. Η αλήθεια είναι πως εμείς το χειριζόμαστε με αυτό τον τρόπο και δεν έχουμε καμία διάθεση να το χειριστούμε αλλιώς.

Δεν λέω το να έχεις χρήματα είναι σε ένα βαθμό ευτυχία, αφού μπορείς να ζήσεις μια άνετη ζωή, να έχεις ό,τι θέλεις χωρίς να ανησυχείς για το οικονομικό κομμάτι. Στην κοινωνία που ζούμε όμως,  όλα τα μετρούμε και τα αποφασίζουμε με βάση το χρήμα. Όπως το τι επάγγελμα θα ακολουθήσουμε, οι περισσότεροι δεν ακολουθούμε το επάγγελμα που θέλουμε και αγαπάμε  γιατί έχει χαμηλό εισόδημα. Έτσι προτιμούμε να ζήσουμε μια ζωή κάνοντας κάτι που δεν μας γεμίζει  με σκοπό να πληρωνόμαστε περισσότερα χρήματα. Βέβαια όσο περισσότερα είναι αυτά τα χρήματα τόσο πιο επιτυχημένοι ως άνθρωποι θεωρούμαστε (τραγικό το ξέρω)!

Όπως και να ‘χει αυτό που πρέπει να αλλάξουμε είναι τη στάση μας προς το χρήμα. Δεν είναι το χρήμα από μόνο του καλό ή κακό είναι ο τρόπος που εμείς το χρησιμοποιούμε καλό ή κακός. Πρέπει να καταλάβουμε πως φεύγοντας από αυτή τη ζωή δεν θα πάρουμε τίποτα μαζί μας και το μόνο που θα αφήσουμε πίσω είναι τα αποτελέσματα των πράξεων μας. Το βασικότερο λοιπόν,  είναι να γίνουμε πάλι άνθρωποι, να θυμηθούμε πως είναι να νοιαζόμαστε, να μοιραζόμαστε και να σεβόμαστε!

Τα τραγούδια είναι ένας τρόπος να εκφράσουμε τα συναισθήματα μας, να διασκεδάσουμε και να χορέψουμε. Μερικά τραγούδια όμως με τους στίχους τους και σε συνδυασμό με το video clip τους στέλνουν ένα μήνυμα στον κόσμο.

Αυτά τα τραγούδια λοιπόν, αγγίζουν περισσότερο την καρδιά μας  και είναι πραγματικά ένας ξεχωριστός τρόπος να θίξει κανείς ένα κοινωνικό ή οποιοδήποτε άλλο θέμα και να κάνει τον κόσμο να δώσει σημασία στο τι έχει να πει. Έτσι εμείς σας έχουμε  βρει μερικά από αυτά τα τραγούδια.

Πάμε να δούμε !

“Unbreakable”: πόσο δύσκολο είναι να μην  μπορεί κανείς να σπάσει την ψυχολογία σου; Πολύ! Ειδικά για τα θύματα bullying αυτό είναι σχεδόν ακατόρθωτο, και πως να μην είναι αφού έχουν συνεχώς κάποιον που τους ρίχνει ψυχολογικά.  Το τραγούδι αυτό μας βάζει από την μεριά του θύματος και μας δίνει μια γεύση από το τι σκέφτεται και πως νιώθει. Μας εξηγά πως το θύμα προσπαθεί να σταθεί στα πόδια του και να αφήσει πίσω του όλον αυτό τον ψυχολογικό πόλεμο και πως από την άλλη ο θύτης με την συμπεριφορά και τις πράξεις του τον/την “ρίχνει κάτω”. Μας αφήνει όμως με μια αισιόδοξη σκέψη και μια δυναμικότητα, “No more Now I’m unbreakable”!

Ένα τραγούδι συνοδευόμενο από ένα πολύ όμορφο video clip γεμάτο μήνυμα. Μας δίχνει στην κυριολεξία το πόσο μπορούν να πονέσουν οι λέξεις! Αυτές που λέμε καμιά φορά χωρίς να σκεφτούμε το αντίκτυπο που μπορεί να έχουν στην ψυχολογία του άλλου, μπορούν να τον πονέσουν σαν σφαίρες! Έτσι την επόμενη φορά, που θα τσακωθείς με κάποιον φίλο/η, σύντροφο ή άλλο πρόσωπο σκέψου διπλά και τριπλά πριν μιλήσεις, γιατί ναι μπορεί να πεις κάτι πάνω στα νεύρα και το θυμό σου. Α… και να ξέρεις, δύο πράγματα δεν μπορούμε να πάρουμε πίσω σ’ αυτή τη ζωή τον χρόνο και τις λέξεις που λέμε, οι οποίες έχουν τη δύναμη να πληγώσουν και πολύ μάλιστα!

“Take Me To Church” ένα τραγούδι με νόημα και πολύ δυνατό μήνυμα, στίχο και video clip. Το θέμα του οι ομοφοβικές αντιδράσεις όσο αφορά την σχέση δύο αντρών, όπως και η θέση της Καθολικής Εκκλησίας και γενικότερα της Εκκλησίας,  η οποία  όχι μόνο είναι κατά της ομοφυλοφιλίας (φυσικά), αλλά καταδικάζει και την σεξουαλική πράξη είτε μεταξύ ετερόφυλων, είτε ομοφυλόφυλων ζευγαριών, ως μια πράξη αμαρτίας. Το τραγούδι λοιπόν με πολύ εύστοχο και καυστικό τρόπο θήγει το θέμα αυτό, του πόσο η Εκκλησία έχει εισβάλει στις ζωές των ανθρώπων και προσπαθεί να τις ελέγξει ακόμη και σε ένα τόσο προσωπικό κομμάτι της ζωής τους, όπως είναι το σεξουαλικό.

Aγαπάμε την Pink γιατί είναι μια τραγουδίστρια η οποία ερμηνεύει και γράφει τραγούδια με κοινωνικό νόημα. Το τραγούδι της  “Perfect” αναφέρεται σε άτομα που υποφέρουν από κατάθλιψη και όλα τα συναφή (άγχος, αίσθημα αποξένωσης, τροφικές διαταραχές κ.λπ.). Έτσι με το τραγούδι αυτό προτρέπει τα άτομα αυτά κυρίως,  αλλά και όλους μας να αποδεχτούμε τον εαυτό μας με όλα του τα ψεγάδια, με όλα τα ελαττώματα μας γιατί είμαστε όλοι “Fucking Perfect” με τον δικό μας τρόπο!

Το τραγούδι αυτό αναφέρεται σε όλο τον γυναικείο πληθυσμό.  Το θέμα που πραγματεύεται είναι η γυναικεία ομορφία και το γεγονός πως οι γυναίκες νιώθουμε υποχρέωμένες να είμαστε συνεχώς στην τρίχα, να δείχνουμε όμορφες και sexy και να κρύβουμε τις ατέλειες μας, ώστε να ανταπεξέλθουμε στις προσδοκίες της κοινωνίας. Η αλήθεια όμως είναι πως δεν χρειάζεται να βάζουμε τον εαυτό μας σε όλη αυτή την διαδικασία. Η κάθεμια είναι μοναδική και όμορφη όπως ακριβώς είναι. Υπάρχει μια τεράστια διαφορά ανάμεσα στο να  κάνεις κάτι γιατί νιώθεις εσύ όμορφα και άνετα, και στο να το κάνεις για να γίνεις αρεστή και αποδεχτή από τους άλλους. Make up or not be proud about yourself and fall in love with the person in the mirror!

«Η παγκοσμιοποίηση είναι ο τρόπος που βιώνουμε το σήμερα» (A.Giddens). Με βάση κυρίως αυτή την πρόταση θα αναλύσω πιο συγκεκριμένα το πώς βιώνω την παγκοσμιοποίηση μέσα από την δική μου εμπειρία και καθημερινότητα στην Κύπρο.

Ως νέα της Κύπρου έχω παρατηρήσει ότι η δική μου η γενιά των 90΄έχει γίνει ταυτόσημη και πολύ λίγα άτομα διαφέρουν. Αναφέρομαι συγκεκριμένα τώρα στη μόδα κυρίως όπου λόγω της παγκόσμιας σύνδεσης  μεταφέρεται από την μια χώρα στην άλλη και αποβάλλεται ο όρος «μοναδικός»  .

Πρώτα, οι άνδρες έχουν όλοι γένια, φοράνε όλοι τα ίδια χρώματα και έχουν τα ίδια κουρέματα. Οι περισσότεροι ξαφνικά πάνε γυμναστήριο και προσέχουν την διατροφή τους γιατί απλά ακόμα και αυτό είναι στη μόδα.  Μόνο όταν σου μιλήσουν θα καταλάβεις ότι είναι διαφορετικά άτομα .Το ίδιο ισχύει και για τις γυναίκες. Ακολουθούν τις ίδιες τάσεις στα μαλλιά , στα ρούχα ( συνηθισμένο χακί σακάκι και παπούτσια γνωστής παγκόσμιας βιομηχανίας-> με την οικονομία αυτών των παγκόσμιων βιομηχανιών να εκτοξεύεται ) και γενικότερα στην εξωτερική τους εμφάνιση. Έχουν τις ίδιες πόζες στις φωτογραφίες και προσπαθούν να μιμηθούν ότι καλύτερο και νέο έχει εμφανιστεί στην « σόου- μπίζ » και στα «social media» .

Μέσω της παγκόσμιας σύνδεσης δηλαδή , ο κόσμος ήρθε πιο κοντά και έχει εδραιωθεί το διαδίκτυο. Με όλα αυτά τα «είδωλα» και γενικότερα τους διάσημους αλλά και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης  τα άτομα τείνουν να καταναλώνουν ακόμη πιο πολύ (υλικά αγαθά και υπηρεσίες)  από ότι κατανάλωναν πριν. Ένα επίκαιρο θέμα είναι η τάση των Kardashians , των αδερφών που τάραξαν τα μέσα δικτύωσης αλλά και τη ζωή μας. Κάθε μέρα κάνουν διαφήμιση  τις« πολύτιμες »  και «πολυτάραχες» τους στιγμές αλλά και τα υλικά τους αγαθά που πολλές προσπαθούν να μιμηθούν και φυσικά όλο αυτό γίνεται μέσο διαδικτύου και διάφορων «applications» που έχουν όλοι στα «smart phones» τους. Έτσι , ότι είναι στη μόδα και στην επικαιρότητα ΠΡΕΠΕΙ να το πάρω, να το κάνω και εγώ για να είμαι ένα μαζί τους , να μην διαφέρω και έτσι  γίνομαι ένα με το σύνολο – έχω πρόσβαση σε όλα μέσω της παγκοσμιοποίησης  . Με λίγα λόγια , ο βομβαρδισμός των διαφημίσεων από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχει συμβάλλει στην υπερκατανάλωση αφού πιστεύουν ότι με τα τάδε προϊόντα η ζωή τους θα είναι καλύτερη και πιο εύκολη .

Στην πραγματικότητα όμως τα άτομα είναι απλά ένα αντίγραφο άλλων ατόμων και έτσι χάνουν τον δικό τους και μοναδικό τους χαρακτήρα και δεν διαφέρουν για άλλη μια φορά στο πλήθος!