Search

Tag Archives: #selfrespect

Φυσικά και όχι. Αρνείσαι να ζήσεις μια νέα αλλαγή και απλά έχεις βολευτεί στα δεδομένα που ξέρεις να χειρίζεσαι.

Έρχετε όμως η φάση ή η ημέρα όπως θέλεις θέσε το.. που κάποια πράγματα τελειώνουν. Σχέσεις φιλικές και ερωτικές, επαγγελματικές, οικογενειακές. Δεν θα μείνουν όλοι για πάντα δίπλα μας και όπως εμείς τους θέλουμε.

Μεγαλώνουμε και οι ανάγκες μας διαφοροποιούνται. Ξέρουμε τι θέλουμε, ξέρουμε τι αντέχουμε και μέχρι πόσο μπορούμε μια κατάσταση. Γιατί να μείνεις σε κάτι που δεν σε κάνει ευτυχισμένο/η πλέον; Επειδή απλά φοβάσαι να μετακινηθείς από τη θέση σου; Εεε και;

Είναι καλύτερο για εμάς τα ανθρώπινα όντα να παραμένουμε σταθεροί και στάσιμοι σε αυτά που μάθαμε και συνηθίσαμε γιατί απλά φοβόμαστε να δούμε παρακάτω. Ετσί καταπιεζόμαστε σε καταστάσεις και στην τελική σε κάποια φάση θα σπάσουμε και θα τα κάνουμε όλα “ρόμπα”. Δεν υπάρχει λόγος να φτάσετε όμως σε έτσι σημείο.

Πώς να το πετύχετε;

Πολύ απλά να είσαστε ειλικρινείς με τον εαυτό σας. Μόνο έτσι. Όταν είσαι ειλικρινείς με τον εαυτό σου και ξέρεις τι σε ενοχλεί και τι αντέχεις δεν θα υπάρξουν παρεξηγήσεις και περίεργες καταστάσεις. Απλά να είσαι το ίδιο ειλικρινείς και με τους άλλους. Δεν είμαστε όλοι το ίδιο ούτε θα έπρεπε να είμαστε, αυτή είναι η ομορφιά μας. Έτσι μαθαίνουμε ο ένας από τον άλλο και δημιουργούμε σχέσεις στη ζωή μας.Όπως σεβόμαστε τον εαυτό μας έτσι πρέπει να σεβόμαστε και τον άλλο απέναντι μας. Να είμαστε αληθινοί με εμάς και να το μοιραζόμαστε με τους άλλους. Να περνούμε διάφορα μαζί με τα άτομα γύρω μας αλλά σε σημείο που εμείς παραμένουμε χαρούμενοι και θετικοί.

Μην φοβάστε την άλλαγη είναι μόνο για καλό. Μην φοβάστε τη ζωή και να την ζείτε γιατί όλα αυτά είναι μέσα στη ζωή και η ζωή όπως και εμείς συνεχιζεί και πηγαίνει μπροστά. Δεν υπάρχει λόγος να μένουμε στάσιμοι και να μην προχωρούμε επειδή απλά φοβόμαστε να πληγωθούμε ή να χαρούμε.

Οι σκέψεις δικές σας.

Έρχονται πάντα και με διάφορους τρόπους διάφορες φάσεις στη ζωή μας που πρέπει να επιλέξουμε εμάς- τον εαυτό μας ή τους άλλους.

Παν μέτρο άριστον. Όλα πρέπει να γίνονται και είναι καλό να γίνονται με μέτρο στη ζωή μας. Δεν πρέπει με τίποτα να ξεχνάμε τους εαυτούς μας, την φροντίδα του εαυτού μας και τη ψυχική μας γαλήνη. Δεν πρέπει επίσης να ξεχνάμε την ειλικρίνεια που έχουμε με τον εαυτό μας. Χωρίς αυτά κυριαρχεί το χάος εσωτερικά-ψυχή αλλά και εξωτερικά – το σώμα μας.

Καλό είναι να τα βλέπουμε όλα αυτά και μετά να δούμε τους άλλους και πλέον δεν θα είναι κάτι που πρέπει ούτε κάποια αγκαρία αλλά ούτε και υποχρέωση. Θα είναι μέσα στη καθημερινότητα μας.

Όσο εμείς νιώθουμε καλά με αυτά που κάνουμε στη ζωή μας είτε είναι δημόσια είτε είναι ιδιωτικά τότε μόνο θα έχουμε ευτυχία και γαλήνη γύρω μας και θα μπορούμε απλόχερα να τη χαρίσουμε και στους άλλους χωρίς καμιά πίεση.

Βρείτε ποιος είστε, αγαπήστε τον και κρατήστε τον όσο το δυνατό χαρούμενο, υγειή και ονειροπόλο. Μετά έρχονται και τα άλλα που είναι ο περίγυρος μας… που όταν λάμπουμε εμείς θα λάμπουν και αυτοί.

Οι σκέψεις δικές σας.

Γράφει η Λένη Γαρδενά

Όταν δεν κοιτάει κανείς, επιλέγω να σηκώσω το χέρι και να μιλήσω για το ερώτημα που τέθηκε στην τάξη από την καθηγήτρια των Νέων Ελληνικών όσο αφορά για τον ρατσισμό. Να μιλήσω με θάρρος, με περηφάνια ότι ξέρω, με ευφράδεια λόγου για να τιμήσω τα άτομα που έζησαν αυτή την κατάσταση, με ενσυναίσθηση για να παρασύρω και τους γύρω μου στο κλίμα και να τους αγγίξω.

Όταν δεν κοιτάει κανείς, επιλέγω να αυτοσχεδιάσω στον αυτοσχεδιασμό που μας δόθηκε να κάνουμε στην σκηνή, να βγάλω την ενέργεια που μου φώναζε από μέσα μου και όχι αυτό που νόμιζα ότι οι άλλοι θέλουν να δουν. Ή μάλλον καλύτερα να μην έκανα κάτι που θα τράβαγε την προσοχή, να μην ρεζιλευτώ.

Όταν δεν κοιτάει κανείς, με εμπιστεύομαι χωρίς δεύτερες σκέψεις, δεν με φοβάμαι, δεν φοβάμαι να περπατήσω με τον τρόπο που με βολεύει, δεν φοβάμαι να αμφισβητήσω αυτό που ακούω, δε αγχώνομαι να αρνηθώ κάτι που δεν μου αρέσει, δεν νιώθω τύψεις να με υπερασπιστώ ή να φοβάμαι.

Όταν δεν κοιτάει κανείς, απαντάω χωρίς δισταγμό σε κάθε τι το οποίο προσβάλει τον λόγο μου, την ύπαρξη μου.

Όταν δεν κοιτάει κανείς, φωνάζω, φωνάζω τόσο δυνατά μέχρι που χάνω την φωνή μου, ουρλιάζω, βγάζω από μέσα μου κάθε τι καταπιεσμένο, κάθε τι που κρατάει τα πόδια, τα χέρια, το στόμα αλυσοδεμένα.

Όταν δεν κοιτάει κανείς, σταματάω να έχω τον ρόλο του παρατηρητή, του ουδέτερου, του σιωπηλού, του μη θελημένα ευγενικού τύπου απλά για να αφήσει χώρο για τους άλλους, απλά για να μην προκαλέσει, απλά για να μην αντιμετωπίσει τον πιο μεγάλο του φόβο, να κάθετε στην απέναντι όχθη μόνος, απομονωμένος από τους άλλους απέναντι, τους δυνατούς, τους σωστούς, τους θαρραλέους.

Όταν δεν κοιτάει κανείς, επιλέγω να καθίσω αναπαυτικά, χωρίς να σκεφτώ τι είναι πιο ευγενικό, επιλέγω να γελάσω δυνατά, επιλέγω να βάλω δυνατά την μουσική, επιλέγω να μιλήσω δυνατά με στητό το κορμί, με τρανταχτή φωνή, με δύναμη, επιλέγω να νιώσω το εγώ, επιλέγω να είμαι εγώ.

Όταν δεν κοιτάει κανείς, μπορώ να είμαι και ο θελημένα μελαγχολικός τύπος που απλά βαριέται σήμερα, χωρίς να αγχώνεται μήπως και χαλάσει κάποιου την μέρα, χωρίς να δημιουργεί προκαταλήψεις πως οι άλλοι θα τον ταπελώσουν έτσι, χωρίς να σκέφτεται απολύτως τίποτα.

Όταν δεν κοιτάει κανείς, απλά δεν φέρω καμία ευθύνη για το πως συμπεριφέρομαι, δεν δεσμεύομαι με την κατάσταση που φοβάμαι ότι θα προκαλέσω για το τι απόψεις έχω, για το ποιος είμαι, τι σκοπό έχω, για τον λόγο ύπαρξης μου. Απλά κινούμαι, απλά μιλάω, απλά αυτά κι αυτά.

Όταν δεν κοιτάει κανείς, δεν σκέφτομαι για αυτούς.

” Όταν δεν κοιτάει κανείς” σκέτη ανακούφιση.

Το να αγαπάς τον εαυτό σου και να τον αποδέχεσαι με όλα του τα ελαττώματα είναι πολύ μεγάλη υπόθεση.  Δεν λέω πως είναι εύκολο, θέλει πολλή δουλειά και προσπάθεια, αλλά μόνο όταν τα  καταφέρεις,  καταλαβαίνεις πόσο σημαντικό είναι, πόση μεγάλη σημασία έχει για σένα αλλά και πως επηρεάζει τις σχέσεις σου με τους γύρω σου.

Σκέψου μόνο πόσες φορές έχεις συγκρίνει τον εαυτό σου με κάποιον άλλον/η, πόσες φορές έχεις νιώσει πως δεν είσαι αρκετά καλός/η και πόσες φορές έχεις «χαθεί» σε σημείο που να νιώθεις εκείνο το απέραντο κενό που να μην θες να βλέπεις άνθρωπο. Άπειρες! Όλοι μας  έχουμε περάσει αυτά τα στάδια παν πολλές φορές. Διερωτήθηκες  ποτέ όμως γιατί οι πλείστοι τα περνάμε αυτά;  Η λύση είναι μπροστά σου και είσαι εσύ, εγώ, όλοι μας! Το  μόνο που έχεις να κάνεις είναι να αφιερώσεις χρόνο σε σένα για σένα, ώστε να σε γνωρίσεις  χωρίς αυτό να σημαίνει πως θα εξαφανιστείς από προσώπου γης. Ναι λοιπόν, συζήτα με τον εαυτό σου, κάνε αυτό που σκέφτεσαι και πιστεύεις πως χρειάζεσαι, πήγαινε εκείνο το ταξίδι που θέλεις  εδώ και χρόνια να κάνεις αλλά διστάζεις γιατί βρίσκεις συνεχώς δικαιολογίες, δοκίμασε νέα πράγματα πέρα από το comfort zone σου.  Άρπαξε κάθε ευκαιρία που εμφανίζεται στον δρόμο, άδραξε την κάθε μέρα και ρίσκαρε!  Μην δειλιάσεις ούτε στιγμή και μην φοβηθείς να  πιέσεις  τον εαυτό σου γιατί αν δεν το κάνεις εσύ δεν θα το κάνει κανένας  για σένα.  Μόνο τότε θα καταλάβεις ποια είναι τα όρια σου και πόσο δυνατός/τη είσαι. Θα κάνεις λάθη, αλλά είναι και αυτά στη ζωή και αποτελούν το καλύτερο μάθημα για να ανακαλύψεις τα όρια, τις αντοχές σου όπως και το τι θες από τη ζωή σου. Αποδέξου κάθε σου ατέλεια και αν θες να αλλάξεις κάτι να το κάνεις γιατί πραγματικά το θες και όχι γιατί είναι κάτι που σου επιβάλλει η κοινωνία. Χάραξε τον δικό σου δρόμο, αν και ξέρω  είναι δύσκολο ειδικά σε ένα κόσμο γεμάτο στερεότυπα, προκαταλήψεις  και υψηλές προσδοκίες, σε ένα κόσμο που προσκυνά το έξω και αδιαφορεί για το μέσα. Εσύ όμως κυνήγα το αληθινό και το ουσιαστικό. Το να σε αγαπάς λοιπόν, δεν είναι εγωιστικό, εγωιστικό είναι να ζητάς από τους άλλους να σε αγαπήσουν γιατί εσύ αδυνατείς να το κάνεις για τον εαυτό σου.  Να σε αγαπάς είναι υγεία, αποτελεί το βασικό βήμα προς την αυτοπραγμάτωση και σου δίνει την ικανότητα να αγαπάς και το προνόμιο να σε αγαπούν γιατί είσαι εσύ!