Search

Tag Archives: #self

Έρχονται πάντα και με διάφορους τρόπους διάφορες φάσεις στη ζωή μας που πρέπει να επιλέξουμε εμάς- τον εαυτό μας ή τους άλλους.

Παν μέτρο άριστον. Όλα πρέπει να γίνονται και είναι καλό να γίνονται με μέτρο στη ζωή μας. Δεν πρέπει με τίποτα να ξεχνάμε τους εαυτούς μας, την φροντίδα του εαυτού μας και τη ψυχική μας γαλήνη. Δεν πρέπει επίσης να ξεχνάμε την ειλικρίνεια που έχουμε με τον εαυτό μας. Χωρίς αυτά κυριαρχεί το χάος εσωτερικά-ψυχή αλλά και εξωτερικά – το σώμα μας.

Καλό είναι να τα βλέπουμε όλα αυτά και μετά να δούμε τους άλλους και πλέον δεν θα είναι κάτι που πρέπει ούτε κάποια αγκαρία αλλά ούτε και υποχρέωση. Θα είναι μέσα στη καθημερινότητα μας.

Όσο εμείς νιώθουμε καλά με αυτά που κάνουμε στη ζωή μας είτε είναι δημόσια είτε είναι ιδιωτικά τότε μόνο θα έχουμε ευτυχία και γαλήνη γύρω μας και θα μπορούμε απλόχερα να τη χαρίσουμε και στους άλλους χωρίς καμιά πίεση.

Βρείτε ποιος είστε, αγαπήστε τον και κρατήστε τον όσο το δυνατό χαρούμενο, υγειή και ονειροπόλο. Μετά έρχονται και τα άλλα που είναι ο περίγυρος μας… που όταν λάμπουμε εμείς θα λάμπουν και αυτοί.

Οι σκέψεις δικές σας.

Δεν είμαστε το ίδιο και δεν πρόκειται ποτέ να είμαστε το ίδιο με μια άλλη ανθρώπινη ύπαρξη. Όσο και να το παλέψουμε όσο και να το θέλουμε πάντα θα έχουμε ορατά η αόρατα εμποδία που θα μας αποτρέπουν από τον αρχικό μας σκοπό.. να μοιάσουμε κάποιου.

Αφού αυτό δεν μπορεί να γίνει σε επίπεδο 100% επιλέγουμε εμείς οι ίδιοι διάφορα άτομα και τα εντάσουμε στον κοινωνικό μας περιβάλλον. Δημιουργούμε ομάδες ή εντασσόμαστε σε ομάδες. Οι ομάδες υπάρχουν για υποστήριξη. Αποκλείουν το αίσθημα της μοναξιάς και της κοινωνικής περιθωριοποίησης και του κοινωνικού αποκλεισμού. Ανήκουμε σε μια ομάδας και νιώθουμε καλά. Δεν φοβόμαστε και μεγαλώνουμε και αναπτυσσόμαστε σε αυτή την ομάδα και μοιραζόμαστε σκέψεις, εμπειρίες και πολλά άλλα μεταξύ μας.

Οι ομάδες δεν είναι όμως πάντα σταθερές όπως και εμείς. Κάθε χρόνο, κάθε μήνα και κάθε μέρα αλλάζουμε το ίδιο και οι ανάγκες μας. Δεν είμαστε οι ίδιοι, ανακαλύψαμε κάτι για άλλο για εμάς και θέλουμε να το εξερευνήσουμε.. θέλουμε κάτι άλλο που η δική μας ομάδα ή κοινωνικός περίγυρος ( όπως θέλετε πείτε το) δεν μπορεί να μας το καλύψει.

Τότε επειχηρούμε να επεκτήνουμε τα δίκτυα μας και να ενταχθούμε και σε άλλες ομάδες μέχρι να φτάσουμε εκεί που εμείς θέλουμε. Εντασσόμαστε και σε άλλες ομάδες και σε άλλες. Εγκαταλείπουμε κάποιες και γινόμαστε μέλη σε άλλες. Μέχρι να νιώσουμε εμείς καλά.

Σε όλη αυτή την πορεία της ζωής μας όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε τον ευατό μας, την διαφορετικότητα μας και την υπόσταση που έχουμε σαν άτομα. Όσα κοινά και να έχουμε με άτομα- ομάδες γύρω μας ποτέ δεν θα είμαστε ίσοι. Και αυτό είναι πολύ καλό. Μόνο έτσι μαθαίνει ο ένας από τον άλλο και αρχίζει και λειτουργεί ευνοικά η αντικειμενικότητα.

Παρόλα αυτά ίσως υπάρξουν φάσεις στη ζωή μας όπου κάποια άτομα θα σταθούν εμπόδιο ή μπορεί εμείς οι ίδιοι να σταθούμε εμπόδιο στον εαυτό μας και να μην ανακαλύψουμε την δική μας- μοναδική αλήθεια! Μπορεί να είναι μια δύσκολη περίοδος ή μια περίοδος αλλαγών αλλά… όλα γίνονται για κάποιο λόγο και με κάποιο αόρατο τρόπο είμαστε όλοι συνδεδεμένοι μεταξύ μας.

Μόνο καλό θα είναι να ξεπεραστούν αυτά τα εμπόδια και να προχωρήσουμε μπροστά. Να σεβαστούμε, να αγαπήσουμε και να εκτιμήσουμε τον εαυτό μας. Τότε θα μας εκτιμήσουν και οι γύρω μας. Και αν δεν μας εκτιμήσουν η πόρτα είναι ορθάνοικτη για να φύγουν και εμείς να προχωρήσουμε. Όποιος μας αγαπά, μας νοιάζεται και θέλει το καλό μας θα μείνει μαζί μας στο ταξίδι (ίσως με λίγες διακοπές!) και θα το απολαύσει όσο και εμείς.. και θα δούμε που θα μας οδηγήσει.

Αυτή είναι η μαγεία της ζωής. Το άγνωστο και η πιθανή εξερεύνηση του.

Οι σκέψεις δικές σας.

Τι είναι η προσωπική ζωή; Ξέρουμε την έννοια ή όχι; Προσωπική ζωή είναι ο χρόνος που διαθέτουμε για εμάς. Εμείς μόνοι μας ή εμείς με κάποιους άλλους.

Εμείς μόνοι μας. Ο χρόνος που διαθέτουμε για τον εαυτό μας και μόνο. Είναι ο χρόνος που όλοι χρειαζόμαστε λίγο ή πολύ. Μέσα σε αυτό το χρόνο μπορούμε να δούμε την αγαπημένη μας ταινία, να πάμε γυμναστήριο ή ένα σπα ρε φίλε, να πάμε μια βόλτα χωρίς προορισμό, να κάτσουμε σπίτι σε πλήρη αποσύνθεση ή απλά να είμαστε σε ένα χώρο ήσυχο ή όχι με τον εαυτό μας και μόνο. Γιατί χρειαζόμαστε αυτό το χρόνο; Για να επανερχόμαστε στη ηρεμία μας κυρίως τη ψυχική. Είναι πολύ σημαντική η ψυχική ηρεμία. Όσο μεγαλώνουμε και αυξάνονται οι υποχρεώσεις μας και οι προτεραιότητες μας δυστυχώς δεν μας αφήνουν να δούμε το πόσο ανάγκη έχουμε αυτή την ηρεμία. Μετά από μια δύσκολη βδομάδα ή και μήνα έρχεται η στιγμή που νιώθουμε τόσο μεγάλο το κενό μέσα μας , νιώθουμε κουρασμένοι και δεν μπορούμε να αποδώσουμε σε οτιδήποτε μας απασχολεί. Εκεί ακριβώς χρειαζόμαστε αυτό το χρόνο. Χρειαζόμαστε να απομακρυνθούμε για λίγο από τα κοσμικά και  τα διάφορα της ζωής και να απολαύσουμε αυτό το χρόνο όπως εμείς θέλουμε χωρίς παρεμβολές. Μην αφήνεται κανένα να μπαίνει εμπόδιο σε αυτό το χρόνο και να σας αποσπά τη προσοχή. Εξηγήστε πρώτα στον εαυτό σας και μετά στους αγαπημένους σας ότι χρειάζεστε αυτό το χρόνο και όλα θα είναι μια χαρά. Αν δεν το καταλαβαίνουν δεν πειράζει, θα δουν το αποτέλεσμα της ηρεμίας σας αργότερα.

Εμείς με κάποιους άλλους. Ίσως η πιο ζόρικη φάση της προσωπικής ζωής. Είναι οι φάσεις όπου πρέπει να επιλέξεις πως και με ποιους θα μοιραστείς αυτό το προσωπικό χρόνο ή ένα κομμάτι της προσωπικής σας ζωής. Δεν σημαίνει ότι αυτό το προσωπικό χρόνο θα το μοιράζεσαι πάντα με τα ίδια άτομα είτε αυτά είναι η οικογένεια σου, οι φίλοι σου και η σχέση σου. Το ξέρω είναι πολλά για να διαχειριστείς και μερικές φορές μπορεί να σε πιάνει πανικός και να μην ξέρεις ποιον να  διαλέξεις. Νιώθεις μια πίεση γιατί θέλεις να είναι όλοι ευχαριστημένοι και χάνεις τη μπάλα, χάνεις την ελευθερία της ήρεμης επιλογής και σιγά σιγά τον εαυτό σου. Πάρε μια ανάσα και απόλαυσε την ελευθερία σου. Αν τα άτομα που περιτριγυρίζεσαι όντος σε ξέρουν και σε εκτιμούν δεν θα παρεξηγήσουν αν αξιοποιήσεις τον ελεύθερο σου χρόνο με αυτούς ή με την σχέση σου ή την οικογένεια σου. Είσαι εσύ τώρα και η προσωπική σου ζωή που απαρτίζετε από εσένα κυρίως και τα άτομα που διάλεξες να έχεις κοντά σου. Όλοι είναι σημαντικοί για εσένα και τους νοιάζεσαι εννοείτε αλλά δεν μπορείς να είσαι πάντα εκεί. Θα έχεις και άλλα πράγματα να κάνεις υποχρεώσεις και μη. Ηρέμησε και απόλαυσε τις στιγμές που είσαι με εκείνα τα άτομα και τους χαρίζεις εσένα με όλα τα χαρακτηριστικά σου και το χρόνο που μπορείς να δώσεις. Ξεκαθάρισε τις προτεραιότητες σου και το χρόνο που μπορείς να διαθέσεις στο καθένα και ελπίζω να καταλάβουν γιατί η ειλικρίνεια σου θα είναι ότι πιο πολύτιμο τους έδωσες. Διαχώρισε το χρόνο σου και όλοι θα είναι ευχαριστημένοι και πιο πολύ εσύ.

Για να δούμε. Οι σκέψεις δικές σας.

Γράφει η Λένη Γαρδενά

Όταν δεν κοιτάει κανείς, επιλέγω να σηκώσω το χέρι και να μιλήσω για το ερώτημα που τέθηκε στην τάξη από την καθηγήτρια των Νέων Ελληνικών όσο αφορά για τον ρατσισμό. Να μιλήσω με θάρρος, με περηφάνια ότι ξέρω, με ευφράδεια λόγου για να τιμήσω τα άτομα που έζησαν αυτή την κατάσταση, με ενσυναίσθηση για να παρασύρω και τους γύρω μου στο κλίμα και να τους αγγίξω.

Όταν δεν κοιτάει κανείς, επιλέγω να αυτοσχεδιάσω στον αυτοσχεδιασμό που μας δόθηκε να κάνουμε στην σκηνή, να βγάλω την ενέργεια που μου φώναζε από μέσα μου και όχι αυτό που νόμιζα ότι οι άλλοι θέλουν να δουν. Ή μάλλον καλύτερα να μην έκανα κάτι που θα τράβαγε την προσοχή, να μην ρεζιλευτώ.

Όταν δεν κοιτάει κανείς, με εμπιστεύομαι χωρίς δεύτερες σκέψεις, δεν με φοβάμαι, δεν φοβάμαι να περπατήσω με τον τρόπο που με βολεύει, δεν φοβάμαι να αμφισβητήσω αυτό που ακούω, δε αγχώνομαι να αρνηθώ κάτι που δεν μου αρέσει, δεν νιώθω τύψεις να με υπερασπιστώ ή να φοβάμαι.

Όταν δεν κοιτάει κανείς, απαντάω χωρίς δισταγμό σε κάθε τι το οποίο προσβάλει τον λόγο μου, την ύπαρξη μου.

Όταν δεν κοιτάει κανείς, φωνάζω, φωνάζω τόσο δυνατά μέχρι που χάνω την φωνή μου, ουρλιάζω, βγάζω από μέσα μου κάθε τι καταπιεσμένο, κάθε τι που κρατάει τα πόδια, τα χέρια, το στόμα αλυσοδεμένα.

Όταν δεν κοιτάει κανείς, σταματάω να έχω τον ρόλο του παρατηρητή, του ουδέτερου, του σιωπηλού, του μη θελημένα ευγενικού τύπου απλά για να αφήσει χώρο για τους άλλους, απλά για να μην προκαλέσει, απλά για να μην αντιμετωπίσει τον πιο μεγάλο του φόβο, να κάθετε στην απέναντι όχθη μόνος, απομονωμένος από τους άλλους απέναντι, τους δυνατούς, τους σωστούς, τους θαρραλέους.

Όταν δεν κοιτάει κανείς, επιλέγω να καθίσω αναπαυτικά, χωρίς να σκεφτώ τι είναι πιο ευγενικό, επιλέγω να γελάσω δυνατά, επιλέγω να βάλω δυνατά την μουσική, επιλέγω να μιλήσω δυνατά με στητό το κορμί, με τρανταχτή φωνή, με δύναμη, επιλέγω να νιώσω το εγώ, επιλέγω να είμαι εγώ.

Όταν δεν κοιτάει κανείς, μπορώ να είμαι και ο θελημένα μελαγχολικός τύπος που απλά βαριέται σήμερα, χωρίς να αγχώνεται μήπως και χαλάσει κάποιου την μέρα, χωρίς να δημιουργεί προκαταλήψεις πως οι άλλοι θα τον ταπελώσουν έτσι, χωρίς να σκέφτεται απολύτως τίποτα.

Όταν δεν κοιτάει κανείς, απλά δεν φέρω καμία ευθύνη για το πως συμπεριφέρομαι, δεν δεσμεύομαι με την κατάσταση που φοβάμαι ότι θα προκαλέσω για το τι απόψεις έχω, για το ποιος είμαι, τι σκοπό έχω, για τον λόγο ύπαρξης μου. Απλά κινούμαι, απλά μιλάω, απλά αυτά κι αυτά.

Όταν δεν κοιτάει κανείς, δεν σκέφτομαι για αυτούς.

” Όταν δεν κοιτάει κανείς” σκέτη ανακούφιση.

Οι συγκρούσεις και οι παρεξηγήσεις θέλοντας ή μη είναι μέσα στις ζωές μας.Όταν υπάρχει μια συζήτηση μεταξύ δύο ατόμων ή και περισσότερων ατόμων η εντριβή μεταξύ τους κάποιες φορές καταλήγει στη συμφωνία και κάποιες άλλες στη διαφωνία ή χειρότερα τη σύγκρουση. Όλοι μας είμαστε διαφορετική και εδώ είναι η μαγεία αφού μαθαίνουμε ο ένας από τον άλλο και ανταλλάζουμε απόψεις.Για να γίνει αυτό όμως και για να είναι μια ανθρώπινη σχέση ωφέλιμη καλό θα ήταν να μην είμαστε υπερόπτες-ισχυρογνώμων – απόλυτοι στις απόψεις μας με τρόπο που να προσβάλουμε κάποιο άλλο άτομο ή να το κάνουμε έξαλλο.Πως γίνεται αυτό;

Υπάρχουν πολλών ειδών άνθρωποι και πολλών ειδών χαρακτήρες με διαφορετικές απόψεις και τρόπους σκέψης.Κανένας δεν είναι απόλυτα σωστός και κανένας απόλυτα λάθος όταν εκ φέρει μια άποψη.Κάποια θέματα ναι μπορούν να αναλυθούν με επιστημονικούς όρους και αναλύσεις παρόλα αυτά κάποιο άτομο μπορεί να έχει διαφορετική άποψη από εμάς.

Καλό θα ήταν σε τέτοιες συζητήσεις να προσέξουμε κάποια πράγματα:

  • Να ΑΚΟΥΜΕ τι λέμε εμείς και να το υποστηρίζουμε αν όντως το πιστεύουμε 
  • Να ΑΚΟΥΜΕ τι λένε οι άλλοι και να δεν καταλάβαμε κάτι να ρωτήσουμε για να μάθουμε
  • Να ΑΝΤΑΛΛΑΖΟΥΜΕ απόψεις σε μια υγιή συζήτηση χωρίς εντάσεις και προσβολές 
  • Να ΣΕΒΟΜΑΣΤΕ την άποψη του άλλου αλλά να μην ξεχνάμε και τη δική μας άποψη και θέση
  • Να ΑΝΟΙΞΟΥΜΕ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΑΣ και να μην αφήσουμε αυτή τη συζήτηση να είναι μια απλή καθημερινή συζήτηση αλλά να μάθουμε από αυτή και να μας προβληματίσει σε μεταγενέστερο στάδιο!

Όταν τα κάνουμε αυτά  θα έχουμε υγιής συζητήσεις και τα ποσοστά για καυγάδες και παρεξηγήσεις θα κατέβουν αρκετά.Αν το πάρουμε ένα βήμα παραπάνω που εδώ θα καταλήξω… θα καταλάβουμε ότι μέσα από αυτούς τους καθημερινούς και απλούς ή από τους σπάνιους αλλά έντονους καυγάδες μας μάθαμε πολλά τόσο για τη διαφορετικότητα και το τρόπο σκέψης του συνανθρώπου μας όσο και για εμάς.

Μαθαίνουμε με αυτό το τρόπο να συμπεριφερόμαστε σωστά και ανάλογα με το χαρακτήρα και την άποψη του κάθε ενός με τρόπο που να μην προσβάλουμε τον συνάνθρωπο μας πάνω στα νεύρα μας και στη δίψα να κερδίσουμε τη συζήτηση ούτε όμως από την άλλη να αφήσουμε την άποψη μας πίσω για το.. κοινό καλό.Αν ήμασταν όλοι το ίδιο ο κόσμος θα ήταν βαρετός και δεν θα αναπτυσσόμασταν ούτε εγκεφαλικά ούτε και ψυχικά.Για αυτό είναι ωραία η διαφορετικότητα, η αντικειμενικότητα αλλά και η διαφωνία καμιά φορά ούτως ώστε να καταλάβουμε τον άλλο λίγο περισσότερο.

Όταν καταλάβουμε τον άλλο (χωρίς απαραίτητα να συμφωνούμε) έρχεται η πιο δύσκολη φάση που είναι να καταλάβουμε τον εαυτό μας κυρίως σε έτσι φάση.. έξαρσης.

Όλα γίνονται πιο έντονα σε τέτοιες συζητήσεις και αν το δούμε λίγο πιο ώριμα και καθόλου εγωιστικά πιθανόν να έρθουμε αντιμέτωποι με τις δυνάμεις και τις αδυναμίες του χαρακτήρα μας.Έτσι μπορεί να ανακαλύψουμε για εμάς αν είμαστε απόλυτοι ή όχι, απότομοι ή όχι , δεκτικοί ή όχι ή ότι άλλο θα ήταν καλό να ανακαλύψουμε για εμάς και τότε ίσως να μπούμε σε πιο βαθιές σκέψεις και αλλάξουμε κάποια πράγματα σε εμάς για το καλύτερο.

Για να δούμε..

Ο χρόνος , το παρελθόν και το παρόν. 

Τικ τακ ο χρόνος, τα λεπτά και οι ώρες φεύγουν. Δεν πάνε πίσω οι πράξεις μας αλλά ούτε και οι πράξεις των ατόμων που συναναστραφήκαμε. Από τη στιγμή που φεύγει αυτός ο χρόνος και δεν μπορεί να γυρίσει κάτι πίσω.. ο χρόνος αυτός ονομάζεται ταυτόχρονα παρελθόν. 

 

Σχετικό άρθρο: http://www.sociostory.com/sociostories/xronos-filos-i-exthros/

 

Το παρελθόν. Είναι κάτι που έγινε και τέλειωσε , έμεινε πίσω στο χρόνο. Τον παρελθοντικό χρόνο. Στο παρελθόν μας ζήσαμε διάφορες στιγμές και ευχάριστες αλλά και δυσάρεστες. Πλέον αυτές οι στιγμές γίνονται μνήμες. Τι κερδίζουμε ή χάνουμε από αυτές τις μνήμες τελικά; Είναι ξεκάθαρα πάνω στο “χέρι” μας για το πως θα τις χειριστούμε. Το καλύτερο είναι να μάθουμε από το παρελθόν μας και τις σκιές που μας έδωσε και πιθανόν να μας άφησε μέχρι και τώρα. Καλό είναι να συμφιλιωθούμε μαζί του, να το αναγνωρίσουμε και να έχουμε “ανοιχτό” μυαλό για να κατανοήσουμε τα διδάγματα του. Μόνο έτσι θα μάθουμε περισσότερα για εμάς, θα μας κατανοήσουμε , θα ξέρουμε ποια είναι τα όρια μας και τι ψάχνουμε γενικότερα στη ζωή μας. Αν το χειριστούμε σωστά στη τελική μόνο καλό μπορεί να μας κάνει το παρελθόν. Εννοείτε θα σε βάλει σε σκέψεις και πιθανόν να έχεις και τις μαύρες σου .. μην ξεχνάς όμως μετά από κάθε μπόρα θα εμφανιστεί και το ουράνιο τόξο! Στο χέρι μας είναι.

Το παρόν. Το παρόν έχει τη δική του μαγεία. Όποιο και να ρωτήσεις το παρόν δεν το ξέρει κανένας.Το κάρμα και το μέλλον σε ευρύτερη φάση μπορούν να αλλάξουν ανά πάσα στιγμή. Το τώρα μας κανένας δεν το ξέρει μόνο εμείς και φυσικά μόνο εμείς μπορούμε να το αλλάξουμε. Κάθε μέρα είναι διαφορετική και κάθε μέρα είναι η ευκαιρία μας να αδράξουμε τη μέρα και να μας κάνουμε.. χαρούμενους!

Άδραξε τη μέρα.Αυτό!