Search

Tag Archives: musician

Ο Στέλιος Ιωακείμ (Joakem) είναι ένα άτομο που όσοι τον ξέρουν, δεν μπορούν να τον φανταστούν χωρίς μουσική. Ζει κι αναπνέει μέσω της τέχνης του κι αυτό μπορεί να το μεταδώσει στους γύρω του. Από παιδί ασχολείται με το πιάνο και τη φωνητική και το ταλέντο του πραγματικά δεν κρύβεται. Εδώ και 7 χρόνια, πέρα απ’ τη φιλία μας, είναι πραγματικά ένας από τους αγαπημένους μου μουσικούς. Βρίσκομαι λοιπόν στην ευχάριστη θέση να σας παρουσιάσω την συνέντευξη μας. 

Ποια ήταν τα πρώτα σου μουσικά βήματα;

Στα 6 μου χρόνια οι γονείς μου με πήραν στο πρώτο μου μάθημα πιάνου. Συνέχισα να παίζω πιάνο κανονικά, τελείωσα και το grade 8. Γενικά είχα πολλές κλασσικές επιρροές λόγω των κομματιών που έπαιζα και άκουγα, και μεγαλώνοντας ανακάλυψα τη Ροκ πάνω στα παλιά CD player. Θυμάμαι είχα ένα Walkman όταν πήγαινα δημοτικό κι έτσι ξεκίνησα να ακούω Red Hot ChiliPeppers και Metallica. Έπειτα εξελίχτηκε σε πιο “heavy” τραγούδια και ταυτόχρονα άκουγα και πολλά άλλα είδη μουσικής. Σιγά σιγά έγινα μέλος σε διάφορες μπάντες κι έτσι ανέπτυξα και τις φωνητικές μου ικανότητες. Από τότε δεν ήμουν μόνο πιανίστας, τραγουδούσα επίσης. 

Πως ακριβώς ανακάλυψες πως πέρα από το πιάνο, μπορούσες και να τραγουδάς;

Στην πρώτη μου μπάντα, Ethereal Black, χρειαζόμασταν κάποιον να κάνει διφωνίες κι επειδή μικρός εξασκούμουν μόνος στο σπίτι, ήξερα πως μπορούσα να λάβω εγώ αυτό το ρόλο. Δεν έκανα ποτέ μαθήματα φωνητικής στην εφηβεία μου, όταν πλέον μεγάλωσα και είδα το θέμα πιο σοβαρά, τότε πήγα σε μαθήματα φωνητικής. 

-Έκανες όπερα απ’ ότι θυμάμαι.

Ναι, η όπερα με βοήθησε στην τεχνική και στο να έχω περισσότερο έλεγχο της φωνής μου. Έπειτα όταν διαμορφώσαμε τους Slightly Offensive με τους οποίους παίζω εδώ και χρόνια, ασχολήθηκα ακόμη περισσότερο με το τραγούδι και πέρα απ’ αυτό με βοήθησε να επεκτείνω τα ακούσματά μου.

Πλέον ασχολείσαι με Ροκ και Μέταλ. Απαιτείται σαν τραγουδιστής να χρησιμοποιείς growl. Πως έμαθες αυτή τη τεχνική; 

Άκουγα πολύ το συγκρότημα Lamb of God. Ήταν μεγάλη επιρροή για μένα ο τραγουδιστής τους, Randy Blythe. Προσπαθούσα να τον μιμηθώ στην αρχή, ουσιαστικά κατέστρεφα τον λαιμό μου, δεν ήξερα πώς να κάνω growl. Σιγά σιγά έμαθα πως να το χειρίζομαι έτσι ώστε να μην κάνω ζημιά στις φωνητικές μου χορδές, να ακούγετε καλό ταυτόχρονα και να μπορείς να διακρίνεις τις λέξεις που λέω. Υπάρχουν πολλοί οι οποίοι χρησιμοποιούν growl στη μέταλ κι ενώ ένα τραγούδι μπορεί να είναι τέλειο, το καταστρέφει ο τραγουδιστής  γιατί δεν προφέρει σωστά τις λέξης μέσα από τη τεχνική αυτή.

Γενικά δεν υπάρχει τρόπος να κάνεις μάθημα growl. Ο καθένας που χρησιμοποιεί αυτή τη τεχνική έχει το δικό του χαρακτηριστικό ήχου κι όταν περιγράφουν το τι επικρατεί στο λαιμό τους, έχουν διαφορετικές εκδοχές. Ο κάθε τραγουδιστής έχει τον τρόπο του. 

Μετά τις σπουδές σου, και πιο συγκεκριμένα πριν 2 χρόνια, προέκυψε το πρώτο σου Single με τίτλο «The Path». Πες μας λίγα λόγια για το τραγούδι αυτό. 

Ξεκίνησα σπουδές νομικής χωρίς να με επηρεάσει κανείς, ούτε οι γονείς μου. Στην πορεία ανακάλυψα πως με τίποτα δεν θα ήθελα να συνεχίσω αυτή τη σπουδή. Δεν με αντιπροσώπευε, και δεν με ενδιέφερε. Δεν ήθελα να εξασκώ τη νομική για την υπόλοιπη μου ζωή. Πάντα ήξερα όμως πως η μουσική ήταν το πιο μεγάλο κομμάτι της ζωής μου κι αυτό που με έκανε να νιώθω πιο ωραία. Αποφάσισα να φύγω προς το τέλος της νομικής σπουδής και να ακολουθήσω μουσική. Έτσι εμπνεύστηκα να γράψω πρώτα τους στοίχους και πιο μετά τη μουσική του The Path. Το τραγούδι μιλάει για το να βρεις αυτό που αγαπάς στη ζωή σου, να το επιδιώκεις και να το κάνεις όσο πιο πολύ μπορείς. Δηλαδή να βρεις αυτό που σε κάνει πραγματικά χαρούμενο. 

Το επόμενο βήμα μετά το «The Path», ήταν η κυκλοφορία του πρώτου σου δίσκου με τίτλο «Mind Matter». Πώς προέκυψε η σύνθεση αυτών των κομματιών; Ποια ήταν η έμπνευσή σου;

Το Mind Matter, όπως λέει και ο τίτλος, πρόκειται για το τι σκεφτόμουν εγώ στο δικό μου μυαλό. Αν και πολλά συγκροτήματα επιλέγουν ένα συγκεκριμένο θέμα για τον κάθε τους δίσκο, εγώ επέλεξα να μην έχω κανένα. Το κάθε τραγούδι εκφράζει τα πιστεύω, τις ανησυχίες και τις σκέψεις μου. Για παράδειγμα, το Generation Z, μιλάει για τους ανθρώπους που πλέον εύκολα προσβάλλονται. Αυτό που μπορούν να κάνουν είναι να στηρίξουν και να παλέψουν για τα πιστεύω τους αντί να προσβάλλονται και να παραπονιούνται. Το Peaceful Place μιλάει για τις υπερδυνάμεις χώρες που καταστρέφουν άλλες πιο αδύναμες χώρες για τα δικά τους συμφέροντα. Το Resurgence λέει ότι αν πέσεις, πρέπει να σηκωθείς στα πόδια σου, κι αν ξαναπέσεις πάλι πρέπει να ξανασηκωθείς και το Treacherous μιλάει για ανθρώπους που σ’ έχουν προδώσει ή δεν σου συμπεριφέρονται σωστά ενώ δεν έχεις κάνει κάτι κακό. Στο δίσκο μου μιλάω μέσα από τις εμπειρίες μου σαν άτομο. 

Στην Κύπρο και στην Αγγλία ήσουν μέλος σε πολλά συγκροτήματα όπως τους JoakemSlightly OffensiveEthereal BlackTorment. Με πόσα συγκροτήματα έπαιξες και ποια ξεχωρίζεις; 

Συνολικά 8 και πολλά απ’ αυτά υπήρχαν για χρόνια, κάποια μέχρι και σήμερα. 

Αυτά που ξεχωρίζω πέρα απ’ το δικό μου (Joakem), είναι τους Slightly Offensiveκαι τους Torment. Για παράδειγμα, με τους Slightly Offensive, πάντα γίνεται πανικός στις συναυλίες και είμαστε πιο ξέγνοιαστοι. Έτσι κι αλλιώς με τα παιδιά είμαστε φίλοι χρόνια τώρα κι έχουμε χημεία. Με τους Tormentπερνούσαμε πολύ ωραία όχι με την έννοια της διασκέδασης μόνο αλλά λόγω του ότι ήταν καθαρά heavy. Γράφαμε και τα τραγούδια μας μαζί και πιστεύω πως δεν υπήρχε άλλο συγκρότημα στην Κύπρο που να ήταν παρόμοιο σε μας. Είχαμε ανοίξει και συναυλίες μεγάλων συγκροτημάτων της Μέταλ όπως τους Rotting Christ. 

Πριν την κυκλοφορία του πρώτου σου Single και δίσκου «The Path» και «MindMatter», έλαβες μέρος σε ένα διαγωνισμό τραγουδιού της Ελληνικής τηλεόρασης και πιο συγκεκριμένα στο The Voice of Greece. Πως πήρες αυτή την απόφαση;

Ήρθα σε επικοινωνία με τον Άλεξ Παναγή ο οποίος μου έδωσε κάποιες συμβουλές για το χώρο, σαν κάποιος πιο φτασμένος και του είπα πως σκεφτόμουν να λάβω μέρος στο The Voice. Μου είπε: είναι περιορισμένες οι θέσεις που έχουν μείνει, και αμέσως πήρε τηλέφωνο τον Κονταξάκη. Έτσι μου έκλεισε ακρόαση (piano audition). To Piano Audition γίνετε για να δουν πως μπορείς να τραγουδήσεις και πως έχεις κάποιο επίπεδο. Πήγα στην ακρόαση και πέρασα στα Blinds. Έτσι προέκυψε το The Voice. Το είδα σαν μια ευκαιρία για καλή διαφήμιση και είναι μια καλή εμπειρία για να μάθεις πως να συμπεριφέρεσαι μπροστά στη κάμερα και στη ζωντανή μετάδοση. Έκανα πάρα πολλές συναυλίες αλλά το να βγαίνεις πάνω σε μια σκηνή όπου σε βιντεογραφούν πολλές κάμερες, μεταδίδεται ζωντανά παντού, και η ερμηνεία σου θα είναι για πάντα στο διαδίκτυο, είναι κάτι πολύ διαφορετικό. 

Η εμπειρία σου στο The Voice, από το τηλεφώνημα του Άλεξ Παναγή, στα Blinds, και μετά στον τελικό του διαγωνισμού, πώς ήταν;

Πολύ διασκεδαστική και πολύ αγχωτική ταυτόχρονα. Ακούγετε πως κλαίγομαι γιατί το λέω συχνά αλλά ήταν πραγματικά πολύ δύσκολο γιατί είχα τραυματιστεί στο γόνατο, κι είχα ρήξη χιαστού και μηνίσκου. Με εμπόδιζε αρκετά γιατί έβγαινα πάνω στη σκηνή κι έπρεπε να κινηθώ, άσε ότι είχαμε και δεκάωρες πρόβες. Ήταν πολλή δουλειά. 

Σίγουρα υπήρχε κι άγχος προπαντός λίγα λεπτά πριν βγω στη σκηνή όπως όλοι μας. Το να τελειώνεις ένα live, να περνάς στην επόμενη φάση, και να βλέπεις πίσω για να δεις πως τα πήγες κι αν πέρασες καλά, ήταν όμορφο. Δεν περνούσα πάντα ωραία όμως γιατί δεν ήμουν ευχαριστημένος με κάποιες ερμηνείες μου. 

Ποιες ήταν η αγαπημένες σου ερμηνείες στο The Voice;

Evolution of the Skid στα Knockouts, το Simple Man πιστεύω πως ήταν καλό, καιεννοείτε το Superstition.

Είπαμε για το Voice, για το δίσκο, τώρα τι κάνει ο Joakem;

Αυτή τη στιγμή είμαι λίγο silent από συναυλίες γιατί εργάζομαι σε δύο δουλειές, και προσπαθώ να μαζέψω λεφτά. Μια απ’ τις δουλειές μου είναι ότι διδάσκω πιάνο και φωνητική, έχω το στούντιο μου στο οποίο ηχογραφώ καλλιτέχνες και το νοικιάζω για πρόβες, και ή άλλη δεν έχει σχέση με μουσική. Ετοιμάζομαι όμως με το booking agency μου για συναυλίες στο εξωτερικό. Αυτό είναι το καινούριο κεφάλαιο και το επόμενο μου βήμα. Βέβαια οι συναυλίες αναβάλλονται προς το παρόν λόγω της κατάστασης που επικρατεί ανά το παγκόσμιο, με άλλα λόγια λόγω κορονοϊού.

Όπως είπες, διδάσκεις μουσική. Πως είναι τα πράγματα; Τα παιδιά ενδιαφέρονται για τη μουσική;

Μου έτυχε και το να έρθει κάποιος για μαθήματα μουσικής και να μη θέλει πραγματικά να είναι εκεί. Όμως συνήθως τα παιδιά είτε αρχάριοι είτε προχωρημένοι, θέλουν να εξελιχτούν. Επειδή είμαι και μεγάλος αδερφός ξέρω πως να χειρίζομαι τα νέα παιδιά. Ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός και βλέπεις τα πράγματα με διαφορετική οπτική. Όταν εξελίσσονται χαίρομαι, και μ’ αρέσει να τους βλέπω να καλυτερεύουν. 

Οι γονείς ακόμη βλέπουν τη μουσική σαν χόμπι;

Ναι, και είναι λογικό. Η μουσική είναι ένα επάγγελμα που δεν μπορεί να σου προσφέρει ένα σταθερό εισόδημα. Αν κάποιος θέλει να είναι μουσικός και να μένει στη Κύπρο, πρέπει να κάνει κι άλλες δουλειές πέρα από τις συναυλίες. Δηλαδή να διδάσκει κλπ. Αυτό ισχύει και σε άλλες χώρες βέβαια.

Όσοι σε ξέρουμε, θεωρούμε πως ακούς μόνο Ροκ και Μέταλ. Πριν μου αποκάλυψες πως δεν ακούς μόνο αυτά τα είδη. Πες και στο κοινό τι άλλα είδη ακούς.

Καταρχήν όπως είπα και πριν, ακούω κι έχω επιρροές από κλασσική μουσική. Μ’ αρέσει επίσης η Τζαζ, η Fuse, Funk, Psychedelic, κάποια Pop και Hip Hopτραγούδια. Χθες άκουγα Jessie J για παράδειγμα και ξετρελάθηκα με τις νότες που βγάζει. 

Σαν επαγγελματίας μουσικός, τι συμβουλή θα έδινες στα νέα παιδιά που θέλουν να ακολουθήσουν μουσική;

Δεν μπορώ να δώσω μόνο μια συμβουλή. Είναι δύο. Ή πρώτη, ΜΕΛΈΤΗ ΜΕΛΈΤΗ ΜΕΛΈΤΗ! Είναι πολύ σημαντικό. Η δεύτερη είναι να είσαι αληθινός με τον εαυτό σου σαν μουσικός. Να παίζεις αυτό που σ’ αρέσει πραγματικά, αυτό που σε γεμίζει.

Υπάρχει βλέψη για επόμενο δίσκο;

Είναι καθοδόν. Τα καινούρια τραγούδια υπάρχουν αλλά δεν έχουν ηχογραφηθεί ακόμη. Έχουμε πολλή δουλειά μπροστά μας μέχρι την κυκλοφορία του νέου δίσκου. 

Θα κάνεις κάποια συναυλία εχτός Joakem;

Θα κάνουμε μια συναυλία με τους Time Paradox Project (Αβραάμ Ν. Κοντός, Έλλη Κουτσουλλή, Χάρης Περατίκας, Χρίστος Σαββίδης, Αντρέας Σαββίδης, Στέλιος Ιωακείμ) ή οποία θα είναι χορηγημένη από τον Δήμο Έγκωμης. Το θέμα της συναυλίας είναι το να φέρει τον κόσμο πιο κοντά στην ιδέα της Ροκ και της Μέταλ συνδυάζοντας αυτά τα είδη με κλασσική μουσική. Πέρα από μουσική θα υπάρχουν πυροτεχνήματα και χορευτές. 

Η μουσική τι σημαίνει για σένα;

Πως να το θέσω τώρα; Θα σου κάνω την ίδια ερώτηση. Σαν μουσικός, μπορείς να φανταστείς τη ζωή σου χωρίς μουσική;

-Όχι

Ακριβώς. Η ζωή μου χωρίς μουσική είναι θαμπή και δεν έχει νόημα. Η μουσική μου δημιουργεί πολλά έντονα και διαφορετικά συναισθήματα – όχι μόνο όταν την ακούω αλλά και όταν δημιουργώ και παίζω μουσική.

Αγαπημένε μας Joakem σου ευχόμαστε ολόψυχα ένα λαμπρό μέλλον, πολλές επιτυχίες κι ότι επιθυμείς να σου δίνεται απλόχερα. 

Βρείτε τον Joakem στα παρακάτω links:

https://www.joakem.com

https://www.instagram.com/joakemmusic/

https://www.facebook.com/joakemmusic

https://open.spotify.com/artist/1LIKYAuCiAYMgn8dAgUwrc?si=WIEkeatuQPy6LayKZSlZqA

https://music.apple.com/cy/artist/joakem/1352642390

Η Κυπριακή Ροκ μπάντα Don Canyon κυκλοφόρησαν το καινούριο τους τραγούδι με τίτλο «Don’t Lie» χθες, Σάββατο, 11 Ιανουαρίου.

Το «Don’t Lie» των Don Canyon σε συνεργασία με τον Joakem, είναι ένα ροκ κομμάτι με μέταλ επιρροές. Τους στοίχους έγραψαν οι Don Canyon και Joakem, και τη μουσική οι Don Canyon με τον μουσικοπαραγωγό και συνθέτη Chris Cara.
Την παραγωγή εκτέλεσαν ο Chris Cara και οι Don Canyon. Η ηχογράφηση πραγματοποιήθηκε στο Soundscape Studios και το Master εκτέλεσε ο Alex Psaroudakis στο NYC Mastering, ΗΠΑ.

Λίγα λόγια για τους Don Canyon:

Είναι μία τριμελής μπάντα από την Πάφο και αυτό που τους ξεχωρίζει πέρα από τη μουσική τους και τις μοναδικές τους διασκευές, είναι ότι τολμούν να μιλήσουν για τα σοβαρά θέματα του σήμερα. Ο Πάνος (βιολί, κρουστά) και Θέμης Παπαδόπουλος (κιθάρα), και ο Yegor (κιθάρα), θέλουν μέσα από τη μουσική τους να δηλώσουν τα θέματα που τους απασχολούν και να δώσουν ένα στήριγμα στους ανθρώπους που τους ακούνε. Δεν συναντάμε συχνά τέτοιους ανθρώπους στις μέρες μας και προπαντός σε μια τόσο νεαρή ηλικία (ο Θέμης για παράδειγμα είναι μόνο 17 χρονών).

Το βίντεο κλιπ των Don Canyon σκηνοθέτησε η Elinett Gudman και πρωταγωνιστούν οι 4 ερμηνευτές του κομματιού: οι Don Canyon και ο Joakem. Ένα βίντεο που πραγματικά μεταδίδει ένα Rock Star ύφος και ενέργεια.

Don Canyon και Joakem, συγχαρητήρια για την κυκλοφορία του «Don’t Lie». Καλοτάξιδο!

Ο Έλληνας μουσικός από την Καλαμάτα έφυγε στα 18 του χρόνια από την πατρίδα του για σπουδές ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα των ΗΠΑ. Κανείς όμως δεν μπορεί να αποφύγει το «κάρμα» του. Το αυθεντικό και έμφυτο ταλέντο για τη μουσική δεν θα μπορούσε ποτέ να κρυφτεί. Ήταν αναμενόμενο πως θα έβγαινε αυτή του η αγάπη στην επιφάνεια. Μετά την ολοκλήρωση του πτυχίου ψυχολογίας μετακόμισε στο Λος Άντζελες της Αμερικής για να κυνηγήσει το πραγματικό του όνειρο. Ήθελε να γράφει μουσική, να μπορεί να μοιραστεί τα συναισθήματα και τις προσωπικές του εμπειρίες με τον κόσμο. Έτσι κι έγινε.

Θα αναρωτιέστε για ποιόν σας μιλάω σωστά; Αναφέρομαι στον μοναδικό Έλληνα μουσικό που έκανε παγκόσμια καριέρα με όλη τη σημασία της φράσεως. Τον Γιάννη Χρυσομάλλη ή αλλιώς τον Yanni. 

Ο Yanni είναι πιανίστας, συνθέτης και μουσικός παραγωγός αλλά το πιο σημαντικό είναι πως είναι ένας άνθρωπος που δεν θα σταματήσει ποτέ να παλεύει για τα πιστεύω του και για τα όνειρα του όπως πάντοτε λέει κι ο ίδιος. Έχει ένα χάρισμα που μαγεύει τους ακροατές του, τους παρασύρει σε ένα κόσμο γεμάτο συναισθήματα και μέσω του χαϊδέματος των πλήκτρων μεταδίδει όλα αυτά που ένιωθε την ώρα που σύνθετε τα κομμάτια του.

Αυτός ο σπουδαίος μουσικός πραγματοποίησε συναυλίες σε ιερούς και αρχαίους ναούς όπως την Ακρόπολη, και το Taj Mahal της Ινδίας. Συνολικά 500 εκατομμύρια άνθρωποι παρευρέθηκαν στις συναυλίες του σε περισσότερες από 140 χώρες. Επίσης έχει γράψει πολλά κομμάτια αφιερωμένα στην Ελλάδα, την πατρίδα του. Παρ’ όλο που μένει στις ΗΠΑ τα τελευταία 47 χρόνια, ποτέ δεν ξέχασε τις ρίζες του, τον τόπο που γεννήθηκε και μεγάλωσε. Μέχρι και φέτος που σύνθεσε το πιο πρόσφατο του κομμάτι όπου διηγείται μέσω των μελωδιών του κάποια προβλήματα υγείας που πέρασε, το ονόμασε «Blue» γιατί θυμόταν ακόμη και στις δύσκολες στιγμές το απέραντο γαλάζιο που έβλεπε μικρός στην Ελλάδα. 

«Όταν έχω συναυλίες σε χώρους όπως το Taj Mahal και την Ακρόπολη, είμαι προσεκτικός σχετικά με την ερμηνεία μου. Πρέπει να αρμόζει με τον χώρο που με περιβάλλει. Πρέπει να είναι κατάλληλη για τον πολιτισμό – θα πρέπει να ταιριάζει στο κτίριο πίσω από μένα, στο περιβάλλον στο οποίο παίζω και στην κουλτούρα αυτού του τόπου.» – Yianni

Στις συναυλίες του, ο Yanni δεν ερμηνεύει μόνο τα κομμάτια του όπως το «Nostalgia», «Santorini», «One Man’s Dream», και «Until the Last Moment» αλλά φροντίζει να μιλάει στον κόσμο για την αγάπη, την ανθρωπιά, τα όνειρα και την εκτίμηση. Έχει σαν κανόνα να του δίνουν την ελευθερία να εκφράσει τα πιστεύω του σε όποια χώρα κι αν βρίσκεται ασχέτως θρησκείας και κουλτούρας. Εάν μια χώρα δεν μπορεί να σεβαστεί αυτόν του τον κανόνα τότε προτιμάει να μην πάει. Αυτό το θέμα όμως δεν στάθηκε πότε εμπόδιο γιατί ο Yanni δεν περνάει κανένα αρνητικό ή πρόστυχο μήνυμα. Αντιθέτως μιλάει με θετικότητα και σεβασμό προς όλους τους ανθρώπους. 

«Ό,τι κάνουμε σε σχέση με τη μουσική, η αλήθεια πρέπει να είναι η προτεραιότητα μας.» – Yanni

Ο Έλληνας μουσικός έχει πολλά προτερήματα αλλά θα ήθελα να αναφέρω ένα από αυτά και συγκεκριμένα κάτι που θεωρώ πως πολλοί διάσημοι καλλιτέχνες το έχουν χάσει στις μέρες μας. Όσο γνωστός κι αν είναι, όσα βραβεία και λεφτά κι αν έχει αποκτήσει, δεν ξεχνάει πως ο κόσμος είναι αυτός που του δίνει την ευκαιρία να κάνει την καριέρα του. Σέβεται στο 100% τους ακροατές του και προσπαθεί πάντα να μιλάει μαζί τους και να ακούει με προσοχή αυτά που έχουν να του πουν. Αυτό είναι κατά τη γνώμη μου ένα προσόν που όλοι οι καλλιτέχνες πρέπει να έχουν. Όσο σημαντικός είναι ένας καλλιτέχνης για ένα ακροατή, άλλο τόσο σημαντικός είναι αυτός ο ακροατής για τον καλλιτέχνη.

«Λατρεύω τις περιοδείες και μου αρέσει να έρχομαι σε επαφή με τον κόσμο. Μου μιλούν κι αυτό είναι αναντικατάστατο.» – Yianni

Αφιερωμένα στην αγαπημένη του Ελλάδα:

«Νοσταλγία» στο Royal Albert Hall, Λονδίνο

«Σαντορίνη» στις Πυραμίδες 

«Until the Last Moment» στην Ακρόπολη

«Blue» – στο Λος Άντζελες, ΗΠΑ

Το Κυπριακό και πιο συγκεκριμένα το Λεμεσιανό συγκρότημα «Λωποδύτες» κυκλοφόρησε το καινούριο του τραγούδι με τίτλο «Το Βέλος» χθες, Τρίτη 10η Δεκεμβρίου 2019.

Το τραγούδι αυτό κατατάσσεται στο Ελληνικό Ροκ είδος και είναι εδώ για να μας μεταδώσει τους παλμούς και τους ρυθμούς της μπάντας που μας ξεσηκώνει!

Τη μουσική για «Το Βέλος» έγραψαν ο Χρήστος Κατσουνωτός και οι Λωποδύτες, και τους στίχους του κομματιού έγραψε ο Σταύρος Σιαμτάνης. Τη μουσική παραγωγή εκτέλεσε ο Chris Cara του Soundscape Studios όπου επίσης πραγματοποιήθηκε η ηχογράφηση και η μίξη. Ο Alex Psaroudakis του The Workshop N.Y. εκτέλεσε το Mastering. 

«Το βέλος» είναι το πρώτο τραγούδι των Λωποδυτών το όποιο συνοδεύεται από το δικό του βίντεο κλιπ. Την παραγωγή και τη σκηνοθεσία του βίντεο ανέλαβε ο Anton Cinematic. Το γύρισμα του βίντεο πήρε θέση στη γνώστη σε όλους μουσική σκηνή Ravens Music Hall όπου και εμφανίζονται οι Λωποδύτες κάθε Παρασκευή. 

Λίγα λόγια για τους Λωποδύτες. Η μπάντα αποτελείται από τέσσερα μέλη. Είναι ο Χρήστος Κατσουνωτός (Τραγούδι & Κιθάρα), Νικόλας Πέτρου (Τραγούδι & Πλήκτρα), Αντρέας Κέρβερος (Τραγούδι & Μπάσο), και ο Μαρίνος Χαραλαμπίδης (Ντραμς). Το γνωστό Κυπριακό συγκρότημα δημιουργήθηκε τον Δεκέμβριο του 2006 στην Λεμεσό και ερμηνεύει παλιά και νέα τραγούδια από την Ελληνική και ξένη δισκογραφία καθώς και δικά τους τραγούδια. Στα 13 χρόνια ύπαρξης τους, οι Λωποδύτες δεν εμφανίζονταν μόνο σε μουσικές σε όλη την Κύπρο αλλά και στην τηλεόραση και ραδιόφωνο. 

Αγαπημένοι μας Λωποδύτες σας ευχόμαστε κάθε επιτυχία και να είναι καλοτάξιδο το καινούριο σας τραγούδι «Το Βέλος».

Δείτε και ακούστε «Το Βέλος» εδώ:

Βρείτε τους Λωποδύτες στα παρακάτω links:

https://www.facebook.com/lopodutes/

https://www.instagram.com/lopodites_band/

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ : ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΨΑΘΑ

Η Δέσποινα Ψαθά είναι μια νεαρή μουσικός που κάνει καριέρα στην Ελλάδα σε ότι αφορά το Παραδοσιακό και ρεμπέτικο τραγούδι. Ένα ταλέντο που δεν μπορεί να αμφισβητήσει κανείς. Δεν τραγουδάει μόνο. Έχει γράψει βιβλίο, κυκλοφόρησε δίσκους και ξέρει πολύ καλά τον τρόπο να μας συγκινεί και να μας ξυπνάει το Ελληνικό στοιχείο που έχουμε όλοι μέσα μας. Η Δέσποινα είναι ένας υπέροχος άνθρωπος που αξίζει την προσοχή σας. Διαβάστε την παρακάτω συνέντευξη για να την γνωρίσετε!

Πότε ξεκίνησε η αγάπη σου για τη μουσική; Παρακολουθούσες μαθήματα από μικρή ηλικία;

Με τη μουσική ασχολήθηκα σχετικά αργά αλλά από μικρή ηλικία είχα πολύ μεγάλη αγάπη για το τραγούδι. Πάντα μου άρεσε να παρατηρώ τη φωνή. Κατάλαβα πολύ νωρίς πως είχα μεγάλο ενθουσιασμό όταν άκουγα ένα τραγούδι που μου άρεσε και ήθελα αμέσως να παρατηρήσω την μελωδία, τον τρόπο ερμηνείας και αυτά να τα αποτυπώσω στη δικιά μου φωνή. Θαύμαζα οποιοδήποτε τραγουδούσε ωραία, οπότε κάποια στιγμή συνειδητοποίησα πως θα ήθελα κι εγώ να τραγουδήσω, να τραγουδάω ή να το κάνω επάγγελμα. Σχετικά αργά όπως είπα ξεκίνησα τη μουσική, στην 3η Γυμνασίου. Ασχολήθηκα αρχικά με την κλασσική κιθάρα και στην πορεία έδωσα εισαγωγικές εξετάσεις για το Μουσικό Λύκειο Λεμεσού. Εκεί είχα τα πρώτα μου ακούσματα στην παραδοσιακή μουσική και έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην πορεία μου. 

Στο μουσικό λύκειο «Μάριος Τόκας» στη Λεμεσό τι μαθήματα μουσικής έκανες;

Συνέχισα να ασχολούμαι με την κλασσική κιθάρα. Κάναμε χορωδία και αυτό βοήθησε αρκετά στην φωνητική αντίληψη (παρακολουθούσα και μαθήματα εκτός σχολείου), κάναμε μουσικά σύνολα, παραδοσιακά σύνολα, θεωρία Ευρωπαϊκής μουσικής, και κάποια μαθήματα Βυζαντινής μουσικής. Για τα τρία χρόνια αυτά θεωρώ πως πήρα τα απαραίτητα ερεθίσματα. 

Πέρα από το παραδοσιακό τραγούδι και την κλασσική κιθάρα, παίζεις και κάποιο άλλο μουσικό όργανο;

Το σολιστικό μου όργανο, αυτό που σπούδασα, είναι το παραδοσιακό τραγούδι. Είχα ξεκινήσει κλασσική κιθάρα όπως είπα και νωρίτερα, όμως όταν ξεκίνησα τις σπουδές μου, ασχολήθηκα στο πανεπιστήμιο με την λαϊκή κιθάρα για δύο εξάμηνα, σαν μάθημα επιλογής κι έπειτα το συνδύασα με το τραγούδι έτσι ώστε να συνοδεύω τη φωνή μου, να παίζω και να τραγουδάω. Η μεγάλη μου αγάπη είναι το παραδοσιακό τραγούδι και πιο συγκεκριμένα το ρεμπέτικο. 

Μετά το Μουσικό Σχολείο στην Κύπρο τι έκανες;

Μετά το σχολείο σπούδασα στη Θεσσαλονίκη στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας. Το καλό είναι ότι το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας έχει κατευθύνσεις, (Ευρωπαϊκής, Βυζαντινής, Παραδοσιακής μουσικής) οπότε για μένα ήταν ό,τι καλύτερο να ασχοληθώ με την παραδοσιακή μουσική και συγκεκριμένα να ειδικευτώ στο παραδοσιακό τραγούδι. Έδωσα ακρόαση και πέρασα στην ειδίκευση παραδοσιακού τραγουδιού και ολοκλήρωσα τις σπουδές μου στα τέσσερα χρόνια. Η παραδοσιακή κατεύθυνση μου έδωσε αρκετά εφόδια και παράλληλα παρακολούθησα μαθήματα επιλογής από τις υπόλοιπες κατευθύνσεις. 

Αποφοίτησες από το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας με άριστα. Μετά από αυτή την προσωπική επιτυχία σου σαν άνθρωπος και μουσικός, συνέχισες την καριέρα σου με επιπλέον σπουδές;

Ναι συνέχισα με μεταπτυχιακό στην ίδια σχολή. Ειδικεύτηκα πάλι στο παραδοσιακό τραγούδι και μέσα από τις σπουδές του μεταπτυχιακού εστίασα στην ερμηνεία και τεχνική της Ρόζα Εσκενάζυ. Η μεταπτυχιακή μου εργασία είχε ως στόχο να μελετήσω τη φωνή της Ρόζα Εσκενάζυ, να χρησιμοποιήσω την ίδια τεχνική, την ίδια μάσκα, ίδια άρθρωση, έτσι ώστε να πετύχω το ηχητικό αποτέλεσμα της ερμηνείας της. Είμαι πολύ χαρούμενη που πέρασα τη διαδικασία αυτή. Έμαθα πολλά και γνώρισα την δικιά μου φωνή ακόμη καλύτερα. 

Το 2016, συμμετείχες στο Πανελλήνιο διαγωνισμό μουσικής που διοργάνωσε ο Όμιλος για την UNESCO στην Αθήνα. Έλαβες το Β’ Βραβείο στην Κατηγορία «Παραδοσιακό Τραγούδι». Πως ήταν η εμπειρία σου σε ένα τέτοιο διαγωνισμό; Τι συναισθήματα και ποιες εμπειρίες κράτησες απ’ αυτό;

Ήταν κάτι πρωτόγνωρο για μένα, μια όμορφη εμπειρία! Τότε ήμουνα φοιτήτρια στο μεταπτυχιακό και ήθελα να τραγουδήσω με την καρδιά μου, να τραγουδήσω αυτά που είχα μάθει τότε, να δώσω τον καλύτερο μου εαυτό, να χαρώ τη στιγμή! Τώρα που το σκέφτομαι αφού πέρασαν κάποια χρόνια, ήταν μια όμορφη ανάμνηση και το πιο έντονο συναίσθημα που κρατάω, ήταν η προσμονή́ που είχα να βρεθώ εκεί, ήθελα να το ζήσω 100%! 

Την ίδια χρονιά, βρισκόσουν στο φωνητικό εργαστήριο «Echo» του πανεπιστημίου  όπου και συμμετείχες στην κυκλοφορία του δίσκου «Κλάμμα / KLAMMARitual songs from the countryside» σεσυνεργασία με την Colophon Records στο ΒέλγιοΠες μας λίγα λόγια γι’ αυτό.

Μαζί με την καθηγήτρια Δρ. Αθηνά Κατσανεβάκη δουλεύαμε για χρόνια. Από τις σπουδές μου στο προπτυχιακό ήταν η καθηγήτρια που με είχε αναλάβει, οπότε δουλεύαμε μαζί αυτό το υλικό αρκετό καιρό. Η κυρία Κατσανεβάκη είχε καταγράψει αρκετές ηχογραφήσεις από την Πίνδο και διάφορα πολυφωνικά τραγούδια  και τότε είχαμε δημιουργήσει ένα φωνητικό σύνολο στη σχολή.  Το φωνητικό σύνολο υπάρχει και σήμερα με νέα μέλη, μιας και πλέον τα παλιά μέλη σκορπίσαμε σε διαφορετικές πόλεις.  Προέκυψε λοιπόν στην πορεία αυτή η συνεργασία με το Βέλγιο, όπου μας πρότειναν να κυκλοφορήσουμε αυτά τα τραγούδια κι έτσι μπήκαμε στη διαδικασία να ηχογραφήσουμε, κάναμε πρόβες και συνεργαστήκαμε μαζί με την καθηγήτρια μας και με τρεις άλλες κοπέλες που ήταν στο σύνολο (Αφροδίτη Πατουλίδου, Κάλλια Γκρίνια, Κωνσταντίνα Πετρινιώτη).

Ποια ήταν τα επόμενα σου βήματα μετά από την κυκλοφορία του δίσκου;

Τον Οκτώβριο του 2018 κυκλοφόρησε ή έρευνά μου με τίτλο «Ρόζα Εσκενάζυ – Προπολεμικά, ρεμπέτικα & παραδοσιακά τραγούδια» και αυτή ήταν η διπλωματική μου εργασία. Το βιβλίο είναι μια κριτική έκδοση και είναι δίγλωσσο, στα Ελληνικά και στα Αγγλικά. Ο αναγνώστης μπορεί να βρει στην έκδοση αυτή 40 παρτιτούρες, τα βιογραφικά στοιχεία της ερμηνεύτριας καθώς επίσης και τα συμπεράσματα γύρω από την τεχνική και την ερμηνεία της. Δεν υπάρχει αντίστοιχη έκδοση στην Ελλάδα με τέτοιου τύπου παρτιτούρες. Οι παρτιτούρες για να καταλάβεις, αποτυπώνουν με ένα ειδικό σύστημα την λεπτομέρεια της ερμηνείας της Εσκενάζυ. 

Που μπορούμε να βρούμε το βιβλίο αυτό;

Το βιβλίο μου κυκλοφορεί σε όλες τις αλυσίδες (Public, Ιανό κτλ) καθώς και σε όλα τα βιβλιοπωλεία από τις εκδόσεις Fagotto books. Επιπλέον, χαίρομαι που το βιβλίο μου πλέον αποτελεί σύγγραμα σε δύο πανεπιστήμια, στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, στο τμήμα Μουσικών Σπουδών. 

Πέρα από την κυκλοφορία του βιβλίου σου με τίτλο «Ρόζα Εσκενάζυ –  Προπολεμικά, ρεμπέτικα & παραδοσιακά τραγούδια» κυκλοφόρησες και τον πρώτο σου προσωπικό δίσκο «Δέσποινα Ψαθά – Αφιέρωμα στη Ρόζα Εσκενάζυ». Πως προέκυψε αυτός ο δίσκος;

Ο δίσκος αυτός προέκυψε νωρίτερα από́ το βιβλίο. Οι ηχογραφήσεις είναι live από το μεταπτυχιακό́ μου ρεσιτάλ και κυκλοφόρησε επίσημα από τον μουσικό εκδοτικό οίκο Fagotto books τον Ιούνιο του 2019.  Ήταν μια μοναδική στιγμή που θα ήθελα να την κρατήσω για πάντα στην μνήμη μου, οπότε τι καλύτερο από το να κυκλοφορήσουν οι ηχογραφήσεις αυτές σε cd; Μπορεί να το προμηθευτεί κάποιος ηλεκτρονικά από το Fagotto books. 

Πότε ξεκίνησε η συνεργασία σου με τον Βαγγέλη Πετρινιώτη; Τι να περιμένει κάποιος που θα έρθει να σας ακούσει;

Η συνεργασία μας με τον Βαγγέλη ξεκίνησε τον Μάρτιο του 2018 και κάνουμε επιλεκτικές  εμφανίσεις σε Ελλάδα και Κύπρο. Ασχολούμαστε και οι δύο με το ρεμπέτικο είδος γιατί και ο Βαγγέλης αντίστοιχα σπούδασε στην ίδια σχολή με μένα. Έχει πτυχίο και μεταπτυχιακό στο τρίχορδο μπουζούκι και είναι καθηγητής τρίχορδου μπουζουκιού σε μουσικά σχολεία. Αγαπάμε λοιπόν και οι δύο πολύ το ρεμπέτικο. Αν κάποιος βρεθεί σε μια συναυλία ή παράσταση μας, αυτό που θα ακούσει είναι ρεμπέτικα προπολεμικά τραγούδια αλλά και μερικά τραγούδια από την περίοδο του μεταπολεμικού τραγουδιού. Αγαπάμε πολύ αυτό που κάνουμε, θέλουμε να μεταδώσουμε την αγάπη μας για το ρεμπέτικο τραγούδι με πολύ σεβασμό, όρεξη και μεράκι!

Πέρα από τις μουσικές σου εμφανίσεις, το βιβλίο και τους δίσκους, διδάσκεις μουσική στην Ελλάδα. Πώς ξεκίνησε αυτός ο κλάδος της μουσικής και η πορεία σου σαν δασκάλα; 

Από το 2017 εργάζομαι στην Ελλάδα ως αναπληρώτρια καθηγήτρια σε μουσικά σχολεία. Αρχικά διορίστηκα στα Γιάννενα, πέρυσι ήμουνα στην Πρέβεζα και φέτος διδάσκω στο μουσικό σχολείο Καρδίτσας. Όλα αυτά τα χρόνια περνάω από πόλη σε πόλη, βλέπω διαφορετικά σχολεία, διαφορετικά παιδιά. Είναι μια διαδικασία καινούρια για μένα γιατί στο μυαλό μου είχα περισσότερο το σολιστικό κομμάτι. Από τη στιγμή που ήρθε και το εκπαιδευτικό κομμάτι στη ζωή μου, έχω ως στόχο να είμαι αναλυτική απέναντι στους μαθητές, προσπάθησα και προσπαθώ να δίνω όσο το δυνατόν περισσότερες πληροφορίες και λεπτομέρειες γι αυτό που τους διδάσκω (βυζαντινή,παραδοσιακή μουσική ή τραγούδι) και μπήκα στην διαδικασία να παρατηρήσω καλύτερα τον εαυτό μου, να σκεφτώ και να οργανώσω την μεθοδολογία της διδασκαλίας μου πιο συνειδητά.

Σαν δασκάλα και σαν μουσικός, όταν βλέπεις ένα νέο παιδί που θέλει να συνεχίσει τις μουσικές σπουδές του και να γίνει επαγγελματίας μουσικός, τι συμβουλή θα του έδινες;

Η συμβουλή που θα έδινα, δίνω και θα δώσω είναι ότι χρειάζεται σκληρή δουλειά, μελέτη αρκετή, ταπεινό μυαλό και αυτό που κάνεις να το αγαπάς πραγματικά.  Να συμβουλεύεσαι σωστούς δασκάλους/καθηγητές, να μην απομακρύνεσαι από τον στόχο σου και να ασχολείσαι μ’ αυτό όσο το δυνατό περισσότερο γίνεται. Αν πραγματικά το αγαπάς και θες να φτάσεις ψηλά, δεν θα πάει χαμένο το όνειρό σου, γιατί όσο προσπαθείς και επιμένεις, τόσο πιο κοντά έρχεσαι σ’ αυτό. 

Αν δεν είχες ανακαλύψει το παραδοσιακό τραγούδι, σε τι άλλο είδος θα έβλεπες τον εαυτό σου;

Το παραδοσιακό  τραγούδι είναι μέσα μου τόσο έντονα, που πιστεύω ότι με κάποιο τρόπο θα ήμουν πάλι σ’ αυτό. Αν όχι, ίσως να τραγούδαγα τζαζ μουσική αλλά νιώθω ότι θα ήμουν σίγουρα στο παραδοσιακό και στο ρεμπέτικο είδος ειδικότερα γιατί νιώθω πως υπήρχε μέσα μου από πάντα! Κάποια στιγμή ξύπνησε με τα ακούσματα που υπήρξαν γύρω μου, υπήρχε μια απίστευτη σύνδεση οπότε θεωρώ ότι εκεί ανήκω.  

Ποια είναι τα σχέδια σου για το μέλλον;

Σίγουρα θέλω και θέλουμε μαζί με το ντουέτο που έχουμε με τον Βαγγέλη να προχωρήσουμε και να κάνουμε όσο το δυνατό περισσότερες εμφανίσεις, που μας εκφράζουν και που ταιριάζουν σ’ αυτό που κάνουμε. Επίσης είμαστε σε σκέψεις για ένα καινούριο δίσκο με συνθέσεις του Βαγγέλη. Τέλος, θα ήθελα να προχωρήσω τις σπουδές μου σε διδακτορικό επίπεδο γιατί μ’ αρέσει πολύ να μελετάω φωνές του ρεμπέτικου. 

Δέσποινα, σ’ ευχαριστώ πολύ για τη συνέντευξη. Πραγματικά έχω μείνει άφωνη με όλα αυτά που έχεις πραγματοποιήσει. Σου εύχομαι κάθε επιτυχία και πάντα να βρίσκεις τον εαυτό σου πλημμυρισμένο με αγάπη για τη μουσική και με ακόμη περισσότερα επιτεύγματα. Θα τα ξαναπούμε σύντομα!

Βρείτε τη Δέσποινα Ψαθά στα παρακάτω links:

Βιβλίο «Ρόζα Εσκενάζυ –  Προπολεμικά, ρεμπέτικα & παραδοσιακά τραγούδια»

https://fagottobooks.gr/el/3779-roza-eskenazy-propolemika-rempetika-paradosiaka-tragoydia.html

CD «Δέσποινα Ψαθά – Αφιέρωμα στη Ρόζα Εσκενάζυ»

https://fagottobooks.gr/el/4201-afieroma-stin-roza-eskenazy.html?fbclid=IwAR0y8HU51cShKuBnINbNrDkYj48yW7I2aWb891ensh8HbyFDppIIcAiueG0

Facebook

https://web.facebook.com/dpsatha

Youtube

https://www.youtube.com/channel/UCfFCGHtiNmAn3t7E08WZILg?view_as=subscriber

Ντουέτο με τον Βαγγέλη Πετρινιώτη:

https://www.youtube.com/channel/UCGptaZWbrwoczN7qloYukSQ?fbclid=IwAR3zgdf1Enc6Jp4khMMiuT6MLIwOtEoG-w8BDYAhlINCYiRwV-xT_cWLXsM

Σήμερα θα μιλήσουμε με την αγαπημένη μας Νικόλ Αρδανίτου. Τη φωνή που πολλοί από ‘μας ακούμε εδώ και χρόνια. Μια νεαρή μουσικός που δεν παύει ποτέ να μας ταξιδεύει και να μας παρασύρει στους ρυθμούς της.

Πότε ξεκίνησε η αγάπη σου για τη μουσική;

Ξεκίνησα να τραγουδάω παιδικά παραδοσιακά τραγουδάκια από 2 – 2μιση χρονών , πριν καλά καλά μιλήσω – αρθρώσω σωστά. Η μουσική είχε μια πολύ ξεχωριστή θέση στη ζωή μου από πολύ μικρή ηλικία , έτσι και δεν το άφησα ποτέ μου.

Αποφοίτησες το 2014 από το University of Surrey με πτυχίο μουσικής. Ποια ήταν τα επόμενα σου βήματα; 

Επιστρέφοντας στην Κύπρο ξεκίνησα τις πρώτες μου σταθερές ζωντανές εμφανίσεις (ως πλέον επαγγελματίας μουσικός), κάνοντας συνεργασίες με διάφορους αξιόλογους μουσικούς. Επίσης άρχισα να συνθέτω τα πρώτα μου τραγούδια με σκοπό την κυκλοφορία του πρώτου μου προσωπικού δίσκου, όπως και έγινε ενάμιση χρόνο αργότερα. Τα μαθήματα φωνητικής προέκυψαν σχετικά αργότερα, αποκτώντας τους πρώτους μου μαθητές. Το διδακτικό κομμάτι ήταν πολύ μικρότερο από αυτό των ζωντανών εμφανίσεων, με τα χρόνια όμως το αγάπησα πολύ περισσότερο, και αφοσιώθηκα σε αυτό εμβαθύνοντας τις γνώσεις μου και το ενδιαφέρον μου. Πλέον και τα δύο κομμάτια είναι εξίσου σημαντικά για εμένα και τη μουσική μου.

Σαν δασκάλα μουσικής, πιστεύεις πως έχει αυξηθεί το ποσοστό παιδιών που μαθαίνουν μουσική στην Κύπρο; Είναι σημαντικό κατά τη γνώμη σου να μαθαίνουν τα παιδιά μουσική ή άλλες τέχνες;

Θεωρώ πως έχει αυξηθεί το ενδιαφέρον προς τις τέχνες, τη μουσική και ιδιαίτερα προς το τραγούδι. Όλο και περισσότερα παιδιά, νέοι, έφηβοι ακόμη και γκρουπ μεγαλύτερων ηλικιών στρέφονται προς το τραγούδι, και αυτό είναι κάτι που με χαροποιεί ιδιαιτέρως. Η μουσική είναι ένα μέσο ψυχαγωγίας, εκπαίδευσης, και διαλογισμού, το οποίο δεν έχει ηλικία, περιορισμούς, ούτε και ημερομηνία λήξης. Χωρίς τις τέχνες δεν υπάρχει ευαισθησία, καλαισθησία, κοινωνική μόρφωση, κουλτούρα, καλλιεργημένες προσωπικότητες. Χωρίς αυτά καταρρέουν πολλοί κοινωνικοί και προσωπικοί παράγοντες, γι’ αυτό και πιστεύω πως οι τέχνες πρέπει να ενταχθούν περισσότερο στις ζωές όλων και στα σχολεία των παιδιών. 

Τραγουδούσες από νεαρή ηλικία σε μουσικές σκηνές στην Κύπρο. Πώς σε διαμόρφωσε αυτό;

Πιστεύω πως αυτό με βοήθησε στο να είμαι πιο εξοικειωμένη και έμπειρη με τη σκηνή και τον κόσμο, όπως και επίσης να συνειδητοποιήσω τι είναι για εμένα και τι όχι. Είναι πολύ σημαντικό ο κάθε καλλιτέχνης να πειραματίζεται, να εξερευνά και να ανακαλύπτει την ταυτότητα του. Μόνο τότε αναγνωρίζεις πως δεν μπορείς να κάνεις τα πάντα και στην τελική δε σε γεμίζει καν αυτή η ‘’γενικότητα’’. Τουλάχιστον αυτό ισχύει στη δική μου περίπτωση.

Μετά από το πρώτο σου Single με τίτλο «Unspoken», κυκλοφόρησες τον πρώτο σου δίσκο «Deep BlueSea». Πες μας λίγα λόγια γι’ αυτό.

Το ‘’Deep Blue Sea’’ κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 2016 και αποτελείται από έξη προσωπικές συνθέσεις – στίχοι/μουσική Νικόλ Αρδανίτου. Σε συνεργασία με τον μουσικό παραγωγό και ενορχηστρωτή Κρις Χαραλαμπίδη, βγάλαμε ένα όμορφο αποτέλεσμα το οποίο έχει ατμοσφαιρικό , pop alterative, και singersongwriter ύφος. Η ηχογράφηση και η μίξη έγιναν στο soundscape studios και το mastering στην Αυστραλία. Το άλμπουμ αυτό έχει συμβολική αξία για εμένα και τολμώ να πω πως ήταν μια προσωπική νίκη, καθώς στα 21/22 μου κατάφερα να δημιουργήσω, να οργανώσω και να διαχειριστώ ένα μεγάλο προτζεκτ για το οποίο χρειάζεται (και συνήθως υπάρχει) μια ομάδα πίσω του, γι’ αυτό και υπήρξαν και μερικά λάθη τα οποία κράτησα ως μαθήματα. Το άλμπουμ είναι διαθέσιμο σε όλα τα online platformsόπως YouTubeSpotifyamazon music, αλλά και σε hardcopy δίσκους γι’ αυτούς που αγοράζουν ακόμη δίσκους (ναι είμαι μια από αυτούς).

Το τραγούδι «Since Then» είναι το Single του δίσκου σου. Τι σημαίνει αυτό το τραγούδι για σένα;

Το ‘’Since Then’’ είναι ένα τραγούδι εμπνευσμένο και αφιερωμένο σε μια από τις ισχυρότερες μουσικές προσωπικότητες και προσωπικές μου επιρροές που ακούει στο όνομα ‘’Amy Winehouse ‘’. Παρακολουθώντας και αγαπώντας τη μουσική της πορεία, θέλησα να μάθω περισσότερα για αυτή και τη προσωπική της ζωή, οδηγώντας με στο να γράψω ένα τραγούδι που εκφράζει όλα όσα αισθάνθηκα μέσα από τη δικής της ιστορία. 

Τον τελευταίο χρόνο ξεκίνησες με τη νέα σου μπάντα «NABUMA». Από ποια μέλη αποτελείται; Τι είδους μουσικής παίζεται;

 Η μπάντα «NABUMA» είναι μια διαφορετική ηχητικά, φρέσκια μπάντα στον κύκλο των original bandsκαι απαρτίζεται από τον Ανδρέα Ματθαίου στο μπάσο και στα φωνητικά, τον Αλέξη Κάσινο στην κιθάρα, τον Κρις Γκρέσιαν στα ντραμς και εμένα στη φωνή. Είναι ένα project το οποίο σχεδίαζα να πραγματοποιήσω αρκετό καιρό τώρα με κύριο χαρακτηριστικό τη soul διάθεση και το groove. Γράφουμε μουσική η οποία αποτελείται από ένα μίγμα ήχων, ιδεών και επιρροών , όμως θα την περιέγραφα ως soulalternative R&B. Το ύφος είναι αρκετά διαφορετικό από αυτό της προηγούμενης μου δουλειάς, πιστεύω πιο ώριμο, εξελιγμένο, και πιο δικό μου. 

Φαντάζομαι θα σε ρωτούν πολλοί για το όνομα της μπάντας. Τι σημαίνει «NABUMA»; Γιατί επέλεξες να λέγετε έτσι;

Η αλήθεια είναι πως με ρωτούν αρκετά συχνά. Η ιδέα για το όνομα αυτό μου ήρθε από το albumNabuma Rubberband” από τους ‘’Little dragon’’ το 2014. Ο ήχος του ονόματος μου άρεσε από την πρώτη στιγμή καθώς το βρήκα πολύ ιδιαίτερο και ευδιάκριτο. 

Σας είδαμε σε ένα από τα πιο μεγάλα φεστιβάλ μουσικής της Κύπρου, «Φέγγαρος». Σκοπεύετε να κάνετε επιπλέον εμφανίσεις;

Θα εμφανιστούμε στις 22 Δεκεμβρίου στο mason bar στη Λεμεσό όμως πρόκειται να ανακοινώσουμε σύντομα και άλλες χειμερινές εμφανίσεις που θα πραγματοποιηθούν σε Λεμεσό, Λευκωσία και Λάρνακα.

Πότε θα κυκλοφορήσει ο πρώτος σας δίσκος;

Η κυκλοφορία ενός δίσκου είναι σίγουρα μέσα στα μελλοντικά μας πλάνα. Κύριος στόχος μας προς το παρόν είναι να δεθούμε πολύ καλά σαν μπάντα – μουσικά και προσωπικά -, να κάνουμε αρκετές ζωντανές εμφανίσεις και να αποκτήσουμε το δικό μας κοινό. Καταφέρνοντας αυτό θα ακολουθήσει και η διαδικασία για τον πρώτο μας δίσκο.

Πάμε στην τελευταία μας ερώτηση για σήμερα η οποία είναι: τι συμβουλή θα έδινες στα νέα παιδιά που θέλουν να ακολουθήσουν μουσική;

Να αγαπούν τη μουσική και όχι την ιδέα του να είσαι διάσημος ή το να εκτίθεσαι, να διαβάζουν και να αφιερώνουν χρόνο στο να μάθουν τη θεωρία πίσω από την πράξη, και όταν κουράζονται να δίνουν χρόνο στον εαυτό τους για ξεκούραση αλλά να μην τα παρατούν. Επίσης πολύ σημαντικό είναι να έχουν μουσικά ερεθίσματα διαφόρων ειδών μουσικής, έτσι ώστε να εξελίξουν τις δικές τους ιδέες και να δημιουργήσουν κάτι δικό τους. Συμβουλή μου επίσης να μη μιμούνται και να μην σταματούν να ψάχνονται μουσικά !

Νικόλ μας, σ ’ευχαριστούμε πολύ που δέχτηκες την πρόσκληση μας. Σου ευχόμαστε κάθε επιτυχία μέσα από την καρδιά μας! 

Βρείτε την Νικόλ Αρδανίτου στα παρακάτω links:

Facebook: https://www.facebook.com/nicole.musicardanitou/

Instagram: https://www.instagram.com/nicole_ardanitou/

YouTube: https://www.youtube.com/channel/UClcOBxjdKNvsscmZfydDr3g

Spotify: https://open.spotify.com/artist/5T6Rwydmt6jTOdqjAXVFMF?si=laf7c6R2SFWHphDc6jIE8A

Βρείτε τους NABUMA εδώ:

Facebook: https://www.facebook.com/nabumatheband/

Instagram: https://www.instagram.com/nabumatheband/

Σήμερα έχουμε μαζί μας την Αριάδνη, μια νέα μουσικό και μπασίστρια. Θα μιλήσουμε για την καριέρα της, τους μελλοντικούς της στόχους, και για κάποια από τα θέματα που αντιμετωπίζουν πολλοί μουσικοί σ’ αυτή τη βιομηχανία. Πάμε να τη γνωρίσουμε! Σήμερα έχουμε μαζί μας την Αριάδνη, μια νέα μουσικό και μπασίστρια. Θα μιλήσουμε για την καριέρα της, τους μελλοντικούς της στόχους, και για κάποια από τα θέματα που αντιμετωπίζουν πολλοί μουσικοί σ’ αυτή τη βιομηχανία. Πάμε να τη γνωρίσουμε! 

Η αγάπη σου για τη μουσική ξεκίνησε από μικρή ηλικία; 

Η αλήθεια είναι πως ναι. Από παιδί θυμάμαι αυτή τη σύνδεση με τη μουσική. Πιο συγκεκριμένα, οι πρώτες μου αναμνήσεις από την παιδική μου ηλικία είναι το ραδιόφωνο να παίζει στο σπίτι, ένα τοπικό σταθμό και εγώ να προσπαθώ να μιμηθώ τις μελωδίες. Όποιο κι αν ήταν το είδος, από παραδοσιακά τραγούδια, ρεμπέτικα, σε ελληνικό και ξένο ροκ.  

Έκανες από μικρή μαθήματα μουσικής; 

Τα μαθήματα μουσικής άργησαν λίγο να έρθουν στη ζωή μου. Πάντοτε όμως στο σχολείο ήμουν το παιδί που έπαιζε αυλό, ήταν σε σχολικές χορωδίες, και για 2-3 χρόνια ήμουν και το πρώτο μαντολίνο! Αργότερα ξεκίνησα μαθήματα μουσικής εχτός σχολείου. 

Πως προέκυψαν τα μαθήματα μπάσου και κοντραμπάσου; 

Δεν ήθελα να μάθω να παίζω πιάνο. Κιθάρα έπαιζε ο αδερφός μου και έτσι μετά από συζήτηση με τον καθηγητή κιθάρας στη σχολή μουσικής μου μπήκε η ιδέα του ηλ.μπάσου. Εγώ ήμουν κάπου 12 χρονών βέβαια, και δεν είχα ιδέα τι ήταν το μπάσο! Μου εξήγησε τι ήταν, κι αφού κι εγώ κατάλαβα πως ήταν αυτό το όργανο που άκουγα στη μουσική που μ’ άρεσε τότε, τη Ροκ όπως τους Red Hot Chili Peppers κλπ., ξεκίνησα με τη μία!  

Μετά από σχεδόν ενάμιση χρόνο, ο καθηγητής ηλεκτρικού μπάσου που με δίδασκε, μου είπε τη φράση: «παίζεις το παρακλάδι και δεν παίζεις τον κορμό;». Μιλούσε φυσικά για το κοντραμπάσο. Μετά από κάποιο διάστημα είχα δει ένα κοντραμπάσο στο σχολείο και ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά. Εν τέλη, ασχολήθηκα και με τα δύο.   

Έπειτα συνέχισες μουσικές σπουδές κοντραμπάσου σωστά; 

Ναι, σπούδαζα κλασσικό κοντραμπάσο και η αλήθεια είναι πως είχα παρατήσει το ηλεκτρικό μπάσο εκείνο το διάστημα. Κάποιες συγκυρίες  μου άλλαξαν την πορεία που είχα διαλέξει. Πλέον έχω επιστρέψει και στο ηλεκτρικό μπάσο, και με χαροποιεί το ότι παίζω και τα δύο.  

Τώρα μετά από τις συγκυρίες που ανέφερες, ασχολείσαι πιο πολύ με το ηλεκτρικό μπάσο; 

Μετά από λίγο διάστημα αφού άλλαξαν οι καταστάσεις, επέστρεψα πίσω στο πανεπιστήμιο για να τελειώσω το πτυχίο μουσικής. Πλέον όμως σπουδάζω ηλεκτρικό μπάσο στον κλάδο ModernMusic & Jazz. Δεν μπορώ να πω όμως ότι ασχολούμαι περισσότερο με το ηλεκτρικό μπάσο παρά το κοντραμπάσο. Δεν θα τα ξεχώριζα ποτέ. Έτσι κι αλλιώς  παίζω και τα δύο και πιστεύω πως το καθένα έχει τη δική του χάρη.  

Photo by: Andreas Limnatitis
Styling by: Antreas Guido Kontides – Wardrobe Line10

Πέρα από τη μουσική όσο αφορά το μπάσο και τις σπουδές σου, είσαι και DJ. Πώς προέκυψε αυτή η καριέρα; 

Υπήρξε μια περίοδος στη ζωή μου που δεν μπορούσα να παίξω κάποιο μουσικό όργανο. Ήταν ο μόνος τρόπος να κρατήσω επαφή και να είμαι κοντά στη μουσική.  Έτσι ξεκίνησα να κάνω DJκαι ακόμη το συνεχίζω παράλληλα με το μπάσο.  

Προτιμάς να παίζεις μπάσο ή να κάνεις DJ; Πιο αγαπάς πιο πολύ; 

Έχω βρει τη μαγεία και των δύο. Σίγουρα δεν θα πάω με τον ίδιο ενθουσιασμό να κάνω DJ ή σε ένα Live όπου θα παίξω μπάσο, είναι κάτι λογικό άλλωστε. Και τα δύο μου προκαλούν ενθουσιασμό αλλά το Live είναι το κάτι άλλο για μένα. Δεν μπορώ όμως με ευκολία να τα συγκρίνω και να πω πιο με ενθουσιάζει περισσότερο, είναι δύο πράγματα εντελώς διαφορετικά.  

Ποια είναι η μαγεία του «live performance»; Τι σε ενθουσιάζει σ ’αυτό το κομμάτι της μουσικής;  

Καταρχάς με ενθουσιάζει το κοινό. Δηλαδή το να έχεις κόσμο κάτω απ’ τη σκήνη που σε ακούει και συμμετέχει με το δικό του τρόπο. Η άλλη μαγεία είναι το ότι δεν βρίσκεσαι μόνη στη σκήνη, είσαι περιτριγυρισμένη από τους συνεργάτες σου, όπου θα κάνεις μια συζήτηση μέσω της μουσικής, έτσι το νιώθω εγώ. Πέρα από αυτό, είναι μια στιγμή η οποία πάντα θα έχει μια διαφορετική κατάληξη γιατί στο κάτω κάτω είναι εναλλαγή ενέργειας. Αυτό όμως εξαρτάται πάντα κι από τον κόσμο που μας βλέπει γιατί παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στις παραστάσεις/συναυλίες. Είναι ίσως ένα από τα κοινά που βρίσκω μεταξύ του DJ και του live performance.   

Ποια είναι η εμπειρία σου σαν γυναίκα στη μουσική βιομηχανία; Πιστεύεις πως υπάρχει σεξισμός ακόμη και σήμερα; 

Προσωπικά δεν πιστεύω πως το ένα φύλο είναι κατώτερο ή ανώτερο από το άλλο. Δυστυχώς όμως είναι αλήθεια πως έχω παρερμηνευτεί ως μια γυναίκα που προσπαθεί υπήρξε και αυτό. Γυναίκα που προσπαθεί μπορεί να φαίνεται κάπως στα μάτια του οποιουδήποτε, όχι από όλους εννοείτε και όχι μόνο στη μουσική βιομηχανία. Ευτυχώς υπάρχουν και αυτοί που βλέπουν τον άνθρωπο χωρίς να πρέπει να διαχωριστεί αν είναι άντρας ή γυναίκα.  Μου έχει συμβεί να μου μιλήσουν περιφρονητικά, ή με βλέμμα κατωτερότητας. Αντί να βλέπουν τον άνθρωπο που προσπαθεί για κάτι, βλέπουν τη γυναίκα. Αυτό είναι μεγάλο λάθος για μένα. Βέβαια τονίζω ξανά πως δεν είναι όλοι έτσι, απλώς ακόμη υπάρχει αυτή η  μερίδα ανθρώπων που δεν έχουν αλλάξει τον τρόπο σκέψης τους. 

Φαντάζομαι πως παραξενεύονται πολλοί που είσαι γυναίκα και παίζεις μπάσο γιατί ίσως να μην το συναντούν συχνά.

Ναι, πολλοί το θεωρούν παράξενο, αλλά όχι εγώ! Πάλι αυτό πιστεύω πως είναι μέρος της προηγούμενης συζήτησης μας για την διαφορετικότητα, τον σεξισμό. Γιατί πρέπει ο κόσμος να βλέπει τη γυναίκα που παίζει μπάσο και όχι τον άνθρωπο; Πέρα από το αν παραξενεύονται πολλοί, έχω λάβει πολλά θετικά σχόλια σαν μπασίστρια. Είναι κάτι που πιστεύω πως όλοι μας συναντάμε συχνά πλέον – γυναίκες που παίζουν μπάσο, κιθάρα, ντραμς κλπ.. Έτσι δεν πιστεύω πως πρέπει να κάνει τόση  εντύπωση γι’ αυτό το θέμα. Είναι κάτι απόλυτα φυσιολογικό. 

Τι είδη μουσικής προτιμάς να παίζεις στο ηλεκτρικό μπάσο και στο κοντραμπάσο; 

Γενικά μέχρι τώρα, με το ηλεκτρικό μπάσο αλλά και με το κοντραμπάσο, έχω συνεργαστεί με Ροκ μπάντα, κλασσική ορχήστρα, τανγκό σύνολο,  καθαριστικό σύνολο, παραδοσιακό σχήμα, ρεμπέτικο σχήμα κ.α. Θα έλεγα πως έχω γνωρίσει αρκετά στυλ. Δεν έχω καταλήξει κάπου μέχρι στιγμής, γνώρισα και ακόμη γνωρίζω διάφορα στυλ, δηλαδή, με βοηθάει το ότι μελετώ διάφορα είδη μουσικής όπως Blues, Pop, και Jazz. Το κάθε ένα μου έχει προσθέσει ένα κομμάτι στο ποια είμαι σήμερα, αλλά η γνώση δεν σταματά ποτέ, σωστά; 

Ποια είναι η αντίδραση του κόσμου όταν λες πως επαγγέλλεσαι μουσικός; 

Πολλοί μου απαντούν με τη φράση: «μα αυτό είναι το χόμπι σου». Είναι κάτι στο οποίο διαφωνώ απόλυτα γιατί δεν σημαίνει πως η μουσική ή η οποιαδήποτε τέχνη δεν μπορεί να είναι επάγγελμα. Ο μουσικός εργάζεται όπως και οι υπόλοιποι στο κοινωνικό σύνολο, απλά ο καθένας έχει τον ρόλο του. Έτσι και ο  μουσικός. Η μουσική είναι μέρος της ζωής των ανθρώπων από την παιδική μας ηλικία. Θα ήθελα λοιπόν να έρθει εκείνη η μέρα όπου δεν θα πρέπει να «δικαιολογηθώ» για το επάγγελμα μου, όπως κάθε άνθρωπος.  

Πιστεύεις πως για να είσαι μουσικός χρειάζεσαι μόνο ταλέντο; 

Το ταλέντο παίζει μεγάλο ρόλο βέβαια αλλά αυτό που δεν ξέρει πολύς κόσμος είναι το τι βλέπει πάνω στη σκηνή. Πέρα από το φυσικό ταλέντο, βλέπει και την αφοσίωση του κάθε μουσικού στο επάγγελμα του. Ένας μουσικός οφείλει να αφοσιώνεται στη δουλεία του, να μελετά, να «ψάχνεται», να έχει επιμονή και υπομονή, και να δουλεύει σκληρά για να εξελίσσεται συνεχώς και να ανεβαίνει πιο ψηλά. Δεν αρκεί μόνο το ταλέντο.  

Οι καλλιτέχνες πρέπει να υποστηρίζουν ο ένας τον άλλον; 

Πιστεύω πως πρέπει να υπάρχει αλληλεγγύη και σεβασμός μεταξύ των μουσικών. Είτε υπάρχει ανταγωνισμός ή κόντρα, στο τέλος της ημέρας, οφείλουμε να αναγνωρίζουμε μια καλή δουλειά και την προσπάθεια του κάθε ανθρώπου.  

Ποιοι είναι οι στόχοι σου για το μέλλον; 

Θα ήθελα κάποια στιγμή να μπορώ να εκφραστώ μέσα από τη δική μου μουσική και στοίχους, αυτός είναι ο στόχος μου.  

Photo by: Andreas Limnatitis
Styling by: Antreas Guido Kontides – Wardrobe Line10

Αριάδνη μας, σ’ ευχαριστούμε πολύ για τη συνέντευξη! Σου ευχόμαστε καλή επιτυχία στα επόμενά σου βήματα! 

Βρείτε την Αριάδνη εδώ:

http://www.facebook.com/ariadneara