Search

Tag Archives: #love

Η ζωή, η δική μας ανθρώπινη ζωή έρχεται μια φορά και φεύγει. Είναι καθήκον μας να την κάνουμε όμορφη, υγιείς και φιλόξενη για εμάς και τους γύρω μας. Φυσικά και η ζωή έχει τα πάνω και τα κάτω της. Όπως και οι άνθρωποι σαν όντα που είναι πολύπλευρα και όχι σταθερά – στάσιμα.

Έχουμε ένα πολύ σημαντικό και όμορφο δώρο που είναι η ζωή. Καμιά φορά όμως και περισσότερες φορές ξεχνούμε ότι μια φορά ζούμε και ότι είμαστε περαστικοί. Για λίγο, μέχρι να ολοκληρωθεί το έργον του καθενός μας σε αυτή τη γή.

Κάπνισμα, ποτό, ναρκωτικά, ταχύτητα, ξυλοδαρμοί, δολοφονίες, απόπειρες αυτοκτονίας και πολλά άλλα μας καταστρέφουν τη ζωή μας και μειώνουν το εύρος της. Για ποιό λόγο αυτές οι συνήθειες; Ποιος ξέρει.. Κακές συνήθειες και συνθήκες που υπάρχουν μέσα στη κοινωνία.

Αγένια, κακία, μίσος, θράσσος, άγχος , φοβίες, πολέμοι, κοινωνικοί διαχωρισμοί, θέματα ψυχικής υγείας.. καταστρέφουν όχι απλά τη ζωή μας αλλά και το μέσα μας. Και αμα βγούμε ζωντανοί παρακάτω; Αφού μέσα θα είμαστε μαύροι και το φως μας θα έχει εξαφανιστεί.

Και τότε; Έρχεται η απώλεια. Κάπου εκεί θυμούμαστε ότι θέλουμε να ζήσουμε. Δεν είναι ανάγκη να φτάνουμε στα άκρα για να θυμηθούμε ότι έχουμε σώμα και καρδιά.

Ξυπνήστε και ζήστε τη ζωή σας και κάντε την όσο πιο όμορφη γίνεται πριν να είναι αργά. Η αγάπη, τα λεφτά, οι επιτυχίες πάνε και έρχονται. Η ζωή έρχεται ΜΙΑ ΦΟΡΑ και ΦΕΥΓΕΙ.

Οι σκέψεις δικές σας.

Γράφει η Ιωάννα Σαμαρά- Δικηγόρος

Σ-ή-μ-ε-ρ-α, ο γιός μου, μου ζήτησε να του διαβάσω ένα βιβλίο. Μου έφερε διάφορα δικά του παιδικά και μαζί με αυτά μου έφερε ένα δικό μου παιδικό βιβλίο. Αν και φθαρμένο από το χρόνο, υπάρχει ακόμα. Της Ευγενίας Φακίνου. Έκδοση κέδρος “ΝΤΕΝΕΚΕΔΟΥΠΟΛΗ”. Ήταν επίσης το πρώτο θεατρικό που είδα στη ζωή μου, στην Αθήνα, σε ανοικτό υπαίθριο χώρο. Σε μια δημόσια πλατεία, στο Γαλάτσι. Η Ντενεκεδούπολη, με τα μικρά Ντενεκεδάκια και τον κύριο Λαδένιο, ένα φωνακλά Ντενεκεδάκι που αποφάσισε ότι ήθελε να τον φωνάζουν οι άλλοι “αρχηγό” και να κάνουν οι άλλοι ότι αυτός ήθελε, αλλά τελικά τα Ντενεκεδάκια που το κάθε ένα έχει το δικό του όνομα, συμμάχησαν και βρήκαν τρόπους να διώξουν από την Πόλη τους τον κύριο Λαδένιο που με το έτσι θέλω αποφάσισε ότι ήταν ο αρχηγός και τους διέταζε να κάνουν ότι αυτός επιθυμούσε. Ο “Λαδένιος” στην περίπτωση του Εναέριου είναι η Ι-δ-έ-α που προτάθηκε να κατασκευαστεί στο χώρο του εναέριου, μια μεγάλη ανάπτυξη και ότι απομείνει πλατεία. Τα “μικρά ντενεκεδάκια” όμως διαμαρτύρονται. Δεν επιθυμούν τη μεγάλη ανάπτυξη με το ψηλό κτίριο, το συνεδριακό κέντρο και το ξενοδοχείο στο δημόσιο χώρο του εναέριου. Το Ό-ρ-α-μ-α τους είναι ο δημόσιος χώρος του εναέριου να μετατραπεί στην “Πράσινη πλατεία” της Λεμεσού. Κάποιοι έχουν την “Κόκκινη πλατεία” εμείς λένε, επιθυμούμε να αποκτήσουμε την “Πράσινη πλατεία”. Θα είναι προς τιμήν του πράσινου και των δέντρων που είχε κάποτε η πόλη, η Λεμεσός, όπως λαλούν οι παλιοί Λεμεσιανοί.

Η “πράσινη πλατεία” είναι προς αποφυγή του τσιμέντου που σκεπάζει σήμερα την πόλη. Η “πράσινη πλατεία” είναι το όραμα να αποκτήσει το κέντρο της πόλης ένα λειτουργικό πάρκο. Περισσότερα δέντρα, το οξυγόνο και τις σκιές τους, κάποια αναψυκτήρια για τους μεγάλους, παιδότοπους για τα παιδιά. Ο χώρος στάθμευσης Υπόγειος. Να μεταμορφωθεί ο χώρος του εναέριου σε χώρο ηρεμίας για τους δημότες. Ένας πνεύμονας πρασίνου δίπλα από τα διάφορα χρώματα του μπλε, του κόλπου της θάλασσας της Λεμεσού. Κυρίως, να επιτρέψει ο Δήμος Λεμεσού στους αρχιτέκτονες να συμμετέχουν σε ανοικτό διαγωνισμό, χωρίς κριτήρια με ψηλό κτίριο. Αλήθεια, οι πραγματικά σύγχρονες και όμορφες πόλεις δεν είναι αυτές που έχουν περισσότερα δέντρα, πάρκα και ανοικτούς χώρους, πλατείες, σημεία αναφοράς για τους δημότες; Και να πώς τα φέρνει η ζωή να πρέπει να Α-Γ-Ω-Ν-Ι-Σ-Τ-Ο-Υ-Μ-Ε Λεμεσιανοί, όπως αγωνίστηκαν τα μικρά ντενεκεδάκια, για να γράψουμε τη δική μας ιστορία.

Για να μην γίνει και ο εναέριος ακόμα μια μεγάλη ανάπτυξη με ψηλό κτίριο, ξενοδοχείο και συνεδριακό κέντρο στο παραλιακό μέτωπο, όπως μας είπε ότι θεωρεί επιθυμητό ο Δήμος Λεμεσού, στη Δημόσια Διαβούλευση σχετικά με το Δημόσιο χώρο του Εναέριου, στις 24.7.2019. Kαι όχι, δεν μας φτάνουν τα 4.500 τμ του χώρου που θα απομείνει από τη μεγάλη ανάπτυξη να γίνει δημόσια πλατεία, όπως εισηγούνται από το Δήμο Λεμεσού, κυρίως γιατί δε θέλουμε να καθόμαστε στις σκιές του ψηλού κτιρίου αλλά στις σκιές των δέντρων. Πώς μπορεί να ξεκουραστεί το μυαλό μας και να χαρούμε την ανοικτοσύνη της πλατείας εάν εντός του ίδιου χώρου θα σ-υ-ν-υ-π-ά-ρ-χ-ε-ι, ένα ψηλό κτίριο όπου στους πρώτους ορόφους, θα στεγάζονται γραφεία, καταστήματα και εστιατόρια; Με λίγα λόγια η δημόσια πλατεία που μας «τάζουν» θα είναι μέσα στο θόρυβο και τη βουή της κίνησης του ψηλού κτιρίου, του ξενοδοχείου και του συνεδριακού κέντρου. Έτσι όμως η έννοια της δημόσιας πλατείας καταργείται συθέμελα. Και τελικά μήπως η ελάχιστη πλατεία που μας τάζουν θα είναι, όχι για εμάς, αλλά για τους επισκέπτες των γραφείων ή τους επισκέπτες των καταστημάτων ή των εστιατορίων των πρώτων ορόφων του ψηλού κτιρίου; Και τι θα γίνει με την αύξηση της κυκλοφοριακής κίνησης στην περιοχή από το ψηλό κτίριο του εναέριου; Ήδη με τα υπόλοιπα ψηλά κτίρια έστω και εάν θα λειτουργούν μόνο οι πρώτοι όροφοί τους, αφού τα διαμερίσματα θα είναι ακατοίκητα, θα επιφέρουν μεγάλη κίνηση στο παραλιακό μέτωπο. 40όροφα ψηλά κτίρια ακριβώς πάνω στο παραλιακό μέτωπο. Τrilogy, Neo, One, Aura. Σύνολο 9 κτίρια από το δημόσιο κήπο μέχρι το Crown Plaza.

Για ποιούς όμως; Τάχατες για εμάς; Ποιά θα είναι η χρήση των ψηλών κτιρίων από εμάς τους πραγματικούς κατοίκους της πόλης, ώστε να αποκτήσουν νόημα στην καθημερινότητα της πόλης; Στο μεγαλύτερο μέρος των ψηλών κτιρίων δε θα στεγάζονται άνθρωποι. Ούτε ντόπιοι, ούτε ξένοι. Μόνο οι πρώτοι όροφοι των ψηλών κτιρίων θα λειτουργούν. Και τώρα μας είπαν ότι σκέφτονται ο χώρος του εναέριου να μετατραπεί σε ψηλό κτίριο, για να αποκομίσει οικονομικά οφέλη ο Δήμος. Το δέκατο στη σειρά ψηλό κτίριο στο παραλιακό μέτωπο, σε μια απόσταση από το δημόσιο κήπο μέχρι το Crown Plaza η οποία διανύεται με το αυτοκίνητο σε 3 λεπτά. Όχι δεν μετατρεπόμαστε σε Νέα Υόρκη αλλά σε κακέκτυπο της Νέας Υόρκης διότι δεν χωροθετήθηκαν τα ψηλά κτίρια με γνώμονα την πολεοδομία της πόλης. Oύτε λήφθηκε υπόψη ότι πίσω και γύρω από τα ψηλά κτίρια του παραλιακού δρόμου, υπάρχουν τα σπίτια των Λεμεσιανών οι οποίοι πλέον θα ζουν δίπλα από εμπορικά κέντρα και με το φόβο μήπως σε κάποιο πύργο ξεσπάσει πυρκαγιά και αυτή επεκταθεί στα δικά τους σπίτια. Στα σπίτια των περίοικων Λεμεσιανών οι οποίοι θα χάσουν τον αέρα και το φως του ήλιου εξαιτίας των μακριών σκιών των ψηλών κτιρίων.

Αυτό χρειάζεται η περιοχή; Ένα ακόμη ψηλό κτίριο; Αυτό ζητούμε για ένα δημόσιο χώρο που βρίσκεται στην Κ-α-ρ-δ-ι-ά της πόλης μας; Αλήθεια, όλα μετριούνται με το χρήμα ή μήπως θα έπρεπε όχι; Τί γίνεται με τις ανάγκες των επόμενων γενιών κατοίκων του κ-έ-ν-τ-ρ-ο-υ της πόλης;  Η επίχωση και ο δημόσιος κήπος δεν θα αρκούν στον πληθυσμό της Λεμεσού που μεγαλώνει. Οφείλουμε να προνοήσουμε από τώρα για τα εγγόνια μας και τα παιδιά τους. Λείπουν από την πόλη τα πάρκα, τα οποία επιτρέπουν τη συναναστροφή με τους φίλους και την οικογένεια, χωρίς το επίκεντρο να είναι κυρίως η συναλλαγή με το χρήμα, όπως στα «malls», αλλά οι Α-Ν-Θ-Ρ-Ω-Π-Ι-Ν-Ε-Σ σχέσεις. Γιατί και στα πολυκαταστήματα περνάμε καλά, αλλά σε αυτά δεν μας δίνεται η ευκαιρία να ασχοληθούμε με τις εσωτερικές ανάγκες μας, του συντρόφου μας, των παιδιών μας ή των φίλων μας. Το πάρκο ή η δημόσια πλατεία λειτουργεί ως δωρεάν ψυχο-θεραπευτήριο για εμάς τους αστούς

. Και ναι, είναι Α-Π-Ε-Λ-Ε-Υ-Θ-Ε-Ρ-Ω-Τ-Ι-Κ-Η η εμπειρία να μπορώ να διαβάζω το βιβλίο μου σε ένα παγκάκι κάτω από τη σκιά ενός μεγάλου δέντρου μέσα στην καρδιά της πόλης μου, πολύ κοντά στο γραφείο όπου εργάζομαι και όχι κάτω ή δίπλα από τη σκιά των πολυκαταστημάτων, των γραφείων και του συνεδριακού κέντρου όπως πρότεινε ο Δήμος Λεμεσού. Και για όσους Λεμεσιανούς ανησυχούν για τους χώρους στάθμευσης στη γύρω περιοχή, θα πρέπει να έχουν υπόψη τους ότι τα εννέα 40όροφα ψηλά κτίρια στο παραλιακό μέτωπο, πήραν αύξηση του συντελεστή δόμησης, γιατί υποχρεώθηκαν να δώσουν, ως ανταποδοτικό όφελος στην πόλη, τουλάχιστον 2.000 δημόσιους χώρους στάθμευσής, όλα μαζί τα κτίρια, σύμφωνά με τους όρους των πολεοδομικών τους αδειών. Επομένως τι θα χρειάζεται στο μέλλον το κέντρο της πόλης, περισσότερους χώρους για στάθμευση ή ένα βιωματικό πάρκο; Είναι ιδέες με όραμα που χρειάζεται η πόλη μας για να γίνει περισσότερο πράσινη,  λειτουργική και φιλόξενη προς τους πραγματικούς κατοίκους της και όχι επιλογές με πύργους που δεν θα κατοικούνται. Πύργους φαντάσματα. Τώρα γιατί τα γράφω όλα αυτά; Αν διαβάσατε όμως μέχρι εδώ, εντάξει η σύνδεση είναι προφανής. Να συμμαχήσουμε οι δημότες της Λεμεσού να γίνει ο χώρος του εναέριου η “Πράσινη Πλατεία – ένα Βιωματικό Πάρκο” στην καρδία της πόλης! Στον εναέριό μας.

Ο χώρος είναι Δημόσιος, δηλαδή ανήκει στους δημότες και η πλειοψηφία θα πρέπει να αποφασίσει για τον τρόπο αξιοποίησής του. Αυτό συμβαίνει σε μια Δημοκρατία. Μήπως όμως τελικά το ζήτημα της αξιοποίησης του εναέριου δεν είναι μόνο ζήτημα διαφορετικών αντιλήψεων για το πως αξιοποιείται ένας Δημόσιος χώρος αλλά στον πυρήνα του κρύβονται ζητήματα έλλειψης δημοκρατικότητας; Ποιος τάχα ξέρει να πει;  Και τελικά η αλήθεια θα καταγραφεί στην ιστορία της πόλης των Λεμεσιανών. Προς το παρόν τα “Ντενεκεδάκια” ας υψώσουμε ανάστημα και να απαιτήσουμε την “Πράσινη Πλατεία του εναέριου – ένα βιωματικό πάρκο”, στο κέντρο της πόλης μας.

Γράφει ο Α.Π

Οταν οι γυναίκες προσπαθούν να επανακτήσουν την ισότητα τους αλλα η τοξική πατριαρχεία νιώθει οτι απηλείτε γιατι φοβούνται οτι τα φεμινιστικά κινήματα θα κάνουν αυτό που κάνουν οι ίδιοι στην κοινωνία.

Φεμινισμός: ισότητα ανάμεσα στα φύλα και στα ανθρώπινα δικαιώματα.

Τύπος στην τηλεόραση: εεεε… Δεν υποστηρίζω τα φεμινιστικά κινήματα επειδή απειλείται η αρρενωπότητα μου και νιωθω πως θέλουν να καταπατήσουν τα δικα μου δικαιώματα επειδη εγώ αυτό κανω τοσα χρονια σε αυτ@.

Πλανήτης: screaming while burning in the background.

Αυτό που οι παραπάνω δεν καταλαβαίνουν θεωρώ πως είναι ότι για να μπορέσει να υπάρχει κοινωνικό structure πρέπει πρώτα να υπάρχει ένας πλανήτης που να μπορεί να το υποστηρίξει.
Αυτή την στιγμή ο πλανήτης είναι πανέτοιμος να πεθάνει αν το δείς macroscopic και εσείς ασχολείστε με το αν οι λεσβίες είναι απειλη ή όχι.
Αρχίστε να βλέπετε τις ομοιότητες μεταξύ σας αντί τις διαφορές και σύντομα, γιατί όσο πιο σύντομα γίνει αυτό τόσο πιο σύντομα θα γίνουμε ένα και θα σώσουμε το σπίτι μας.

She is hurt and needs love, be that love for her

❤️
🌍
🌎
🌏
https://www.facebook.com/watch/?v=797835927285037

Γιαγιά. Μια λέξη και φιγούρα ιερή και με τίποτα δεν θα μπορούσαμε να περιγράψουμε μέσα σε λίγες γραμμές το πόσο σημαντική είναι. Κανείς δεν μπορεί να πάρει τη θέση της και κανείς δεν μπορεί να σε αγαπήσει με τον τρόπο που το κάνει εκείνη. Είναι η δεύτερη μητέρα σου, είναι η γυναίκα που θα σε καλομάθει, που θα σου φτιάξει το αγαπημένο σου φαγητό, που θα σου πει πως έχασες κιλά ακόμη και αν δεν χωράς πλέον στα ρούχα σου!

Είναι η ίδια γυναίκα που όταν ήσουν μωρό σου άλλαζε τις πάνες, σε τάιζε και σε κοίμιζε, σε πρόσεχε όσο οι γονείς σου δούλευαν, σε έπαιρνε από το σχολείο, καθάριζε το σπίτι, σου έλεγε παραμύθια και σπανίως σου θύμωνε.

Αυτή τη γυναίκα έχεις χρέος να την φροντίζεις όταν θα έχει πια γεράσει. Να την περιποιείσαι με τον ίδιο τρόπο που το έκανε αυτή, με την ίδια ανιδιοτελή αγάπη και ακόμη περισσότερο. Ο χρόνος σου μαζί της είναι πολύ λιγότερος από όσο νομίζεις για αυτό μην χάνεις ευκαιρία να την δεις, να περάσεις χρόνο μαζί της και να της δείξεις πόσο σημαντική είναι για σένα.

Κι όταν έρθει στιγμή να φύγει για την γειτονία των αγγέλων και έχεις την ευκαιρία να είσαι δίπλα της, κράτα της το χέρι, μείνε στο προσκεφάλι της για όσο χρειαστεί και μην την ξεχάσεις ποτέ γιατί εκείνη θα σε προσέχει παντού και πάντα!

Μαλλιά και καλοκαίρι. Η εποχή αυτή για τα μαλλιά μας και την υγεία τους είναι αρκετά επικίνδυνη λόγο του ήλιου και της υγρασίας και πολλών άλλων καιρικών αλλαγών και όχι μόνο.

Πως μπορείτε να διατηρήσετε τα μαλλιά σας υγιή, περιποιημένα και όμορφα; Σας έχουμε τη λύση.

Το κομμωτήριο Encantado μας προτείνει διάφορες λύσεις για τα μαλλιά μας.. απο κτενίσματα μέχρι αλλαγή στο χρώμα μας μέχρι και διάφορες θεραπείες για τα μαλλιά αναλόγως με το τι ανάγκη έχουμε.

Ρίξτε μια ματιά στη δουλειά τους και για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε μαζί τους. Εμείς πάντως βρίκαμε τη λύση!

https://www.facebook.com/Encantadohairandbeauty/

Call 25 013232


Agora Shopping Center , Anexartisias
Limassol

“Θα’μαι Πάντα Εδώ” το νέο pop single του Ραφαήλ Χατζημιχαήλ

Λίγους μήνες μετά  το προηγούμενο του κομμάτι με τίτλο «Έρωτα Μου», έρχεται τώρα με το δεύτερο κομμάτι του πάζλ όπως μας λέει. Το δεύτερο κομμάτι του πάζλ λοιπόν, έχει τον τίτλο «Θα’μαι Πάντα Εδώ».

Στο προηγούμενο κομμάτι (Έρωτά Μου) ο πρωταγωνιστής, αφότου κάνει πρόταση γάμου στην αγαπημένη του, πεθαίνει. Ως εκ τούτου η κοπέλα μένει μόνη της με ένα δακτυλίδι, γκρεμισμένα όνειρα, και μια ανεκπλήρωτη αγάπη…
Στο 2ο κομμάτι η κοπέλα, σε πρωταγωνιστικό ρόλο πλέον, προσπαθεί να βρεί τη δύναμη να συνεχίσει χωρίς τον έρωτά της που έχει φύγει πρίν αυτή προλάβει να πει το “Σ’αγαπώ”. Εκείνος, της στέλνει διάφορα σημάδια και μέσα από ένα όραμα της δείχνει πως θέλει να είναι καλά και να συνεχίσει τη ζωή της… Έτσι την αποχωρίζεται με μια αγκαλιά και αφήνει στην αγαπημένη του, αλλά και σ’ εμάς, το εξής μήνυμα: “Έρωτα μου, θα’μαι πάντα εδώ”…

Μπορείτε να δείτε το βίντεο στο YouTube γράφοντας: Ραφαήλ Χατζημιχαήλ – Θα’μαι Πάντα Εδώ.

ή πατώντας στον πιο κάτω σύνδεσμο.

Η παραγωγή :
Τα γυρίσματα του video clip έγιναν στην Κύπρο στις εγκαταστάσεις των Red Storm Films, αλλά και σε επιλεγμένες τοποθεσίες του νησιού. Τους στίχους και τη μουσική του “Θα’μαι Πάντα εδώ” υπογράφει ο ίδιος ο Ραφαήλ Χατζημιχαήλ ενώ την παραγωγή έχει αναλάβει ο παραγωγός Κυριάκος Ηροδότου “INFO”- Lost Atlantis Studios. Για την παραγωγή του πανέμορφου αυτού videoclip που θα δείτε συνεργάστηκαν με την σκηνοθέτιδα Anastasia Butrim η οποία με το ταλέντο της ανάπτυξε και εμπλούτισε το σενάριο του Ραφαήλ σε κάτι το μαγευτικό. Το mastering του τραγουδιού επιμελήθηκε ο Alex Psaroudakis.

Ποιος είναι ο Ραφαήλ Χατζημιχαήλ;


Ο Ραφαήλ Χατζημιχαήλ κατάφερε να προσελκύσει το ενδιαφέρον του κοινού με την ξεχωριστή αισθητική του και τη ζεστή χροιά του. Κατέχει πτυχίο φωνητικής και μεταπτυχιακό σαν τραγουδοποιός και μουσικός παραγωγός. Το τελευταίο διάστημα περιοδεύει σαν σολίστ της Παγκύπριας Χορωδίας Καλλιτεχνών. Μιας περιοδείας όπου τα καθαρά έσοδα των συναυλιών θα διατεθούν για τον Αντικαρκινικό Σύνδεσμο Κύπρου.  

Κάνε κλικ στο πιο κάτω σύνδεσμο και γνώρισε τον καλύτερα!

Το θεμελιώδες υπαρξιακό ερώτημα της εποχής. Να είσαι ελεύθερος ή σε σχέση; Να ξέρεις τι θέλεις ή να είσαι ανοιχτός σε προτάσεις;

Αυτό το ερώτημα δεν έχει σταθερή απάντηση και βεβαίως έχει παρακλάδια. Εμείς μιλήσαμε με άτομα των ηλικιών 20 μέχρι και 30 και μαζέψαμε για εσάς κάποιες απαντήσεις που ίσως σας βάλουν σε σκέψεις.. πιο προσωπικές.

Ελεύθερος. Το ελεύθερος συνδεέται με μια πληθώρα ελευθεριών ξεκινώντας από την ελευθερία σκέψης και λόγου, μετέπειτα στην ελευθερία πράξεων και αργότερα καταλήγει στο ποιον έχεις στο κρεβάτι σου. Η ελευθερία είναι ένα ιδανικό που όλοι οι ανθρώποι χρειάζονται. Η ελευθερία όμως είναι υποκειμενική και για κάθε άτομο η ελευθερία έχει άλλο πρόσιμο και χαρακτήρα. Το σταθερό είναι ότι όταν είσαι ελέυθερος “θα παίξει το ματούδι σου ” και θα κυνηγήσεις κάτι που θα σου αρέσει για μια νύχτα ή και λίγο περισσότερο. Έχεις την ελευθερία να είσαι εσύ και όποιου αρέσει και να κάνεις τα πράγματα που σου αρέσουν. Μπορείς πανεύκολα ειδικά στις μέρες μας να κάνεις σεξ αφού έχει γίνει ΠΑΝΕΥΚΟΛΟ. Οι άνθρωποι τείνουν να είναι βιαστικοί με τις επιλογές τους και χωρίς πολλά πολλά για να μην καταλήξουν σε κάτι περισσότερο ή λιγότερο από την ελευθερία που έχουν.

Σε σχέση. Λοιπόν τώρα τα πράγματα αλλάζουν σε μια σχέση. Όταν είσαι σε σχέση έχεις μια περισσότερη ευθύνη προς τον εαυτό σου αλλά και προς τον σύντροφο σου. Δεν είσαι πλέον μόνος αλλά με κάποιο άτομο που μοιράζεστε διάφορα κοινά και διαφορές που ίσως έχετε. Μια σχέση για να διατηρηθεί και να κρατηθεί θέλει κόπο και χρόνο και απο τους δύο. Είναι όμως μια σχέση αλληλούπαρξης και αλληλουποστήριξης. Μπορείς να μοιραστείς τα πάντα με τον άνθρωπο σου και να αναπτυχθείτε και οι δύο ταυτόχρονα χωρίς ανταγωνισμούς.

Η εποχή μας;

Ζούμε σε αυτή την εποχή όπου οι ανθρώπινες σχέσεις είναι διεφθαρμένες. Όσοι είναι ελεύθεροι νομίζουν ότι μπορούν να καταπατήσουν και την ελευθερία του άλλου. Έχουν χαθεί οι αξίες και η ηθική και πατούν επί πτωμάτων απλά για να καταφέρουν αυτό που θέλουν. Ξεχνούν ότι έχουν αισθήματα και ότι μπορεί να πληγώσουν τα συναισθήματα κάποιου άλλου ανθρώπου απλά για να καλύψουν το δικό τους κενό. Μετατρέπονται σε ζώα μη παραγωγικά κιόλας που ψάχνουν απλά την σαρκική ευχαρίστηση και μόνο. Απλά περνούμε καλά. Δεν προσπαθούν και για κάτι άλλο αφού είναι πλέον φανερό ότι το φλέρτ και απο τα δύο φύλα είναι είδος προς εξαφάνιση. Έτσι γιατί να πασχίζουν για κάτι καλύτερο αφού είναι έτσι συνηθισμένοι και την βρίσκουν με άλλους τρόπους; Δεν υπάρχει λόγος για τους περισσότερους να αναπτύξουν αισθήματα ή να πληγωθούν γιατί αυτός ο δρόμος τους βγάζει με μονοπάτια που τους φοβίζουν. Φοβούνται την απόρριψη και την εγκατάλειψη του comfort zone τους και της συνήθειας τους. Δεν λέω ότι είναι κακό να είσαι ελεύθερος. Αντιθέτος είναι μια πολύ ενδιαφερόν φάση στις ζωές μας που μας αναπτύσσει και μας βοηθά να προχωρήσουμε και το κάνουμε για εμάς. Μόνο έτσι η ελευθερία είναι προσοδοφόρα.

Ακόμη και στις σχέσεις που υποτίθεται είσαι με ένα άτομο που θέλεις να είσαι υπάρχει διαφθορά. Οι ανθρώποι τείνουν να καλύψουν την μοναξιά τους μέσω μιας σχέσης που αυτό είναι μεγάλο λάθος. Η σχέση δεν έχει να σου καλύψει πράγματα , έχει μόνο να σου μάθει και να σου δώσει εμπειρίες και μαθήματα. Πολλοί είναι απλά σε μια σχέση γιατί νιώθουν μόνοι, φοβούνται την αλλαγή ή ότι δεν θα βρούν ποτέ κάποιον άλλο… (δηλαδή για όνομα πλέον είμαστε τόσα δισεκατομμύρια όλος ο κόσμος, για όλους μας υπάρχει κάτι εννοείται) ή απλά βαριούνται και είπαν να κάνουν κάτι. Το πιο συχνό τους πρόβλημα είναι η επικοινωνία αφού έκριναν ότι ο σύντροφος / η σύντροφος τους έχει ωραίο σώμα και πολλούς followers στα κοινωνικά δίκτυα. Δεν έχουν περιεργαστεί τη σχέση και όλα είναι επιφανειακά και για αυτό σε κάποια φάση αυτό που νομίζουν ότι είναι σχέση σύντομα ή αργότερα δεν θα υπάρχει. Οι άνθρωποι μάλλον έχουν ξεχάσει τι αξίζουν και τι μπορούν να προσφέρουν και πολλές φορές αρκούνται με το μέτριο. Πολλές σχέσεις είναι καταπιεσμένες ή είναι απλά μια βιτρινά που καλύπτει ανασφάλειες. Φυσικά υπάρχουν και σχέσεις που είναι χαρούμενες και αληθινές με θέματα ναι μεν αλλά υπάρχει καλή πρόθεση και ειλικρινά και καλοπροαίρετα αισθήματα.

Το τι θέλετε και το αξίζετε εσείς ξέρετε και μόνο. Καλή τύχη και αφήστε τον εαυτό σας να ανακαλύψει πράγματα χωρίς να πλήγωνετε ή να πληγώνει τους άλλους γύρω τους.

Οι σκέψεις δικές σας.

Γράφει η Μαρίνα Σαβεριάδου

Μαΐου 13, 2019

Μέρα Δευτέρα στο μικρό μου σπίτι στα Λιβάδια, με την Αρίθα Φράκλιν να
τραγουδά “a change is gonna come” και τον Σκάμπι στρογγυλοκαθισμένο
στον καναπέ πίσω μου. Αν και ακούγοντας τη φωνή της Αρίθα μου έρχεται
να κλείσω μάτια και φώτα και απλά να ξαπλώσω και να την ακούω, θα
αντισταθώ στην ιδέα και θα γράψω.

Τον Σκάμπι τον κούρεψα έχει λίγες μέρες και όπως λέει η bff μου έπιασε
προαγωγή, έγινε το παραχαιδεμένο του σπιτιού, κοιμάται μέσα, απλώνει
κανονικά σε όλους ανεξαίρετα τους καναπέδες, τον σκεπάζουμε με τις
κουβέρτες και έχει το κουιλτ του στον καναπέ της κουζίνας και γενικά
ζει μια παραδεισένια ζωή. Πριν το κούρεμα του κοιμόταν έξω και γενικά
ήταν σε μαύρο χάλι και δεν του δίναμε καμιά σημασία. Ήμασταν αδιάφοροι
και κακοί μαζί του και ειδικά εγώ που τον έβλεπα και νευρίαζα μερικές
φορές και σκεφτόμουν ότι δεν τον θέλω πια. Το παραδέχομαι έτσι ένιωθα
και ο λόγος που ένιωθα έτσι ήταν γιατί τον Αύγουστο που μας πέρασε
πέθανε το άλλο μου σκυλάκι, η Μπέλλα μου και μετά τον θάνατο της
Μπέλλας ενιωσα απέχθεια για τον καημένο τον Σκάμπι..τελοσπάντων  μου
πέρασε και αναπληρώνουμε τις μέρες της αδιαφορίας μας προς τον Σκάμπι
με έξτρα περιποίηση και αγάπη.

Τις συναισθηματικές αντιδράσεις μου σε διάφορα γεγονότα τις εξετάζω
συχνά και πολλές είναι οι φορές που αντιλαμβάνομαι μεταχρονολογημένα
τα κίνητρα μου. Δηλαδή πρώτα δρω και αργότερα κάθομαι να εξετάσω τον
λόγο, λίγο ή πολύ καιρό μετά, όμως την ώρα που δρω βασίζομαι στο
ένστικτο μου και συνήθως οι επεξηγήσεις που δίνω στο μέλλον, επαρκούν
για να δικαιολογήσουν την πρώτερη μου πράξη.

Και φυσικά κάποια στιγμή έκατσα και εξέτασα και τα κίνητρα μου για την
συμπεριφορά μου απέναντι στον Σκάμπι. Αν αφήσεις ένα σκύλο έξω στην
βεράντα μόνο του, παραμελημένο, ακούρευτο για μήνες και το μόνο που
κάνεις είναι να του βάζεις φαΐ και νερό μια φορά την ημέρα παίρνει
μήνες να καταλάβεις ότι αυτό που έκανες στην ουσία ήταν να δημιουργείς
μια απόσταση μεταξύ εσένα και του σκύλου, πως  τον αφήνεις να
ασχημίσει και να βρωμεί για να μη σε πλησιάζει, για να τον βλέπεις και
να νιώθεις αηδία για να μην έχεις καμιά διάθεση να τον αγκαλιάσεις και
να τον αγαπάς λιγότερο, γιατι όταν αγαπάς λιγότερο, πονάς λιγότερο
οταν θα έρθει η ώρα που θα τον χάσεις ή θα πεθάνει, ή φτάνεις στα άλλα
άκρα που εύχεσαι κρυφά μέσα σου να τον χάσεις ή παρακαλάς κάποιον να
τον πιάσει και να φύγει.

Παίρνει καιρό να καταλάβουμε τι κάνουμε, να καταλάβουμε τα κίνητρα
μας, και να καταλάβουμε ότι ο φόβος, ο φόβος της απώλειας, είναι
εκείνος ο μεγάλος τοίχος που μας κρατά πίσω από το να συνδεθούμε με
άλλα όντα, ανθρώπινα και μη. Υπάρχει εκείνο το όριο που βάζεις στον
εαυτό σου για να μη συνδεθείς πολύ και να μην πονέσεις.
Όσον αφορά τους ανθρώπους πάλι έχω μια βαθιά επιθυμία και δίψα για
σύνδεση, για βαθιά και ουσιαστική επικοινωνία, για συζητήσεις τύπου
ψυχανάλυσης, λατρεύω να καταδύομαι στα βαθιά νερά του ψυχισμού των
ανθρώπων, ίσως και αυτός να είναι ένας λόγος που κάποιοι κάνουν
μεταβολή γιατί έχουν μάθει να περιορίζονται σε επιφανειακές συζητήσεις
και αποφεύγουν οτιδήποτε προσωπικό για να μη φανούν για οποιοδήποτε
λόγο ευάλωτοι, αλλά είναι και κάποιοι άλλοι, που με την πρώτη φορά που
θα με συναντήσουν, θα μου πουν την ιστορία της ζωής τους και τους
φαίνεται παράξενο πους τους προκλήθηκε η ανάγκη και την άνεση να
μιλήσουν και να πουν προσωπικά θέματα σε μένα. Και ακριβώς αυτή η δίψα
μου για σύνδεση με κάνει αλλεργική σε επιφανειακές συζητήσεις και δε
θα με βρεις σε καφέ να μιλώ για τα νύχια μου και να ανταλλάζω
συνταγές. Μπαίνουν για λίγο άνθρωποι στη ζωή μου και δεν στεριώνουν
ακριβώς αν δεν εντοπίσω αυτή τη σύνδεση μεταξύ μας σε κάποιο άλλο
επίπεδο και ουδέποτε είχα την ικανότητα να διατηρήσω επικοινωνία με
άτομα για τα οποία δεν είχα γνήσιο και βαθύ ενδιαφέρον ή να αισθανθώ
ότι έχουν εκείνοι για μένα. Είναι ένα επίπεδο πέραν του λεκτικού, όχι
απαραίτητα σωματικού, ένα επίπεδο που αφορά την επικοινωνία με λίγα ή
καθόλου λόγια, υπάρχει η άνεση να μιλήσεις ή να μη μιλήσεις και ποτέ
δεν υπάρχει καμιά ανάγκη να πείσεις.

Εδώ και λίγες μέρες ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο του Rollo May “love
and Will”  γράφω τον πρωτότυπο τίτλο γιατί στα ελληνικά η μετάφραση
ήταν χάλια και υποβιβάζει το θέμα του βιβλίου που είναι επιστημονικό.
Τον Rollo May μου τον σύστησε ο Ίρβιν Γιάλομ στην αυτοβιογραφία του. Ο
Γιάλομ, σπουδαίος ψυχοθεραπευτής και πολύ καλός συγγραφέας, από τους
αγαπημένους μου, γράφει για τους ψυχολόγους που θαύμαζε και ένας από
αυτούς ήταν και ο ΄Ρόλλο Μέι. Εχοντας εμπιστοσύνη στην κρίση του
Γιάλομ είπα να δω ποιος είναι αυτός ο Ρόλλο Μέι και γιατί τον θαύμαζε
τόσο πολύ. Πήγα και πήρα το βιβλίο το Love and Will και διαβάζω τα
αποτελέσματα ερευνών και μελετών της δεκαετίας του 50-60 που
αντικατοπρίζουν με απίστευτη ακρίβεια την εποχή μας.

Απόσπασμα από το βιβλίο σελ. 93

τώρα το πρόβλημα δεν είναι καθαυτή η επιθυμία και η ανάγκη
ικανοποίησης του συντρόφου, αλλά το γεγονός ότι η ανάγκη ερμηνεύεται
από τα πρόσωπα της ερωτικής συνεύρεσης μόνο τεχνικά – ανάγκη για
φυσικό αισθησιασμό. Αυτό που παραλείπεται, ακόμη και από το ίδιο μας
το λεξιλόγιο είναι η εμπειρία του να προσφέρεις συναισθήματα, να
μοιράζεσαι φαντασιώσεις, να χαρίζεις τον εσωτερικό σου ψυχικό πλούτο,
πράγματα που φυσιολογικά παίρνουν κάποιο χρόνο και βοηθούν την αίσθηση να υπερβεί τον εαυτό της και να γίνει συγκίνηση, και την συγκίνηση να γίνει αυτουπέρβαση γινόμενη τρυφερότητα και κάποτε αγάπη

Ο Ρόλλο Μέι έγραψε τα πιο πάνω το 1965, πριν ακόμα μπει στη ζωή μας
για τα καλά το ίντερνετ, τα κοινωνικά δίχτυα κλπ. Που να ήξερε ότι σε
πενήντα χρόνια η κατάσταση θα ήταν ακριβώς όπως την περιέγραφε.

Αυτό που με τόση ακρίβεια περιγράφει στο βιβλίο του ο κ. Μέι είναι ότι
από τη στιγμή που ο άνθρωπος απελευθερώθηκε σεξουαλικά έκλεισε κάθε
συναισθηματική θυρίδα  Θεωρείται απόλυτα φυσιολογικό ο σύγχρονος
άνθρωπος να πηδηχτεί με οποιονδήποτε, οποιαδήποτε στιγμή, επώνυμα ή
ανώνυμα, να παραγγείλει από το κινητό του, την με ή χωρίς πληρωμή
αρσενική ή θηλυκή πόρνη, με ένα πάτημα ενός κουμπιού και μετά από δύο
ώρες να την στείλει στο σπίτι της και να παραγγείλει φαστ φουντ  γιατί
πείνασε,  περνώντας από την  μια εμπορική συναλλαγή στην άλλη χωρίς
κανένα συναισθηματικό κόστος.  Αυτό που βιώνεται ως μια επαναληπτική
μουνο-πεο-συλλεξία για επιβεβαίωση, και ονομάζεται με πολλούς
μοντέρνους  τίτλους, friends with benefits και fuckbuddies, one night
stands και ξεπέτες αλλά προς Θεού μη συνδεθούμε ανεπανόρθωτα. Μια
συναλλαγή που πολλές φορές δεν εμπεριέχει προσωπική επαφή, μια μαλακία με τη βοήθεια της οθόνης της τηλεόρασης σου ή του κινητού σου με
παρτενέρ μια δυστυχισμένη και απελπισμένη ύπαρξη στην άλλη άκρη της
γραμμής, πίσω από μια άλλη οθόνη, σε μια άλλη χώρα, σε μια άλλη
ήπειρο, όσο πιο μακριά, τόσο το καλύτερο, όσο πιο μακριά, τόσο
λιγότερες η πιθανότητες να συναντηθείς από κοντά, αυτό είναι το μόνο
ασφαλές σεξ, εκείνο που ο εγκέφαλος αποφασίζει σε ποιον θα δώσει το
γεννητικό όργανο, παρακάμπτοντας την καρδιά, παρακάμπτοντας τον κόπο,
την προσπάθεια, και την όποια μαγεία!

Αυτή η αφθονία σεξουαλικών συντρόφων, αυτή η εύκολη πρόσβαση ανά πάσα στιγμή σε ένα ακόμα διαθέσιμο σώμα, έχει υποβιβάσει τον άνθρωπο σε ένα αντικείμενο χρήσης και ο σκοπός που είναι η “επιβεβαίωση” δεν
επιτυγχάνεται γιατί βαθιά μέσα σου αντιλαμβάνεσαι ότι δεν “επιλέγηκες”
συνειδητά αλλά “έτυχες” γιατί ήσουν ο άμεσα διαθέσιμος την παρούσα
στιγμή που ο άλλος ήθελε να εκτονωθεί.  Αυτό που νιώθεις είναι ότι
είσαι απλά ένας από τη μάζα.

Είναι πολλοί εκεί έξω και αυτό βολεύει μια χαρά γιατί στο πίσω μέρος
του μυαλού σου υπάρχει η δικλείδα ασφαλείας ότι πάντα θα υπάρξει ακόμα
ένας. Είναι πολλοί εκεί έξω και εσύ αποφασίζεις να μην συνδεθείς με
κανένα, γιατί αν συνδεθείς με αυτόν ή αυτήν και έρθει κάτι καλύτερο
πιο μετά θα νιώθεις βλάκας που συμβιβάστηκε τη στιγμή που υπάρχει
πάντα μια ομορφότερη, μια που δε γεύτηκες ακόμα, μια που θα χει ένα
application που δεν το έχει το παλαιότερο μοντέλο, στην τελική όμως το
νέο μοντέλο γυναίκας ακριβώς όπως και το νέο σου μοντέλο κινητού δεν
θα το αγαπήσεις ποτέ όσο περιμένεις να βγει κάτι καινούριο.

Σωματα κενά και ποτέ θα δε ζήσουν την ηδονή του να κάνεις έρωτα με
έναν άνθρωπο που φοβάσαι μη χάσεις και να επιλέγεις να τον αγαπήσεις
και να του δοθείς παρόλον ότι φοβάσαι μην τον χάσεις. Και μπορείς με
την βοήθεια του μπλε χαπιού να πηδάς μέχρι τα βαθιά γεράματα αλλά χάπι
τη συναισθηματικη ανικανοτητα δεν θα βγάλει ποτέ καμιά
φαρμακοβιομηχανία.  Ο Ρόλλο Μέι μιλά και για αυτούς που θα μείνουν έξω
από αυτό το σύγχρονο σεξουαλικό πάρε-δώσε, αυτούς που θα είναι
απροσάρμοστοι  σε αυτήν την αρρωστημένη εποχή της απάθειας και όσα
αυτή συνεπάγεται, που δεν θα μπορούν να λειτουργήσουν με τα στάνταρτς
της εποχής και θα είναι εκτός, αυτοί θα υποφέρουν περιμένοντας να
ζήσουν με ιδεώδη και αξίες φθαρμένες μιας άλλης εποχής που δεν ισχύουν
πλέον.

Ο Σκάμπι κοιμάται δίπλα μου  και οι r.e.m τραγουδούν everybody hurts …

Φυσικά και όχι. Αρνείσαι να ζήσεις μια νέα αλλαγή και απλά έχεις βολευτεί στα δεδομένα που ξέρεις να χειρίζεσαι.

Έρχετε όμως η φάση ή η ημέρα όπως θέλεις θέσε το.. που κάποια πράγματα τελειώνουν. Σχέσεις φιλικές και ερωτικές, επαγγελματικές, οικογενειακές. Δεν θα μείνουν όλοι για πάντα δίπλα μας και όπως εμείς τους θέλουμε.

Μεγαλώνουμε και οι ανάγκες μας διαφοροποιούνται. Ξέρουμε τι θέλουμε, ξέρουμε τι αντέχουμε και μέχρι πόσο μπορούμε μια κατάσταση. Γιατί να μείνεις σε κάτι που δεν σε κάνει ευτυχισμένο/η πλέον; Επειδή απλά φοβάσαι να μετακινηθείς από τη θέση σου; Εεε και;

Είναι καλύτερο για εμάς τα ανθρώπινα όντα να παραμένουμε σταθεροί και στάσιμοι σε αυτά που μάθαμε και συνηθίσαμε γιατί απλά φοβόμαστε να δούμε παρακάτω. Ετσί καταπιεζόμαστε σε καταστάσεις και στην τελική σε κάποια φάση θα σπάσουμε και θα τα κάνουμε όλα “ρόμπα”. Δεν υπάρχει λόγος να φτάσετε όμως σε έτσι σημείο.

Πώς να το πετύχετε;

Πολύ απλά να είσαστε ειλικρινείς με τον εαυτό σας. Μόνο έτσι. Όταν είσαι ειλικρινείς με τον εαυτό σου και ξέρεις τι σε ενοχλεί και τι αντέχεις δεν θα υπάρξουν παρεξηγήσεις και περίεργες καταστάσεις. Απλά να είσαι το ίδιο ειλικρινείς και με τους άλλους. Δεν είμαστε όλοι το ίδιο ούτε θα έπρεπε να είμαστε, αυτή είναι η ομορφιά μας. Έτσι μαθαίνουμε ο ένας από τον άλλο και δημιουργούμε σχέσεις στη ζωή μας.Όπως σεβόμαστε τον εαυτό μας έτσι πρέπει να σεβόμαστε και τον άλλο απέναντι μας. Να είμαστε αληθινοί με εμάς και να το μοιραζόμαστε με τους άλλους. Να περνούμε διάφορα μαζί με τα άτομα γύρω μας αλλά σε σημείο που εμείς παραμένουμε χαρούμενοι και θετικοί.

Μην φοβάστε την άλλαγη είναι μόνο για καλό. Μην φοβάστε τη ζωή και να την ζείτε γιατί όλα αυτά είναι μέσα στη ζωή και η ζωή όπως και εμείς συνεχιζεί και πηγαίνει μπροστά. Δεν υπάρχει λόγος να μένουμε στάσιμοι και να μην προχωρούμε επειδή απλά φοβόμαστε να πληγωθούμε ή να χαρούμε.

Οι σκέψεις δικές σας.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΓΚΑΘΑ ΚΡΙΣΤΙ.

Γράφει ο Γιάννης Κολόκας- Φοιτητής Γαλλικής Γλώσσας & Φιλολογίας Αθηνών.


Η Αγκάθα Κρίστι αποτελεί την διασημότερη συγγραφέα αστυνομικών
μυθιστορημάτων, αλλά όσο γνωστά και πολυδιαβασμένα και αν είναι τα
αστυνομικά της μυθιστορήματα, τρίτα σε κατάταξη μετά την Βίβλο και τα έργα του Σαίξπηρ, υπάρχει και μια άλλη πλευρά της συγγραφικής της πένας, τα κοινωνικά μυθιστορήματα ή όπως τα αποκαλούσε η ίδια <<πραγματικά μυθιστορήματα>> της.


Πιο συγκεκριμένα την περίοδο 1930-1950 η διάσημη συγγραφέας κουρασμένη από τις ιστορίες εγκλημάτων θα θελήσει να δοκιμάσει μια καινούργια μορφή γραφής γράφοντας έξι τελείως διαφορετικές ιστορίες, τις οποίες ο εκδότης της φοβούμενος ότι δεν θα αρέσουν στο κοινό, θα την πείσει να της υπογράψει ως Mary Westmacott.Τα βιβλία αυτά θα συνεχίσουν να κυκλοφορούν υπό αυτό το ψευδώνυμο για πολλά χρόνια και μόνο μετά τον θάνατο της οι κληρονόμοι της θα ανακαλύψουν ότι είναι δικά της. Πέρσι μάλιστα κυκλοφόρησαν και στην Ελλάδα και αφού τα διάβασα σκέφτηκα να σας τα προτείνω για να τα γνωρίσετε.

Το πρώτο εξ’ αυτών, που υπήρξε και υποψήφιο στα βραβεία Public για το καλύτερο μεταφρασμένο μυθιστόρημα, είναι η <<Ανοιξιάτικη Απουσία>>. Πρόκειται για την ιστορία μιας Αγγλίδας κυρίας, η οποία ταξιδεύει στην Μέση Ανατολή για να επισκεφτεί την κόρη της που είναι βαριά άρρωστη. Κατά την διάρκεια του ταξιδιού, θα μείνει εγκλωβισμένη για αρκετό καιρό σε ένα σταθμό τρένου, ένα γεγονός που θα της δώσει την ευκαιρία να στοχαστεί την ζωή της και να αναθεωρήσει πολλές από τις απόψεις της… Το δεύτερο βιβλίο τιτλοφορείται <<Ένα θηρίο στο πιάνο>> και θα μπορούσε κάλλιστα να χαρακτηριστεί και ιστορικό μυθιστόρημα καθώς τομεγαλύτερο μέρος του εκτυλίσσεται κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Πρόκειται ουσιαστικά για την εξιστόρηση της ζωής του Βερνον Ντειρ, ενός βρετανού αριστοκρατικής καταγωγής, μελλοντικού συνθέτη ο οποίος ωστόσο θα περάσει από σαράντα κύματα μέχρι να καταφέρει να ολοκληρώσει το έργο του. Στο τρίτο μυθιστόρημα που φέρει τον τίτλο <<Ημιτελές πορτρέτο>> μαθαίνουμε μέσα από την διήγηση της Σύλβιας στο Λαραμπι, φίλο και ζωγράφο της, τα γεγονότα που σημάδεψαν την ζωή της, αποκτώντας μια καλή επαφή με την ανατροφή των κοριτσιών στις αρχές του 20 ου αιώνα και πως αυτή επηρέαζε την ψυχοσύνθεση τους. Στα επόμενα βιβλία που θα ακολουθούσουν η Αγκάθα θα επικεντρωθεί στο ζήτημα
των ενδοοικογενειακών σχέσεων. Το τέταρτο βιβλίο <<Το βάρος της Αγάπης>> θα έχει ως θέμα την σχέση μεταξύ δυο αδελφών, Λωρας και Σιρλει καθώς και τις συνέπειες που φέρει μια αγάπη δίχως ανταπόδοση. Παρομοίως στην πέμπτη ιστορία της <<Ο δεύτερος γάμος>>, επικεντρώνεται στην σχέση μάνας και κόρης στην μεταπολεμική Αγγλία όπου η παραδοσιακή ανατροφή συγκρούεται με τις σύγχρονες αντιλήψεις περί προσωπικής ελευθερίας.

Αντιθέτως το έκτο καιτελευταίο τέτοιου είδους μυθιστόρημα της <<Η στιγμή του Ρόδου>> έχει ως κεντρικό άξονα την πολιτική σκηνή μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και συγκεκριμένα τον πολίτικο αγώνα μεταξύ Εργατικών και Συντηρητικών. Είναι η πρώτη φορά που η συγγραφέας παίρνει μια φανερή πολιτική θέση, αν και όσοι έχουν διαβάσει και τις
αστυνομικές της ιστορίες γνωρίζουν την εκτίμηση που έτρεφε, για έννοιες όπως η «καλή κοινωνία» και η «Αυτοκρατορία». Αυτά ήταν λοιπόν τα κοινωνικά μυθιστορήματα της Αγκάθα Κρίστι, τα οποία και σας προτείνω ανεπιφύλακτα, όχι μόνο ως ένα ευχάριστο ανάγνωσμα για την παράλια, αλλά και ως μια ευκαιρία γνωριμίας με τον τρόπο ζωής και σκέψης μιας άλλης όχι τόσο μακρινής εποχής.

1 2 3 6