Search

Tag Archives: #love

Γιαγιά. Μια λέξη και φιγούρα ιερή και με τίποτα δεν θα μπορούσαμε να περιγράψουμε μέσα σε λίγες γραμμές το πόσο σημαντική είναι. Κανείς δεν μπορεί να πάρει τη θέση της και κανείς δεν μπορεί να σε αγαπήσει με τον τρόπο που το κάνει εκείνη. Είναι η δεύτερη μητέρα σου, είναι η γυναίκα που θα σε καλομάθει, που θα σου φτιάξει το αγαπημένο σου φαγητό, που θα σου πει πως έχασες κιλά ακόμη και αν δεν χωράς πλέον στα ρούχα σου!

Είναι η ίδια γυναίκα που όταν ήσουν μωρό σου άλλαζε τις πάνες, σε τάιζε και σε κοίμιζε, σε πρόσεχε όσο οι γονείς σου δούλευαν, σε έπαιρνε από το σχολείο, καθάριζε το σπίτι, σου έλεγε παραμύθια και σπανίως σου θύμωνε.

Αυτή τη γυναίκα έχεις χρέος να την φροντίζεις όταν θα έχει πια γεράσει. Να την περιποιείσαι με τον ίδιο τρόπο που το έκανε αυτή, με την ίδια ανιδιοτελή αγάπη και ακόμη περισσότερο. Ο χρόνος σου μαζί της είναι πολύ λιγότερος από όσο νομίζεις για αυτό μην χάνεις ευκαιρία να την δεις, να περάσεις χρόνο μαζί της και να της δείξεις πόσο σημαντική είναι για σένα.

Κι όταν έρθει στιγμή να φύγει για την γειτονία των αγγέλων και έχεις την ευκαιρία να είσαι δίπλα της, κράτα της το χέρι, μείνε στο προσκεφάλι της για όσο χρειαστεί και μην την ξεχάσεις ποτέ γιατί εκείνη θα σε προσέχει παντού και πάντα!

Μαλλιά και καλοκαίρι. Η εποχή αυτή για τα μαλλιά μας και την υγεία τους είναι αρκετά επικίνδυνη λόγο του ήλιου και της υγρασίας και πολλών άλλων καιρικών αλλαγών και όχι μόνο.

Πως μπορείτε να διατηρήσετε τα μαλλιά σας υγιή, περιποιημένα και όμορφα; Σας έχουμε τη λύση.

Το κομμωτήριο Encantado μας προτείνει διάφορες λύσεις για τα μαλλιά μας.. απο κτενίσματα μέχρι αλλαγή στο χρώμα μας μέχρι και διάφορες θεραπείες για τα μαλλιά αναλόγως με το τι ανάγκη έχουμε.

Ρίξτε μια ματιά στη δουλειά τους και για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε μαζί τους. Εμείς πάντως βρίκαμε τη λύση!

https://www.facebook.com/Encantadohairandbeauty/

Call 25 013232


Agora Shopping Center , Anexartisias
Limassol

“Θα’μαι Πάντα Εδώ” το νέο pop single του Ραφαήλ Χατζημιχαήλ

Λίγους μήνες μετά  το προηγούμενο του κομμάτι με τίτλο «Έρωτα Μου», έρχεται τώρα με το δεύτερο κομμάτι του πάζλ όπως μας λέει. Το δεύτερο κομμάτι του πάζλ λοιπόν, έχει τον τίτλο «Θα’μαι Πάντα Εδώ».

Στο προηγούμενο κομμάτι (Έρωτά Μου) ο πρωταγωνιστής, αφότου κάνει πρόταση γάμου στην αγαπημένη του, πεθαίνει. Ως εκ τούτου η κοπέλα μένει μόνη της με ένα δακτυλίδι, γκρεμισμένα όνειρα, και μια ανεκπλήρωτη αγάπη…
Στο 2ο κομμάτι η κοπέλα, σε πρωταγωνιστικό ρόλο πλέον, προσπαθεί να βρεί τη δύναμη να συνεχίσει χωρίς τον έρωτά της που έχει φύγει πρίν αυτή προλάβει να πει το “Σ’αγαπώ”. Εκείνος, της στέλνει διάφορα σημάδια και μέσα από ένα όραμα της δείχνει πως θέλει να είναι καλά και να συνεχίσει τη ζωή της… Έτσι την αποχωρίζεται με μια αγκαλιά και αφήνει στην αγαπημένη του, αλλά και σ’ εμάς, το εξής μήνυμα: “Έρωτα μου, θα’μαι πάντα εδώ”…

Μπορείτε να δείτε το βίντεο στο YouTube γράφοντας: Ραφαήλ Χατζημιχαήλ – Θα’μαι Πάντα Εδώ.

ή πατώντας στον πιο κάτω σύνδεσμο.

Η παραγωγή :
Τα γυρίσματα του video clip έγιναν στην Κύπρο στις εγκαταστάσεις των Red Storm Films, αλλά και σε επιλεγμένες τοποθεσίες του νησιού. Τους στίχους και τη μουσική του “Θα’μαι Πάντα εδώ” υπογράφει ο ίδιος ο Ραφαήλ Χατζημιχαήλ ενώ την παραγωγή έχει αναλάβει ο παραγωγός Κυριάκος Ηροδότου “INFO”- Lost Atlantis Studios. Για την παραγωγή του πανέμορφου αυτού videoclip που θα δείτε συνεργάστηκαν με την σκηνοθέτιδα Anastasia Butrim η οποία με το ταλέντο της ανάπτυξε και εμπλούτισε το σενάριο του Ραφαήλ σε κάτι το μαγευτικό. Το mastering του τραγουδιού επιμελήθηκε ο Alex Psaroudakis.

Ποιος είναι ο Ραφαήλ Χατζημιχαήλ;


Ο Ραφαήλ Χατζημιχαήλ κατάφερε να προσελκύσει το ενδιαφέρον του κοινού με την ξεχωριστή αισθητική του και τη ζεστή χροιά του. Κατέχει πτυχίο φωνητικής και μεταπτυχιακό σαν τραγουδοποιός και μουσικός παραγωγός. Το τελευταίο διάστημα περιοδεύει σαν σολίστ της Παγκύπριας Χορωδίας Καλλιτεχνών. Μιας περιοδείας όπου τα καθαρά έσοδα των συναυλιών θα διατεθούν για τον Αντικαρκινικό Σύνδεσμο Κύπρου.  

Κάνε κλικ στο πιο κάτω σύνδεσμο και γνώρισε τον καλύτερα!

Το θεμελιώδες υπαρξιακό ερώτημα της εποχής. Να είσαι ελεύθερος ή σε σχέση; Να ξέρεις τι θέλεις ή να είσαι ανοιχτός σε προτάσεις;

Αυτό το ερώτημα δεν έχει σταθερή απάντηση και βεβαίως έχει παρακλάδια. Εμείς μιλήσαμε με άτομα των ηλικιών 20 μέχρι και 30 και μαζέψαμε για εσάς κάποιες απαντήσεις που ίσως σας βάλουν σε σκέψεις.. πιο προσωπικές.

Ελεύθερος. Το ελεύθερος συνδεέται με μια πληθώρα ελευθεριών ξεκινώντας από την ελευθερία σκέψης και λόγου, μετέπειτα στην ελευθερία πράξεων και αργότερα καταλήγει στο ποιον έχεις στο κρεβάτι σου. Η ελευθερία είναι ένα ιδανικό που όλοι οι ανθρώποι χρειάζονται. Η ελευθερία όμως είναι υποκειμενική και για κάθε άτομο η ελευθερία έχει άλλο πρόσιμο και χαρακτήρα. Το σταθερό είναι ότι όταν είσαι ελέυθερος “θα παίξει το ματούδι σου ” και θα κυνηγήσεις κάτι που θα σου αρέσει για μια νύχτα ή και λίγο περισσότερο. Έχεις την ελευθερία να είσαι εσύ και όποιου αρέσει και να κάνεις τα πράγματα που σου αρέσουν. Μπορείς πανεύκολα ειδικά στις μέρες μας να κάνεις σεξ αφού έχει γίνει ΠΑΝΕΥΚΟΛΟ. Οι άνθρωποι τείνουν να είναι βιαστικοί με τις επιλογές τους και χωρίς πολλά πολλά για να μην καταλήξουν σε κάτι περισσότερο ή λιγότερο από την ελευθερία που έχουν.

Σε σχέση. Λοιπόν τώρα τα πράγματα αλλάζουν σε μια σχέση. Όταν είσαι σε σχέση έχεις μια περισσότερη ευθύνη προς τον εαυτό σου αλλά και προς τον σύντροφο σου. Δεν είσαι πλέον μόνος αλλά με κάποιο άτομο που μοιράζεστε διάφορα κοινά και διαφορές που ίσως έχετε. Μια σχέση για να διατηρηθεί και να κρατηθεί θέλει κόπο και χρόνο και απο τους δύο. Είναι όμως μια σχέση αλληλούπαρξης και αλληλουποστήριξης. Μπορείς να μοιραστείς τα πάντα με τον άνθρωπο σου και να αναπτυχθείτε και οι δύο ταυτόχρονα χωρίς ανταγωνισμούς.

Η εποχή μας;

Ζούμε σε αυτή την εποχή όπου οι ανθρώπινες σχέσεις είναι διεφθαρμένες. Όσοι είναι ελεύθεροι νομίζουν ότι μπορούν να καταπατήσουν και την ελευθερία του άλλου. Έχουν χαθεί οι αξίες και η ηθική και πατούν επί πτωμάτων απλά για να καταφέρουν αυτό που θέλουν. Ξεχνούν ότι έχουν αισθήματα και ότι μπορεί να πληγώσουν τα συναισθήματα κάποιου άλλου ανθρώπου απλά για να καλύψουν το δικό τους κενό. Μετατρέπονται σε ζώα μη παραγωγικά κιόλας που ψάχνουν απλά την σαρκική ευχαρίστηση και μόνο. Απλά περνούμε καλά. Δεν προσπαθούν και για κάτι άλλο αφού είναι πλέον φανερό ότι το φλέρτ και απο τα δύο φύλα είναι είδος προς εξαφάνιση. Έτσι γιατί να πασχίζουν για κάτι καλύτερο αφού είναι έτσι συνηθισμένοι και την βρίσκουν με άλλους τρόπους; Δεν υπάρχει λόγος για τους περισσότερους να αναπτύξουν αισθήματα ή να πληγωθούν γιατί αυτός ο δρόμος τους βγάζει με μονοπάτια που τους φοβίζουν. Φοβούνται την απόρριψη και την εγκατάλειψη του comfort zone τους και της συνήθειας τους. Δεν λέω ότι είναι κακό να είσαι ελεύθερος. Αντιθέτος είναι μια πολύ ενδιαφερόν φάση στις ζωές μας που μας αναπτύσσει και μας βοηθά να προχωρήσουμε και το κάνουμε για εμάς. Μόνο έτσι η ελευθερία είναι προσοδοφόρα.

Ακόμη και στις σχέσεις που υποτίθεται είσαι με ένα άτομο που θέλεις να είσαι υπάρχει διαφθορά. Οι ανθρώποι τείνουν να καλύψουν την μοναξιά τους μέσω μιας σχέσης που αυτό είναι μεγάλο λάθος. Η σχέση δεν έχει να σου καλύψει πράγματα , έχει μόνο να σου μάθει και να σου δώσει εμπειρίες και μαθήματα. Πολλοί είναι απλά σε μια σχέση γιατί νιώθουν μόνοι, φοβούνται την αλλαγή ή ότι δεν θα βρούν ποτέ κάποιον άλλο… (δηλαδή για όνομα πλέον είμαστε τόσα δισεκατομμύρια όλος ο κόσμος, για όλους μας υπάρχει κάτι εννοείται) ή απλά βαριούνται και είπαν να κάνουν κάτι. Το πιο συχνό τους πρόβλημα είναι η επικοινωνία αφού έκριναν ότι ο σύντροφος / η σύντροφος τους έχει ωραίο σώμα και πολλούς followers στα κοινωνικά δίκτυα. Δεν έχουν περιεργαστεί τη σχέση και όλα είναι επιφανειακά και για αυτό σε κάποια φάση αυτό που νομίζουν ότι είναι σχέση σύντομα ή αργότερα δεν θα υπάρχει. Οι άνθρωποι μάλλον έχουν ξεχάσει τι αξίζουν και τι μπορούν να προσφέρουν και πολλές φορές αρκούνται με το μέτριο. Πολλές σχέσεις είναι καταπιεσμένες ή είναι απλά μια βιτρινά που καλύπτει ανασφάλειες. Φυσικά υπάρχουν και σχέσεις που είναι χαρούμενες και αληθινές με θέματα ναι μεν αλλά υπάρχει καλή πρόθεση και ειλικρινά και καλοπροαίρετα αισθήματα.

Το τι θέλετε και το αξίζετε εσείς ξέρετε και μόνο. Καλή τύχη και αφήστε τον εαυτό σας να ανακαλύψει πράγματα χωρίς να πλήγωνετε ή να πληγώνει τους άλλους γύρω τους.

Οι σκέψεις δικές σας.

Γράφει η Μαρίνα Σαβεριάδου

Μαΐου 13, 2019

Μέρα Δευτέρα στο μικρό μου σπίτι στα Λιβάδια, με την Αρίθα Φράκλιν να
τραγουδά “a change is gonna come” και τον Σκάμπι στρογγυλοκαθισμένο
στον καναπέ πίσω μου. Αν και ακούγοντας τη φωνή της Αρίθα μου έρχεται
να κλείσω μάτια και φώτα και απλά να ξαπλώσω και να την ακούω, θα
αντισταθώ στην ιδέα και θα γράψω.

Τον Σκάμπι τον κούρεψα έχει λίγες μέρες και όπως λέει η bff μου έπιασε
προαγωγή, έγινε το παραχαιδεμένο του σπιτιού, κοιμάται μέσα, απλώνει
κανονικά σε όλους ανεξαίρετα τους καναπέδες, τον σκεπάζουμε με τις
κουβέρτες και έχει το κουιλτ του στον καναπέ της κουζίνας και γενικά
ζει μια παραδεισένια ζωή. Πριν το κούρεμα του κοιμόταν έξω και γενικά
ήταν σε μαύρο χάλι και δεν του δίναμε καμιά σημασία. Ήμασταν αδιάφοροι
και κακοί μαζί του και ειδικά εγώ που τον έβλεπα και νευρίαζα μερικές
φορές και σκεφτόμουν ότι δεν τον θέλω πια. Το παραδέχομαι έτσι ένιωθα
και ο λόγος που ένιωθα έτσι ήταν γιατί τον Αύγουστο που μας πέρασε
πέθανε το άλλο μου σκυλάκι, η Μπέλλα μου και μετά τον θάνατο της
Μπέλλας ενιωσα απέχθεια για τον καημένο τον Σκάμπι..τελοσπάντων  μου
πέρασε και αναπληρώνουμε τις μέρες της αδιαφορίας μας προς τον Σκάμπι
με έξτρα περιποίηση και αγάπη.

Τις συναισθηματικές αντιδράσεις μου σε διάφορα γεγονότα τις εξετάζω
συχνά και πολλές είναι οι φορές που αντιλαμβάνομαι μεταχρονολογημένα
τα κίνητρα μου. Δηλαδή πρώτα δρω και αργότερα κάθομαι να εξετάσω τον
λόγο, λίγο ή πολύ καιρό μετά, όμως την ώρα που δρω βασίζομαι στο
ένστικτο μου και συνήθως οι επεξηγήσεις που δίνω στο μέλλον, επαρκούν
για να δικαιολογήσουν την πρώτερη μου πράξη.

Και φυσικά κάποια στιγμή έκατσα και εξέτασα και τα κίνητρα μου για την
συμπεριφορά μου απέναντι στον Σκάμπι. Αν αφήσεις ένα σκύλο έξω στην
βεράντα μόνο του, παραμελημένο, ακούρευτο για μήνες και το μόνο που
κάνεις είναι να του βάζεις φαΐ και νερό μια φορά την ημέρα παίρνει
μήνες να καταλάβεις ότι αυτό που έκανες στην ουσία ήταν να δημιουργείς
μια απόσταση μεταξύ εσένα και του σκύλου, πως  τον αφήνεις να
ασχημίσει και να βρωμεί για να μη σε πλησιάζει, για να τον βλέπεις και
να νιώθεις αηδία για να μην έχεις καμιά διάθεση να τον αγκαλιάσεις και
να τον αγαπάς λιγότερο, γιατι όταν αγαπάς λιγότερο, πονάς λιγότερο
οταν θα έρθει η ώρα που θα τον χάσεις ή θα πεθάνει, ή φτάνεις στα άλλα
άκρα που εύχεσαι κρυφά μέσα σου να τον χάσεις ή παρακαλάς κάποιον να
τον πιάσει και να φύγει.

Παίρνει καιρό να καταλάβουμε τι κάνουμε, να καταλάβουμε τα κίνητρα
μας, και να καταλάβουμε ότι ο φόβος, ο φόβος της απώλειας, είναι
εκείνος ο μεγάλος τοίχος που μας κρατά πίσω από το να συνδεθούμε με
άλλα όντα, ανθρώπινα και μη. Υπάρχει εκείνο το όριο που βάζεις στον
εαυτό σου για να μη συνδεθείς πολύ και να μην πονέσεις.
Όσον αφορά τους ανθρώπους πάλι έχω μια βαθιά επιθυμία και δίψα για
σύνδεση, για βαθιά και ουσιαστική επικοινωνία, για συζητήσεις τύπου
ψυχανάλυσης, λατρεύω να καταδύομαι στα βαθιά νερά του ψυχισμού των
ανθρώπων, ίσως και αυτός να είναι ένας λόγος που κάποιοι κάνουν
μεταβολή γιατί έχουν μάθει να περιορίζονται σε επιφανειακές συζητήσεις
και αποφεύγουν οτιδήποτε προσωπικό για να μη φανούν για οποιοδήποτε
λόγο ευάλωτοι, αλλά είναι και κάποιοι άλλοι, που με την πρώτη φορά που
θα με συναντήσουν, θα μου πουν την ιστορία της ζωής τους και τους
φαίνεται παράξενο πους τους προκλήθηκε η ανάγκη και την άνεση να
μιλήσουν και να πουν προσωπικά θέματα σε μένα. Και ακριβώς αυτή η δίψα
μου για σύνδεση με κάνει αλλεργική σε επιφανειακές συζητήσεις και δε
θα με βρεις σε καφέ να μιλώ για τα νύχια μου και να ανταλλάζω
συνταγές. Μπαίνουν για λίγο άνθρωποι στη ζωή μου και δεν στεριώνουν
ακριβώς αν δεν εντοπίσω αυτή τη σύνδεση μεταξύ μας σε κάποιο άλλο
επίπεδο και ουδέποτε είχα την ικανότητα να διατηρήσω επικοινωνία με
άτομα για τα οποία δεν είχα γνήσιο και βαθύ ενδιαφέρον ή να αισθανθώ
ότι έχουν εκείνοι για μένα. Είναι ένα επίπεδο πέραν του λεκτικού, όχι
απαραίτητα σωματικού, ένα επίπεδο που αφορά την επικοινωνία με λίγα ή
καθόλου λόγια, υπάρχει η άνεση να μιλήσεις ή να μη μιλήσεις και ποτέ
δεν υπάρχει καμιά ανάγκη να πείσεις.

Εδώ και λίγες μέρες ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο του Rollo May “love
and Will”  γράφω τον πρωτότυπο τίτλο γιατί στα ελληνικά η μετάφραση
ήταν χάλια και υποβιβάζει το θέμα του βιβλίου που είναι επιστημονικό.
Τον Rollo May μου τον σύστησε ο Ίρβιν Γιάλομ στην αυτοβιογραφία του. Ο
Γιάλομ, σπουδαίος ψυχοθεραπευτής και πολύ καλός συγγραφέας, από τους
αγαπημένους μου, γράφει για τους ψυχολόγους που θαύμαζε και ένας από
αυτούς ήταν και ο ΄Ρόλλο Μέι. Εχοντας εμπιστοσύνη στην κρίση του
Γιάλομ είπα να δω ποιος είναι αυτός ο Ρόλλο Μέι και γιατί τον θαύμαζε
τόσο πολύ. Πήγα και πήρα το βιβλίο το Love and Will και διαβάζω τα
αποτελέσματα ερευνών και μελετών της δεκαετίας του 50-60 που
αντικατοπρίζουν με απίστευτη ακρίβεια την εποχή μας.

Απόσπασμα από το βιβλίο σελ. 93

τώρα το πρόβλημα δεν είναι καθαυτή η επιθυμία και η ανάγκη
ικανοποίησης του συντρόφου, αλλά το γεγονός ότι η ανάγκη ερμηνεύεται
από τα πρόσωπα της ερωτικής συνεύρεσης μόνο τεχνικά – ανάγκη για
φυσικό αισθησιασμό. Αυτό που παραλείπεται, ακόμη και από το ίδιο μας
το λεξιλόγιο είναι η εμπειρία του να προσφέρεις συναισθήματα, να
μοιράζεσαι φαντασιώσεις, να χαρίζεις τον εσωτερικό σου ψυχικό πλούτο,
πράγματα που φυσιολογικά παίρνουν κάποιο χρόνο και βοηθούν την αίσθηση να υπερβεί τον εαυτό της και να γίνει συγκίνηση, και την συγκίνηση να γίνει αυτουπέρβαση γινόμενη τρυφερότητα και κάποτε αγάπη

Ο Ρόλλο Μέι έγραψε τα πιο πάνω το 1965, πριν ακόμα μπει στη ζωή μας
για τα καλά το ίντερνετ, τα κοινωνικά δίχτυα κλπ. Που να ήξερε ότι σε
πενήντα χρόνια η κατάσταση θα ήταν ακριβώς όπως την περιέγραφε.

Αυτό που με τόση ακρίβεια περιγράφει στο βιβλίο του ο κ. Μέι είναι ότι
από τη στιγμή που ο άνθρωπος απελευθερώθηκε σεξουαλικά έκλεισε κάθε
συναισθηματική θυρίδα  Θεωρείται απόλυτα φυσιολογικό ο σύγχρονος
άνθρωπος να πηδηχτεί με οποιονδήποτε, οποιαδήποτε στιγμή, επώνυμα ή
ανώνυμα, να παραγγείλει από το κινητό του, την με ή χωρίς πληρωμή
αρσενική ή θηλυκή πόρνη, με ένα πάτημα ενός κουμπιού και μετά από δύο
ώρες να την στείλει στο σπίτι της και να παραγγείλει φαστ φουντ  γιατί
πείνασε,  περνώντας από την  μια εμπορική συναλλαγή στην άλλη χωρίς
κανένα συναισθηματικό κόστος.  Αυτό που βιώνεται ως μια επαναληπτική
μουνο-πεο-συλλεξία για επιβεβαίωση, και ονομάζεται με πολλούς
μοντέρνους  τίτλους, friends with benefits και fuckbuddies, one night
stands και ξεπέτες αλλά προς Θεού μη συνδεθούμε ανεπανόρθωτα. Μια
συναλλαγή που πολλές φορές δεν εμπεριέχει προσωπική επαφή, μια μαλακία με τη βοήθεια της οθόνης της τηλεόρασης σου ή του κινητού σου με
παρτενέρ μια δυστυχισμένη και απελπισμένη ύπαρξη στην άλλη άκρη της
γραμμής, πίσω από μια άλλη οθόνη, σε μια άλλη χώρα, σε μια άλλη
ήπειρο, όσο πιο μακριά, τόσο το καλύτερο, όσο πιο μακριά, τόσο
λιγότερες η πιθανότητες να συναντηθείς από κοντά, αυτό είναι το μόνο
ασφαλές σεξ, εκείνο που ο εγκέφαλος αποφασίζει σε ποιον θα δώσει το
γεννητικό όργανο, παρακάμπτοντας την καρδιά, παρακάμπτοντας τον κόπο,
την προσπάθεια, και την όποια μαγεία!

Αυτή η αφθονία σεξουαλικών συντρόφων, αυτή η εύκολη πρόσβαση ανά πάσα στιγμή σε ένα ακόμα διαθέσιμο σώμα, έχει υποβιβάσει τον άνθρωπο σε ένα αντικείμενο χρήσης και ο σκοπός που είναι η “επιβεβαίωση” δεν
επιτυγχάνεται γιατί βαθιά μέσα σου αντιλαμβάνεσαι ότι δεν “επιλέγηκες”
συνειδητά αλλά “έτυχες” γιατί ήσουν ο άμεσα διαθέσιμος την παρούσα
στιγμή που ο άλλος ήθελε να εκτονωθεί.  Αυτό που νιώθεις είναι ότι
είσαι απλά ένας από τη μάζα.

Είναι πολλοί εκεί έξω και αυτό βολεύει μια χαρά γιατί στο πίσω μέρος
του μυαλού σου υπάρχει η δικλείδα ασφαλείας ότι πάντα θα υπάρξει ακόμα
ένας. Είναι πολλοί εκεί έξω και εσύ αποφασίζεις να μην συνδεθείς με
κανένα, γιατί αν συνδεθείς με αυτόν ή αυτήν και έρθει κάτι καλύτερο
πιο μετά θα νιώθεις βλάκας που συμβιβάστηκε τη στιγμή που υπάρχει
πάντα μια ομορφότερη, μια που δε γεύτηκες ακόμα, μια που θα χει ένα
application που δεν το έχει το παλαιότερο μοντέλο, στην τελική όμως το
νέο μοντέλο γυναίκας ακριβώς όπως και το νέο σου μοντέλο κινητού δεν
θα το αγαπήσεις ποτέ όσο περιμένεις να βγει κάτι καινούριο.

Σωματα κενά και ποτέ θα δε ζήσουν την ηδονή του να κάνεις έρωτα με
έναν άνθρωπο που φοβάσαι μη χάσεις και να επιλέγεις να τον αγαπήσεις
και να του δοθείς παρόλον ότι φοβάσαι μην τον χάσεις. Και μπορείς με
την βοήθεια του μπλε χαπιού να πηδάς μέχρι τα βαθιά γεράματα αλλά χάπι
τη συναισθηματικη ανικανοτητα δεν θα βγάλει ποτέ καμιά
φαρμακοβιομηχανία.  Ο Ρόλλο Μέι μιλά και για αυτούς που θα μείνουν έξω
από αυτό το σύγχρονο σεξουαλικό πάρε-δώσε, αυτούς που θα είναι
απροσάρμοστοι  σε αυτήν την αρρωστημένη εποχή της απάθειας και όσα
αυτή συνεπάγεται, που δεν θα μπορούν να λειτουργήσουν με τα στάνταρτς
της εποχής και θα είναι εκτός, αυτοί θα υποφέρουν περιμένοντας να
ζήσουν με ιδεώδη και αξίες φθαρμένες μιας άλλης εποχής που δεν ισχύουν
πλέον.

Ο Σκάμπι κοιμάται δίπλα μου  και οι r.e.m τραγουδούν everybody hurts …

Φυσικά και όχι. Αρνείσαι να ζήσεις μια νέα αλλαγή και απλά έχεις βολευτεί στα δεδομένα που ξέρεις να χειρίζεσαι.

Έρχετε όμως η φάση ή η ημέρα όπως θέλεις θέσε το.. που κάποια πράγματα τελειώνουν. Σχέσεις φιλικές και ερωτικές, επαγγελματικές, οικογενειακές. Δεν θα μείνουν όλοι για πάντα δίπλα μας και όπως εμείς τους θέλουμε.

Μεγαλώνουμε και οι ανάγκες μας διαφοροποιούνται. Ξέρουμε τι θέλουμε, ξέρουμε τι αντέχουμε και μέχρι πόσο μπορούμε μια κατάσταση. Γιατί να μείνεις σε κάτι που δεν σε κάνει ευτυχισμένο/η πλέον; Επειδή απλά φοβάσαι να μετακινηθείς από τη θέση σου; Εεε και;

Είναι καλύτερο για εμάς τα ανθρώπινα όντα να παραμένουμε σταθεροί και στάσιμοι σε αυτά που μάθαμε και συνηθίσαμε γιατί απλά φοβόμαστε να δούμε παρακάτω. Ετσί καταπιεζόμαστε σε καταστάσεις και στην τελική σε κάποια φάση θα σπάσουμε και θα τα κάνουμε όλα “ρόμπα”. Δεν υπάρχει λόγος να φτάσετε όμως σε έτσι σημείο.

Πώς να το πετύχετε;

Πολύ απλά να είσαστε ειλικρινείς με τον εαυτό σας. Μόνο έτσι. Όταν είσαι ειλικρινείς με τον εαυτό σου και ξέρεις τι σε ενοχλεί και τι αντέχεις δεν θα υπάρξουν παρεξηγήσεις και περίεργες καταστάσεις. Απλά να είσαι το ίδιο ειλικρινείς και με τους άλλους. Δεν είμαστε όλοι το ίδιο ούτε θα έπρεπε να είμαστε, αυτή είναι η ομορφιά μας. Έτσι μαθαίνουμε ο ένας από τον άλλο και δημιουργούμε σχέσεις στη ζωή μας.Όπως σεβόμαστε τον εαυτό μας έτσι πρέπει να σεβόμαστε και τον άλλο απέναντι μας. Να είμαστε αληθινοί με εμάς και να το μοιραζόμαστε με τους άλλους. Να περνούμε διάφορα μαζί με τα άτομα γύρω μας αλλά σε σημείο που εμείς παραμένουμε χαρούμενοι και θετικοί.

Μην φοβάστε την άλλαγη είναι μόνο για καλό. Μην φοβάστε τη ζωή και να την ζείτε γιατί όλα αυτά είναι μέσα στη ζωή και η ζωή όπως και εμείς συνεχιζεί και πηγαίνει μπροστά. Δεν υπάρχει λόγος να μένουμε στάσιμοι και να μην προχωρούμε επειδή απλά φοβόμαστε να πληγωθούμε ή να χαρούμε.

Οι σκέψεις δικές σας.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΓΚΑΘΑ ΚΡΙΣΤΙ.

Γράφει ο Γιάννης Κολόκας- Φοιτητής Γαλλικής Γλώσσας & Φιλολογίας Αθηνών.


Η Αγκάθα Κρίστι αποτελεί την διασημότερη συγγραφέα αστυνομικών
μυθιστορημάτων, αλλά όσο γνωστά και πολυδιαβασμένα και αν είναι τα
αστυνομικά της μυθιστορήματα, τρίτα σε κατάταξη μετά την Βίβλο και τα έργα του Σαίξπηρ, υπάρχει και μια άλλη πλευρά της συγγραφικής της πένας, τα κοινωνικά μυθιστορήματα ή όπως τα αποκαλούσε η ίδια <<πραγματικά μυθιστορήματα>> της.


Πιο συγκεκριμένα την περίοδο 1930-1950 η διάσημη συγγραφέας κουρασμένη από τις ιστορίες εγκλημάτων θα θελήσει να δοκιμάσει μια καινούργια μορφή γραφής γράφοντας έξι τελείως διαφορετικές ιστορίες, τις οποίες ο εκδότης της φοβούμενος ότι δεν θα αρέσουν στο κοινό, θα την πείσει να της υπογράψει ως Mary Westmacott.Τα βιβλία αυτά θα συνεχίσουν να κυκλοφορούν υπό αυτό το ψευδώνυμο για πολλά χρόνια και μόνο μετά τον θάνατο της οι κληρονόμοι της θα ανακαλύψουν ότι είναι δικά της. Πέρσι μάλιστα κυκλοφόρησαν και στην Ελλάδα και αφού τα διάβασα σκέφτηκα να σας τα προτείνω για να τα γνωρίσετε.

Το πρώτο εξ’ αυτών, που υπήρξε και υποψήφιο στα βραβεία Public για το καλύτερο μεταφρασμένο μυθιστόρημα, είναι η <<Ανοιξιάτικη Απουσία>>. Πρόκειται για την ιστορία μιας Αγγλίδας κυρίας, η οποία ταξιδεύει στην Μέση Ανατολή για να επισκεφτεί την κόρη της που είναι βαριά άρρωστη. Κατά την διάρκεια του ταξιδιού, θα μείνει εγκλωβισμένη για αρκετό καιρό σε ένα σταθμό τρένου, ένα γεγονός που θα της δώσει την ευκαιρία να στοχαστεί την ζωή της και να αναθεωρήσει πολλές από τις απόψεις της… Το δεύτερο βιβλίο τιτλοφορείται <<Ένα θηρίο στο πιάνο>> και θα μπορούσε κάλλιστα να χαρακτηριστεί και ιστορικό μυθιστόρημα καθώς τομεγαλύτερο μέρος του εκτυλίσσεται κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Πρόκειται ουσιαστικά για την εξιστόρηση της ζωής του Βερνον Ντειρ, ενός βρετανού αριστοκρατικής καταγωγής, μελλοντικού συνθέτη ο οποίος ωστόσο θα περάσει από σαράντα κύματα μέχρι να καταφέρει να ολοκληρώσει το έργο του. Στο τρίτο μυθιστόρημα που φέρει τον τίτλο <<Ημιτελές πορτρέτο>> μαθαίνουμε μέσα από την διήγηση της Σύλβιας στο Λαραμπι, φίλο και ζωγράφο της, τα γεγονότα που σημάδεψαν την ζωή της, αποκτώντας μια καλή επαφή με την ανατροφή των κοριτσιών στις αρχές του 20 ου αιώνα και πως αυτή επηρέαζε την ψυχοσύνθεση τους. Στα επόμενα βιβλία που θα ακολουθούσουν η Αγκάθα θα επικεντρωθεί στο ζήτημα
των ενδοοικογενειακών σχέσεων. Το τέταρτο βιβλίο <<Το βάρος της Αγάπης>> θα έχει ως θέμα την σχέση μεταξύ δυο αδελφών, Λωρας και Σιρλει καθώς και τις συνέπειες που φέρει μια αγάπη δίχως ανταπόδοση. Παρομοίως στην πέμπτη ιστορία της <<Ο δεύτερος γάμος>>, επικεντρώνεται στην σχέση μάνας και κόρης στην μεταπολεμική Αγγλία όπου η παραδοσιακή ανατροφή συγκρούεται με τις σύγχρονες αντιλήψεις περί προσωπικής ελευθερίας.

Αντιθέτως το έκτο καιτελευταίο τέτοιου είδους μυθιστόρημα της <<Η στιγμή του Ρόδου>> έχει ως κεντρικό άξονα την πολιτική σκηνή μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και συγκεκριμένα τον πολίτικο αγώνα μεταξύ Εργατικών και Συντηρητικών. Είναι η πρώτη φορά που η συγγραφέας παίρνει μια φανερή πολιτική θέση, αν και όσοι έχουν διαβάσει και τις
αστυνομικές της ιστορίες γνωρίζουν την εκτίμηση που έτρεφε, για έννοιες όπως η «καλή κοινωνία» και η «Αυτοκρατορία». Αυτά ήταν λοιπόν τα κοινωνικά μυθιστορήματα της Αγκάθα Κρίστι, τα οποία και σας προτείνω ανεπιφύλακτα, όχι μόνο ως ένα ευχάριστο ανάγνωσμα για την παράλια, αλλά και ως μια ευκαιρία γνωριμίας με τον τρόπο ζωής και σκέψης μιας άλλης όχι τόσο μακρινής εποχής.

Γράφει η Μαρίνα Σαβεριάδου

Ιανουαρίου 29, 2019

Και κατάφερα και σου μίλησα…παραμέρισα το θυμό και σου μίλησα, γιατί
πρώτη εγώ ξέρω ότι δεν είναι στ’ αλήθεια θυμός, είναι ένα παράπονο και
το παράπονο στρέφεται πάντα εντός μας.. ένα παράπονο όχι γιατί δεν με αγάπησε εκείνος, γιατί πώς μπορεί κάποιος να αγαπήσει αν δεν του τύχει και ενώ εκείνος βλέπει και αναγνωρίζει ότι ο άνθρωπος απέναντι του είναι ένας άνθρωπος που θα μπορούσε εύκολα να αγαπήσει, έχει όλα εκείνα που τον ελκύουν, που τον ενθουσιάζουν παρόλα αυτά δεν το νιώθει, είναι ένα όργανο πουπεριμένεις να ακούσεις τον ήχο του, αλλά είναι άηχο.


Έτσι και εγώ καταλάγιασα το θυμό μου και στωικά και σιωπηλά μέτρησα
στο δεξί μου χέρι τις αλήθειες μου “είσαι όμορφη” είπε ο ένας, “πρώτη φορά γνώρισα τόσο έξυπνη γυναίκα” είπε ο άλλος, και εκείνος, ο ένας που είπε “σ αγαπώ, σε λατρεύω, είσαιη γυναίκα της ζωής μου”, ήταν ήδη νεκρός
και όλοι είχαν το δίκαιο τους και όλοι έλεγαν αλήθεια και όλοι
αγάπησαν στο μέτρο τους γιατί κανένας δεν αγαπά τον απέναντι του,
αγαπά τον καθρέφτη του και δύσκολα αγαπάς όταν σε κοιτάει η αλήθεια
στα μάτια.


Γι αυτό  σου μίλησα και γι αυτά σου εξηγώ και γι αυτό μιλώ στους
ανθρώπους ακόμα και όταν δεν με αγαπούν ακόμα και αν δεν με επιλέγουν,
ακόμα και αν θα σταθούν δίπλα μου για λίγο και μετά προχωρήσουν λίγο
παρακάτω.

Μου θυμίζει τούτη η διαδικασία τα παιδάκια που στέκουν στα
ορφανοτροφεία και έρχονται οι γονείς και τα βάζουν να σταθούν στη
σειρά και εκείνο το ένα πάντα το προσπερνάνε..


Μου θυμίζει κάτι ρούχα στις βιτρίνες που τα φοράνε στην κούκλα και
περνάνε οι κυρίες και το βλέπουν αλλά δεν ξέρει κανείς γιατί, αν είναι
εκείνο το ασημένιο κουμπί στον κολάρο ή το ύφασμα πολύ βαρύ, αρέσει
αλλά όχι τόσο όσο να το πάρουν,  το δοκιμάζουν αλλά πάντα το βγάζουν
και λένε όχι όχι είναι καλό αλλά οχι για μένα.

Αυτό, είσαι καλή, όμορφη, έξυπνη, ταλαντούχα αλλά όχι για μένα.
Αν μια γυναίκα ήταν αλαζονική θα έλεγε ότι ίσως δεν την ήθελε κάποιος
γιατί ήταν πολλή του, πολύ έξυπνη, πολύ όμορφη, πολύ ικανή, τόσο που
δεν θα τον είχε ποτέ ανάγκη, ίσως να προσπαθούσε να το παίξει ανώτερη
και να κάτσει να κάνει ικασίες ότι εκείνος δεν είναι έτοιμος, είναι
φοβισμένος, ίσως τα μαύρα μέσα του να μην αφήνουν χώρο στο λευκό της
αγάπης.


Αν πάλι ήταν προσγειωμένη θα έλεγε ότι όλα αυτά είναι κοινωνικά
φαινόμενα και οι άνθρωποι πια το βρίσκουν αδύνατο ή άσκοπο να
ενώνονται με έναν και μόνο άνθρωπο

Αν κατέγραφε την πραγματικότητα γύρω της και το πώς πάει η διαδικασία θα έλεγε:

Κόβεις τον εαυτο σου κομμάτια, σε άλλον δίνεις το σώμα σου, σε άλλον
τη φιλία σου, με άλλον μοιράζεσαι τα προβληματα σου, σε άλλον δίνεις
ένα κομμάτι τη ψυχή σου και σε κάθε ένα μέρος από αυτό που θέλει να
πάρει, έτσι ώστε αν κάποιος φύγει να μείνουν τα υπόλοιπα κομμάτια, να
μένει ο κορμός ανέπαφος και να αναπλάθεσαι από την αρχή, με αποτέλεσμα
να μη δίνεσαι ολόκληρος σε κανέναν αλλά πληρώνεις και το τίμημα ποτέ
να μην έχεις κανέναν ολόκληρο, μόνο κομμάτια, στιγμές, την ανάσα τους
ενός, τα γλυκόλογα του άλλου, τα ξεσπάσματα θαυμασμού, μια όαση που
έρχεται ο κάθε κουρασμένος να ξεκουραστεί  ή ένα ουρητήριο που
χρησιμοποιεί για να ξαλαφρώσει.

Και εκείνοι όλοι μόνοι τους και εσύ μόνος, και εσύ σκορπισμένος και
εκείνος μισός ο άλλος μικρός ο άλλος διαλυμένος και κανείς κανενός
γιατί ο άνθρωπος μόνο ολόκληρος με ολόκληρο ενώνεται..

Την ώρα που φεύγει ο θυμός έρχεται πάλι εκείνο το παράπονο,  σου
αφαιρεί χρόνια, σε κάνει πάλι παιδί και σε στήνει στη σειρά, ντυμένο
με τα καλά σου ρούχα, καλοχτενισμένα, να περιμένεις..
και φεύγει ο θυμός, γιατί κανένα μικρό παιδί δεν μπορεί να μείνει
θυμωμένο για πολύ, γιατί είναι μεγάλη και επιτακτική η ανάγκη για
αγάπη, τόσος ο πόνος που μοιάζει με ικεσία, θα έλεγεξέρω πολύ καλά πώς πάει αυτός ο κύκλος.. η αγάπη να είναι πιο βαθιά από τον πόνο, ποτέ δεν θύμωσα με αυτούς πουπόναγαν περισσότερο από εμένα, να σε αγαπάω μόνο μπορώ, όσο ναγιατρευτείς, όσο να σταθείς, όσο να πετάξεις ..

Μέχρι τότε … ημίμετρα, και προσποιήσεις και υποκρισίες του κερατά
και προσχήματα και μισόλογα
..σήμερα είχα ανάγκη να σου μιλήσω, να θυμηθώ το τελευταίο σχήμα που
γέμιζε το κενό

Βλέπεις το κενό παίρνει πάντα το σχήμα του τελευταίου που το γέμιζε,
για την αναλαμπή στα μάτια σου, για εκείνη την απειροελάχιστη
στιγμή..γι αυτό κατάφερα και σου μίλησα και δεν έχω κάτι να σου
συγχωρέσω γιατί δεν ήταν στο χέρι σου γιατί κανένας ποτέ δεν επέλεξε
ποιον και για πόσο θα αγαπήσει, γιατί κάτω από το παγωμένο
προγραμματισμένο ρομπότ είναι αυτός που φωνάζει όπως κάποτε φώναζες
και εσύ “θέλω να αγαπήσω και να αγαπηθώ, ολόκληρος και να μην μείνει
κανένα κομμάτι μου να αιωρείται”
μέχρι τότε και μόνον τότε ..

Μια φορά για εμένα.. όπως λέει και το αγαπημένο μας τραγούδι.

Γιατί όμως; Γιατί να φύγω αρχικά; Πολύ απλά γιατί κουράστηκα να προσπαθώ μόνος/ μόνη μου. Όσο και να σε θέλω, όσο και να προσπαθώ.. η σχέση απαρτίζεται από δύο άτομα. Ένας μόνος του δεν μπορεί να κάνει και πολλά πολλά.. κουράζεται και φεύγει.

Δεν φεύγει επειδή φοβάται, είναι δειλός/ή ή απλά θέλει να δει άλλα. Φεύγει γιατί πολύ απλά το πράγμα δεν κυλά. Έχει πέσει όλο το βάρος πάνω του. Έχετε χάσει την επικοινωνία σας – που ίσως να μην υπήρξε και ποτέ. Εσύ έχεις χαθεί και νιώθει μόνος/ μόνη. Δεν μιλούμε μόνο με τη φυσική σου παρούσια αλλά μιλούμε για την πνευματική σου παρουσία που ίσως να είναι και η πιο σημαντική.

Ένας άνθρωπος χωρίς πνεύμα δεν είναι άνθρωπος παρά μόνο μια σάρκα που κινείται. Ποιος να μείνει με έτσι άτομο και γιατί να κάνει αυτό στον εαυτό του; Δεν αξίζει σε κάνεναν και για κανέναν.

Η μοναξιά για κάποιους είναι μια πολύ τρομακτική κατάσταση. Μαντέψετε τι όμως; Κανείς και ποτέ δεν είναι πραγματικά μόνος του. Όλοι μας έχουμε κάποιον απλά γουστάρουμε να νιώθουμε καμιά φορά μόνοι μας.Καλύτερα να είσαι “μόνος”, καλύτερα να κάνεις αυτή την αλλαγή και να τολμήσεις για αυτό το μεγάλο βήμα. Είναι κρίμα να χαραμίζεσε γιατί απλά νιώθεις ότι βρήκες κάτι, απλά γιατί φοβάσαι αυτή την αλλαγή και “δεν θα βρείς άλλον/ άλλη.” Σε τι εποχές ζούμε για να λέμε αυτή την απίστευτη – ηλίθια ατάκα;

Όλοι κάπου εκεί έξω έχουμε ένα άτομο που είναι για εμάς. Μπορεί να μην είναι 100% όπως το φανταστήκαμε αλλά είναι το πιο κοντινό στη φαντασία μας και μπορεί όντως να είμαστε ευτυχισμένοι ΜΑΖΙ ΤΟΥ και όχι να μας κάνει ευτυχισμένους. Η ευτυχία πηγάζει από μέσα και την μοιραζόμαστε, δεν έρχεται από κάποιο άλλο άτομο.

Ζυγίστε τα θέλω σας και τις ανάγκες σας. Το τι αξίζετε και πιστέψετε με αξίζετε πολλά και όλοι αξίζουν αγάπη. Αληθινή όμως- ούτε μονόπλευρη ούτε καταπιεστική ούτε τίποτε με πρόσημο αρνητικό.

Οι σκέψεις δικές σας.

Η φιλία αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης ζωής και ύπαρξης. Ως κοινωνικά όντα έχουμε την ανάγκη να βρίσκομαστε γύρω από άτομα και να δημιουργούμε ομάδες. Είναι όμως όλα τα άτομα γύρω μας παραγωγικά και πρέπει να τα κρατήσουμε στη ζωή μας;

Αν είστε τυχεροί και διαλεκτοί με τους φίλους σας τοτέ ναι όλοι γύρω σας είναι παραγωγικοί, θέλουν να σας δούν να πετυγχαίνετε και είναι εκεί σε κάθε σας βήμα θετικό ή αρνητικό για εσάς, είναι εχέμυθοι και καθόλου ανταγωνιστικοί μαζί σας και πάνω από όλα ειλικρινείς. Αυτούς τους ανθρώπους ναι τους κρατάμε.

Οι φίλοι που δεν κάνουν για εμάς και πρέπει να απομακρύνουμε άμεσα απο τη ζωή μας είναι οι” φίλοι” που είναι ανταγωνιστικοί μαζί μας, δεν είναι κοντά μας σε κανένας μας βήμα, δεν έχουν ιδέα τι κάνουμε με τη ζωή μας και εμφανίζονται μόνο όταν θέλουν βοήθεια παροδικά και πάλι εξαφανίζονται, δεν είναι ειλικρινείς μαζί μας και μας αφήνουν να πετάμε στα σύννεφα για διάφορα πράγματα γύρω μας, έχουν μεγάλες απαιτήσεις απο εμάς και μας προκαλούν άγχος, είναι τοξικοί με οποιαδήποτε μορφή που για εμάς είναι ενοχλητικό και δεν μας αφήνουν να προοδεύσουμε και μας αφήνουν στάσιμους. Αυτούς τους φίλους αγαπημένοι μου δεν τους χρειάζεται κανένας σας και θα ήταν καλό να τους απομακρύνετε από τη ζωή σας.

Να θυμάστε πάντα τι αξίζετε και ότι τα άτομα αυτά εσείς τα διαλέξατε. Πρέπει να σας αντιπροσωπεύουν και να νιώθετε ο εαυτός σας μαζί τους. Να νιώθετε ελευθερία και αγάπη. Αυτά είναι τα δύο πιο βασικά συστατικά.

Οι σκέψεις δικές σας.

1 2 3 6