Search

Tag Archives: life

Γράφει η Ιωάννα Σαμαρά- Δικηγόρος

Σ-ή-μ-ε-ρ-α, ο γιός μου, μου ζήτησε να του διαβάσω ένα βιβλίο. Μου έφερε διάφορα δικά του παιδικά και μαζί με αυτά μου έφερε ένα δικό μου παιδικό βιβλίο. Αν και φθαρμένο από το χρόνο, υπάρχει ακόμα. Της Ευγενίας Φακίνου. Έκδοση κέδρος “ΝΤΕΝΕΚΕΔΟΥΠΟΛΗ”. Ήταν επίσης το πρώτο θεατρικό που είδα στη ζωή μου, στην Αθήνα, σε ανοικτό υπαίθριο χώρο. Σε μια δημόσια πλατεία, στο Γαλάτσι. Η Ντενεκεδούπολη, με τα μικρά Ντενεκεδάκια και τον κύριο Λαδένιο, ένα φωνακλά Ντενεκεδάκι που αποφάσισε ότι ήθελε να τον φωνάζουν οι άλλοι “αρχηγό” και να κάνουν οι άλλοι ότι αυτός ήθελε, αλλά τελικά τα Ντενεκεδάκια που το κάθε ένα έχει το δικό του όνομα, συμμάχησαν και βρήκαν τρόπους να διώξουν από την Πόλη τους τον κύριο Λαδένιο που με το έτσι θέλω αποφάσισε ότι ήταν ο αρχηγός και τους διέταζε να κάνουν ότι αυτός επιθυμούσε. Ο “Λαδένιος” στην περίπτωση του Εναέριου είναι η Ι-δ-έ-α που προτάθηκε να κατασκευαστεί στο χώρο του εναέριου, μια μεγάλη ανάπτυξη και ότι απομείνει πλατεία. Τα “μικρά ντενεκεδάκια” όμως διαμαρτύρονται. Δεν επιθυμούν τη μεγάλη ανάπτυξη με το ψηλό κτίριο, το συνεδριακό κέντρο και το ξενοδοχείο στο δημόσιο χώρο του εναέριου. Το Ό-ρ-α-μ-α τους είναι ο δημόσιος χώρος του εναέριου να μετατραπεί στην “Πράσινη πλατεία” της Λεμεσού. Κάποιοι έχουν την “Κόκκινη πλατεία” εμείς λένε, επιθυμούμε να αποκτήσουμε την “Πράσινη πλατεία”. Θα είναι προς τιμήν του πράσινου και των δέντρων που είχε κάποτε η πόλη, η Λεμεσός, όπως λαλούν οι παλιοί Λεμεσιανοί.

Η “πράσινη πλατεία” είναι προς αποφυγή του τσιμέντου που σκεπάζει σήμερα την πόλη. Η “πράσινη πλατεία” είναι το όραμα να αποκτήσει το κέντρο της πόλης ένα λειτουργικό πάρκο. Περισσότερα δέντρα, το οξυγόνο και τις σκιές τους, κάποια αναψυκτήρια για τους μεγάλους, παιδότοπους για τα παιδιά. Ο χώρος στάθμευσης Υπόγειος. Να μεταμορφωθεί ο χώρος του εναέριου σε χώρο ηρεμίας για τους δημότες. Ένας πνεύμονας πρασίνου δίπλα από τα διάφορα χρώματα του μπλε, του κόλπου της θάλασσας της Λεμεσού. Κυρίως, να επιτρέψει ο Δήμος Λεμεσού στους αρχιτέκτονες να συμμετέχουν σε ανοικτό διαγωνισμό, χωρίς κριτήρια με ψηλό κτίριο. Αλήθεια, οι πραγματικά σύγχρονες και όμορφες πόλεις δεν είναι αυτές που έχουν περισσότερα δέντρα, πάρκα και ανοικτούς χώρους, πλατείες, σημεία αναφοράς για τους δημότες; Και να πώς τα φέρνει η ζωή να πρέπει να Α-Γ-Ω-Ν-Ι-Σ-Τ-Ο-Υ-Μ-Ε Λεμεσιανοί, όπως αγωνίστηκαν τα μικρά ντενεκεδάκια, για να γράψουμε τη δική μας ιστορία.

Για να μην γίνει και ο εναέριος ακόμα μια μεγάλη ανάπτυξη με ψηλό κτίριο, ξενοδοχείο και συνεδριακό κέντρο στο παραλιακό μέτωπο, όπως μας είπε ότι θεωρεί επιθυμητό ο Δήμος Λεμεσού, στη Δημόσια Διαβούλευση σχετικά με το Δημόσιο χώρο του Εναέριου, στις 24.7.2019. Kαι όχι, δεν μας φτάνουν τα 4.500 τμ του χώρου που θα απομείνει από τη μεγάλη ανάπτυξη να γίνει δημόσια πλατεία, όπως εισηγούνται από το Δήμο Λεμεσού, κυρίως γιατί δε θέλουμε να καθόμαστε στις σκιές του ψηλού κτιρίου αλλά στις σκιές των δέντρων. Πώς μπορεί να ξεκουραστεί το μυαλό μας και να χαρούμε την ανοικτοσύνη της πλατείας εάν εντός του ίδιου χώρου θα σ-υ-ν-υ-π-ά-ρ-χ-ε-ι, ένα ψηλό κτίριο όπου στους πρώτους ορόφους, θα στεγάζονται γραφεία, καταστήματα και εστιατόρια; Με λίγα λόγια η δημόσια πλατεία που μας «τάζουν» θα είναι μέσα στο θόρυβο και τη βουή της κίνησης του ψηλού κτιρίου, του ξενοδοχείου και του συνεδριακού κέντρου. Έτσι όμως η έννοια της δημόσιας πλατείας καταργείται συθέμελα. Και τελικά μήπως η ελάχιστη πλατεία που μας τάζουν θα είναι, όχι για εμάς, αλλά για τους επισκέπτες των γραφείων ή τους επισκέπτες των καταστημάτων ή των εστιατορίων των πρώτων ορόφων του ψηλού κτιρίου; Και τι θα γίνει με την αύξηση της κυκλοφοριακής κίνησης στην περιοχή από το ψηλό κτίριο του εναέριου; Ήδη με τα υπόλοιπα ψηλά κτίρια έστω και εάν θα λειτουργούν μόνο οι πρώτοι όροφοί τους, αφού τα διαμερίσματα θα είναι ακατοίκητα, θα επιφέρουν μεγάλη κίνηση στο παραλιακό μέτωπο. 40όροφα ψηλά κτίρια ακριβώς πάνω στο παραλιακό μέτωπο. Τrilogy, Neo, One, Aura. Σύνολο 9 κτίρια από το δημόσιο κήπο μέχρι το Crown Plaza.

Για ποιούς όμως; Τάχατες για εμάς; Ποιά θα είναι η χρήση των ψηλών κτιρίων από εμάς τους πραγματικούς κατοίκους της πόλης, ώστε να αποκτήσουν νόημα στην καθημερινότητα της πόλης; Στο μεγαλύτερο μέρος των ψηλών κτιρίων δε θα στεγάζονται άνθρωποι. Ούτε ντόπιοι, ούτε ξένοι. Μόνο οι πρώτοι όροφοι των ψηλών κτιρίων θα λειτουργούν. Και τώρα μας είπαν ότι σκέφτονται ο χώρος του εναέριου να μετατραπεί σε ψηλό κτίριο, για να αποκομίσει οικονομικά οφέλη ο Δήμος. Το δέκατο στη σειρά ψηλό κτίριο στο παραλιακό μέτωπο, σε μια απόσταση από το δημόσιο κήπο μέχρι το Crown Plaza η οποία διανύεται με το αυτοκίνητο σε 3 λεπτά. Όχι δεν μετατρεπόμαστε σε Νέα Υόρκη αλλά σε κακέκτυπο της Νέας Υόρκης διότι δεν χωροθετήθηκαν τα ψηλά κτίρια με γνώμονα την πολεοδομία της πόλης. Oύτε λήφθηκε υπόψη ότι πίσω και γύρω από τα ψηλά κτίρια του παραλιακού δρόμου, υπάρχουν τα σπίτια των Λεμεσιανών οι οποίοι πλέον θα ζουν δίπλα από εμπορικά κέντρα και με το φόβο μήπως σε κάποιο πύργο ξεσπάσει πυρκαγιά και αυτή επεκταθεί στα δικά τους σπίτια. Στα σπίτια των περίοικων Λεμεσιανών οι οποίοι θα χάσουν τον αέρα και το φως του ήλιου εξαιτίας των μακριών σκιών των ψηλών κτιρίων.

Αυτό χρειάζεται η περιοχή; Ένα ακόμη ψηλό κτίριο; Αυτό ζητούμε για ένα δημόσιο χώρο που βρίσκεται στην Κ-α-ρ-δ-ι-ά της πόλης μας; Αλήθεια, όλα μετριούνται με το χρήμα ή μήπως θα έπρεπε όχι; Τί γίνεται με τις ανάγκες των επόμενων γενιών κατοίκων του κ-έ-ν-τ-ρ-ο-υ της πόλης;  Η επίχωση και ο δημόσιος κήπος δεν θα αρκούν στον πληθυσμό της Λεμεσού που μεγαλώνει. Οφείλουμε να προνοήσουμε από τώρα για τα εγγόνια μας και τα παιδιά τους. Λείπουν από την πόλη τα πάρκα, τα οποία επιτρέπουν τη συναναστροφή με τους φίλους και την οικογένεια, χωρίς το επίκεντρο να είναι κυρίως η συναλλαγή με το χρήμα, όπως στα «malls», αλλά οι Α-Ν-Θ-Ρ-Ω-Π-Ι-Ν-Ε-Σ σχέσεις. Γιατί και στα πολυκαταστήματα περνάμε καλά, αλλά σε αυτά δεν μας δίνεται η ευκαιρία να ασχοληθούμε με τις εσωτερικές ανάγκες μας, του συντρόφου μας, των παιδιών μας ή των φίλων μας. Το πάρκο ή η δημόσια πλατεία λειτουργεί ως δωρεάν ψυχο-θεραπευτήριο για εμάς τους αστούς

. Και ναι, είναι Α-Π-Ε-Λ-Ε-Υ-Θ-Ε-Ρ-Ω-Τ-Ι-Κ-Η η εμπειρία να μπορώ να διαβάζω το βιβλίο μου σε ένα παγκάκι κάτω από τη σκιά ενός μεγάλου δέντρου μέσα στην καρδιά της πόλης μου, πολύ κοντά στο γραφείο όπου εργάζομαι και όχι κάτω ή δίπλα από τη σκιά των πολυκαταστημάτων, των γραφείων και του συνεδριακού κέντρου όπως πρότεινε ο Δήμος Λεμεσού. Και για όσους Λεμεσιανούς ανησυχούν για τους χώρους στάθμευσης στη γύρω περιοχή, θα πρέπει να έχουν υπόψη τους ότι τα εννέα 40όροφα ψηλά κτίρια στο παραλιακό μέτωπο, πήραν αύξηση του συντελεστή δόμησης, γιατί υποχρεώθηκαν να δώσουν, ως ανταποδοτικό όφελος στην πόλη, τουλάχιστον 2.000 δημόσιους χώρους στάθμευσής, όλα μαζί τα κτίρια, σύμφωνά με τους όρους των πολεοδομικών τους αδειών. Επομένως τι θα χρειάζεται στο μέλλον το κέντρο της πόλης, περισσότερους χώρους για στάθμευση ή ένα βιωματικό πάρκο; Είναι ιδέες με όραμα που χρειάζεται η πόλη μας για να γίνει περισσότερο πράσινη,  λειτουργική και φιλόξενη προς τους πραγματικούς κατοίκους της και όχι επιλογές με πύργους που δεν θα κατοικούνται. Πύργους φαντάσματα. Τώρα γιατί τα γράφω όλα αυτά; Αν διαβάσατε όμως μέχρι εδώ, εντάξει η σύνδεση είναι προφανής. Να συμμαχήσουμε οι δημότες της Λεμεσού να γίνει ο χώρος του εναέριου η “Πράσινη Πλατεία – ένα Βιωματικό Πάρκο” στην καρδία της πόλης! Στον εναέριό μας.

Ο χώρος είναι Δημόσιος, δηλαδή ανήκει στους δημότες και η πλειοψηφία θα πρέπει να αποφασίσει για τον τρόπο αξιοποίησής του. Αυτό συμβαίνει σε μια Δημοκρατία. Μήπως όμως τελικά το ζήτημα της αξιοποίησης του εναέριου δεν είναι μόνο ζήτημα διαφορετικών αντιλήψεων για το πως αξιοποιείται ένας Δημόσιος χώρος αλλά στον πυρήνα του κρύβονται ζητήματα έλλειψης δημοκρατικότητας; Ποιος τάχα ξέρει να πει;  Και τελικά η αλήθεια θα καταγραφεί στην ιστορία της πόλης των Λεμεσιανών. Προς το παρόν τα “Ντενεκεδάκια” ας υψώσουμε ανάστημα και να απαιτήσουμε την “Πράσινη Πλατεία του εναέριου – ένα βιωματικό πάρκο”, στο κέντρο της πόλης μας.

Δεν είμαστε η μόνη χώρα με τα θέματα της όχι αλλά θα μπορούσαμε να γίνουμε καλύτεροι. Η παιδεία είναι ένα σημαντικό κομμάτι της ανθρώπινης μας φύσης και χρειάζεται να αναπτυχθεί άμεσα για το καλό όλων μας. Δεν είναι μόνο τα πτυχία αλλά είναι όλο το ταξίδι της παιδείας από το νηπιαγωγείο μέχρι όπου εμείς φτάσουμε.

Τι γίνεται με την εκπαίδευση στη Κύπρο;

Η εκπαίδευση είναι στοχευμένη. Στόχος των σχολείων από την πρώτη μέρα είναι να βρεθεί η κλίση μας και να στοχεύσουμε σε αυτή. Ο ένας είναι καλός στα μαθηματικά, ο άλλος στα νέα ελληνικά, ο άλλος στην ιστορία… και αυτός που δεν γουστάρει τίποτα από αυτά του λεν να πάει να αγοράσει γή και να μεγαλώνει πρόβατα. Έχουμε μάθει από μωρά παιδιά ότι στόχος της ζωής είναι ορισμένα “επιτυχημένα” και πλέον κορεσμένα επαγγέλματα. Μαθαίνουμε τα πάντα στο δημοτικό – λίγο από όλα- και μετά μεταφερόμαστε στο γυμνάσιο. Εκεί το παιχνίδι αγριεύει. Αρχίζουν οι εξετάσεις , τα τετράμηνα και οι βαθμοί. Ακομά και εκεί ψαχνόμαστε για το τί θέλουμε να κάνουμε στη ζωή μας.. και πάλι στοχευμένα σε συγκεκριμένες πορείες..

“Εγώ όταν μεγαλώσω θα γίνω Δικηγόρος”.

” Εγώ όταν μεγαλώσω θα γίνω Γιατρός”.

Το παιχνίδι το καλό όμως γίνεται στο Λυκείο. Εκεί αρχίζει το πάρτυ. Πρέπει από τα 16-17 σου να ξέρεις τι σου γίνεται και για ποιά μαθήματα θα προετοιμάστείς για το στόχο της ζωής που έκτιζες από το δημοτικό.

Και αναρωτιέμαι.. πως τα παιδιά σε έτσι ηλικία ξέρουν τι θέλουν με τη ζωή τους; Θα ξέρουν ποτέ;

Τα παιδιά απο μικρή ηλικία είναι καλό να έχουν μια γενική γνώση των πάντων. Να αναπτυχθούν ψυχικά, συναισθηματικά και εγκεφαλικά. Κάντε τους και άλλα μαθήματα ενδιαφέροντως, φέρτε τους άτομα να τους μιλήσουν για τη σπουδή που ενδιαφέρονται, διδάξετε τους σωστά και επιτυχευμένα όχι όμως σκοπευμένα – για ένα ΒΑΘΜΟ. Μην μαθαίνετε στα παιδιά σας να είναι βαθμοθήρες. Στόχος είναι η εκπαίδευση και μόνο. Τότε τα παιδιά θα αγαπήσουν τον χώρο του σχολείου και όσα τους προσφέρει. Αφήστε τα παιδιά σας ελεύθερα να αποφασίσουν για το μέλλον τους εννοείτε με τη δική σας άποψη αλλά μην τα σκλαβώνεται ούτως ώστε να κάνουν τα δικά σας όνειρα πραγματικότητα. Αφήστε τα. Διδάξετε τους ΑΡΧΕΣ , πως να είναι καλοί ανθρώποι και καλοί μαθητές. Μιλήστε τους. Δεν είναι όλοι καλοί στα νέα ή στα μαθηματικά μόνο. Υπάρχουν και άλλα μαθήματα, υπάρχουν και άλλες καριέρες. Και επιτέλους καθηγητές μην ακολουθείτε μόνο τα προτόκολλα και διδάξετε τα παιδιά, λύστε τους τις απορίες τους και να είσαστε δίπλα τους. Και επιτέλους… διδάξετε Ιστορία της Κύπρου ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ. Κάντε τους μαθήματα ψυχολογίας και κοινωνιολογίας. Πάρτε τους εκπαιδευτικές εκδρομές και μην βολευτείτε στα εμπορικά κέντρα.

Τα παιδιά μας είναι το μέλλον μας.

Και όταν σπουδάσουν και πάρουν το πτυχίο τους.. αφήστε τους να βρούν δουλειά τίμια. Αφήστε τους να δυσκολευτούν λίγο και μην τους πιέσετε να βρούν μια δουλειά που εσείς θέλετε. Το μεγαλύτερο σχολείο για τον άνθρωπο είναι η ζωή.

Και οι εξετάσεις.. πάντα θα είναι στις ζωές μας με διαφορετικό τρόπο. Δεν πρέπει να τις φοβόμαστε αλλά να τις αντιμετωπίζουμε με ψυχραιμία και καλή προετοιμασία. Δεν είμαστε όλοι το ίδιο. Ο καθένας έχει διαφορετικές ανάγκες. Απλά παιδιά να διαβάζεται και όταν έχετε απορίες να ρωτάτε. Μην αγχώνεστε.

Και όσο και να θέλω να είμαι και εγώ ψύχραιμη δεν μπορώ. Δεν γίνεται ένας βαθμός να σε κρίνει και να λέει για εσένα αν είναι καλός ή όχι στα μάθηματα σου ή στις σπουδές σου. Ενάς βαθμός είναι απλά ενας βαθμός.

Είναι πάνω σε μια κόλλα και εμείς του έχουμε δώσει τόση μα τόση αξία. Και δεν είναι μόνο στα σχολεία αλλά και μετέπειτα στις άλλες εξετάσεις όπως της κυβέρνησης. Για ποιο λόγο και αιτία να δίνεις εξετάσεις μαθηματικών και νέων ούτως ώστε να βρείς μια δουλεία στη κυβέρνηση;

Αυτά θα κρίνουν αν μπορείς να είσαι καλή γραμματέας, καλός φιλόλογος ή μαθηματικός ή κοινωνιολόγος ή ότι αλλη θέση υπάρχει;

Αυτά είναι τόσο επιφανειακά και λυπάμαι που έχουν τόση δύναμη ακόμα και όταν πλέον μεγαλώσουμε. Κυβέρνηση.. άνοιξες θέσεις εργασίας και μπράβο σου αλλά αυτά τα μαθήματα πως θα κρίνουν αν κάποιος Κοινωνιολόγος είναι αξίος για να δουλέψει για εσένα και να προσφέρει έργον;

Δεν έχεις ιδεά και απλά κάνεις εξετάσεις για όλους για να βγείς από τον κόπο. Πας να προετοιμαστείς για να δώσεις εξετάσεις και αναρωτιέσαι πως έβγαλες το σχολείο και το πανεπιστήμιο.. Σε ευχαριστούμε που μας κάνεις να νιώθουμε και να φαινόμαστε ένας απλός αριθμός.

Οι σκέψεις δικές σας.

Ζούμε σε μια εποχή όπου μας προσφέρονται άπειρες επιλογές. Καθημερινά επιλέγουμε από το τι θα φάμε, τι θα φορέσουμε, πως θα αντιδράσουμε σε μια κατάσταση μέχρι το αν θα συνεχίσουμε να είμαστε σε μια δουλειά που δεν μας αρέσει ή θα παραιτηθούμε.

Μπορεί για εμάς αυτή η ελευθερία επιλογών και η γκάμα επιλογών να είναι κάτι δεδομένο, κάτι αυτονόητο. Λοιπόν δεν ήταν πάντοτε έτσι, αφού κυρίως για να μπορούν οι γυναίκες να έχουν αυτό το δικαίωμα να αποφασίσουν για την ζωή τους, δόθηκαν μεγάλοι αγώνες. Επίσης δεν είναι ακόμη έτσι για πολλά εκατομμύρια συνανθρώπων μας, για πολλούς και διάφορους λόγους είτε επειδή , τρέχουν να σωθούν από τον πόλεμο που ξέσπασε στη χώρα τους, είτε γιατί ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας είτε γιατί ζουν σε δικτατορικό καθεστώς, είτε γιατί κακοποιούνται σωματικά και ψυχολογικά κ.ο.κ.

Οπόταν καλό είναι να μάθουμε να εκτιμάμε αυτό το τόσο απλό και δεδομένο που έχουμε, την ελευθερία να επιλέγουμε. Γιατί για εμάς είναι ένα απλό δικαίωμα μα στα μάτια εκείνων που δεν μπορούν να το έχουν, είναι προνόμιο, ίσως είναι αυτό που ποθούν πιο πολύ, να μπορούν να έχουν επιλογή. Είναι καιρός να σκεφτούμε τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα και να σταματήσουμε να είμαστε τόσο προσκολλημένοι στα υλικά αγαθά κια να εθελοτυφλούμε.

Εμείς έχουμε την επιλογή να βοηθήσουμε έστω και λίγο τα άτομα αυτά τα οποία την στερούνται. Έτσι μην κλείνεις την πόρτα σους πρόσφυγες που έρχονται στην χώρα μας για να σώσουν την ζωή τους και να κάνουν μια καινούρια αρχή. Μην αδιαφορείς για τον συνάνθρωπο σου που ζητά την βοήθεια σου, δεν είναι από επιλογή του, σε κανένα δεν αρέσει αν ζητιανεύει λίγη βοήθεια όποιου είδους και αν είναι. Κανείς δεν θέλει να εξαρτάται από τους άλλους και κανείς δεν επιλέγει αν είναι φτωχός , να είναι άρρωστος.

Κανείς δεν επιλέγει να μην έχει επιλογή!


Αυτή την ερώτηση μου έκανε ένας πολύ καλός φίλος, τι θα έκανες αν ήξερες πως σήμερα ήταν η τελευταία μέρα της ζωής σου; Πως σε λίγες ώρες θα πέθαινες; Η απάντηση μου; Δώσε μου λίγο χρόνο να το σκεφτώ…

Αλήθεια δεν ήξερα τι θα έκανα σε μια τέτοια περίπτωση και όσο το σκεφτόμουν όλο και περισσότερο φρίκαρα στην ιδέα πως δεν θα προλάβαινα να κάνω όλα όσα θέλω. Δεν θα είχα τον χρόνο να κάνω τα ταξίδια που θέλω, να δω τους ανθρώπους που αγαπώ, να πω όλα όσα θέλω να πω ή να πραγματοποιήσω τα όνειρα μου.

Οι περισσότεροι καταπιανόμαστε τόσο πολύ με τα καθημερινά προβλήματα μας, πνιγόμαστε και σαπίζουμε σε μια ρουτίνα και σε μια δουλεία που δεν θέλουμε καν και ξεχνάμε να ζήσουμε. Αφήνουμε σε παύση τα όνειρα και τα θέλω μας, γιατί έχουμε υποχρεώσεις, γιατί πρέπει να καλύψουμε κάποια έξοδα, γιατί δεν βαριέσαι και αύριο μέρα είναι.

Κάπου εδώ την πατάμε λοιπόν. Η άσχημη αλήθεια αλλά ταυτόχρονα και η γοητεία αυτής της ζωής είναι πως ποτέ δεν ξέρουμε τι θα συμβεί. Γι΄ αυτό οφείλουμε να την ζούμε στο έπακρο, να ζούμε την κάθε στιγμή και την κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία και να μην αναβάλουμε ποτέ για αύριο κάτι που μπορούμε να κάνουμε σήμερα. Να λέμε αυτά που νιώθουμε στα άτομα που πρέπει να τα ακούσουν. Να μην υπεραναλύουμε καταστάσεις και να μην χαλιόμαστε για ασήμαντα πράγματα.

Δεν λέω πως είναι εύκολο αρκεί να αρχίσει κανείς από τα απλά πράγματα, για παράδειγμα προσπάθησε να μην παραπονεθείς για μια μέρα. Βλέπε όσο πιο συχνα μπορείς τους ανθρώπους που αγαπάς και άρπαξε κάθε ευκαιρία να γνωρίσεις καινούριους. Κάνε μια λίστα με τους φίλους σου στα μέρη που θέλετε να πάτε από εστιατόρια μέχρι σε ποια χώρα θα κάνετε το επόμενο σας ταξίδι και με την πρώτη ευκαιρία κάντε το! Όσο κουρασμένοι κι αν είστε πηγαίνετε για εκείνον τον cafe ή στο πάρτι μετά την δουλειά. Πείτε ναι σε αποφάσεις της στιγμής, στα απρογραμμάτιστα γιατί φτιάχνουν και τις καλύτερες αναμνήσεις!

Γενικά ΖΗΣΕ!

Έχεις νιώσει ποτέ πίεση λόγω ηλικίας; Ναι, μιλώ για αυτό το πράγμα που όλοι περιμένουν από εσένα συγκεκριμένα πράγματα σε συγκεκριμένες ηλικιακές φάσεις, λες και τους χρωστάς τίποτα.

Όταν είσαι 18 χρόνων πρέπει να αποφασίσεις τι θα σπουδάσεις, όταν είσαι 25 πρέπει να έχεις ήδη πάρει πτυχίο, να πας για μεταπτυχιακό ή και να αρχίζεις να ψάχνεις για μια σταθερή δουλειά με καλό μισθό. Κάπου στα 28 με 30 πρέπει να έχεις μια σταθερή σχέση και να προετοιμάζεσε για οικογένεια. Αν είσαι γυναίκα έχεις ήδη αργήσει και νιώθεις ήδη την πίεση από τον περίγυρο σου! Πότε θα κάνεις παιδιά, με πια ενέργεια θα τα μεγαλώσεις και πάει λέγοντας.

Αυτή η κατάσταση, είναι η ηλικιακή παγίδα είναι ένα ανθρώπινο – κοινωνικό κατασκεύασμα. Συγκεκριμένα είναι τα πρέπει που βάζει η κοινωνία και έπειτα εμείς στους εαυτούς μας.  Είναι οι προσδοκίες και οι απαιτήσεις που έχει η κοινωνία από εμάς . Το άγχος που μας δημιουργείται ότι αν δεν ανταπεξέλθουμε σημαίνει αυτόματη αποτυχία. Σιγά σιγά καταλήγουμε να μετράμε την επιτυχία και την ευτυχία μας βάση του αν καναμε στη ζωή μας αυτά που οι άλλοι θέλουν για εμάς.

Μας καλουπώνουν και εμείς το δεχόμαστε και το επιβάλλουμε στο εαυτό μας, διαιωνίζουμε αυτά τα πρέπει με αποτέλεσμα να νιώθουμε αποτυχημένοι αν δεν προλάβουμε να κάνουμε αυτό που ΠΡΕΠΕΙ στην ηλικία που ΠΡΕΠΕΙ. Καταπιεζόμαστε και στο τέλος καταλήγουμε δυστυχισμένοι και μίζεροι, σε μια δουλεία που δεν αγαπούμε και χωρίς να έχουμε εκπληρώσει τα ΔΙΚΑ μας όνειρα και στόχους. Γιατί; Γιατί είμασταν απασχολημένοι προσπαθώντας να εκπληρώσουμε τις επιθυμίες μιας κοινωνίας, τις επιθυμίες και τα όνειρα των άλλων, για εμάς.

Λοιπόν, σου έχω νέα! Είμαστε άνθρωποι, ο καθένας από εμάς ζητά κάτι διαφορετικό από αυτή τη ζωή, ο καθένας έχει τα δικά του όνειρα και στόχους. Έχει την ολόδική του ζωή και δεν χρειάζεται να ανταπεξέλθει στα θέλω και τα πρέπει κανενός, ΜΟΝΟ στα δικά του. Η μόνη υποχρέωση που έχει είναι να κάνει ευτυχισμένο τον εαυτό του και να ζήσεις όπως αυτός θέλει με τα χρονοδιαγράμματα που ο ίδιος θα θέσει!

Η σχέση είναι δύσκολο πράγμα. Θέλει επιμονή και υπομονή και από τα δύο άτομα που απαρτίζουν τη σχέση. Είναι όμως τόσο εύκολο το αμοιβαίο ή μήπως θέλει κόπο;

Δεν είναι ακατόρθωτο. Όταν θέλουν και οι δύο πολλά πράγματα μπορούν να γίνουν. Υπάρχουν στιγμές που χανόμαστε μέσα στη ρουτίνα μας και στις σκέψεις τις δικές μας τις προσωπικές και ξεχνάμε το άτομο απέναντι μας. Όχι επίτηδες απλά η ζωή τρέχει και προσπαθούμε να την προλάβουμε και μέσα σε όλα αυτά ξεχνούμε πολλά πράγματα και καμιά φορά και τους ίδιους τους εαυτούς μας.

Και όταν νιώθεις έτσι πως μπορείς να είσαι καλά με τη σχέση σου; Δεν μπορείς. Όσο και να το προσπαθήσεις κάπου θα φανερωθεί ότι κάτι σε απασχολεί και δεν είναι απαραίτητο να είναι η ίδια σου η σχέση. Αν θέλεις αυτό το άτομο όμως όλα θα πάνε καλά και θα εκτιμήσει την ειλικρίνεια σου.Μπορεί να μη βλέπεις συχνά αυτό το άτομο και να μην ζήσατε ακόμα τη καλύτερη φάση της σχέσης σας αλλά όλα θα έρθουν στην ώρα τους. Υπομονή.

Και όταν σου χαμογελά θυμάσαι ακριβώς γιατί τον/την ερωτεύτηκες. Αυτό θα σε κρατήσει δυνατό να πολέμησεις ότι εμφανιστεί μπροστά σας, όποιο εμπόδιο – όποια κατάσταση. Αρκεί να θυμάσαι και να θυμίζεις τον εαυτό σου όταν ξεχνάει γιατί επέλεξες αυτό το άτομο.

Η αγάπη όλα τα μπορεί.

Η ζωή. Πολλά τραγούδια γράφτηκαν για τη ζωή. Άλλα τραγούδια την βρίζουνε και άλλα τραγούδια την επικροτούν. Όπως και να έχει η ζωή είναι ωραία με τα καλά της αλλά και τα κακά της.

Εμείς επιλέξαμε τραγούδια που μιλούν για τη ζωή στα καλά της αλλά και στα κακά της. Πάντα όμως με μια ευχάριστη νότα απο αγαπημένους καλλιτέχνες. Όπως και να το κάνουμε ακόμα και στα κακά που μας φέρνει η ζωή δεν είναι ανάγκη όλα να αλλάζουν και να γίνονται δραματικά. Μπορούμε να εξηγήσουμε τη ζωή και πολλά άλλα με διάφορους τρόπους.

Για να δούμε.. ή μάλλον να ακούσουμε!


Αυτή είναι η ζωή,
μία πάνω και μία κάτω.
Τα πιο ωραία είναι παρακάτω,
δανεικά είναι στο κάτω κάτω
κι η αγάπη θα ‘ρθεί.



Γι αυτό σου λέω είναι μικρή η ζωή
Αγάπησέ με πριν να έρθει το άλλο πρωί

Θέλω να χαίρομαι την κάθε μου στιγμή
Ρυθμό στην μέρα δίνω με κάθε αφορμή
Από τα δύσκολα να παίρνω δύναμη
Μικρή είναι η ζωή μεγάλη όμως η ψυχή

Μια βουτιά η ζωή την ανάσα μου κρατάει,
κι η ψυχή μια φωτιά μες στις φλέβες μου κυλάει.

Μεταξύ του παρελθόντος και του μέλλοντος, η χειρότερη κατάσταση στην οποία μπορεί να βρεθεί ένα μυαλό. Όταν θες να προχωρήσεις μπροστά, να δώσεις όλη σου την ενέργεια στο να κτήσεις το μέλλον που ονειρεύεσαι, εκείνη την στιγμή όλα γίνονται άνω κάτω και το παρελθόν εμφανίζεται από το πουθενά.

Είναι λες και αποφασίζεις να τακτοποιήσεις το σπίτι και πέφτεις πάνω σε μια φωτογραφία, σταματάς ό,τι κάνεις και μένεις εκεί να την κοιτάς, ανοίγεις την πόρτα στις αναμνήσεις τις οποίες θέλεις τόσο πολύ να τις ενσωματώσεις στο παρόν. Στην ουσία βρίσκεσαι σε μια κατάσταση limbo. Σπαταλάς τον χρόνο σου να αναπολείς το παρελθόν, να ξύνεις πληγές και να βασανίζεσαι με τα γιατί και τα αν. Νιώθεις από το ένα χέρι να σε τραβάει το παρελθόν και από το άλλον το μέλλον, στην μέση εσύ και το παρόν. το παρόν στο οποίο πρέπει αν πάρεις μια απόφαση όποια κι αν είναι αυτή.

Δεν μπορείς να επιλέξεις και τα δύο. Γνωρίζεις πολύ καλά πως αν επιτρέψεις στο παρελθόν να εισβάλει στο τώρα και το αύριο σου, θα απορροφήσει όλη σου την ενέργεια. Θα μπορούσες να τα συνδυάσεις αν εκείνο δεν σου έφερνε πόνο, αν δεν σε πλήγωνε αλλά ξέρεις τώρα πια πως πάντα αυτό θα κάνει. Θα έρχεται κοντά σου να ζητά επιβεβαίωση, εσύ να του την δίνεις ανήμπορη να υψώσεις τις άμυνες σου και ας έχεις ήδη παίξει την σκηνή χιλιάδες φορές στο μυαλό σου. Μόνο εκεί μπορείς να βγεις νικήτρια από αυτή την μάχη. 

Οτιδήποτε έρχεται από το παρελθόν πρέπει να το στέλνεις πίσω, όσο σκληρό και αν είναι, όσο και αν σε πονάει. Αν δεν το κάνεις θα σε κατασπαράξει, θα σε αφήσει ερείπιο και θα έχουν περάσει από μπροστά σου σημαντικές ευκαιρίες, τις οποίες εσύ αγνόησες.

Είναι ένα φαύλος κύκλος. Βέβαια αν καταφέρεις να τον σπάσεις μαγκιά σου. Δύσκολο όμως. H επιλογή δική σου. Είσαι μεγάλο κορίτσι πλέον και μπορείς να αντιμετωπίσεις τις συνέπειες των πράξεων σου. Tι θα γίνει λοιπόν;

Και εκεί που χαλάρωσες και λες στο παρέλθον “άντε στο καλό” και το εννοείς εμφανίζεται αυτοπροσώπως κάποιος απο εκείνους που άφησες πίσω. Καλά κρασιά εκείνη την ώρα μας εύχομαι.

Ποτέ μα ποτέ δεν θα έρθει κάποιος που θέλεις την ώρα που θέλεις. Θα εμφανιστεί σε μια άκυρη στιγμή στο πουθενά και θα συνομοτήσει το σύμπαν ολόκληρο για μια έκπληξη. Τότε τι;

Ψυχραιμία. Αν όντως εμφανίστει κάτι τέτοιο αλλά ήσουν όντως έτοιμος να το αποχαιρετήσεις όλα θα πάνε καλα. Ναι ίσως μπουν κάποιες σκέψεις και κάποιες ιδέες γιατί είναι από το παρελθόν και μόνο συναισθήματα έχουν μείνει. Μέχρι εκεί όμως. Κράτα γερά και μην το αφήσεις να μπει ξανά εμπόδιο στα σχέδια σου και στο μέλλον σου. Δεν είναι κακό και δεν πρέπει να νιώσεις τύψεις για κάτι. Ήταν απλά μια αναταραχή και θα περάσει.Αν όχι..

Ζήσε το. Για να θέλεις και άλλα πράγματα και να σε ανατάραξε αρκετά μέχρι σε σημείο που πραγματικά δεν σκέφτεσαι τίποτε άλλο και είσαι σε φάση αφασία.. ζήσε το ξανά λέω. Μάλλον δεν πήρες όλα τα μαθήματα απο αυτό το άτομο και έχει και άλλα πράγματα να σου δείξει ή να σου … ας μην το πώ.

Όπως και να έχει το παρελθόν φέρνει και παίρνει ανθρώπους μαζί τους με μια μεγάλη ιστορία και πολλά μαθήματα. Παρόλα αυτά για να υπάρχει στο παρελθόν κάτι σημαίνει άρα μην το ξεχνάς. Σκέψου πριν δράσεις.

Καλή μας τύχη μάγκες.

Κάθε μέρα λέω στον εαυτό μου ότι βρίσκομαι σε καλό δρόμο.. ότι μπήκα σε ένα πρόγραμμα και ξέρω τι θέλω. Ισχυεί όμως αυτό; Μήπως το λέω για να εκλογικεύσω κάτί ή ίσως για να με παρηγορήσω;

Δεν ξέρω την απάντηση. Ότι και αν κάνω δεν με ευχαριστεί στο 100%. Κάτι λείπει και δεν ξέρω τι. Ίσως λείπει κάποιο κομμάτι του εαυτού μου που δεν έχω βρεί ακόμη; Χμμμ..

Προσπαθώ να βρω τη χαρά μέσα από την οικογένεια, τους φίλους μου και εμένα. Προσπαθώ να είναι όλοι χαρούμενοι και έτσι ίσως είμαι και εγώ.

Μπορεί και να σπαταλώ πολύ ενέργεια στη τελική ούτε αυτό όμως μπορώ να το απαντήσω με σιγουριά. Το μόνο που βλέπω αυτή τη στιγμή μπροστά μου είναι ένα αβέβαιο μέλλον κυρίως στα επαγγελματικά μου.

Τελικά τι θέλω; Μια εργασία σταθερή- μόνιμη ίσως και κυβερνητική για να βρω την υγειά μου ή θέλω να εξερευνήσω και να καταλήξω σε τι πραγματικά θέλω και μου πάει;

Νομίζω και αυτό στη πορεία θα το ανακαλύψω. Λίγο πριν παρανοήσω ή λίγο πριν βρώ πραγματικά τι θέλω. Καλή μου τύχη λοιπόν.

Το μέλλον είναι τόσο αβέβαιο που και αυτό με ενθουσιάζει έστω και λίγο!