Search

Tag Archives: life

Ζούμε σε μια εποχή όπου μας προσφέρονται άπειρες επιλογές. Καθημερινά επιλέγουμε από το τι θα φάμε, τι θα φορέσουμε, πως θα αντιδράσουμε σε μια κατάσταση μέχρι το αν θα συνεχίσουμε να είμαστε σε μια δουλειά που δεν μας αρέσει ή θα παραιτηθούμε.

Μπορεί για εμάς αυτή η ελευθερία επιλογών και η γκάμα επιλογών να είναι κάτι δεδομένο, κάτι αυτονόητο. Λοιπόν δεν ήταν πάντοτε έτσι, αφού κυρίως για να μπορούν οι γυναίκες να έχουν αυτό το δικαίωμα να αποφασίσουν για την ζωή τους, δόθηκαν μεγάλοι αγώνες. Επίσης δεν είναι ακόμη έτσι για πολλά εκατομμύρια συνανθρώπων μας, για πολλούς και διάφορους λόγους είτε επειδή , τρέχουν να σωθούν από τον πόλεμο που ξέσπασε στη χώρα τους, είτε γιατί ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας είτε γιατί ζουν σε δικτατορικό καθεστώς, είτε γιατί κακοποιούνται σωματικά και ψυχολογικά κ.ο.κ.

Οπόταν καλό είναι να μάθουμε να εκτιμάμε αυτό το τόσο απλό και δεδομένο που έχουμε, την ελευθερία να επιλέγουμε. Γιατί για εμάς είναι ένα απλό δικαίωμα μα στα μάτια εκείνων που δεν μπορούν να το έχουν, είναι προνόμιο, ίσως είναι αυτό που ποθούν πιο πολύ, να μπορούν να έχουν επιλογή. Είναι καιρός να σκεφτούμε τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα και να σταματήσουμε να είμαστε τόσο προσκολλημένοι στα υλικά αγαθά κια να εθελοτυφλούμε.

Εμείς έχουμε την επιλογή να βοηθήσουμε έστω και λίγο τα άτομα αυτά τα οποία την στερούνται. Έτσι μην κλείνεις την πόρτα σους πρόσφυγες που έρχονται στην χώρα μας για να σώσουν την ζωή τους και να κάνουν μια καινούρια αρχή. Μην αδιαφορείς για τον συνάνθρωπο σου που ζητά την βοήθεια σου, δεν είναι από επιλογή του, σε κανένα δεν αρέσει αν ζητιανεύει λίγη βοήθεια όποιου είδους και αν είναι. Κανείς δεν θέλει να εξαρτάται από τους άλλους και κανείς δεν επιλέγει αν είναι φτωχός , να είναι άρρωστος.

Κανείς δεν επιλέγει να μην έχει επιλογή!


Αυτή την ερώτηση μου έκανε ένας πολύ καλός φίλος, τι θα έκανες αν ήξερες πως σήμερα ήταν η τελευταία μέρα της ζωής σου; Πως σε λίγες ώρες θα πέθαινες; Η απάντηση μου; Δώσε μου λίγο χρόνο να το σκεφτώ…

Αλήθεια δεν ήξερα τι θα έκανα σε μια τέτοια περίπτωση και όσο το σκεφτόμουν όλο και περισσότερο φρίκαρα στην ιδέα πως δεν θα προλάβαινα να κάνω όλα όσα θέλω. Δεν θα είχα τον χρόνο να κάνω τα ταξίδια που θέλω, να δω τους ανθρώπους που αγαπώ, να πω όλα όσα θέλω να πω ή να πραγματοποιήσω τα όνειρα μου.

Οι περισσότεροι καταπιανόμαστε τόσο πολύ με τα καθημερινά προβλήματα μας, πνιγόμαστε και σαπίζουμε σε μια ρουτίνα και σε μια δουλεία που δεν θέλουμε καν και ξεχνάμε να ζήσουμε. Αφήνουμε σε παύση τα όνειρα και τα θέλω μας, γιατί έχουμε υποχρεώσεις, γιατί πρέπει να καλύψουμε κάποια έξοδα, γιατί δεν βαριέσαι και αύριο μέρα είναι.

Κάπου εδώ την πατάμε λοιπόν. Η άσχημη αλήθεια αλλά ταυτόχρονα και η γοητεία αυτής της ζωής είναι πως ποτέ δεν ξέρουμε τι θα συμβεί. Γι΄ αυτό οφείλουμε να την ζούμε στο έπακρο, να ζούμε την κάθε στιγμή και την κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία και να μην αναβάλουμε ποτέ για αύριο κάτι που μπορούμε να κάνουμε σήμερα. Να λέμε αυτά που νιώθουμε στα άτομα που πρέπει να τα ακούσουν. Να μην υπεραναλύουμε καταστάσεις και να μην χαλιόμαστε για ασήμαντα πράγματα.

Δεν λέω πως είναι εύκολο αρκεί να αρχίσει κανείς από τα απλά πράγματα, για παράδειγμα προσπάθησε να μην παραπονεθείς για μια μέρα. Βλέπε όσο πιο συχνα μπορείς τους ανθρώπους που αγαπάς και άρπαξε κάθε ευκαιρία να γνωρίσεις καινούριους. Κάνε μια λίστα με τους φίλους σου στα μέρη που θέλετε να πάτε από εστιατόρια μέχρι σε ποια χώρα θα κάνετε το επόμενο σας ταξίδι και με την πρώτη ευκαιρία κάντε το! Όσο κουρασμένοι κι αν είστε πηγαίνετε για εκείνον τον cafe ή στο πάρτι μετά την δουλειά. Πείτε ναι σε αποφάσεις της στιγμής, στα απρογραμμάτιστα γιατί φτιάχνουν και τις καλύτερες αναμνήσεις!

Γενικά ΖΗΣΕ!

Έχεις νιώσει ποτέ πίεση λόγω ηλικίας; Ναι, μιλώ για αυτό το πράγμα που όλοι περιμένουν από εσένα συγκεκριμένα πράγματα σε συγκεκριμένες ηλικιακές φάσεις, λες και τους χρωστάς τίποτα.

Όταν είσαι 18 χρόνων πρέπει να αποφασίσεις τι θα σπουδάσεις, όταν είσαι 25 πρέπει να έχεις ήδη πάρει πτυχίο, να πας για μεταπτυχιακό ή και να αρχίζεις να ψάχνεις για μια σταθερή δουλειά με καλό μισθό. Κάπου στα 28 με 30 πρέπει να έχεις μια σταθερή σχέση και να προετοιμάζεσε για οικογένεια. Αν είσαι γυναίκα έχεις ήδη αργήσει και νιώθεις ήδη την πίεση από τον περίγυρο σου! Πότε θα κάνεις παιδιά, με πια ενέργεια θα τα μεγαλώσεις και πάει λέγοντας.

Αυτή η κατάσταση, είναι η ηλικιακή παγίδα είναι ένα ανθρώπινο – κοινωνικό κατασκεύασμα. Συγκεκριμένα είναι τα πρέπει που βάζει η κοινωνία και έπειτα εμείς στους εαυτούς μας.  Είναι οι προσδοκίες και οι απαιτήσεις που έχει η κοινωνία από εμάς . Το άγχος που μας δημιουργείται ότι αν δεν ανταπεξέλθουμε σημαίνει αυτόματη αποτυχία. Σιγά σιγά καταλήγουμε να μετράμε την επιτυχία και την ευτυχία μας βάση του αν καναμε στη ζωή μας αυτά που οι άλλοι θέλουν για εμάς.

Μας καλουπώνουν και εμείς το δεχόμαστε και το επιβάλλουμε στο εαυτό μας, διαιωνίζουμε αυτά τα πρέπει με αποτέλεσμα να νιώθουμε αποτυχημένοι αν δεν προλάβουμε να κάνουμε αυτό που ΠΡΕΠΕΙ στην ηλικία που ΠΡΕΠΕΙ. Καταπιεζόμαστε και στο τέλος καταλήγουμε δυστυχισμένοι και μίζεροι, σε μια δουλεία που δεν αγαπούμε και χωρίς να έχουμε εκπληρώσει τα ΔΙΚΑ μας όνειρα και στόχους. Γιατί; Γιατί είμασταν απασχολημένοι προσπαθώντας να εκπληρώσουμε τις επιθυμίες μιας κοινωνίας, τις επιθυμίες και τα όνειρα των άλλων, για εμάς.

Λοιπόν, σου έχω νέα! Είμαστε άνθρωποι, ο καθένας από εμάς ζητά κάτι διαφορετικό από αυτή τη ζωή, ο καθένας έχει τα δικά του όνειρα και στόχους. Έχει την ολόδική του ζωή και δεν χρειάζεται να ανταπεξέλθει στα θέλω και τα πρέπει κανενός, ΜΟΝΟ στα δικά του. Η μόνη υποχρέωση που έχει είναι να κάνει ευτυχισμένο τον εαυτό του και να ζήσεις όπως αυτός θέλει με τα χρονοδιαγράμματα που ο ίδιος θα θέσει!

Η σχέση είναι δύσκολο πράγμα. Θέλει επιμονή και υπομονή και από τα δύο άτομα που απαρτίζουν τη σχέση. Είναι όμως τόσο εύκολο το αμοιβαίο ή μήπως θέλει κόπο;

Δεν είναι ακατόρθωτο. Όταν θέλουν και οι δύο πολλά πράγματα μπορούν να γίνουν. Υπάρχουν στιγμές που χανόμαστε μέσα στη ρουτίνα μας και στις σκέψεις τις δικές μας τις προσωπικές και ξεχνάμε το άτομο απέναντι μας. Όχι επίτηδες απλά η ζωή τρέχει και προσπαθούμε να την προλάβουμε και μέσα σε όλα αυτά ξεχνούμε πολλά πράγματα και καμιά φορά και τους ίδιους τους εαυτούς μας.

Και όταν νιώθεις έτσι πως μπορείς να είσαι καλά με τη σχέση σου; Δεν μπορείς. Όσο και να το προσπαθήσεις κάπου θα φανερωθεί ότι κάτι σε απασχολεί και δεν είναι απαραίτητο να είναι η ίδια σου η σχέση. Αν θέλεις αυτό το άτομο όμως όλα θα πάνε καλά και θα εκτιμήσει την ειλικρίνεια σου.Μπορεί να μη βλέπεις συχνά αυτό το άτομο και να μην ζήσατε ακόμα τη καλύτερη φάση της σχέσης σας αλλά όλα θα έρθουν στην ώρα τους. Υπομονή.

Και όταν σου χαμογελά θυμάσαι ακριβώς γιατί τον/την ερωτεύτηκες. Αυτό θα σε κρατήσει δυνατό να πολέμησεις ότι εμφανιστεί μπροστά σας, όποιο εμπόδιο – όποια κατάσταση. Αρκεί να θυμάσαι και να θυμίζεις τον εαυτό σου όταν ξεχνάει γιατί επέλεξες αυτό το άτομο.

Η αγάπη όλα τα μπορεί.

Η ζωή. Πολλά τραγούδια γράφτηκαν για τη ζωή. Άλλα τραγούδια την βρίζουνε και άλλα τραγούδια την επικροτούν. Όπως και να έχει η ζωή είναι ωραία με τα καλά της αλλά και τα κακά της.

Εμείς επιλέξαμε τραγούδια που μιλούν για τη ζωή στα καλά της αλλά και στα κακά της. Πάντα όμως με μια ευχάριστη νότα απο αγαπημένους καλλιτέχνες. Όπως και να το κάνουμε ακόμα και στα κακά που μας φέρνει η ζωή δεν είναι ανάγκη όλα να αλλάζουν και να γίνονται δραματικά. Μπορούμε να εξηγήσουμε τη ζωή και πολλά άλλα με διάφορους τρόπους.

Για να δούμε.. ή μάλλον να ακούσουμε!


Αυτή είναι η ζωή,
μία πάνω και μία κάτω.
Τα πιο ωραία είναι παρακάτω,
δανεικά είναι στο κάτω κάτω
κι η αγάπη θα ‘ρθεί.



Γι αυτό σου λέω είναι μικρή η ζωή
Αγάπησέ με πριν να έρθει το άλλο πρωί

Θέλω να χαίρομαι την κάθε μου στιγμή
Ρυθμό στην μέρα δίνω με κάθε αφορμή
Από τα δύσκολα να παίρνω δύναμη
Μικρή είναι η ζωή μεγάλη όμως η ψυχή

Μια βουτιά η ζωή την ανάσα μου κρατάει,
κι η ψυχή μια φωτιά μες στις φλέβες μου κυλάει.

Μεταξύ του παρελθόντος και του μέλλοντος, η χειρότερη κατάσταση στην οποία μπορεί να βρεθεί ένα μυαλό. Όταν θες να προχωρήσεις μπροστά, να δώσεις όλη σου την ενέργεια στο να κτήσεις το μέλλον που ονειρεύεσαι, εκείνη την στιγμή όλα γίνονται άνω κάτω και το παρελθόν εμφανίζεται από το πουθενά.

Είναι λες και αποφασίζεις να τακτοποιήσεις το σπίτι και πέφτεις πάνω σε μια φωτογραφία, σταματάς ό,τι κάνεις και μένεις εκεί να την κοιτάς, ανοίγεις την πόρτα στις αναμνήσεις τις οποίες θέλεις τόσο πολύ να τις ενσωματώσεις στο παρόν. Στην ουσία βρίσκεσαι σε μια κατάσταση limbo. Σπαταλάς τον χρόνο σου να αναπολείς το παρελθόν, να ξύνεις πληγές και να βασανίζεσαι με τα γιατί και τα αν. Νιώθεις από το ένα χέρι να σε τραβάει το παρελθόν και από το άλλον το μέλλον, στην μέση εσύ και το παρόν. το παρόν στο οποίο πρέπει αν πάρεις μια απόφαση όποια κι αν είναι αυτή.

Δεν μπορείς να επιλέξεις και τα δύο. Γνωρίζεις πολύ καλά πως αν επιτρέψεις στο παρελθόν να εισβάλει στο τώρα και το αύριο σου, θα απορροφήσει όλη σου την ενέργεια. Θα μπορούσες να τα συνδυάσεις αν εκείνο δεν σου έφερνε πόνο, αν δεν σε πλήγωνε αλλά ξέρεις τώρα πια πως πάντα αυτό θα κάνει. Θα έρχεται κοντά σου να ζητά επιβεβαίωση, εσύ να του την δίνεις ανήμπορη να υψώσεις τις άμυνες σου και ας έχεις ήδη παίξει την σκηνή χιλιάδες φορές στο μυαλό σου. Μόνο εκεί μπορείς να βγεις νικήτρια από αυτή την μάχη. 

Οτιδήποτε έρχεται από το παρελθόν πρέπει να το στέλνεις πίσω, όσο σκληρό και αν είναι, όσο και αν σε πονάει. Αν δεν το κάνεις θα σε κατασπαράξει, θα σε αφήσει ερείπιο και θα έχουν περάσει από μπροστά σου σημαντικές ευκαιρίες, τις οποίες εσύ αγνόησες.

Είναι ένα φαύλος κύκλος. Βέβαια αν καταφέρεις να τον σπάσεις μαγκιά σου. Δύσκολο όμως. H επιλογή δική σου. Είσαι μεγάλο κορίτσι πλέον και μπορείς να αντιμετωπίσεις τις συνέπειες των πράξεων σου. Tι θα γίνει λοιπόν;

Και εκεί που χαλάρωσες και λες στο παρέλθον “άντε στο καλό” και το εννοείς εμφανίζεται αυτοπροσώπως κάποιος απο εκείνους που άφησες πίσω. Καλά κρασιά εκείνη την ώρα μας εύχομαι.

Ποτέ μα ποτέ δεν θα έρθει κάποιος που θέλεις την ώρα που θέλεις. Θα εμφανιστεί σε μια άκυρη στιγμή στο πουθενά και θα συνομοτήσει το σύμπαν ολόκληρο για μια έκπληξη. Τότε τι;

Ψυχραιμία. Αν όντως εμφανίστει κάτι τέτοιο αλλά ήσουν όντως έτοιμος να το αποχαιρετήσεις όλα θα πάνε καλα. Ναι ίσως μπουν κάποιες σκέψεις και κάποιες ιδέες γιατί είναι από το παρελθόν και μόνο συναισθήματα έχουν μείνει. Μέχρι εκεί όμως. Κράτα γερά και μην το αφήσεις να μπει ξανά εμπόδιο στα σχέδια σου και στο μέλλον σου. Δεν είναι κακό και δεν πρέπει να νιώσεις τύψεις για κάτι. Ήταν απλά μια αναταραχή και θα περάσει.Αν όχι..

Ζήσε το. Για να θέλεις και άλλα πράγματα και να σε ανατάραξε αρκετά μέχρι σε σημείο που πραγματικά δεν σκέφτεσαι τίποτε άλλο και είσαι σε φάση αφασία.. ζήσε το ξανά λέω. Μάλλον δεν πήρες όλα τα μαθήματα απο αυτό το άτομο και έχει και άλλα πράγματα να σου δείξει ή να σου … ας μην το πώ.

Όπως και να έχει το παρελθόν φέρνει και παίρνει ανθρώπους μαζί τους με μια μεγάλη ιστορία και πολλά μαθήματα. Παρόλα αυτά για να υπάρχει στο παρελθόν κάτι σημαίνει άρα μην το ξεχνάς. Σκέψου πριν δράσεις.

Καλή μας τύχη μάγκες.

Κάθε μέρα λέω στον εαυτό μου ότι βρίσκομαι σε καλό δρόμο.. ότι μπήκα σε ένα πρόγραμμα και ξέρω τι θέλω. Ισχυεί όμως αυτό; Μήπως το λέω για να εκλογικεύσω κάτί ή ίσως για να με παρηγορήσω;

Δεν ξέρω την απάντηση. Ότι και αν κάνω δεν με ευχαριστεί στο 100%. Κάτι λείπει και δεν ξέρω τι. Ίσως λείπει κάποιο κομμάτι του εαυτού μου που δεν έχω βρεί ακόμη; Χμμμ..

Προσπαθώ να βρω τη χαρά μέσα από την οικογένεια, τους φίλους μου και εμένα. Προσπαθώ να είναι όλοι χαρούμενοι και έτσι ίσως είμαι και εγώ.

Μπορεί και να σπαταλώ πολύ ενέργεια στη τελική ούτε αυτό όμως μπορώ να το απαντήσω με σιγουριά. Το μόνο που βλέπω αυτή τη στιγμή μπροστά μου είναι ένα αβέβαιο μέλλον κυρίως στα επαγγελματικά μου.

Τελικά τι θέλω; Μια εργασία σταθερή- μόνιμη ίσως και κυβερνητική για να βρω την υγειά μου ή θέλω να εξερευνήσω και να καταλήξω σε τι πραγματικά θέλω και μου πάει;

Νομίζω και αυτό στη πορεία θα το ανακαλύψω. Λίγο πριν παρανοήσω ή λίγο πριν βρώ πραγματικά τι θέλω. Καλή μου τύχη λοιπόν.

Το μέλλον είναι τόσο αβέβαιο που και αυτό με ενθουσιάζει έστω και λίγο!

Η τεχνολογία και το διαδίκτυο πάνε μαζί και έχουν γίνει αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητας μας, ειδικά τα τελευταία χρόνια. Όπως πολλά άλλα κάτι τέτοιο έχει τόσο τα θετικά όσο και τα αρνητικά του. Η γραμμή εδώ όμως είναι αρκετά λεπτή γιατί όσο μας διευκολύνουν την ζωή τόσο μπορούν και να μας την δυσκολέψουν.

Φυσικά η ανάπτυξη των smartphones και όλων των υπόλοιπων συσκευών τεχνολογίας μας έχουν κάνει τη ζωή εξαιρετικά εύκολη. Έχουμε τη επιλογή να μιλάμε με κάποιον που βρίσκεται στην άλλη άκρη του κόσμου και να τον βλέπουμε. Μπορούμε να έχουμε στο αυτοκίνητο και στο κινητό μας ηλεκτρονικό χάρτη που μας καθοδηγεί όταν δεν γνωρίζουμε την διαδρομή. Αυτά είναι μόνο μερικά πολύ απλά παραδείγματα για το τι μπορούμε να κάνουμε με την τεχνολογία.

Παράλληλα όμως έχουμε δημιουργήσει ένα τρόπο ζωής που περιστρέφεται γύρω από την τεχνολογία. Για την ακρίβεια έχουμε χτίσει την ζωή μας πάνω της και εξαρτόμαστε από αυτήν σε υπερβολικό βαθμό. Δημιουργήσαμε επαγγέλματα που βασίζονται εξ ολοκλήρου στην τεχνολογία όπως το Digital Marketing, Web Development και άλλα πολλά που αν γίνει το οτιδήποτε και “πέσει” το internet δεν μπορούν να δουλέψουν. Δεν περνάει μια μέρα που να μην την χρησιμοποιήσουμε. Έτσι σε κάποια φυσική καταστροφή που το διαδίκτυο θα πάθει ζημιά θα τα βρούμε σκούρα. Εδώ προχθές “έπεσαν” για μερικές ώρες το Facebook και το Instagram και μας έπιασε όλους σύνδρομο στέρησης, και ας υπάρχουν εκεί έξω άνθρωποι που δεν έχουν τα βασικά, εμείς τον χαβά μας.

Φυσικά είναι ευλογία και κατάρα ταυτόχρονα. Από την μια μας έχει διευκολύνει την ζωή τόσο πολύ, δίνοντας μας την ευκαιρία να κάνουμε πράγματα πιο γρήγορα και πιο εύκολα, να σώσουμε ζωές αλλά και να πάρουμε. Έχουμε γίνει δέσμιοι της, έχουμε γλυκάνει τόσο πολύ με τα καλά που μας δίνει που ξεχάσαμε πως είναι να ζούμε χωρίς όλες αυτές τις ευκολίες και τις ανέσεις. Στην ουσία προσπαθήσαμε να ευκολύνουμε την ζωή μας και τα καταφέραμε, το τραγικό είναι πως ταυτόχρονα φυλακιστήκαμε από μόνοι μας.

Για αυτό τουλάχιστον όταν βρίσκεστε με ανθρώπους που αγαπάτε, στο τραπέζι της Κυριακής, στον απογευματινό καφέ με φίλους, όταν πηγαίνετε να δείτε τον παππού και την γιαγιά αφήστε κάτω το ρημάδι το κινητό και ξεκολλήστε από τις οθόνες. Απολαύστε απλά τις στιγμές και πλέξτε αναμνήσεις!

Γράφει ο Ανδρέας Ποταμίτης.

Τα τελευταία 3 χρόνια άκουσα την έκφραση «Μα Είσαι Τζιαι Εσύ Βίγκαν;» ακολουθούμενη από ένα ύφος σοκαρισμού συνήθως, αμέτρητες φορές.  Η απάντησή μου; Ναι είμαι και εγώ vegetarian και περιστασιακά vegan. Ακολουθούν κάποιες σκέψεις περί βιγκανισμού.

«Καλά πώς μπορείς να μην τρως κρέας;»

Well, μπορώ μια χαρά ούτε δύσκολο είναι, ούτε αδύνατο. Το μόνο που χρειάζεται είναι λίγη θέληση και γενικά γνώσεις περί του θέματος. Όπου αυτές οι γνώσεις περιλαμβάνουν ανάμεσα σε πολλά άλλα και το ότι η βιομηχανία κρέατος μόνο και μόνο που υπάρχει καταστρέφει το περιβάλλον και μεγαλώνει την τρύπα του όζοντος καθώς παράλληλα μολύνει το ανθρώπινο σώμα με τοξίνες.

Γιατί είμαι vegan τελικά;

Μιλώντας σε προσωπικό επίπεδο, έχω να πω όταν αποφάσισα να κόψω το κρέας δεν είχα ιδέα για το τι συμβαίνει στο σώμα μας όταν καταναλώνουμε κρέας, αλλά ούτε και για το πως επηρεάζουμε αρνητικά τον πλανήτη απλά και μόνο επειδή τρώμε κρέας. Έγινα vegetarian επειδή άρχισα να αντιλαμβάνομαι ότι αυτό που έτρωγα ήταν ένα πτώμα βρασμένο με λαχανικά και διάφορα μπαχαρικά. 2 χρόνια μετά έτυχε να πρέπει να κάνω μια εργασία για το πανεπιστήμιο και κάπου εκεί στο ντοκιμαντέρ “What the health” αντιλήφθηκα τι συμβαίνει με την κατανάλωση κρέατος.

Το κρέας είναι απλά συνήθεια.

Το να τρως κρέας είναι ένα είδος συνήθειας, σκέψου το σαν το κάπνισμα. Δεν είναι κάτι που το έχεις ανάγκη αλλά το κανείς επειδή σου αρέσει για κάποιο αδιανόητο λόγο. Για όσους δεν είναι καπνιστές θα έρθω να το συγκρίνω με τις κρέπες, δεν είναι κάτι που το έχουμε ανάγκη αλλά το τρώμε επειδή είναι ωραίο και δεν σκεφτόμαστε το τι κάνει στον οργανισμό μας.

Vegan ακτιβιστές, κρεατοφάγοι και ασυνείδητο

Οι βίγκαν ακτιβιστές που κατεβαίνουν σε διάφορες κρεατοφαγικές εκδηλώσεις δεν είναι ακραίοι. Προσπαθούν να προωθήσουν την ειρήνη ανάμεσα σε όλα τα είδη, απλά το κάνουν με κακό τρόπο. Δεν αντιλαμβάνονται πως η κοινωνία σαν σύνολο δεν είναι έτοιμη να αποδεχτεί τον βιγκανισμό σαν lifestyle επειδή η ιδέα του ότι το κρέας είναι αναγκαίο στην ζωή μας είναι τόσο βαθιά ριζωμένη στο ασυνείδητο τους που είναι έτοιμοι να παλέψουν για αυτό. Από μωρά μαθαίνουμε πως ένα βραβείο για κάτι που κάναμε είναι τα chicken nuggets ή ένα burger, έτσι μας μεγάλωσαν οι γονείς μας, όπως και αυτούς έτσι οι δικοί τους γονείς και αυτή η αλυσίδα πάει πολλά χρόνια πίσω από όταν οι άνθρωποι άρχισαν να έχουν πιο εύκολα μόρφωση και να έχουν χρήματα για να αγοράζουν πιο συχνά κρέας αφού πριν από αυτό έτρωγαν μια φορά την βδομάδα και ΑΝ.

«Δεν πεθυμάς το κρέας?»

Η σωστή έκφραση θα έπρεπε να είναι, «Δεν πεθυμάς την ΓΕΥΣΗ του κρέατος?»- και ναι και όχι. Σαν βίγκαν υπάρχει περίπτωση να πεθυμήσεις κάποιες γεύσεις ΑΛΛΑ πλέoν υπάρχουν τόσες πολλές εναλλακτικές λύσεις στο συγκεκριμένο θέμα που δεν με ενοχλεί. Μέχρι και ο βίγκαν γύρος είναι κάτι που υπάρχει και σου δίνει την γεύση που έχεις πεθυμήσει. Πίστεψε με όμως μόλις αρχίσει το σώμα σου να συνηθίζει την καινούρια του cruelty-free μορφή δεν θα σε απασχολεί καν αν πεθύμησες την γεύση του μπέικον. 

VEGAN SUPER-POWERS!!!

Το να είσαι βίγκαν επίσης σου δίνει κάποιες υπερδυνάμεις είτε θες να το πιστέψεις ή όχι. Δυνάμεις όπως το να διαβάζεις τις ταμπέλες τον προϊόντων που αγοράζεις σε λιγότερο από 5 δευτερόλεπτα ή την χαρά του να σε πλησιάζουν όλα τα ζωάκια χωρίς να σε βλέπουν περίεργα. Το στομάχι σου βρίσκετε πάντα σε μια ήρεμη κατάσταση και όλα να ρέουν εκεί μέσα σαν νερό 😉 .