Search

Tag Archives: human

“Όπου υπάρχει θέληση υπάρχει και τρόπος”. Μια από τις αγαπημένες μου τηλεοπτικές ατάκες. Και ισχύει τόσο μα τόσο πολύ σε πολλές πτυχές τις ζωής μας και αν όχι σε όλες!

‘Ανθρωποι. Έχουμε τόσα κοινά και τόσες πολλές διάφορες παράλληλα. Και αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον. Είμαστε φτιαγμένοι απο τα ίδια υλικά. Σώμα και ψυχή. Υπάρχουν όμως διαφορές στο πως διαχειριζόμαστε και τα δύο.

Άλλοι άνθρωποι είναι έτσι και άλλοι αλλιώς. Δεν είναι καθόλου κακό. Αν είμασταν με άτομα – ομοίους μας έξω και κυρίως μέσα δεν θα είχε ενδιαφέρον. Έχουμε σίγουρα συναντήσει πολλές ανθρώπινες σχέσεις που πραγματικά με τη πρώτη όψη λες..” Πως το καλό συνεννοούντε αυτοί οι άνθρωποι; Τι κοινό έχουν και την βρίσκουν;” .

Η απάντηση είναι μιά και σταθερή. Επειδή.. ΘΕΛΟΥΝ. Αυτό είναι το κύριο συστατικό. Παρά τις διαφορές τους, παρά τους διαφορετικούς κόσμους τους οποίους ζουν βρήκαν ένα κώδικα επικοινωνίας και τα βρίσκουν. Νοιάζεται ο ένας για τον άλλο και έχουν βρεθεί κάπου στη μέση τα θέλω τους και προχωρούν σταθερά ΜΑΖΙ. Μια δυνατή και αχώριστη ομάδα.

Σίγουρα θα υπάρχουν παρεξηγήσεις αλλά και εντάσεις. Παρόλα αυτά θέλουν να είναι μαζί, περνούν όμορφα και μαθαίνει ο ένας απο τον άλλο. Δεν ζήτα ο ένας στον άλλο να αλλάξει. Σέβονται τις διαφορετικότητες τους γιατί στη τελική.. αυτό τους ένωσε πραγματικά. Η απορία για αυτό το άγνωστο, για αυτό το άγνωστο άτομο που τελικά αγάπησαν και έχουν τη δική τους ιστορία.

Θα ήταν πολύ βαρετό αν είμασταν μαζί με άτομα που είναι τα ίδια με εμάς. Δεν θα υπήρχε αλληλεπίδραση και σύγκρουση. Δεν θα υπήρχαν νεές γνώσεις και νέα οπτική γωνία για εμάς και το πως σκεφτόμαστε. Αυτή είναι η μαγεία μας. Αυτοί είμαστε εμείς, οι άνθρωποι!

Ερωτικοί σύντροφοι, φίλοι, συγγενείς, συνάδελφοι, γνωστοί, πρώην. Τελικά οι ανθρώπινες σχέσεις  είναι πολύπλοκες ή απλές; Μην το ψάχνεις, πολύ δύσκολη η απάντηση! Βλέπεις είμαστε περίπλοκα όντα εμείς οι άνθρωποι, πόσο μάλλον οι σχέσεις μας είτε είναι ερωτικές, φιλικές, επαγγελματικές ή οικογενειακές.  

Έχουμε την τάση να υπεραναλύουμε, να λέμε ψέματα  πολλά από τα οποία πιστεύουμε και εμείς οι ίδιοι! Πολλές φορές δεν ξέρουμε τη θέλουμε και η αναποφασιστικότητα μας χτυπάει κόκκινο. Δεν είναι λίγες οι φορές που άλλα λέμε, άλλα σκεφτόμαστε, άλλα εννοούμε και ένας θεός ξέρει τι θέλουμε. Σε ορισμένες περιπτώσεις αφήνουμε τα συναισθήματα μας να μας κυριεύσουν, σε άλλες την λογική μας να μιλήσει και στην χειρότερη περίπτωση αρχίζει μια πάλη ανάμεσα στα δύο, γίνεται ο κακός χαμός και άντε να μαζέψεις τα συντρίμμια !

Την επιμονή μας όμως να μένουμε σε καταστάσεις που μας πληγώνουν δεν θα την καταλάβω ποτέ! Τι να πω; Φυλακιζόμαστε σε τελειωμένες σχέσεις γιατί σκεφτόμαστε τι θα πει ο κόσμος ή γιατί φοβόμαστε να αφήσουμε το λιμάνι μας , τα σίγουρα νερά μας για τις άγνωστες τρικυμίες και χάνουμε έτσι τα υπέροχα ηλιοβασιλέματα! Όλα αυτά γιατί  ξεχάσαμε πώς να κολυμπάμε και δεν ξέρουμε πώς θα μάθουμε πάλι από την αρχή! Αλλά εδώ είναι που χάνουμε το νόημα, δεν ξεκινάς ποτέ από την αρχή, η tabula rasa δεν υπάρχει και ο λόγος είναι γιατί από το καθετί, καλό ή κακό, περνούμε μαθήματα. Από κει και πέρα είανι στο χέρι μας να τα αξιοποιήσουμε σωστά ώστε να μην κάνουμε τα ίδια λάθη ξανά!

Φυσικά και είναι λογικό να υπάρχουν διαφωνίες μεταξύ μας και τσακωμοί. Ο καθένας είναι διαφορετικός έστω και αν έχουμε κάποια κοινά ενδιαφέροντα ή στοιχεία χαρακτήρα. Οπότε είναι επόμενο να μην τα βρίσκουμε σε όλα και δεν πρέπει άλλωστε! Εδώ είναι η γοητεία στις διαφορές, στο να μπορεί ο ένας να μάθει από τον άλλον, στην ανταλλαγή εμπειριών, γνώσεων και απόψεων. Φτάνει να μην χάσουμε την δική μας προσωπικότητα μέσα σε όλο αυτό όπως συμβαίνει τις πλείστες φορές όταν προσπαθούμε να γίνουμε αποδεκτοί σε ένα κοινωνικό σύνολο ή όταν θέλουμε να αρέσουμε σε κάποιον/οια και καταλήγουμε να συμφωνούμε με όλα όσα στην πραγματικότητα διαφωνούμε!

Οι σχέσεις μας με τους άλλους δεν είναι κατ΄ανάγκη πολύπλοκες αλλά ούτε απλές, μπορούν όμως να είναι κάτι ενδιάμεσο. Κάτι τέτοιο βέβαια εξαρτάται από εμάς, από το πόσο ώριμοι είμαστε, ξέρουμε ή δεν ξέρουμε τι θέλουμε, ποιες είναι οι προτεραιότητες μας την δεδομένη στιγμή; Από το πόσο ειλικρινείς είμαστε με εμάς πρώτα και μετά με τους άλλους. Εξαρτάται από τις εμπειρίες που έχει ο καθένας, το τι πέρασε στη ζωή του, αν έκανε εκείνα τα μαθήματα έναν οδηγό ζωής (τον οποίο πρέπει να ενημερώνει συνέχεια).

Ναι, είμαστε παράξενα πλάσματα αλλά οι σχέσεις μεταξύ μας δεν χρειάζεται να είναι βάσανο! Αυτό που χρειάζεται είναι να γίνουμε πιο ανεκτικοί στο διαφορετικό, πιο ειλικρινείς και πιο συμπονετικοί!

Απλά λίγο πιο εμείς και λίγο πιο άνθρωποι!

Μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Τα μέσα αυτά δημιουργήθηκαν για να φέρουν τους ανθρώπους πιο κοντά. Αφού οι άνθρωποι είχαν ήδη εξελιχθεί μέσω της παγκοσμιοποίησης και της εμφάνισης του διαδικτύου άρχισαν να ψάχνουν τρόπους για να μπορούν τα άτομα να επικοινωνούν .. ακόμα και από απόσταση. Αυτή ήταν η αρχική ιδέα. Το να έρθει ο κόσμος κοντά και να καταρριφθούν όλα τα σύνορα υπαρκτά ή μη.

Τα μέσα αυτά έχουν και θετικά αλλά και αρνητικά. Τα θετικά;

  • Οι άνθρωποι μπορούν να κρατούν επαφές με τους αγαπημένους τους που είναι μακριά
  • Μπορείς να γνωρίσεις νέα άτομα από αυτά τα δίκτυα και να αναπτύξεις ανθρώπινες σχέσεις στη συνέχεια
  • Βρίσκεσαι παντού , όπου εσύ θες ανά πάσα στιγμή!
  • Ενημερώνεσαι και παρακολουθείς γεγονότα.. ή και άτομα!
  • Μπορείς να αποθανατίσεις όμορφες στιγμές με αυτά τα δίκτυα και να τις μοιραστείς με τα αγαπημένα σου άτομα

Όλα αυτά έχουν μια τόσο ευχάριστη μελωδία στα αυτιά μας και μια όμορφη εικόνα στα μάτια μας. Είναι κάτι το ιδανικό. Υπάρχουν όμως και τα αρνητικά σημεία τα οποία είναι :

  • Στην ουσία δεν υπάρχει η ανθρώπινη επαφή, χάνεται και μπαίνει στη θέση της η διαδικτυακή επαφή που για κάποια άτομα είναι πιο “εύκολη” 
  • Πολλές φορές δεν χρειάζεται να βγούμε από το σπίτι αφού μέσω της οθόνης μας μπορούμε να είμαστε όπου θέλουμε με όσους θέλουμε
  • Αλλά και να βγούμε τελικά έξω πάλι μπορούμε να είμαστε παντού αφού το wifi είναι non stop 
  • Ο άνθρωπος αρχίζει να αγχώνεται από τα κοινωνικά δίκτυα και τα πρότυπα που αναδεικνύουν ( influencers και πρότυπα ομορφιάς)  Δείτε εδώ για περαιτέρω:  http://www.sociostory.com/sociostories/kardashiansandinfluencers/
  • Μέσα από όλα αυτά χάνεται ο.. άνθρωπος

 

Οι άνθρωποι πάντα ήθελαν να είναι προσκολλημένοι κάπου.. εφημερίδα, τηλεόραση, ηλεκτρονικός υπολογιστής… τώρα τηλέφωνο. Αυτό το μικροσκοπικό πραγματάκι καταστροφής που όλοι το έχουν και είναι τόσο πρακτικό που είναι.. τζέπης και κυριολεκτικά είναι πάνω σου – μαζί σου 24/7.

Τι γίνεται τότε; Το τηλέφωνο δεν χρησιμοποιείται μόνο για χρήση τηλεφώνου αλλά είναι ο καλύτερος μας φίλος. Τον έχουμε μαζί μας : στο οικογενειακό τραπέζι, στα θρησκευτικά μυστήρια και όχι μόνο, στις εξόδους μας , στο κρεβάτι μας.. είναι πανταχού παρών γενικότερα! Τι συμβαίνει τότε; Χάνουμε πολύτιμες στιγμές που θα μπορούσαμε να τις ζήσουμε αλλά εμείς προτιμούμε να τις ζούμε μέσω μιας οθόνης. Ζωή με πλήρη απάθεια που μπορεί να εκφραστεί μόνο με emojis και όμορφα φίλτρα στις φωτογραφίες. 

Είμαστε παντού και πουθενά. Βρισκόμαστε όπου θέλουμε ανά πάσα στιγμή μόνο με το να βλέπουμε την οθόνη και να διασκεδάζουμε με αυτά που βλέπουμε. Ξεχάσαμε όμως κάποιες βασικές αξίες ανθρώπινες.

Ξεχάσαμε να βλέπουμε τους ανθρώπους στα μάτια και το αποφεύγουμε. Είναι πιο εύκολο να γνωρίζουμε άτομα από το διαδίκτυο αφού μπορούμε να πλασάρουμε όποιο εαυτό εμείς θέλουμε. Δεν μιλάμε μεταξύ μας. Χαθήκαμε. Δεν υπάρχει στιγμή να ζήσουμε όλες έχουν γίνει το ίδιο και περιγράφονται μόνο από τις φωτογραφίες που θα ποστάρουμε στα δίκτυα ή από τα stories που θα μοιραστούμε. Κυριαρχεί κοινωνικό άγχος και χάος για το τι θα δείξουμε προς τα έξω. Χάσαμε τη παιδικότητα μας και γεράσαμε μπροστά από μια οθόνη. Περιορίσαμε τη σκέψη και τα συναισθήματα μας.

 

Παγώσαμε. Ξεχάσαμε πως είναι να είναι άνθρωπος. Να νιώθεις, να αγαπάς , να γελάς , να ζεις. Όλες οι χαρές έχουν μεταφραστεί σε likes και notifications. 

 

Και ναι όλα αυτά τα λέω μέσω των κοινωνικών δικτύων- μέσα από τη σελίδα γιατί μόνο έτσι θα σας τραβήξω λίγο τη προσοχή σας. Κλείστε τώρα το τηλέφωνο, έστω για λίγο και… ζήστε!

 

Άνθρωπος, ίσως το μόνο είδος πάνω στην Γη που είναι ταυτόχρονα τόσο έξυπνο αλλά και τόσο ανόητο. Ναι, το ξέρω πως το σχήμα αυτό ακούγεται και είναι οξύμωρο αλλά είναι η αλήθεια. Σκέψου λιγάκι πόσα πράγματα έχουμε επιτύχει και ανακαλύψει σαν είδος, πόσα μυστήρια και προβλήματα (πρακτικά και θεωρητικά) έχουμε λύσει και για πόσες αρρώστιες έχουμε βρει γιατρειά. Τώρα σκέψου πόσο κακό κάναμε και συνεχίζουμε να κάνουμε στο περιβάλλον στο οποίο ζούμε. Μολύνουμε τον πλανήτη μας με υλικά που χρειάζονται εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια για να διασπαστούν (π.χ. το πλαστικό), κόβουμε ολόκληρα δάση για να τα γεμίσουμε με τσιμέντο, σκοτώνουμε ζώα για την διασκέδαση μας, για να πάρουμε μερικά μέρη του σώματος τους για γούρι (π.χ. λαγοπόδαρο, ελεφαντόδοντο), για διακόσμηση και για ένδυση (γούνα από τρίχωμα αρκούδας, αλεπούς). Ακόμη κρατάμε ζώα αιχμάλωτα για να πληρώνουμε εισόδους σε τσίρκο και ζωολογικούς κήπους ώστε να πηγαίνουμε να τα βλέπουμε, να τα φωτογραφίζουμε και να τα θαυμάζουμε και καλά σαν να είναι άψυχα αντικείμενα. Σκοτώνουμε ο ένας τον άλλο για το χρήμα και την δύναμη και μολύνουμε τον αέρα που αναπνέουμε με καυσαέρια και ραδιενέργεια. Με απλά λόγια επιταχύνουμε τον χρόνο μας πάνω σε αυτό τον πλανήτη!

Το κωμικοτραγικό θα έλεγα στοιχείο μέσα σε όλα αυτά είναι πως στο τέλος παραπονιόμαστε και ανησυχούμε για την υγεία μας, αφού τα κρούσματα καρκίνου αυξάνονται ραγδαία, και προσπαθούμε να βρούμε τι φταίει! Πιπιλάμε την ίδια καραμέλα εδώ και χρόνια για την κλιματική αλλαγή, την τρύπα του όζοντος και την αύξηση της στάθμης της θάλασσας και παράλληλα συνεχίζουμε να κάνουμε όλα όσα προκάλεσαν αυτά τα προβλήματα. Άσε που όταν γίνεται ένα βήμα για αλλαγή ώστε να σωθεί όσο γίνεται η όλη κατάσταση, δυσαρεστούμε. Για παράδειγμα όταν μπήκε σε λειτουργία ο Νόμος για την πλαστική σακούλα κάναμε ολόκληρο σαματά (Κύπρος 2018: “καλά μάνα μου εν εγώ που εν να σώσω τον πλανήτη;”), είπαν 7 δισ. ανθρώπων !

Τώρα πάμε στο σενάριο κατά το οποίο μια καλή μέρα η ανθρωπότητα εξαφανίζεται χωρίς λόγο και αιτία και θα σου πω, πως θα είναι ο κόσμος που θα αφήσουμε πίσω μας χωρίς εμάς. Αρχικά σιγά σιγά τα ίχνη μας θα εξαφανιστούν (διακοπή ρεύματος, κατάρρευση κτιρίων και άλλων υποδομών) και μετά από μερικούς αιώνες θα είναι σαν να μην υπήρξαμε ποτέ. Η ατμόσφαιρα θα καθαρίσει από τους ρύπους, τα ζώα θα ζουν ελεύθερα στο φυσικό τους περιβάλλον και θα ακολουθήσουν την φυσική τροφική αλυσίδα, που σημαίνει πως τα μικρόσωμα ζώα θα εξαφανιστούν. Τα φυτά θα μεγαλώσουν και θα εξαπλωθούν καταλαμβάνοντας τον χώρο που τους ανήκει και γενικά ολόκληρος ο πλανήτης Γη θα επανέλθει στην φυσική του αρχική κατάσταση, σε ένα υγιές οικοσύστημα. Μια νέα εποχή θα ανατείλει για τον πλανήτη  χωρίς την ανθρωπότητα, γιατί πολύ απλά εμείς τον έχουμε ανάγκη και όχι αυτός εμάς. Είσαστε απλά φιλοξενούμενοι πάνω σε αυτόν, που παρεξηγήσαμε τον ρόλο μας. Αν και πιστεύουμε πως είμαστε το ανώτερο είδος και το πιο δυνατό στοιχείο στην τροφική αλυσίδα αυτό είναι προφανώς μια μεγάλη απάτη!

Ας κάνουμε λοιπόν ό,τι περνά από το χέρι μας για να φτιάξουμε το χάος που δημιουργήσαμε αποκτώντας πρώτα ανθρώπινη συνείδηση και ακολούθως περιβαλλοντική!

Άνθρωπος ένας τίτλος που φοράμε αλλά δεν τιμούμε πια.  Ανθρωπιά, μια λέξη που ακούμε όλο και πιο σπάνια πλέον. Μια λέξη συνώνυμη της καλοσύνης, περιγράφει ένα άνθρωπο που νοιάζεται για τον συνάνθρωπο του χωρίς να έχει να κερδίσει κάτι από αυτόν. Αναφέρεται σε ένα άτομο ευαίσθητο που δεν αντέχει να βλέπει τον συνάνθρωπο του αλλά ούτε κανένα πλάσμα πάνω σε αυτή τη Γη να υποφέρει και αυτός να μένει άπραγος.

Δυστυχώς όμως, είμαστε όλοι τόσο απασχολημένοι με τα προβλήματα μας, βουλιάζουμε στις σκέψεις μας και σκεφτόμαστε μόνο τον εαυτό μας. Άσε που έχουμε «σκληρύνει» λόγω των καταστάσεων που έχουμε περάσει και μάθαμε να δικαιολογούμε γιατί έχουμε γίνει τόσο αναίσθητοι, σε σημείο που να νιώθουμε και περηφάνια. Ναι, είμαστε περήφανοι που ξεπεράσαμε κάποιες δύσκολες καταστάσεις και αυτό είναι απόλυτα φυσιολογικό και αποδεκτό αλλά θεωρώ ανεπίτρεπτο το γεγονός αυτό να μας κάνει λιγότερο και δυστυχώς αυτό γίνεται, γιατί μετά από μια δύσκολη κατάσταση παραλύουμε συναισθηματικά και αρκετές φορές αυτό μας αλλάζει. Φοράμε αυτόν το «σκληρό» εαυτό σαν λάφυρο νίκης και το κουβαλάμε επιδεικτικά και περήφανα εδώ και εκεί. Προσπαθούμε να καλύψουμε αυτό το απέραντο κενό που νιώθουμε μέσα μας αγοράζοντας πράγματα, αν και ξέρουμε πως το κενό αυτό είναι συναισθηματικό κάνουμε τα στραβά μάτια και συνεχίζουμε τη ζωή μας λέγοντας ψέματα στον ίδιο τον εαυτό μας.

Μέσα σε όλα αυτά ξεχνάμε πως υπάρχουν άνθρωποι που έχουν ανάγκη τη βοήθεια και την συμπαράσταση μας, που μας έχουν ανάγκη εμάς τους ίδιους, σαν ανθρώπινο ον προς ένα άλλο ανθρώπινο ον.  Έχουμε φτάσει πλέον στο σημείο να μας θυμόμαστε τον συνάνθρωπο μας μόνο όταν υπάρχουν εκστρατείες, πορείες και έρανοι, είναι κάτι σαν την υπενθύμιση στο κινητό μας που μας ενημερώνει για το συμβάν και περί τίνος πρόκειται. Είναι πραγματικά τραγικό και απαράδεκτο το πόσο η ανθρωπιά μας έχει χαθεί…  Συγκινούμαστε μόνο όταν βλέπουμε στην τηλεόραση και γενικότερα στο διαδίκτυο τι κάνει ο πόλεμος στον άνθρωπο και πόσο υποφέρουν αυτοί οι ανθρώποι, αλλά ακόμη και οι στρατιώτες εκεί ενδιαφέρονται περισσότερο για το συνάνθρωπο τους από ότι εμείς και δείχνουν την ανθρωπιά τους με την πρώτη ευακιρία ! Επίσης θα νιώσουμε κάποια συγκίνηση όταν δούμε μια περίπτωση κάποιας σπάνιας ασθένειας και το πόσο σκληρή είναι για αυτό το άτομο ή  όταν βλέπουμε εικόνες από το πόσο υποφέρουν οι συνάνθρωποι μας σε τριτοκοσμικές χώρες (εάν αντέξουμε να τις δούμε) και μετά θα κάνουμε σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Γενικότερα δίνουμε σημασιά μόνο όταν μας δείξουν μερικές καταστάσεις – γεγονότα  έτοιμα στο πιάτο για κατανάλωση, θα μας αγγίξουν για λίγο και μετά θα ξεχαστούμε και θα συνεχίσουμε τη ζωή μας κανονικά, σαν όλος ο κόσμος να είναι καλά και ευτυχισμένος.

Πρέπει να μάθουμε να βγάζουμε μέσα από τις δυσκολίες της ζωής τον καλύτερο μας εαυτό  και να επιτρέπουμε στον εαυτό μας να βιώνει τον πόνο, την χαρά, την θλίψη, την ηρεμία και γενικά όλα τα συναισθήματα όπως ακριβώς είναι.  Παράλληλα πρέπει να κατανοήσουμε πως δεν είμαστε μόνοι μας πάνω στην Γη και πως τα προβλήματα μας μπορεί για εμάς να είναι τα πιο σοβαρά,  αλλά μεταξύ μας  υπάρχουν πολύ πιο σημαντικά/ σοβαρά προβλήματα και νομίζω είμαστε αρκετά έξυπνα όντα ώστε να καταλάβουμε πότε συμβαίνει αυτό. Δεν βλάπτει επομένως να κοιτάξουμε και λιγάκι γύρω μας, τους συνανθρώπους μας, όλο και κάποιος θα χρειάζεται ένα χέρι βοηθείας και δεν μιλάω μόνο για χρηματική, μπορεί να θέλει να μιλήσει σε κάποιον, μπορεί να χρειάζεται βοήθεια να μεταφέρει κάτι κ.ο.κ . Τα χρήματα δεν είναι η μόνη βοήθεια που μπορεί να θέλει κάποιος και πρέπει να το βάλουμε καλά στο μυαλό μας!

Ας ξαναγίνουμε άνθρωποι λοιπόν!