Search

Tag Archives: #greek

Άντρεα ΒακανάΗ κοπέλα με μια τεράστια γκάμα ταλέντων που εντυπωσιάζει. Από που να αρχίσει κανείς; Από τις ξένες γλώσσες που έχει σπουδάσει; Την υποκριτική; Το χορό; Δεν θα σας τα πω εγώ άλλωστε. Μου έχει ήδη μιλήσει η ίδια για τη ζωή της στην παρακάτω συνέντευξη!

Πόσες γλώσσες μιλάς και ποιες έχεις σπουδάσει;

Σπούδασα Ξένες Γλώσσες με κατεύθυνση στην Ισπανική Φιλολογία. Καλά, 3 γλώσσες μιλώ όλες κι’όλες απ’τις οποίες η μία είναι η δική μου, τα Ελληνικά, η άλλη τα Αγγλικά και τα Ισπανικά που ειδικά εδώ στην Καλιφόρνια είναι η δεύτερη τους γλώσσα. Εξαιτίας των Ισπανικών που είναι μια γλώσσα που αγαπώ ιδιαιτέρως, μπορώ αρκετά να συνεννοηθώ στα Ιταλικά, Γαλλικά και στα Πορτογαλικά.

Με την υποκριτική πότε άρχισες να ασχολείσαι;

Στο δημοτικό ήταν όταν άρχισα μαθήματα υποκριτικής στο θεατρικό εργαστήρι της ΕΘΑΛ τότε στη Λεμεσό. Σταμάτησα μόλις τέλειωσα το σχολείο (αναγκαστικά) -γέλια-, πήγα για σπουδές και μόλις τέλειωσα το πρώτο πτυχίο ξανάρχισα να ασχολούμαι κι έτσι σπουδάσα Υποκριτική στην Αθήνα, στη Δραματική Σχολή του Γιώργου Αρμένη.

Πιστεύεις πως σε βοήθησαν οι σπουδές σου στη Δραματική Σχολή του Γιώργου Αρμένη;

Οι σπουδές στην Υποκριτική ήταν αδιαμφισβήτητα σημαντικές. Οποιοσδήποτε θέλει να ασχοληθεί επαγγελματικά με το θέατρο, θεωρώ πως χρειάζεται να το σπουδάσει, αν και στο θέατρο, ποτέ δεν σταματά η μόρφωση, όπως ούτε στις γλώσσες. Χρειάζεται συνεχής επαφή και πάντα ξεκινάς από το μηδέν. Κάθε παράσταση είναι μια καινούργια αφετηρία, κάθε έργο, κάθε βιβλίο-κείμενο μια νέα γνωριμία, το κάθε τι που αφορά την υποκριτική, για εμένα, είναι άπειρο και ατελείωτο. Οι σπουδές στην Δραματική Σχολή, αν έχεις και καλούς δασκάλους βέβαια, σε μετακινούν. Ευτυχώς, πέτυχα πολύ καλούς δασκάλους και ανθρώπους του καλλιτεχνικού χώρου που τους ένοιαζε αυτό που κάνουν και αυτό που διδάσκουν.

Πιστεύω πως για έναν ηθοποιό, οι σπουδές υποκριτικής είναι μια απαραίτητη αρχή ενός ξεκαθαρίσματος του τι μπορεί να σημαίνει θέατρο και του τι συμβαίνει πραγματικά σε αυτόν τον χώρο.

Πέρα από την υποκριτική και τις ξένες γλώσσες, χορεύεις επίσης από μικρή ηλικία σωστά;

Ναι. Έκανα μαθήματα μπαλέτου από πολύ μικρή και σύγχρονο χορό αργότερα. Τα τελευταία 5 περίπου χρόνια χορεύω Σάλσα.

Συνεχίζεις να ασχολείσαι με τον χορό μέχρι σήμερα;

Τώρα περισσότερο με λατινικούς χορούς (Salsa, Bachata) και σύγχρονo. Συμμετείχα σε κάποιες παραστάσεις χορού στο Λος ‘Αντζελες και μαζί με την ομάδα της σχολής χορού είχαμε επιλεγεί να λάβουμε μέρος στο Φεστιβάλ Σάλσα του Λας Βέγκας.

Πες μας λίγα λόγια για την εμπειρία σου από τη συμμετοχή σου σε ένα από τα μεγαλύτερα φεστιβάλ της Αμερικής. Πώς ένιωσες; Τι είναι αυτό που σε σημάδεψε σ’ αυτό το φεστιβάλ;

Είχαμε λάβει μέρος στο Salsa & Bachata Super Congress στο Λας Βέγκας που θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα όντως της Αμερικής. Συμμετέχουν χορευτές από όλο τον κόσμο. Ήταν ένα 3ήμερο γεμάτο χορό, κούραση από τις πολύωρες πρόβες και ταυτόχρονα πολλή χαρά. Κάτι που με ‘’σημάδεψε’’ που μπορώ να σκεφτώ αυτή τη στιγμή είναι ο τρόπος με τον οποίο δουλεύουν οι ομάδες εδώ στην Αμερική. Υπάρχει σεβασμός και στήριξη. Δεν υπάρχει καμία πρόθεση να σε κρίνουν ή να σε σχολιάσουν αρνητικά. Υπάρχει ευγένεια ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές, όταν μια πρόβα δεν πάει τόσο καλά, όταν η χορογραφία δε βγαίνει ακριβώς όπως τη φαντάστηκες, αν ένα μέλος της ομάδας αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα…όλοι θα στηρίξουν και όλοι θα σου μεταδώσουν τη θετική τους ενέργεια. Ένιωθα ασφάλεια μέσα σε όλη αυτήν την διαδικασία από την αρχή μέχρι το τέλος. Ήμασταν πολλά άτομα, χρειάστηκε να ταξιδέψουμε όλοι μαζί, ήμασταν πολλές ώρες μαζί λόγω προβών, είχαμε 2 σκηνοθέτες και χορογράφους που τους έβλεπες να προσπαθούν να μας στηρίξουν με όποιο τρόπο μπορούσαν.. Στην Αμερική, η τάση τους για δημιουργία είναι πολύ μεγαλύτερη από την τάση τους να δημιουργήσουν πρόβλημα και να χαλάσουν την ομάδαΑυτό είναι τεράστιο προτέρημα που δεν το συναντάς εύκολα, ειδικά σε αυτόν τον χώρο. Όπως και στο θέατρο, έτσι και στον χορό, η υγιής επικοινωνία με την ομάδα, είναι, αν όχι το πιο σημαντικό, ένα από τα πιο σημαντικά συστατικά της επιτυχίας. Αυτό με εντυπωσιάζει μέχρι τώρα τουλάχιστον, η όμορφη συνεργασία που προκύπτει μέσα απ’ όλο αυτό. 

Σε πόσες χώρες έζησες συνολικά λόγω των μαθημάτων που παρακολουθούσες και λόγω του επαγγέλματος σου;

Αν δεις πόσο μεγάλος είναι ο χάρτης, δεν έχω ζήσει σε πολλές! Εκτός από την Κύπρο, έχω ζήσει κάποια χρόνια στην Αγγλία, στην Ελλάδα, ένα μικρό χρονικό διάστημα στην Ισπανία (Μαδρίτη) όταν έκανα πρακτική στη σχολή για την Ισπανική φιλολογία και τώρα Λος Άντζελες. (Υπέροχη η Μαδρίτη) γέλια!

Άρα εσύ τώρα πόσα πτυχία έχεις; Έχω μείνει άφωνη! 

Άφωνη;; Θα ‘ταν κρίμα να μείνεις άφωνη με τέτοια υπέροχη φωνή!

Σ’ ευχαριστώ πολύ! Δε φταίω εγώ όμως, εσύ ευθύνεσαι με τα τόσα πράγματα που κάνεις! (γέλιο)

Έχω αυτό των ξένων γλωσσών, της υποκριτικής και Μεταπτυχιακό στον τομέα της Εκπαίδευσης στις Τεχνολογίες Εκπαίδευσης και Επικοινωνίας το οποίο είχα κάνει εξ αποστάσεως όταν δούλευα στην Κύπρο και τώρα τελειώνω το τελευταίο στο UCLA στην υποκριτική. Σκέφτομαι, ή να τα κορνιζάρω ή να τα σκίσω. Εσύ τι προτείνεις; (γέλια)

Εγώ προτείνω να τα σκίσεις γιατί σίγα, πόσο δούλεψες για να τα αποκτήσεις; (γέλιο) Πέρα απ’ την πλάκα, να τα κορνιζάρεις και να τα καμαρώνεις γιατί χρειάζεται πολλή σκληρή δουλειά, υπομονή κι αφοσίωση για ένα πτυχίο, πόσο μάλλον 4! Χίλια μπράβο Άντρεα μου!

Λοιπόν… και μετά απ’ όλα αυτά πότε και πώς πήρες την απόφαση να μετακομίσεις στο Λος Άντζελες;

Στην Αμερική πάντα ήθελα να έρθω κάποια στιγμή να δοκιμάσω, να δω, να μάθω κι έτσι και έγινε. Μέχρι τώρα, έχω λάβει μέρος σε αρκετές ταινίες μικρού μήκους, παρακολουθώ μαθήματα και εργάζομαι ταυτόχρονα.

Πώς νιώθεις με αυτή τη μεγάλη αλλαγή της μετακόμισης σου; Σίγουρα δεν είναι το ίδιο να είσαι στην Ευρώπη με το να είσαι στην άλλη άκρη της γης!

Η αλήθεια είναι πως δεν το θεωρώ μετακόμιση ούτε μεγάλη αλλαγή μόνο και μόνο εξαιτίας των χιλιομέτρων. Όταν συνηθίσεις το πήγαινε-έλα, δεν σε τρομάζει τόσο πια! Ωστόσο είναι κάτι άλλο, διαφορετικό που σίγουρα σε αλλάζει, σε πλάθει, σου μαθαίνει πράγματα γενικά, όχι μόνο στον επαγγελματικό τομέα αλλά δεν θα το έλεγα μετακόμιση. Αυτό που θέλω είναι να είναι ένα πάρα πολύ δημιουργικό διάστημα. Πιστεύω πως ο κάθε ένας που αποφασίζει να μεταναστεύσει για ένα χρονικό διάστημα (είτε μικρό είτε μεγάλο) βλέπει την καινούργια εμπειρία όπως ο ίδιος θέλει να τη δει και όπως ο ίδιος είναι έτοιμος για να τη δεχτεί.. Ξέρεις και εσύ πως δεν είναι όλα φώτα και λάμψη όπως νομίζουν για την Αμερική και ειδικά για το Λος Άντζελες. Στο Λος Άντζελες εκτός από φώτα, κάμερες, διεθνείς παραγωγές, υπάρχει και ανταγωνισμός, φτώχια, άνθρωποι από κάθε γωνιά του κόσμου που για τον καθένα, η εμπειρία που θα αποκομίσει θα’ ναι διαφορετική. Η μία πλευρά του Λος Άντζελες είναι αυτή που βλέπουμε στις ταινίες και στο σινεμά! Η άλλη είναι αυτή που βλέπεις μπροστά σου, από κοντά. Αυτό το χάσμα μεταξύ του ‘’φαίνεσθαι’’ και του ‘’είναι’’!

 Ποιοι είναι οι στόχοι σου για το μέλλον; Σκοπεύεις να γυρίσεις στην Κύπρο; 

Το ιδανικό, όπως για κάθε ηθοποιό, είναι να μπορώ να ζω από το επάγγελμα του ηθοποιού. Αργότερα ίσως γυρίσω Κύπρο, ναι.

Άντρεα μου, σου εύχομαι να σου πάνε όλα με το μέρος σου και να μη σταματήσεις ποτέ να διευρύνεις τις γνώσεις σου. Κάθε επιτυχία!

Σ ’ευχαριστώ πάρα πολύ για την όμορφη κουβέντα μας! Κι εγώ σου εύχομαι από καρδιάς ό,τι επιθυμείς!

Ο Έλληνας μουσικός από την Καλαμάτα έφυγε στα 18 του χρόνια από την πατρίδα του για σπουδές ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα των ΗΠΑ. Κανείς όμως δεν μπορεί να αποφύγει το «κάρμα» του. Το αυθεντικό και έμφυτο ταλέντο για τη μουσική δεν θα μπορούσε ποτέ να κρυφτεί. Ήταν αναμενόμενο πως θα έβγαινε αυτή του η αγάπη στην επιφάνεια. Μετά την ολοκλήρωση του πτυχίου ψυχολογίας μετακόμισε στο Λος Άντζελες της Αμερικής για να κυνηγήσει το πραγματικό του όνειρο. Ήθελε να γράφει μουσική, να μπορεί να μοιραστεί τα συναισθήματα και τις προσωπικές του εμπειρίες με τον κόσμο. Έτσι κι έγινε.

Θα αναρωτιέστε για ποιόν σας μιλάω σωστά; Αναφέρομαι στον μοναδικό Έλληνα μουσικό που έκανε παγκόσμια καριέρα με όλη τη σημασία της φράσεως. Τον Γιάννη Χρυσομάλλη ή αλλιώς τον Yanni. 

Ο Yanni είναι πιανίστας, συνθέτης και μουσικός παραγωγός αλλά το πιο σημαντικό είναι πως είναι ένας άνθρωπος που δεν θα σταματήσει ποτέ να παλεύει για τα πιστεύω του και για τα όνειρα του όπως πάντοτε λέει κι ο ίδιος. Έχει ένα χάρισμα που μαγεύει τους ακροατές του, τους παρασύρει σε ένα κόσμο γεμάτο συναισθήματα και μέσω του χαϊδέματος των πλήκτρων μεταδίδει όλα αυτά που ένιωθε την ώρα που σύνθετε τα κομμάτια του.

Αυτός ο σπουδαίος μουσικός πραγματοποίησε συναυλίες σε ιερούς και αρχαίους ναούς όπως την Ακρόπολη, και το Taj Mahal της Ινδίας. Συνολικά 500 εκατομμύρια άνθρωποι παρευρέθηκαν στις συναυλίες του σε περισσότερες από 140 χώρες. Επίσης έχει γράψει πολλά κομμάτια αφιερωμένα στην Ελλάδα, την πατρίδα του. Παρ’ όλο που μένει στις ΗΠΑ τα τελευταία 47 χρόνια, ποτέ δεν ξέχασε τις ρίζες του, τον τόπο που γεννήθηκε και μεγάλωσε. Μέχρι και φέτος που σύνθεσε το πιο πρόσφατο του κομμάτι όπου διηγείται μέσω των μελωδιών του κάποια προβλήματα υγείας που πέρασε, το ονόμασε «Blue» γιατί θυμόταν ακόμη και στις δύσκολες στιγμές το απέραντο γαλάζιο που έβλεπε μικρός στην Ελλάδα. 

«Όταν έχω συναυλίες σε χώρους όπως το Taj Mahal και την Ακρόπολη, είμαι προσεκτικός σχετικά με την ερμηνεία μου. Πρέπει να αρμόζει με τον χώρο που με περιβάλλει. Πρέπει να είναι κατάλληλη για τον πολιτισμό – θα πρέπει να ταιριάζει στο κτίριο πίσω από μένα, στο περιβάλλον στο οποίο παίζω και στην κουλτούρα αυτού του τόπου.» – Yianni

Στις συναυλίες του, ο Yanni δεν ερμηνεύει μόνο τα κομμάτια του όπως το «Nostalgia», «Santorini», «One Man’s Dream», και «Until the Last Moment» αλλά φροντίζει να μιλάει στον κόσμο για την αγάπη, την ανθρωπιά, τα όνειρα και την εκτίμηση. Έχει σαν κανόνα να του δίνουν την ελευθερία να εκφράσει τα πιστεύω του σε όποια χώρα κι αν βρίσκεται ασχέτως θρησκείας και κουλτούρας. Εάν μια χώρα δεν μπορεί να σεβαστεί αυτόν του τον κανόνα τότε προτιμάει να μην πάει. Αυτό το θέμα όμως δεν στάθηκε πότε εμπόδιο γιατί ο Yanni δεν περνάει κανένα αρνητικό ή πρόστυχο μήνυμα. Αντιθέτως μιλάει με θετικότητα και σεβασμό προς όλους τους ανθρώπους. 

«Ό,τι κάνουμε σε σχέση με τη μουσική, η αλήθεια πρέπει να είναι η προτεραιότητα μας.» – Yanni

Ο Έλληνας μουσικός έχει πολλά προτερήματα αλλά θα ήθελα να αναφέρω ένα από αυτά και συγκεκριμένα κάτι που θεωρώ πως πολλοί διάσημοι καλλιτέχνες το έχουν χάσει στις μέρες μας. Όσο γνωστός κι αν είναι, όσα βραβεία και λεφτά κι αν έχει αποκτήσει, δεν ξεχνάει πως ο κόσμος είναι αυτός που του δίνει την ευκαιρία να κάνει την καριέρα του. Σέβεται στο 100% τους ακροατές του και προσπαθεί πάντα να μιλάει μαζί τους και να ακούει με προσοχή αυτά που έχουν να του πουν. Αυτό είναι κατά τη γνώμη μου ένα προσόν που όλοι οι καλλιτέχνες πρέπει να έχουν. Όσο σημαντικός είναι ένας καλλιτέχνης για ένα ακροατή, άλλο τόσο σημαντικός είναι αυτός ο ακροατής για τον καλλιτέχνη.

«Λατρεύω τις περιοδείες και μου αρέσει να έρχομαι σε επαφή με τον κόσμο. Μου μιλούν κι αυτό είναι αναντικατάστατο.» – Yianni

Αφιερωμένα στην αγαπημένη του Ελλάδα:

«Νοσταλγία» στο Royal Albert Hall, Λονδίνο

«Σαντορίνη» στις Πυραμίδες 

«Until the Last Moment» στην Ακρόπολη

«Blue» – στο Λος Άντζελες, ΗΠΑ

Το Κυπριακό και πιο συγκεκριμένα το Λεμεσιανό συγκρότημα «Λωποδύτες» κυκλοφόρησε το καινούριο του τραγούδι με τίτλο «Το Βέλος» χθες, Τρίτη 10η Δεκεμβρίου 2019.

Το τραγούδι αυτό κατατάσσεται στο Ελληνικό Ροκ είδος και είναι εδώ για να μας μεταδώσει τους παλμούς και τους ρυθμούς της μπάντας που μας ξεσηκώνει!

Τη μουσική για «Το Βέλος» έγραψαν ο Χρήστος Κατσουνωτός και οι Λωποδύτες, και τους στίχους του κομματιού έγραψε ο Σταύρος Σιαμτάνης. Τη μουσική παραγωγή εκτέλεσε ο Chris Cara του Soundscape Studios όπου επίσης πραγματοποιήθηκε η ηχογράφηση και η μίξη. Ο Alex Psaroudakis του The Workshop N.Y. εκτέλεσε το Mastering. 

«Το βέλος» είναι το πρώτο τραγούδι των Λωποδυτών το όποιο συνοδεύεται από το δικό του βίντεο κλιπ. Την παραγωγή και τη σκηνοθεσία του βίντεο ανέλαβε ο Anton Cinematic. Το γύρισμα του βίντεο πήρε θέση στη γνώστη σε όλους μουσική σκηνή Ravens Music Hall όπου και εμφανίζονται οι Λωποδύτες κάθε Παρασκευή. 

Λίγα λόγια για τους Λωποδύτες. Η μπάντα αποτελείται από τέσσερα μέλη. Είναι ο Χρήστος Κατσουνωτός (Τραγούδι & Κιθάρα), Νικόλας Πέτρου (Τραγούδι & Πλήκτρα), Αντρέας Κέρβερος (Τραγούδι & Μπάσο), και ο Μαρίνος Χαραλαμπίδης (Ντραμς). Το γνωστό Κυπριακό συγκρότημα δημιουργήθηκε τον Δεκέμβριο του 2006 στην Λεμεσό και ερμηνεύει παλιά και νέα τραγούδια από την Ελληνική και ξένη δισκογραφία καθώς και δικά τους τραγούδια. Στα 13 χρόνια ύπαρξης τους, οι Λωποδύτες δεν εμφανίζονταν μόνο σε μουσικές σε όλη την Κύπρο αλλά και στην τηλεόραση και ραδιόφωνο. 

Αγαπημένοι μας Λωποδύτες σας ευχόμαστε κάθε επιτυχία και να είναι καλοτάξιδο το καινούριο σας τραγούδι «Το Βέλος».

Δείτε και ακούστε «Το Βέλος» εδώ:

Βρείτε τους Λωποδύτες στα παρακάτω links:

https://www.facebook.com/lopodutes/

https://www.instagram.com/lopodites_band/

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ : ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΨΑΘΑ

Η Δέσποινα Ψαθά είναι μια νεαρή μουσικός που κάνει καριέρα στην Ελλάδα σε ότι αφορά το Παραδοσιακό και ρεμπέτικο τραγούδι. Ένα ταλέντο που δεν μπορεί να αμφισβητήσει κανείς. Δεν τραγουδάει μόνο. Έχει γράψει βιβλίο, κυκλοφόρησε δίσκους και ξέρει πολύ καλά τον τρόπο να μας συγκινεί και να μας ξυπνάει το Ελληνικό στοιχείο που έχουμε όλοι μέσα μας. Η Δέσποινα είναι ένας υπέροχος άνθρωπος που αξίζει την προσοχή σας. Διαβάστε την παρακάτω συνέντευξη για να την γνωρίσετε!

Πότε ξεκίνησε η αγάπη σου για τη μουσική; Παρακολουθούσες μαθήματα από μικρή ηλικία;

Με τη μουσική ασχολήθηκα σχετικά αργά αλλά από μικρή ηλικία είχα πολύ μεγάλη αγάπη για το τραγούδι. Πάντα μου άρεσε να παρατηρώ τη φωνή. Κατάλαβα πολύ νωρίς πως είχα μεγάλο ενθουσιασμό όταν άκουγα ένα τραγούδι που μου άρεσε και ήθελα αμέσως να παρατηρήσω την μελωδία, τον τρόπο ερμηνείας και αυτά να τα αποτυπώσω στη δικιά μου φωνή. Θαύμαζα οποιοδήποτε τραγουδούσε ωραία, οπότε κάποια στιγμή συνειδητοποίησα πως θα ήθελα κι εγώ να τραγουδήσω, να τραγουδάω ή να το κάνω επάγγελμα. Σχετικά αργά όπως είπα ξεκίνησα τη μουσική, στην 3η Γυμνασίου. Ασχολήθηκα αρχικά με την κλασσική κιθάρα και στην πορεία έδωσα εισαγωγικές εξετάσεις για το Μουσικό Λύκειο Λεμεσού. Εκεί είχα τα πρώτα μου ακούσματα στην παραδοσιακή μουσική και έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην πορεία μου. 

Στο μουσικό λύκειο «Μάριος Τόκας» στη Λεμεσό τι μαθήματα μουσικής έκανες;

Συνέχισα να ασχολούμαι με την κλασσική κιθάρα. Κάναμε χορωδία και αυτό βοήθησε αρκετά στην φωνητική αντίληψη (παρακολουθούσα και μαθήματα εκτός σχολείου), κάναμε μουσικά σύνολα, παραδοσιακά σύνολα, θεωρία Ευρωπαϊκής μουσικής, και κάποια μαθήματα Βυζαντινής μουσικής. Για τα τρία χρόνια αυτά θεωρώ πως πήρα τα απαραίτητα ερεθίσματα. 

Πέρα από το παραδοσιακό τραγούδι και την κλασσική κιθάρα, παίζεις και κάποιο άλλο μουσικό όργανο;

Το σολιστικό μου όργανο, αυτό που σπούδασα, είναι το παραδοσιακό τραγούδι. Είχα ξεκινήσει κλασσική κιθάρα όπως είπα και νωρίτερα, όμως όταν ξεκίνησα τις σπουδές μου, ασχολήθηκα στο πανεπιστήμιο με την λαϊκή κιθάρα για δύο εξάμηνα, σαν μάθημα επιλογής κι έπειτα το συνδύασα με το τραγούδι έτσι ώστε να συνοδεύω τη φωνή μου, να παίζω και να τραγουδάω. Η μεγάλη μου αγάπη είναι το παραδοσιακό τραγούδι και πιο συγκεκριμένα το ρεμπέτικο. 

Μετά το Μουσικό Σχολείο στην Κύπρο τι έκανες;

Μετά το σχολείο σπούδασα στη Θεσσαλονίκη στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας. Το καλό είναι ότι το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας έχει κατευθύνσεις, (Ευρωπαϊκής, Βυζαντινής, Παραδοσιακής μουσικής) οπότε για μένα ήταν ό,τι καλύτερο να ασχοληθώ με την παραδοσιακή μουσική και συγκεκριμένα να ειδικευτώ στο παραδοσιακό τραγούδι. Έδωσα ακρόαση και πέρασα στην ειδίκευση παραδοσιακού τραγουδιού και ολοκλήρωσα τις σπουδές μου στα τέσσερα χρόνια. Η παραδοσιακή κατεύθυνση μου έδωσε αρκετά εφόδια και παράλληλα παρακολούθησα μαθήματα επιλογής από τις υπόλοιπες κατευθύνσεις. 

Αποφοίτησες από το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας με άριστα. Μετά από αυτή την προσωπική επιτυχία σου σαν άνθρωπος και μουσικός, συνέχισες την καριέρα σου με επιπλέον σπουδές;

Ναι συνέχισα με μεταπτυχιακό στην ίδια σχολή. Ειδικεύτηκα πάλι στο παραδοσιακό τραγούδι και μέσα από τις σπουδές του μεταπτυχιακού εστίασα στην ερμηνεία και τεχνική της Ρόζα Εσκενάζυ. Η μεταπτυχιακή μου εργασία είχε ως στόχο να μελετήσω τη φωνή της Ρόζα Εσκενάζυ, να χρησιμοποιήσω την ίδια τεχνική, την ίδια μάσκα, ίδια άρθρωση, έτσι ώστε να πετύχω το ηχητικό αποτέλεσμα της ερμηνείας της. Είμαι πολύ χαρούμενη που πέρασα τη διαδικασία αυτή. Έμαθα πολλά και γνώρισα την δικιά μου φωνή ακόμη καλύτερα. 

Το 2016, συμμετείχες στο Πανελλήνιο διαγωνισμό μουσικής που διοργάνωσε ο Όμιλος για την UNESCO στην Αθήνα. Έλαβες το Β’ Βραβείο στην Κατηγορία «Παραδοσιακό Τραγούδι». Πως ήταν η εμπειρία σου σε ένα τέτοιο διαγωνισμό; Τι συναισθήματα και ποιες εμπειρίες κράτησες απ’ αυτό;

Ήταν κάτι πρωτόγνωρο για μένα, μια όμορφη εμπειρία! Τότε ήμουνα φοιτήτρια στο μεταπτυχιακό και ήθελα να τραγουδήσω με την καρδιά μου, να τραγουδήσω αυτά που είχα μάθει τότε, να δώσω τον καλύτερο μου εαυτό, να χαρώ τη στιγμή! Τώρα που το σκέφτομαι αφού πέρασαν κάποια χρόνια, ήταν μια όμορφη ανάμνηση και το πιο έντονο συναίσθημα που κρατάω, ήταν η προσμονή́ που είχα να βρεθώ εκεί, ήθελα να το ζήσω 100%! 

Την ίδια χρονιά, βρισκόσουν στο φωνητικό εργαστήριο «Echo» του πανεπιστημίου  όπου και συμμετείχες στην κυκλοφορία του δίσκου «Κλάμμα / KLAMMARitual songs from the countryside» σεσυνεργασία με την Colophon Records στο ΒέλγιοΠες μας λίγα λόγια γι’ αυτό.

Μαζί με την καθηγήτρια Δρ. Αθηνά Κατσανεβάκη δουλεύαμε για χρόνια. Από τις σπουδές μου στο προπτυχιακό ήταν η καθηγήτρια που με είχε αναλάβει, οπότε δουλεύαμε μαζί αυτό το υλικό αρκετό καιρό. Η κυρία Κατσανεβάκη είχε καταγράψει αρκετές ηχογραφήσεις από την Πίνδο και διάφορα πολυφωνικά τραγούδια  και τότε είχαμε δημιουργήσει ένα φωνητικό σύνολο στη σχολή.  Το φωνητικό σύνολο υπάρχει και σήμερα με νέα μέλη, μιας και πλέον τα παλιά μέλη σκορπίσαμε σε διαφορετικές πόλεις.  Προέκυψε λοιπόν στην πορεία αυτή η συνεργασία με το Βέλγιο, όπου μας πρότειναν να κυκλοφορήσουμε αυτά τα τραγούδια κι έτσι μπήκαμε στη διαδικασία να ηχογραφήσουμε, κάναμε πρόβες και συνεργαστήκαμε μαζί με την καθηγήτρια μας και με τρεις άλλες κοπέλες που ήταν στο σύνολο (Αφροδίτη Πατουλίδου, Κάλλια Γκρίνια, Κωνσταντίνα Πετρινιώτη).

Ποια ήταν τα επόμενα σου βήματα μετά από την κυκλοφορία του δίσκου;

Τον Οκτώβριο του 2018 κυκλοφόρησε ή έρευνά μου με τίτλο «Ρόζα Εσκενάζυ – Προπολεμικά, ρεμπέτικα & παραδοσιακά τραγούδια» και αυτή ήταν η διπλωματική μου εργασία. Το βιβλίο είναι μια κριτική έκδοση και είναι δίγλωσσο, στα Ελληνικά και στα Αγγλικά. Ο αναγνώστης μπορεί να βρει στην έκδοση αυτή 40 παρτιτούρες, τα βιογραφικά στοιχεία της ερμηνεύτριας καθώς επίσης και τα συμπεράσματα γύρω από την τεχνική και την ερμηνεία της. Δεν υπάρχει αντίστοιχη έκδοση στην Ελλάδα με τέτοιου τύπου παρτιτούρες. Οι παρτιτούρες για να καταλάβεις, αποτυπώνουν με ένα ειδικό σύστημα την λεπτομέρεια της ερμηνείας της Εσκενάζυ. 

Που μπορούμε να βρούμε το βιβλίο αυτό;

Το βιβλίο μου κυκλοφορεί σε όλες τις αλυσίδες (Public, Ιανό κτλ) καθώς και σε όλα τα βιβλιοπωλεία από τις εκδόσεις Fagotto books. Επιπλέον, χαίρομαι που το βιβλίο μου πλέον αποτελεί σύγγραμα σε δύο πανεπιστήμια, στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, στο τμήμα Μουσικών Σπουδών. 

Πέρα από την κυκλοφορία του βιβλίου σου με τίτλο «Ρόζα Εσκενάζυ –  Προπολεμικά, ρεμπέτικα & παραδοσιακά τραγούδια» κυκλοφόρησες και τον πρώτο σου προσωπικό δίσκο «Δέσποινα Ψαθά – Αφιέρωμα στη Ρόζα Εσκενάζυ». Πως προέκυψε αυτός ο δίσκος;

Ο δίσκος αυτός προέκυψε νωρίτερα από́ το βιβλίο. Οι ηχογραφήσεις είναι live από το μεταπτυχιακό́ μου ρεσιτάλ και κυκλοφόρησε επίσημα από τον μουσικό εκδοτικό οίκο Fagotto books τον Ιούνιο του 2019.  Ήταν μια μοναδική στιγμή που θα ήθελα να την κρατήσω για πάντα στην μνήμη μου, οπότε τι καλύτερο από το να κυκλοφορήσουν οι ηχογραφήσεις αυτές σε cd; Μπορεί να το προμηθευτεί κάποιος ηλεκτρονικά από το Fagotto books. 

Πότε ξεκίνησε η συνεργασία σου με τον Βαγγέλη Πετρινιώτη; Τι να περιμένει κάποιος που θα έρθει να σας ακούσει;

Η συνεργασία μας με τον Βαγγέλη ξεκίνησε τον Μάρτιο του 2018 και κάνουμε επιλεκτικές  εμφανίσεις σε Ελλάδα και Κύπρο. Ασχολούμαστε και οι δύο με το ρεμπέτικο είδος γιατί και ο Βαγγέλης αντίστοιχα σπούδασε στην ίδια σχολή με μένα. Έχει πτυχίο και μεταπτυχιακό στο τρίχορδο μπουζούκι και είναι καθηγητής τρίχορδου μπουζουκιού σε μουσικά σχολεία. Αγαπάμε λοιπόν και οι δύο πολύ το ρεμπέτικο. Αν κάποιος βρεθεί σε μια συναυλία ή παράσταση μας, αυτό που θα ακούσει είναι ρεμπέτικα προπολεμικά τραγούδια αλλά και μερικά τραγούδια από την περίοδο του μεταπολεμικού τραγουδιού. Αγαπάμε πολύ αυτό που κάνουμε, θέλουμε να μεταδώσουμε την αγάπη μας για το ρεμπέτικο τραγούδι με πολύ σεβασμό, όρεξη και μεράκι!

Πέρα από τις μουσικές σου εμφανίσεις, το βιβλίο και τους δίσκους, διδάσκεις μουσική στην Ελλάδα. Πώς ξεκίνησε αυτός ο κλάδος της μουσικής και η πορεία σου σαν δασκάλα; 

Από το 2017 εργάζομαι στην Ελλάδα ως αναπληρώτρια καθηγήτρια σε μουσικά σχολεία. Αρχικά διορίστηκα στα Γιάννενα, πέρυσι ήμουνα στην Πρέβεζα και φέτος διδάσκω στο μουσικό σχολείο Καρδίτσας. Όλα αυτά τα χρόνια περνάω από πόλη σε πόλη, βλέπω διαφορετικά σχολεία, διαφορετικά παιδιά. Είναι μια διαδικασία καινούρια για μένα γιατί στο μυαλό μου είχα περισσότερο το σολιστικό κομμάτι. Από τη στιγμή που ήρθε και το εκπαιδευτικό κομμάτι στη ζωή μου, έχω ως στόχο να είμαι αναλυτική απέναντι στους μαθητές, προσπάθησα και προσπαθώ να δίνω όσο το δυνατόν περισσότερες πληροφορίες και λεπτομέρειες γι αυτό που τους διδάσκω (βυζαντινή,παραδοσιακή μουσική ή τραγούδι) και μπήκα στην διαδικασία να παρατηρήσω καλύτερα τον εαυτό μου, να σκεφτώ και να οργανώσω την μεθοδολογία της διδασκαλίας μου πιο συνειδητά.

Σαν δασκάλα και σαν μουσικός, όταν βλέπεις ένα νέο παιδί που θέλει να συνεχίσει τις μουσικές σπουδές του και να γίνει επαγγελματίας μουσικός, τι συμβουλή θα του έδινες;

Η συμβουλή που θα έδινα, δίνω και θα δώσω είναι ότι χρειάζεται σκληρή δουλειά, μελέτη αρκετή, ταπεινό μυαλό και αυτό που κάνεις να το αγαπάς πραγματικά.  Να συμβουλεύεσαι σωστούς δασκάλους/καθηγητές, να μην απομακρύνεσαι από τον στόχο σου και να ασχολείσαι μ’ αυτό όσο το δυνατό περισσότερο γίνεται. Αν πραγματικά το αγαπάς και θες να φτάσεις ψηλά, δεν θα πάει χαμένο το όνειρό σου, γιατί όσο προσπαθείς και επιμένεις, τόσο πιο κοντά έρχεσαι σ’ αυτό. 

Αν δεν είχες ανακαλύψει το παραδοσιακό τραγούδι, σε τι άλλο είδος θα έβλεπες τον εαυτό σου;

Το παραδοσιακό  τραγούδι είναι μέσα μου τόσο έντονα, που πιστεύω ότι με κάποιο τρόπο θα ήμουν πάλι σ’ αυτό. Αν όχι, ίσως να τραγούδαγα τζαζ μουσική αλλά νιώθω ότι θα ήμουν σίγουρα στο παραδοσιακό και στο ρεμπέτικο είδος ειδικότερα γιατί νιώθω πως υπήρχε μέσα μου από πάντα! Κάποια στιγμή ξύπνησε με τα ακούσματα που υπήρξαν γύρω μου, υπήρχε μια απίστευτη σύνδεση οπότε θεωρώ ότι εκεί ανήκω.  

Ποια είναι τα σχέδια σου για το μέλλον;

Σίγουρα θέλω και θέλουμε μαζί με το ντουέτο που έχουμε με τον Βαγγέλη να προχωρήσουμε και να κάνουμε όσο το δυνατό περισσότερες εμφανίσεις, που μας εκφράζουν και που ταιριάζουν σ’ αυτό που κάνουμε. Επίσης είμαστε σε σκέψεις για ένα καινούριο δίσκο με συνθέσεις του Βαγγέλη. Τέλος, θα ήθελα να προχωρήσω τις σπουδές μου σε διδακτορικό επίπεδο γιατί μ’ αρέσει πολύ να μελετάω φωνές του ρεμπέτικου. 

Δέσποινα, σ’ ευχαριστώ πολύ για τη συνέντευξη. Πραγματικά έχω μείνει άφωνη με όλα αυτά που έχεις πραγματοποιήσει. Σου εύχομαι κάθε επιτυχία και πάντα να βρίσκεις τον εαυτό σου πλημμυρισμένο με αγάπη για τη μουσική και με ακόμη περισσότερα επιτεύγματα. Θα τα ξαναπούμε σύντομα!

Βρείτε τη Δέσποινα Ψαθά στα παρακάτω links:

Βιβλίο «Ρόζα Εσκενάζυ –  Προπολεμικά, ρεμπέτικα & παραδοσιακά τραγούδια»

https://fagottobooks.gr/el/3779-roza-eskenazy-propolemika-rempetika-paradosiaka-tragoydia.html

CD «Δέσποινα Ψαθά – Αφιέρωμα στη Ρόζα Εσκενάζυ»

https://fagottobooks.gr/el/4201-afieroma-stin-roza-eskenazy.html?fbclid=IwAR0y8HU51cShKuBnINbNrDkYj48yW7I2aWb891ensh8HbyFDppIIcAiueG0

Facebook

https://web.facebook.com/dpsatha

Youtube

https://www.youtube.com/channel/UCfFCGHtiNmAn3t7E08WZILg?view_as=subscriber

Ντουέτο με τον Βαγγέλη Πετρινιώτη:

https://www.youtube.com/channel/UCGptaZWbrwoczN7qloYukSQ?fbclid=IwAR3zgdf1Enc6Jp4khMMiuT6MLIwOtEoG-w8BDYAhlINCYiRwV-xT_cWLXsM

Οι Κύπριοι καλλιτέχνες δεν ζουν κι εργάζονται μόνο στην πατρίδα μας αλλά και στο εξωτερικό. Η ομογένειά μας διαπρέπει κι επιτυγχάνει με τη σκληρή δουλειά και το άφθονο ταλέντο της και στην Αμερική. Ζωντανό παράδειγμα είναι ο Κύπριος ηθοποιός Demetri York που ζει εδώ και χρόνια στο Los Angeles των ΗΠΑ.  Ήπιαμε καφέ, γελάσαμε, και μιλήσαμε για τη ζωή και την καριέρα του. Δείτε την παρακάτω συνέντευξη! 

Από ποια ηλικία ήξερες πως ήθελες να γίνεις ηθοποιός;

Όταν ήμουν στην 6η δημοτικού, τραγουδούσα τα τραγούδια του Σεφερλή. Ήμουν ανάμεσα στα 2-3 άτομα στην Κύπρο που είχαν τον δίσκο του. Πολλοί δεν είχαν ιδέα πως είχε βγάλει δίσκο ο Μάρκος Σεφερλής. Έτσι πάντα στο λεωφορείο έβαζα το δίσκο στους συμμαθητές μου και ακόμη και όταν δεν τον είχα μαζί μου, με έβαζαν να τους τραγουδάω τα τραγούδια του και γελούσαν πολύ. Μετά, άρχισα να λέω ανέκδοτα που είχα ακούσει από άλλους και συνειδητοποίησα πως όλοι γελούσαν μόνο όταν τα έλεγα εγώ. Δεν ήξερα πως ήθελα να γίνω ηθοποιός. Αυτό που ήξερα είναι ότι έχω το χάρισμα να μπορώ να κάνω τον κόσμο να γελά. Πιστεύω πως είμαι περισσότερο κωμικός από ηθοποιός.

Σε είδαμε στις Κυπριακές σειρές «Για την αγάπη σου» του ΑΝΤ1 και «7 Ουρανοί και Σύννεφα αλήτες» του ΣΙΓΜΑ. Πως ήταν η εμπειρία σου κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων; 

Για την αγάπη σου θα πολεμήσω! Τότε ήμουν 17 χρονών και πήγαινα στα γυρίσματα με το μηχανάκι μου. Δεν είχα πολλές ατάκες τότε. Στην σειρά ήμουν συμμαθητής της «Σύλβιας», της πρωταγωνίστριας και ως συνήθως με έβαλαν να λέω αστεία. Περνούσα πολύ ωραία και ένιωθα πολύ όμορφα και αυτό με έκανε πραγματικά χαρούμενο. Θέλω να ευχαριστήσω τον Πάρη Προκοπίου που μου έδωσε την πρώτη ευκαιρία στο κόσμο της τηλεόρασης. 

Στους 7 ουρανούς ήταν διαφορετικά γιατί έπαιξα σε 35 επεισόδια και είχα αρκετά λόγια. Έπαιζα σε κάθε επεισόδιο. Ήταν πολύ ενδιαφέρον γιατί ο σεναριογράφος της σειράς, Δημήτρης Τοκαρής, με είχε δει σε ένα μπαράκι που έκανα Standup Comedyκαι αποφάσισε να γράψει ένα ρόλο για μένα. Και το όνομα του χαρακτήρα ήταν «Τζίμης». Δηλαδή έπαιζα τον εαυτό μου! Δεν  πήγα ποτέ σε οντισιόν για να πάρω ένα ήδη υπάρχοντα ρόλο της σειράς. Με τίμησε πολύ αυτή η κίνηση του και τον ευχαριστώ πάρα πολύ γι’ αυτό.

Τι έχεις κρατήσει από την Κυπριακή τηλεόραση;

Το τηλεκοντρόλ! Χαχα! Αυτό που έχω κρατήσει είναι οι πλάκες ανάμεσα τον συνεργατών. Μου λείπει η διασκέδαση στη δουλειά όπως γίνεται στην Κυπριακή τηλεόραση. Εδώ στην Αμερική κάνουν αστεία και πλάκες αλλά δεν είναι όπως στο νησί. Θα πουν ένα ανέκδοτο, θα γελάσουν και μετά θα συνεχίσουν αμέσως το γύρισμα κλπ. Στην Κύπρο κάνουμε περισσότερο χαβαλέ. Οι Κύπριοι στα γυρίσματα διασκεδάζουν κατά κάποιο τρόπο περισσότερο απ’ ότι οι Αμερικάνοι. Βέβαια στην Αμερική λόγω της περισσότερης σοβαρότητας εν ώρα εργασίας, δουλεύουν με πιο γρήγορους ρυθμούς και είναι πιο αποτελεσματικοί. 

Πέρα από αυτές τις δύο σειρές, ήσουν πρωταγωνιστής στη κωμική σειρά «Σάστα τζι’ εγύρασην» του ΣΙΓΜΑ. Πως ένιωσες που ήσουν πρωταγωνιστής; 

Κοίτα, σ’ αυτή τη σειρά είμασταν όλοι πρωταγωνιστές. Δεν είχα παραπάνω από κάποιον άλλον, ούτε κάποιος άλλος είχε παραπάνω από μένα. Η εσωτερική σειρά είχε 19 επεισόδια και έπαιζα σε όλα. Εγώ όμως ήμουν ο μόνος που έκανε και StandupComedy και κωμικά σκιτσάκια. Μέσα από το «Σάστα τζι’ εγύρασην» γνώρισα απίστευτους κωμικούς – είχαν μαζέψει τους καλύτερους κωμικούς της Κύπρου βέβαια. Έπαιζαν επίσης ο Λούης Πατσαλίδης, ο Νικόλας Κουρουμτζής, ο Κώστας Πρίγκιπας, ο Αχάνας, ο 2J, ο Έβρος glijin, και πολλοί άλλοι. Ήταν μια εξαιρετική εμπειρία.

Υπάρχει κάποια στιγμή από τη σειρά «Σάστα τζι’ εγύρασην» που σου έχει μείνει αξέχαστη;

Ναι, θυμάμαι μια από τις μέρες που πήγαμε για γύρισμα, δεν είχαμε άλλα αστεία. Μας είχαν τελειώσει! Και μου λέει ο Τοκαρής: «Δημήτρη; Πες μας κάτι αστείο». Δεν είχαμε τίποτα όμως. Τους είπα λοιπόν 4-5 δικά μου ανέκδοτα που θυμόμουν τα οποία είχα γράψει για τα Standup Comedy Show. Εκείνη η στιγμή ήταν πολύ ενδιαφέρον και διασκεδαστική ταυτόχρονα γιατί είμασταν σε επαγγελματικό γύρισμα στο ΣΙΓΜΑ και ενώ απέμεναν μερικά λεπτά γυρισμάτων για να καλυφθεί το επεισόδιο, μας είχαν τελειώσει τα ανέκδοτα. Έτσι χρησιμοποιήσαμε δικό μου υλικό!

Από τη δουλειά σου στην τηλεόραση έχεις αποκτήσει κάποιο αγαπημένο ρόλο;

Πάντα έπαιζα τον εαυτό μου στην Κυπριακή τηλεόραση. Εδώ στο Λος Άντζελες στις ταινίες που έπαιξα, είχα ένα ρόλο που μου άρεσε πολύ. Ο αγαπημένος μου χαρακτήρας ήταν ο Πανίκκος. Έπαιξα σε μια ταινία που λέγεται «Please Dont Call theCops» η οποία πήγε πολύ καλά και συμμετείχε σε πολλά φεστιβάλ της Αμερικής και σε όλο τον κόσμο. Ο σεναριογράφος της ταινίας αυτής μου είπε πως ήθελε ο ρόλος που θα έπαιζα να ήταν από τη Μέση Ανατολή και να έχει προφορά. Μου είπε να βαρύνω την προφορά μου και να διαλέξω από που θέλω να είμαι – ο χαρακτήρας δηλαδή – από Λίβανο, Αρμενία, Τουρκία, Ελλάδα. Τον ρώτησα αν μπορούσε ο χαρακτήρας να κατάγεται από Κύπρο και εννοείτε πως δέχτηκε. Όταν με ρώτησε το όνομα του χαρακτήρα, του είπα Πανίκκος με δύο κάπα.  

Πότε ξεκίνησε η αγάπη και η πραγματοποίηση των Standup Comedy Show;

Δεν ήξερα καν ότι υπάρχει το Standup Comedy μέχρι τα 19 μου χρόνια και λίγο πριν αποφοιτήσω από το λύκειο. Δεν είχα ξανακούσει καν αυτή τη φράση. Δεν είχα ιδέα το τι γινόταν έξω από την Κύπρο. Τους μόνους κωμικούς που γνώριζα ήταν ο Μάρκος Σεφερλής, ο Charlie Chaplin και ο Jim Carrey. Ο Κώστας Πρίγκιπας μου έμαθε τι είναι. Ο άνθρωπος αυτός είναι δάσκαλος και μέντορας για μένα όσο αφορά το StandupComedy, και πλέον πολύ καλός μου φίλος. Το πως γνωριστήκαμε ήταν κάπως κωμικό. Είχε έρθει στο σχολείο μου να διδάξει ένα απογευματινό μάθημα που λεγόταν Standup Comedy. Η πρώτη μου σκέψη ήταν «Comedy; Ποιος ήρθε στο σχολείο μου να διδάξει τέτοιο πράγμα και δεν τον ξέρω κιόλας;». Πήγα να τον βρω λοιπόν γιατί ήθελα να μάθω ποιος είναι και ξαφνικά βλέπω το όνομα Πρίγκιπας. Πίστευα πως επρόκειτο για πλάκα. Όμως τελικά δεν ήταν φάρσα ή πλάκα, γνωριστήκαμε και δεθήκαμε κατευθείαν. Πέρα από τα μαθήματα στο σχολείο, ο Πρίγκιπας ήταν αυτός που με πήρε μαζί του στα Standup Comedy Show και ξεκίνησε αυτό το ταξίδι. Είμασταν εγώ, ο Πρίγκιπας, και ο Αχάνας. Από τότε πηγαίναμε παντού στην Κύπρο για τις παραστάσεις μας και συνεργαστήκαμε επίσης με διάφορους Κύπριους κωμικούς.

Πιστεύεις πως σε βοήθησαν σαν ηθοποιός και κωμικός τα μαθήματα που παρακολούθησες στο Σατιρικό Θέατρο;

Ήμουν μικρός που ξεκίνησα μαθήματα στο Σατιρικό Θέατρο. 16 χρονών πιστεύω, και συνέχισα για τρία χρόνια. Πήγαινα μια φορά την εβδομάδα, παίζαμε θεατρικά παιχνίδια, κάναμε αυτοσχεδιασμό και θεατρικές ασκήσεις. Δεν ήταν θέατρο ακριβώς επικεντρωνόμασταν στον αυτοσχεδιασμό. Με βοήθησε στο να μπορώ να είμαι σε εγρήγορση, να συνειδητοποιήσω πως είμαι καλός στο να σκέφτομαι αστεία σε κλάσματα δευτερολέπτων και να ξεδιπλωθώ. 

Ενώ πρωταγωνιστούσες στη σειρά «Σάστα τζι’ εγύρασην», έγραψες, σκηνοθέτησες, και πρωταγωνίστησες στην δική σου κωμική παράσταση «Χελωνονυστικάκια». Πες μας λίγα λόγια γι’ αυτό. 

Ξεκίνησα να γράφω τα «Χελωνονυστικάκια» όταν ο πατέρας μου είπε «Πας σε Standup Comedy και πολύ καλά κάνεις, αλλά γιατί δεν κάνεις και κάτι δικό σου;» έτσι ξεκίνησα να γράφω. Ήταν κάτι παρόμοιο σ’ αυτό που κάνει ο Σεφερλής. Επιθεώρηση, σάτιρα, σκετσάκια. Όπως είπες, το σκηνοθέτησα, έγραψα το σενάριο, πρωταγωνίστησα (ήμουν ο σκηνοθέτης άρα επέλεξα εμένα για πρωταγωνιστή «γέλιο»), επίσης έκανα και την παραγωγή. Να φανταστείς έκανα μέχρι και τον ενδυματολόγο. Έκοψα και έραψα όλες τις στολές. Μόνο μασάζ στα πόδια των ηθοποιών δεν έκανα! Έκανα τα πάντα πραγματικά. Ήταν ίσως η δεύτερη πιο μεγάλη εμπειρία της ζωής μου. Την πρώτη θα σου την πω μετά!

Πώς προέκυψε η μετακόμιση σου στο Los Angeles των ΗΠΑ;

Το νησί το βλέπω σαν το νησί των Λωτοφάγων. Όταν ο Οδυσσέας πήγε στο τελευταίο νησί πριν την Ιθάκη, είχαν μείνει πολύ λίγοι Μούτσοι μαζί του. Έφυγε μόνος του αν θυμάμαι καλά. Ο λόγος; Γιατί στο νησί των Λωτοφάγων έτρωγαν τους καρπούς του δέντρου και καθησυχάζονταν. Οι Μούτσοι καθησυχασμένοι πρέπει να του είπαν «που πας Οδυσσέα, κάτσε εδώ». Αυτή τη στιγμή έτσι τη φαντάζομαι. Ο Οδυσσέας όμως ήθελε να φύγει και έφυγε μόνος του. Κάπως έτσι έφυγα κι εγώ από την Κύπρο. Από τη χώρα του καναπέ, των Λωτοφάγων και του φαγητού της γιαγιάς. Αγαπώ το νησί και πάντα θα το αγαπώ απλώς ήθελα κάθε μέρα να μαθαίνω νέα πράγματα και να γίνομαι καλύτερος. Ποτέ δεν μου άρεσε η άνεση ή το να καθησυχάζομαι.  

 Ήταν δύσκολη η αλλαγή χώρας; Δεν μετακόμισες κάπου κοντά, αλλά στην άλλη άκρη της γης!

Ήταν πολύ δύσκολη η αλλαγή, το ξέρεις κι εσύ. Στην αρχή είχα πάθει μεγάλο «cultureshock». Δεν μου έφταναν τα υπόλοιπα ήρθα και εγκαταστάθηκα στο Hollywood, όχι στην Αθήνα η στο Μάντσεστερ που πάει το 97% των Κυπρίων! 

Τους πρώτους μήνες ζούσα σε όνειρο, μπορείς να το πεις κι εφιάλτη. Επίσης άλλαξα πολύ σαν άνθρωπος γιατί ένιωθα πως ήμουν κατώτερος από τους άλλους. Μετά από τρεις μήνες εδώ, κατάλαβα πως δεν είμαι κατώτερος αλλά απλούστατα διαφορετικός. Ήμουν μόνος μου, δεν γνώριζα κανέναν, χωρίς οικογένεια, φίλους, κάτι πολύ δύσκολο. Το Λος Άντζελες είναι μια πολύ απαιτητική πόλη με πολλές προκλήσεις. Μέχρι και σήμερα ακόμη είναι δύσκολο αλλά έχω συνηθίσει πλέον. Στην Αμερική όμως γι’ αυτό ήρθα. Ήρθα να σπουδάσω και να εξελιχτώ.

Πώς ήταν η εμπειρία σου στο Stella Adler Academy of Acting, και ποια ήταν τα επόμενα σου βήματα μετά τις σπουδές σου;

Καταρχάς το Stella Adler Academy είναι μια από τις καλύτερες και πιο δυνατές σχολές στον πλανήτη. Η Stella Adler ήταν η δασκάλα του Marlon BrandoRobert De Niro και Mark Ruffalo κι εμένα *γέλιο*. Ήταν μια εξαιρετική και απίστευτη εμπειρία.

Μετά από τη σχολή έτρεχα σε ακρόασης. Πήγαινα σε δύο οντισιόν την ημέρα, κατέκτησα το Λος Άντζελες και σε τρείς εβδομάδες είχα κλείσει τρείς ταινίες. Οι ταινίες ήταν «Please Dont Call the Cops» όπου ο ρόλος ήταν ο Πανίκκος που ανέφερα και πριν, «RED» που πήγε σε φεστιβάλ στις Κάννες, και «Oh My Dear Darling» η οποία συμμετείχε σε φεστιβάλ της Ασίας. Πέρα από τις ταινίες έπαιξα σε θέατρα, έκανα Standup Comedy Show, σόου αυτοσχεδιασμού και το τελευταίο ήταν η σειρά «LAινός Κυπραίος».

Τότε άλλαξες και το επίθετό σου; Από που προήλθε το «York»;

Αυτή η ιστορία είναι πολύ κωμική αλλά φοβάμαι πως θα το καταλάβουν μόνο αυτοί που έζησαν ή ζουν στο εξωτερικό. Θα προσπαθήσω όμως να σας την μεταφέρω. Ήμουν στα γυρίσματα μιας ταινίας και φώναξε κάποια στιγμή ο σκηνοθέτης «να έρθει ο Demetri York – Dj – IRS». Πως να καταφέρει να πει ο Αμερικάνος το Γιωρκάτζιης; Το IRS είναι ο φόρος εισοδήματος των ΗΠΑ, είπε και τη λέξη «Dj» όπως και τη λέξη «York» και εγώ δεν ήθελα να με μπλέξουν σε Dj ιστορίες της Νέας Υόρκης και να καλέσουν και τον φόρο εισοδήματος, άρα αποφάσισα να το αλλάξω σε York σαν εύκολη συντομία για να τους κάνω τη ζωή τους πιο εύκολη.

Υπάρχουν μεγάλες διαφορές στον τρόπο που δουλεύει ο κινηματογράφος και η τηλεόραση μεταξύ του Los Angeles και της Κύπρου;

Σίγουρα. Για παράδειγμα πολλές ταινίες στην Αμερική είναι ανεξάρτητες. Δηλαδή δεν ανήκουν σε κάποιο κανάλι κλπ. Μπορεί να είναι ταινίες χαμηλού  budget αλλά προσπαθούν όλοι να καλυτερέψουν την ποιότητα. Ερχόταν ο ηχολήπτης για παράδειγμα και ήταν εκεί στο 200%  του. Ήταν όλοι εκεί στο μέγιστο των δυνατοτήτων τους. Στην Κύπρο όμως, παρ’ όλο που έχουμε πολύ ταλαντούχους καλλιτέχνες σε όλους τους τομείς, δεν πιστεύω πως είμαστε τόσο επαγγελματίες, αποτελεσματικοί και πειθαρχημένοι όσο είναι οι άνθρωποι εδώ. Περνούμε ωραία στην Κύπρο όπως είπα και πριν – κάτι που πεθυμώ – αλλά στην Αμερική λειτουργούν πολύ καλύτερα τα πράγματα. Οι Αμερικάνοι πάντα δουλεύουν για να καλυτερέψουν την ποιότητα της δουλειάς και για να την εξελίξουν ενώ στην Κύπρο βολεύονται μ’ αυτά που έχουν δυστυχώς. 

Υπάρχει βλέψη για επιστροφή στην Κύπρο;

Σίγουρα υπάρχει! Αγαπώ την Κύπρο πάρα πολύ και θέλω να ζήσω εκεί. Εγώ δεν πιστεύω πως το Λος Άντζελες ή η Κύπρος είναι το σπίτι μου. Πιστεύω πως ο πλανήτης είναι το σπίτι μου και δεν θα αφήσω ποτέ μια χώρα να με εγκλωβίσει. Όπου μπορώ να δημιουργώ και όπου μου κάνει κέφι, θα πηγαίνω. Σήμερα είμαι εδώ στο Λος Άντζελες, αύριο μπορεί να είμαι στην Ταϊλάνδη και να διδάσκω θέατρο. Κανείς δεν ξέρει! Δεν παντρεύομαι ούτε το Λος Άντζελες αλλά ούτε την Κύπρο. Είμαι ερωτευμένος με τον πλανήτη.

Εμένα μου έτυχε πολλές φορές λόγω του ότι μένω επίσης στης ΗΠΑ τα τελευταία χρόνια, το να με αποκαλούν οι συμπατριώτες μας, «Αμερικάνα». Σου έχει συμβεί αυτό; Πώς αντέδρασες;

Είναι μια πολύ ενδιαφέρον ερώτηση. Το περίεργο στη δική μου περίπτωση είναι ότι οι φίλοι και η οικογένεια μου πάντα με φώναζαν Τζίμη ενώ στην Αμερική με φωνάζουν Δημήτρη. Άρα κάτσε βρες την άκρη. Ναι, μου έχει τύχει να με αποκαλούν Αμερικάνο στην Κύπρο. Πάνω απ’ όλα όμως είμαι Κύπριος και γι’ αυτό έκανα και το γκρουπ στο Facebook «LAinoi Kipreoi”. Το πρώτο πράγμα που έκανα όταν ήρθα στην Αμερική ήταν το να ψάξω να βρω έναν Κύπριο. Δεν έβρισκα όμως Κυπριακή κοινότητα. Ελληνικές κοινότητες υπάρχουν πολλές προπαντός στο Facebook. Σίγουρα ήθελα να μάθω τη διαφορετική κουλτούρα της Αμερικής αλλά αυτό δεν σήμαινε πως δεν ήθελα να νιώθω οικία και να κάνω παρέα με τους συμπατριώτες μου. Έτσι αποφάσισα να δημιουργήσω αυτό το γκρουπ που ήταν το μόνο στην Καλιφόρνια. Οι «LAinoi Kipreoi» ξεκίνησαν με μόνο ένα άτομο (εμένα) και σήμερα έχει 140 μέλη. Έφερα πολλούς Κύπριους κοντά για δικτύωση και για φιλίες και δεν χρειάζεται οι συμπατριώτες μας που έρχονται στο Λος Άντζελες να περάσουν αυτά που πέρασα εγώ. Άρα μπορώ να πω πως είμαι 100% Κύπριος, είμαι γιώρκη, Δημήτρης Γιώρκη, και ναι είμαι πολύ περίφανος γι’ αυτό. Να φανταστείς έχω δύο «φουκούες» στο σπίτι, κάνουμε σουβλάκια, σιεφταλιές, τιμάμε τα έθιμά μας, όλα τα κάνουμε. Παρ’ όλα αυτά ακόμη με φωνάζουν Αμερικάνο. Αυτό δεν θα αλλάξει ποτέ είτε το θέλουμε είτε όχι. 

Δούλεψες με κάποιο Κύπριο καλλιτέχνη στο Λος Άντζελες;

Ναι, έκανα μια ταινία με τον Σάββα Χρίστου που ονομάζεται «6 pm». Ο Σάββας είναι εξαιρετικός filmmaker. Αυτή η ταινία τα πήγε πάρα πολύ καλά. Έλαβε πολλά βραβεία και ήταν και στο Los Angeles Greek Film Festival όπως και σε άλλα πολλά φεστιβάλ.

Τι άλλο έκανες στην Αμερική πέρα από τις ταινίες, τα θέατρα και τα Standup ComedyShow;

Έκανα και ραδιόφωνο στο LA Greek Hebrew Radio, και επίσης ανέβασα πολλά βίντεο στα social media τα οποία έχουν φτάσει μέχρι τα 30,000 views. Μια από τις σειρές βίντεο που έκανα ονομάζεται «Με το Σιουσιούκκο στο Hollywood». Ήμουν στο δρόμο του L.A. και ρωτούσα τον κόσμο τι ξέρει για την Κύπρο κρατώντας ένα σιουσιούκκο για μικρόφωνο! Θα ξεκινήσω πάλι γυρίσματα γι’ αυτή τη σειρά στις επόμενες μέρες. Το άλλο βίντεο που άρεσε στον κόσμο ονομάζεται «CaliGanjaRoz».

Μια τελευταία ερώτηση για σήμερα. Ποια είναι τα σχέδιά σου για το άμεσο μέλλον;

Τα μόνα σχέδια που ξέρω να κάνω είναι το σπιτάκι και ο ήλιος! 

Το επόμενο πλάνο είναι η σειρά «LAινός Κυπραίος» την οποία ξεκινήσαμε με τον Σάββα Χρίστου σαν δημιουργοί. Ήδη γυρίσαμε και το πρώτο επεισόδιο. Σ’ αυτό το πρότζεκτ έμαθα πολλά. Ο Σάββας μου έμαθε πάρα πολλά δηλαδή γιατί όπως είπα είναι εξαιρετικός filmmaker. Μιλήσαμε και με διάφορα κανάλια στην Κύπρο ενδιαφέρθηκαν αλλά είναι πολύ δύσκολο να γίνει αυτή η συνεργασία γιατί τα budget στην Κύπρο είναι πολύ χαμηλοί σε σύγκριση με το LA. Για να φανταστείς ο κατώτερος μισθός στο Λος Άντζελες είναι κατά τρεις φορές μεγαλύτερος από της Κύπρου. Άρα προς το παρόν θα συνεχίσω την σειρά με τον Σιουσιούκκο όπως ανέφερα και πριν.

Δημήτρη σε ευχαριστώ πολύ για τη συνέντευξη. Ήταν μεγάλη χαρά που γνώρισα ένα πολύ ταλαντούχο Κύπριο καλλιτέχνη που διαπρέπει στο Los Angeles. Σου εύχομαι κάθε επιτυχία! Καλή συνέχεια!

«Εγώ ευχαριστώ για τη συνέντευξη και σου εύχομαι καλή επιτυχία στο μουσικό σου ταξίδι και θα ήθελα να συνεργαστούμε σύντομα!» – Demetri York

Λοιπόν, αυτά είπαμε με τον Δημήτρη για σήμερα. Ελπίζω να τον λατρέψετε όσο κι εγώ μετά από αυτή τη συνέντευξη. Θα μου μείνει αξέχαστη λόγω του χαρακτήρα και της προσωπικότητας του που σε κάνει να νιώθεις άνετα, να γελάσεις και να περάσεις όμορφα στην παρέα του. Αυτό σημαίνει το να είσαι καλλιτέχνης! 

Μπορείτε να βρείτε τον Demetri York στα παρακάτω links:

www.demetriyork.com

www.imdb.me/demetriyork

www.facebook.com/demetriyork8

www.youtube.com/channel/UCCm7t78EC2nN3s7uO9uLuhA

Έχω την τιμή σήμερα να σας παρουσιάσω μια υποσχόμενη μουσικό και φίλη, την Ηρώ Κλείτου. Μια ιδιαίτερη φωνή που τραβάει την προσοχή όλων. Αυτή η ταλαντούχα μουσικός δεν παύει ποτέ να εξελίσσεται και να μας εντυπωσιάζει.

Την πρώτη φορά που σε είδα ζωντανά σε μουσική σκηνή, μ’ εντυπωσίασε όχι μόνο αυτή η σπάνια και ιδιαίτερη φωνή που έχεις, αλλά και το ότι τραγουδούσες παίζοντας πιάνο και κρουστά ταυτόχρονα.  Από που προήλθε η έμπνευση να παίζεις δύο μουσικά όργανα ενώ τραγουδάς;

Γενικά στην ζωή μου, μου αρέσει να βελτιώνομαι, να δοκιμάζω τον εαυτό μου και να αναπτύσσομαι μέσα απ’ ότι κάνω. Όταν έπαιζα στο Λονδίνο με το πιανάκι μου σαν σόλο artist, θεωρούσα ότι χρειάζεται κάτι περισσότερο από το πιάνο για να μου δώσει λίγο ρυθμό. Έτσι άρχισα να πειραματίζομαι με διάφορα κρουστά και κάπως έτσι άρχισα να τα συνδυάζω όλα μαζί.

Πέρα από τις μουσικές σπουδές σου στο Bangor University της Ουαλίας, σπούδασες και μουσικό θέατρο στο Λονδίνο. Πιστεύεις πως αυτό σε βοήθησε να εξελιχτείς ακόμη περισσότερο σαν τραγουδίστρια;

Σαν performer και σαν καλλιτέχνης εννοείται. Ότι κάνεις στον τομέα της τέχνης παίρνεις πάντα και θετικά και αρνητικά. Εγώ ήμουν τυχερή στην ζωή μου και πήρα μόνο θετικά και κατά την διάρκεια των σπουδών μου αλλά και της ζωής μου στο Λονδίνο.​ Πιστεύω πως όλη μου η ανάπτυξη σαν καλλιτέχνης ξεκίνησε με τις σπουδές μου στο μουσικό θέατρο. Εκεί συνειδητοποίησα πως για να είσαι σωστός καλλιτέχνης πρέπει να καταλάβεις πρώτα πως είσαι ένας ξεχωριστός άνθρωπος με τα δικά του στοιχεία, την δική του προσωπικότητα και μουσικότητα. Όλοι μας γενικά μπερδεύουμε το τι είμαστε με το τι γίνεται γύρω μας και χάνουμε το εγώ μας . Όταν λοιπόν δεχτείς τον εαυτό σου και πιστέψεις σε ότι κάνεις τότε αρχίζεις να εξελίσσεσαι.

Σε απολαύσαμε και στην εκπομπή του ΑΝΤ1 «Rising Star». Πώς ήταν η εμπειρία σου στο παιχνίδι;

Είμαι πολύ ικανοποιημένη με την εμπειρία μου στο Rising star γιατί μου έδωσε μια γεύση του τι γίνεται στον κόσμο της τηλεόρασης και του διαδικτύου. Ευτυχώς για μένα ήμουν λίγο συνειδητοποιημένη και ήξερα καλά γιατί παίρνω μέρος σε ένα τέτοιο παιχνίδι αλλά επίσης γνώριζα το γνωστό ρητό «σήμερα είσαι αύριο δεν είσαι». Αυτά τα παιχνίδια είναι εμπειρίες που κρατάς στην καρδιά σου και ζεις απλά την στιγμή γνωρίζοντας ότι αύριο που θα τελειώσουν εσύ θα συνεχίσεις την μάχη σου για την μουσική σου από εκεί που την είχες αφήσει. 

Το τελευταίο διάστημα έκανες acoustic lives. Υπάρχει βλέψη για μια δική σου ολοκληρωμένη μπάντα;

Λατρεύω τα acoustic lives με το πιανάκι μου γιατί είναι πιο κοντά στα τραγούδια που μου αρέσει να ακούω καθημερινά. Παρόλα αυτά σαν performer είμαι πιο ολοκληρωμένη όταν είμαι με μπάντα και μπορώ να είμαι ελεύθερη να αφεθώ στην σκηνή νιώθοντας την δύναμη των μουσικών μου. Αυτός είναι και ο λόγος που αυτή την στιγμή ετοιμάζω την δική μου μπάντα με απίστευτους μουσικούς, μια ενωμένη ομάδα. Ετοιμάζουμε πολύ όμορφα πράγματα. 

Εχτός από τις εμφανίσεις σου, έχεις και ακόμη μία δουλειά περί μουσικής: διδάσκεις μουσικό θέατρο και φωνητική σε παιδιά. Είσαι πολύ δεμένη με τους μαθητές σου έτσι;

Ο λόγος που η διδασκαλία είναι η καθημερινή μου δουλειά είναι γιατί μου αρέσει να μοιράζομαι ότι γνωρίζω. Όταν τα παιδιά έρχονται σε μένα ο στόχος μου είναι να τα δω να ανθίζουν και να μεγαλώνουν. Βάζω όλη μου την ψυχή για να τους βλέπω να βελτιώνονται να δοκιμάζονται και να μην ντρέπονται αλλά αντιθέτως να είναι περήφανοι για το τι έχουν και να παλεύουν για να το αναπτύξουν. Με τους μαθητές μου συνδέομαι από την πρώτη στιγμή, ξέρουν ότι μπορούν να με εμπιστευτούν και πως θα είμαι πάντα δίπλα τους είτε σαν δασκάλα τους ή σαν φίλη. 

Πώς νιώθεις που οι μαθητές σου σε θαυμάζουν τόσο πολύ και γνωρίζουν το κάθε σου τραγούδι;

Όπως αυτοί με θαυμάζουν έτσι και εγώ τον καθένα ξεχωριστά. Πάντα θεωρούσα ότι ο καθένας μας ξεχωριστά χρειάζεται κάποιον να θαυμάζει στην ζωή του. Αυτός ο κάποιος τον κάνει να προχωρά και να νιώθει περισσότερη σιγουριά σε ότι κάνει ιδίως εάν η σχέση που έχουν μεταξύ τους είναι και πιο δυνατή. Με κάνει πολύ χαρούμενη γιατί οι μαθητές μου ξέρουν πως μπορούν και αυτοί να γράψουν τα δικά τους τραγούδια και να δημιουργήσουν ότι αρέσει στους ίδιους. 

Έχεις ανεβάσει διασκευές γνωστών τραγουδιών στο YouTube. Αυτό έχει διευρύνει το κοινό σου; Ποια είναι η ανταπόκριση του κόσμου;

Για να είμαι ειλικρινής οι διασκευές αρέσουν πολύ στο κοινό γιατί είναι κάτι γνώριμο στα αυτιά τους και είναι πιο εύκολο να τα δεχτούν. Είχα μεγάλη βοήθεια από το Cover Nation το οποίο ήρθε σε επαφή μαζί μου και ανέβασε κάποιες από τις διασκευές μου με αποτέλεσμα να ακουστούν περισσότερο σε όλο τον κόσμο. Μου αρέσει να φτιάχνω τις δικές μου διασκευές γιατί είναι μια ευκαιρία να τραγουδώ ότι μου αρέσει αλλά με τον δικό μου τρόπο. 

Καταρχάς συγχαρητήρια για την κυκλοφορία των δύο πρώτων σου Single – «What Do We LiveFor (2018)» και «Monkey (2019)». Πες μας λίγα λόγια γι’ αυτά.

Ευχαριστώ πάρα πολύ. Τα τραγούδια μου έχουν δημιουργηθεί από μένα και τον Chris Charalambides στο Soundscape Studios. Ο Chris είναι ο τύπος που για να δημιουργήσει μαζί σου πρέπει πρώτα μουσικά να γίνεi ένα μαζί σου. Όταν γίνει αυτό τότε «magic happens». Το «What Do We Live For» είναι ένα τραγούδι που μιλάει για την ζωή και τα όνειρα μας, ένα τραγούδι με σκοπό να ξυπνήσει τον κόσμο από την ρουτίνα. Είχα απίστευτη προσέγγιση από τα social mediaόπου έτρεξα ένα campaign και ο κόσμος μπορούσε να γράψει στο Facebook και Instagram την απάντησή τους στο ερώτημα «what do we live for». Το αποτέλεσμα ήταν πανέμορφο. 

Το «Μonkey» μιλάει για την «ζούγκλα» στην οποία ζούμε όπου ο καθένας είναι ένα διαφορετικό ζώο με αποτέλεσμα πάντα το ισχυρότερο να τρώει το αδύνατο. Στο συγκεκριμένο τραγούδι η λέξη ‘mama’ χρησιμοποιείτε σαν το άτομο που πάντα σε προστατεύει σε αποδέχεται και θα φώναζες για να σε βοηθήσει. Η ανταπόκριση του κόσμου για ακόμη μια φορά ήταν απίστευτη, στο video clip είχα την χαρά να συνεργαστώ με πάρα πολλούς χορευτές που παρευρέθηκαν για να δώσουν την δική τους πανέμορφη πινελιά. Με την βοήθεια και του Αντρέα Κυριακίδη στο βίντεο που τράβηξε τα πλάνα και κάθισε μαζί μου να κάνουμε το editing ακριβώς όπως το φανταζόμουν το αποτέλεσμα ήταν εξαιρετικό. Γενικά για τα τραγούδια μου θέλω να ευχαριστήσω πάρα πολύ τον κόσμο για την στήριξη του και για τα όμορφα τους σχόλια όπως και την Chris Antoniou που βοήθησε μέσω τη εκπομπής της στην Κωνσταντίνα να τα δει περισσότερος κόσμος. 

Τι θα ακολουθήσει μετά το «Monkey»; Ποια είναι τα σχέδια σου;

Η αλήθεια είναι ότι έχω κι άλλα singles έτοιμα που θα μοιραστώ με τον κόσμο σύντομα και είμαι πολύ ικανοποιημένη με το τι έχουν να δώσουν σε έναν άνθρωπο όταν τα ακούσει. Το επόμενο τραγούδι που θα κυκλοφορήσω λέγεται «Around» και είναι έκπληξη!

Που μπορεί να σ’ ακούσει ο κόσμος;

Μπορείτε να με βρείτε σε όλα τα music platforms και social media όπως YouTube, iTunes, Apple Music, Spotify, Amazon, Instagram, Facebook, κλπ.

Και μια ακόμη ερώτηση για σήμερα. Τι σημαίνει για σένα η μουσική; Θα μπορούσες να φανταστείς τη ζωή σου χωρίς αυτήν;

Αυτή είναι μια ερώτηση που μου κάνουν συχνά. Πρώτα τραγουδάω μετά μιλάω, ότι και να κάνω τραγουδάω και είμαι πολύ τυχερή που όλη μου η μέρα, από το πρωί μέχρι το βράδυ, έχει να κάνει με μουσική. Αν δεν υπάρχει μουσική τότε δεν μπορώ να υπάρξω ούτε εγώ!

Σ’ ευχαριστούμε πολύ για τη συνέντευξη Ηρώ! Σου ευχόμαστε καλές επιτυχίες με ότι κάνεις. Θα αναμένουμε να ακούσουμε όλα αυτά που ετοιμάζεις. Θα τα ξαναπούμε σύντομα!

Βρείτε την Ηρώ Κλείτου στα παρακάτω links:

https://www.iheart.com/artist/iro-kleitou-32561144/

https://www.instagram.com/irokleitou/

https://www.facebook.com/irokleitou/

https://music.apple.com/us/artist/iro-kleitou/1441523210

Η ζωή. Πολλά τραγούδια γράφτηκαν για τη ζωή. Άλλα τραγούδια την βρίζουνε και άλλα τραγούδια την επικροτούν. Όπως και να έχει η ζωή είναι ωραία με τα καλά της αλλά και τα κακά της.

Εμείς επιλέξαμε τραγούδια που μιλούν για τη ζωή στα καλά της αλλά και στα κακά της. Πάντα όμως με μια ευχάριστη νότα απο αγαπημένους καλλιτέχνες. Όπως και να το κάνουμε ακόμα και στα κακά που μας φέρνει η ζωή δεν είναι ανάγκη όλα να αλλάζουν και να γίνονται δραματικά. Μπορούμε να εξηγήσουμε τη ζωή και πολλά άλλα με διάφορους τρόπους.

Για να δούμε.. ή μάλλον να ακούσουμε!


Αυτή είναι η ζωή,
μία πάνω και μία κάτω.
Τα πιο ωραία είναι παρακάτω,
δανεικά είναι στο κάτω κάτω
κι η αγάπη θα ‘ρθεί.



Γι αυτό σου λέω είναι μικρή η ζωή
Αγάπησέ με πριν να έρθει το άλλο πρωί

Θέλω να χαίρομαι την κάθε μου στιγμή
Ρυθμό στην μέρα δίνω με κάθε αφορμή
Από τα δύσκολα να παίρνω δύναμη
Μικρή είναι η ζωή μεγάλη όμως η ψυχή

Μια βουτιά η ζωή την ανάσα μου κρατάει,
κι η ψυχή μια φωτιά μες στις φλέβες μου κυλάει.