Search

Tag Archives: #greece

Γράφει ο Γιάννης Κολόκας, φοιτητής Γαλλικής Γλώσσας & Φιλολογίας Αθηνών.

Ο Εμίλ Ζολά (Emile Eduard Charles Antoine Zola) είναι Γάλλος συγγραφέας του 19ου αιώνα και θεωρείται ως ο σημαντικότερος εκπρόσωπος του λογοτεχνικού κινήματος του Νατουραλισμού. Γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1840 και πέθανε τον Σεπτέμβριο του 1902. Αν και έγινε κυρίως γνωστός στους συγχρόνους του για τον καταλυτικό ρολό που έπαιξε στην αθώωση του λοχαγού Άλφρεντ Ντρέιφους με την έκδοση του άρθρου του ¨Κατηγορώ¨(J΄accuse) το έργο του που αγαπήθηκε περισσότερο και θεωρείται το πιο διαχρονικό είναι ο «Παράδεισος Κυριών» (Au bonheur des Dames). Ανήκει σε μια ευρύτερη σειρά μυθιστορημάτων η οποία ονομάζεται «Rougon-Macquart, φυσική και κοινωνική ιστορία μιας οικογένειας κατά την Δεύτερη Αυτοκρατορία» η οποία και διαδραματίζεται την εποχή της 2ης Γαλλικής Αυτοκρατορίας (1852-1870), μια εποχή οικονομικής ανάπτυξης  και ξέφρενου καταναλωτισμού. Εμπνευσμένος από τα εγκαίνια του πρώτου πολυκαταστήματος του Παρισιού, του Bon Marché, αλλά και από την καταναλωτική μανία των γυναικών της μεγαλοαστικής τάξης, ο Ζολά αποφασίζει να γράψει το χρονικό ενός παρομοίου αλλά φανταστικού πολυκαταστήματος, του Παράδεισου Κυριών. Μέσα από τα μάτια της νεαρής πωλήτριας Denise, η οποία μόλις έφτασε από την επαρχία και έχει ανάγκη να εργαστεί για να θρέψει τα δυο μικρότερα αδέλφια της, μαθαίνουμε για τις συνωμοσίες και τις σχέσεις εξουσίας που αναπτύσσονται ανάμεσα στα μέλη του προσωπικού, τις ίντριγκες και τα ειδύλλια ανάμεσα στους υπαλλήλους και τις πελάτισσες καθώς και για την έκλυτη ζωή του γενικού διευθυντή, Octave Mouret, που κινδυνεύει να οδηγήσει την επιχείρηση στην χρεωκοπία. Αυτό που θεωρείται ως κορυφαίο κατόρθωμα του Ζολά στο συγκεκριμένο βιβλίο είναι ότι κατάφερε να μεταμορφώσει ένα γεγονός της γαλλικής οικονομικής ιστορίας σε μυθιστορηματική περιπέτεια, ασκώντας παράλληλα κριτική στην πολιτική του Αυτοκράτορα Ναπολέοντα του Γ΄ και της Αυτοκράτειρας Ευγενίας ,οι οποίοι θέλοντας να κάνουν το Παρίσι το τουριστικό κέντρο όλης της Ευρώπης, ώθησαν τους Γάλλους στην λατρεία της πολυτέλειας. Πρόσφατα μάλιστα ολοκληρώθηκε και η μεταφορά του έργου στην μικρή οθόνη από την ιταλική RAI με τον τίτλο «Il Paradiso delleSignore» η οποία μετέφερε την υπόθεση στο μεταπολεμικό Μιλάνο. Η σειρά προβάλλεται στην Ελλάδα από την ΕΡΤ2, σας προτείνω ανεπιφύλακτα να την δείτε, αφότου έχετε διαβάσει το βιβλίο.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ : ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΨΑΘΑ

Η Δέσποινα Ψαθά είναι μια νεαρή μουσικός που κάνει καριέρα στην Ελλάδα σε ότι αφορά το Παραδοσιακό και ρεμπέτικο τραγούδι. Ένα ταλέντο που δεν μπορεί να αμφισβητήσει κανείς. Δεν τραγουδάει μόνο. Έχει γράψει βιβλίο, κυκλοφόρησε δίσκους και ξέρει πολύ καλά τον τρόπο να μας συγκινεί και να μας ξυπνάει το Ελληνικό στοιχείο που έχουμε όλοι μέσα μας. Η Δέσποινα είναι ένας υπέροχος άνθρωπος που αξίζει την προσοχή σας. Διαβάστε την παρακάτω συνέντευξη για να την γνωρίσετε!

Πότε ξεκίνησε η αγάπη σου για τη μουσική; Παρακολουθούσες μαθήματα από μικρή ηλικία;

Με τη μουσική ασχολήθηκα σχετικά αργά αλλά από μικρή ηλικία είχα πολύ μεγάλη αγάπη για το τραγούδι. Πάντα μου άρεσε να παρατηρώ τη φωνή. Κατάλαβα πολύ νωρίς πως είχα μεγάλο ενθουσιασμό όταν άκουγα ένα τραγούδι που μου άρεσε και ήθελα αμέσως να παρατηρήσω την μελωδία, τον τρόπο ερμηνείας και αυτά να τα αποτυπώσω στη δικιά μου φωνή. Θαύμαζα οποιοδήποτε τραγουδούσε ωραία, οπότε κάποια στιγμή συνειδητοποίησα πως θα ήθελα κι εγώ να τραγουδήσω, να τραγουδάω ή να το κάνω επάγγελμα. Σχετικά αργά όπως είπα ξεκίνησα τη μουσική, στην 3η Γυμνασίου. Ασχολήθηκα αρχικά με την κλασσική κιθάρα και στην πορεία έδωσα εισαγωγικές εξετάσεις για το Μουσικό Λύκειο Λεμεσού. Εκεί είχα τα πρώτα μου ακούσματα στην παραδοσιακή μουσική και έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην πορεία μου. 

Στο μουσικό λύκειο «Μάριος Τόκας» στη Λεμεσό τι μαθήματα μουσικής έκανες;

Συνέχισα να ασχολούμαι με την κλασσική κιθάρα. Κάναμε χορωδία και αυτό βοήθησε αρκετά στην φωνητική αντίληψη (παρακολουθούσα και μαθήματα εκτός σχολείου), κάναμε μουσικά σύνολα, παραδοσιακά σύνολα, θεωρία Ευρωπαϊκής μουσικής, και κάποια μαθήματα Βυζαντινής μουσικής. Για τα τρία χρόνια αυτά θεωρώ πως πήρα τα απαραίτητα ερεθίσματα. 

Πέρα από το παραδοσιακό τραγούδι και την κλασσική κιθάρα, παίζεις και κάποιο άλλο μουσικό όργανο;

Το σολιστικό μου όργανο, αυτό που σπούδασα, είναι το παραδοσιακό τραγούδι. Είχα ξεκινήσει κλασσική κιθάρα όπως είπα και νωρίτερα, όμως όταν ξεκίνησα τις σπουδές μου, ασχολήθηκα στο πανεπιστήμιο με την λαϊκή κιθάρα για δύο εξάμηνα, σαν μάθημα επιλογής κι έπειτα το συνδύασα με το τραγούδι έτσι ώστε να συνοδεύω τη φωνή μου, να παίζω και να τραγουδάω. Η μεγάλη μου αγάπη είναι το παραδοσιακό τραγούδι και πιο συγκεκριμένα το ρεμπέτικο. 

Μετά το Μουσικό Σχολείο στην Κύπρο τι έκανες;

Μετά το σχολείο σπούδασα στη Θεσσαλονίκη στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας. Το καλό είναι ότι το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας έχει κατευθύνσεις, (Ευρωπαϊκής, Βυζαντινής, Παραδοσιακής μουσικής) οπότε για μένα ήταν ό,τι καλύτερο να ασχοληθώ με την παραδοσιακή μουσική και συγκεκριμένα να ειδικευτώ στο παραδοσιακό τραγούδι. Έδωσα ακρόαση και πέρασα στην ειδίκευση παραδοσιακού τραγουδιού και ολοκλήρωσα τις σπουδές μου στα τέσσερα χρόνια. Η παραδοσιακή κατεύθυνση μου έδωσε αρκετά εφόδια και παράλληλα παρακολούθησα μαθήματα επιλογής από τις υπόλοιπες κατευθύνσεις. 

Αποφοίτησες από το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας με άριστα. Μετά από αυτή την προσωπική επιτυχία σου σαν άνθρωπος και μουσικός, συνέχισες την καριέρα σου με επιπλέον σπουδές;

Ναι συνέχισα με μεταπτυχιακό στην ίδια σχολή. Ειδικεύτηκα πάλι στο παραδοσιακό τραγούδι και μέσα από τις σπουδές του μεταπτυχιακού εστίασα στην ερμηνεία και τεχνική της Ρόζα Εσκενάζυ. Η μεταπτυχιακή μου εργασία είχε ως στόχο να μελετήσω τη φωνή της Ρόζα Εσκενάζυ, να χρησιμοποιήσω την ίδια τεχνική, την ίδια μάσκα, ίδια άρθρωση, έτσι ώστε να πετύχω το ηχητικό αποτέλεσμα της ερμηνείας της. Είμαι πολύ χαρούμενη που πέρασα τη διαδικασία αυτή. Έμαθα πολλά και γνώρισα την δικιά μου φωνή ακόμη καλύτερα. 

Το 2016, συμμετείχες στο Πανελλήνιο διαγωνισμό μουσικής που διοργάνωσε ο Όμιλος για την UNESCO στην Αθήνα. Έλαβες το Β’ Βραβείο στην Κατηγορία «Παραδοσιακό Τραγούδι». Πως ήταν η εμπειρία σου σε ένα τέτοιο διαγωνισμό; Τι συναισθήματα και ποιες εμπειρίες κράτησες απ’ αυτό;

Ήταν κάτι πρωτόγνωρο για μένα, μια όμορφη εμπειρία! Τότε ήμουνα φοιτήτρια στο μεταπτυχιακό και ήθελα να τραγουδήσω με την καρδιά μου, να τραγουδήσω αυτά που είχα μάθει τότε, να δώσω τον καλύτερο μου εαυτό, να χαρώ τη στιγμή! Τώρα που το σκέφτομαι αφού πέρασαν κάποια χρόνια, ήταν μια όμορφη ανάμνηση και το πιο έντονο συναίσθημα που κρατάω, ήταν η προσμονή́ που είχα να βρεθώ εκεί, ήθελα να το ζήσω 100%! 

Την ίδια χρονιά, βρισκόσουν στο φωνητικό εργαστήριο «Echo» του πανεπιστημίου  όπου και συμμετείχες στην κυκλοφορία του δίσκου «Κλάμμα / KLAMMARitual songs from the countryside» σεσυνεργασία με την Colophon Records στο ΒέλγιοΠες μας λίγα λόγια γι’ αυτό.

Μαζί με την καθηγήτρια Δρ. Αθηνά Κατσανεβάκη δουλεύαμε για χρόνια. Από τις σπουδές μου στο προπτυχιακό ήταν η καθηγήτρια που με είχε αναλάβει, οπότε δουλεύαμε μαζί αυτό το υλικό αρκετό καιρό. Η κυρία Κατσανεβάκη είχε καταγράψει αρκετές ηχογραφήσεις από την Πίνδο και διάφορα πολυφωνικά τραγούδια  και τότε είχαμε δημιουργήσει ένα φωνητικό σύνολο στη σχολή.  Το φωνητικό σύνολο υπάρχει και σήμερα με νέα μέλη, μιας και πλέον τα παλιά μέλη σκορπίσαμε σε διαφορετικές πόλεις.  Προέκυψε λοιπόν στην πορεία αυτή η συνεργασία με το Βέλγιο, όπου μας πρότειναν να κυκλοφορήσουμε αυτά τα τραγούδια κι έτσι μπήκαμε στη διαδικασία να ηχογραφήσουμε, κάναμε πρόβες και συνεργαστήκαμε μαζί με την καθηγήτρια μας και με τρεις άλλες κοπέλες που ήταν στο σύνολο (Αφροδίτη Πατουλίδου, Κάλλια Γκρίνια, Κωνσταντίνα Πετρινιώτη).

Ποια ήταν τα επόμενα σου βήματα μετά από την κυκλοφορία του δίσκου;

Τον Οκτώβριο του 2018 κυκλοφόρησε ή έρευνά μου με τίτλο «Ρόζα Εσκενάζυ – Προπολεμικά, ρεμπέτικα & παραδοσιακά τραγούδια» και αυτή ήταν η διπλωματική μου εργασία. Το βιβλίο είναι μια κριτική έκδοση και είναι δίγλωσσο, στα Ελληνικά και στα Αγγλικά. Ο αναγνώστης μπορεί να βρει στην έκδοση αυτή 40 παρτιτούρες, τα βιογραφικά στοιχεία της ερμηνεύτριας καθώς επίσης και τα συμπεράσματα γύρω από την τεχνική και την ερμηνεία της. Δεν υπάρχει αντίστοιχη έκδοση στην Ελλάδα με τέτοιου τύπου παρτιτούρες. Οι παρτιτούρες για να καταλάβεις, αποτυπώνουν με ένα ειδικό σύστημα την λεπτομέρεια της ερμηνείας της Εσκενάζυ. 

Που μπορούμε να βρούμε το βιβλίο αυτό;

Το βιβλίο μου κυκλοφορεί σε όλες τις αλυσίδες (Public, Ιανό κτλ) καθώς και σε όλα τα βιβλιοπωλεία από τις εκδόσεις Fagotto books. Επιπλέον, χαίρομαι που το βιβλίο μου πλέον αποτελεί σύγγραμα σε δύο πανεπιστήμια, στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, στο τμήμα Μουσικών Σπουδών. 

Πέρα από την κυκλοφορία του βιβλίου σου με τίτλο «Ρόζα Εσκενάζυ –  Προπολεμικά, ρεμπέτικα & παραδοσιακά τραγούδια» κυκλοφόρησες και τον πρώτο σου προσωπικό δίσκο «Δέσποινα Ψαθά – Αφιέρωμα στη Ρόζα Εσκενάζυ». Πως προέκυψε αυτός ο δίσκος;

Ο δίσκος αυτός προέκυψε νωρίτερα από́ το βιβλίο. Οι ηχογραφήσεις είναι live από το μεταπτυχιακό́ μου ρεσιτάλ και κυκλοφόρησε επίσημα από τον μουσικό εκδοτικό οίκο Fagotto books τον Ιούνιο του 2019.  Ήταν μια μοναδική στιγμή που θα ήθελα να την κρατήσω για πάντα στην μνήμη μου, οπότε τι καλύτερο από το να κυκλοφορήσουν οι ηχογραφήσεις αυτές σε cd; Μπορεί να το προμηθευτεί κάποιος ηλεκτρονικά από το Fagotto books. 

Πότε ξεκίνησε η συνεργασία σου με τον Βαγγέλη Πετρινιώτη; Τι να περιμένει κάποιος που θα έρθει να σας ακούσει;

Η συνεργασία μας με τον Βαγγέλη ξεκίνησε τον Μάρτιο του 2018 και κάνουμε επιλεκτικές  εμφανίσεις σε Ελλάδα και Κύπρο. Ασχολούμαστε και οι δύο με το ρεμπέτικο είδος γιατί και ο Βαγγέλης αντίστοιχα σπούδασε στην ίδια σχολή με μένα. Έχει πτυχίο και μεταπτυχιακό στο τρίχορδο μπουζούκι και είναι καθηγητής τρίχορδου μπουζουκιού σε μουσικά σχολεία. Αγαπάμε λοιπόν και οι δύο πολύ το ρεμπέτικο. Αν κάποιος βρεθεί σε μια συναυλία ή παράσταση μας, αυτό που θα ακούσει είναι ρεμπέτικα προπολεμικά τραγούδια αλλά και μερικά τραγούδια από την περίοδο του μεταπολεμικού τραγουδιού. Αγαπάμε πολύ αυτό που κάνουμε, θέλουμε να μεταδώσουμε την αγάπη μας για το ρεμπέτικο τραγούδι με πολύ σεβασμό, όρεξη και μεράκι!

Πέρα από τις μουσικές σου εμφανίσεις, το βιβλίο και τους δίσκους, διδάσκεις μουσική στην Ελλάδα. Πώς ξεκίνησε αυτός ο κλάδος της μουσικής και η πορεία σου σαν δασκάλα; 

Από το 2017 εργάζομαι στην Ελλάδα ως αναπληρώτρια καθηγήτρια σε μουσικά σχολεία. Αρχικά διορίστηκα στα Γιάννενα, πέρυσι ήμουνα στην Πρέβεζα και φέτος διδάσκω στο μουσικό σχολείο Καρδίτσας. Όλα αυτά τα χρόνια περνάω από πόλη σε πόλη, βλέπω διαφορετικά σχολεία, διαφορετικά παιδιά. Είναι μια διαδικασία καινούρια για μένα γιατί στο μυαλό μου είχα περισσότερο το σολιστικό κομμάτι. Από τη στιγμή που ήρθε και το εκπαιδευτικό κομμάτι στη ζωή μου, έχω ως στόχο να είμαι αναλυτική απέναντι στους μαθητές, προσπάθησα και προσπαθώ να δίνω όσο το δυνατόν περισσότερες πληροφορίες και λεπτομέρειες γι αυτό που τους διδάσκω (βυζαντινή,παραδοσιακή μουσική ή τραγούδι) και μπήκα στην διαδικασία να παρατηρήσω καλύτερα τον εαυτό μου, να σκεφτώ και να οργανώσω την μεθοδολογία της διδασκαλίας μου πιο συνειδητά.

Σαν δασκάλα και σαν μουσικός, όταν βλέπεις ένα νέο παιδί που θέλει να συνεχίσει τις μουσικές σπουδές του και να γίνει επαγγελματίας μουσικός, τι συμβουλή θα του έδινες;

Η συμβουλή που θα έδινα, δίνω και θα δώσω είναι ότι χρειάζεται σκληρή δουλειά, μελέτη αρκετή, ταπεινό μυαλό και αυτό που κάνεις να το αγαπάς πραγματικά.  Να συμβουλεύεσαι σωστούς δασκάλους/καθηγητές, να μην απομακρύνεσαι από τον στόχο σου και να ασχολείσαι μ’ αυτό όσο το δυνατό περισσότερο γίνεται. Αν πραγματικά το αγαπάς και θες να φτάσεις ψηλά, δεν θα πάει χαμένο το όνειρό σου, γιατί όσο προσπαθείς και επιμένεις, τόσο πιο κοντά έρχεσαι σ’ αυτό. 

Αν δεν είχες ανακαλύψει το παραδοσιακό τραγούδι, σε τι άλλο είδος θα έβλεπες τον εαυτό σου;

Το παραδοσιακό  τραγούδι είναι μέσα μου τόσο έντονα, που πιστεύω ότι με κάποιο τρόπο θα ήμουν πάλι σ’ αυτό. Αν όχι, ίσως να τραγούδαγα τζαζ μουσική αλλά νιώθω ότι θα ήμουν σίγουρα στο παραδοσιακό και στο ρεμπέτικο είδος ειδικότερα γιατί νιώθω πως υπήρχε μέσα μου από πάντα! Κάποια στιγμή ξύπνησε με τα ακούσματα που υπήρξαν γύρω μου, υπήρχε μια απίστευτη σύνδεση οπότε θεωρώ ότι εκεί ανήκω.  

Ποια είναι τα σχέδια σου για το μέλλον;

Σίγουρα θέλω και θέλουμε μαζί με το ντουέτο που έχουμε με τον Βαγγέλη να προχωρήσουμε και να κάνουμε όσο το δυνατό περισσότερες εμφανίσεις, που μας εκφράζουν και που ταιριάζουν σ’ αυτό που κάνουμε. Επίσης είμαστε σε σκέψεις για ένα καινούριο δίσκο με συνθέσεις του Βαγγέλη. Τέλος, θα ήθελα να προχωρήσω τις σπουδές μου σε διδακτορικό επίπεδο γιατί μ’ αρέσει πολύ να μελετάω φωνές του ρεμπέτικου. 

Δέσποινα, σ’ ευχαριστώ πολύ για τη συνέντευξη. Πραγματικά έχω μείνει άφωνη με όλα αυτά που έχεις πραγματοποιήσει. Σου εύχομαι κάθε επιτυχία και πάντα να βρίσκεις τον εαυτό σου πλημμυρισμένο με αγάπη για τη μουσική και με ακόμη περισσότερα επιτεύγματα. Θα τα ξαναπούμε σύντομα!

Βρείτε τη Δέσποινα Ψαθά στα παρακάτω links:

Βιβλίο «Ρόζα Εσκενάζυ –  Προπολεμικά, ρεμπέτικα & παραδοσιακά τραγούδια»

https://fagottobooks.gr/el/3779-roza-eskenazy-propolemika-rempetika-paradosiaka-tragoydia.html

CD «Δέσποινα Ψαθά – Αφιέρωμα στη Ρόζα Εσκενάζυ»

https://fagottobooks.gr/el/4201-afieroma-stin-roza-eskenazy.html?fbclid=IwAR0y8HU51cShKuBnINbNrDkYj48yW7I2aWb891ensh8HbyFDppIIcAiueG0

Facebook

https://web.facebook.com/dpsatha

Youtube

https://www.youtube.com/channel/UCfFCGHtiNmAn3t7E08WZILg?view_as=subscriber

Ντουέτο με τον Βαγγέλη Πετρινιώτη:

https://www.youtube.com/channel/UCGptaZWbrwoczN7qloYukSQ?fbclid=IwAR3zgdf1Enc6Jp4khMMiuT6MLIwOtEoG-w8BDYAhlINCYiRwV-xT_cWLXsM

Γράφει η Gabriella Metz.

Ο ταλαντούχος Κύπριος καλλιτέχνης Μάριος Σελλάς πέρασε θριαμβευτικά στο φετινό The Voice του ΣΚΑΪ. Τον είδαμε στα Blind Auditions όπου ερμήνευσε ένα τραγούδι που τον σημάδεψε, το Warrior της Demi Lovato.

Όταν οι κριτές τον ρώτησαν γιατί επέλεξε αυτό το κομμάτι ο ίδιος απάντησε:

«Πιστεύω πώς ο καθένας μας περνάει από κάτι δύσκολο. Είτε αυτό είναι bullying, είτε αυτό είναι να χάνεις κάποιο αγαπημένο πρόσωπο. Αυτό το τραγούδι με βοήθησε πάρα πολύ προσωπικά».

Είχαμε ξαναδεί τον Μάριο σε talent show στην Ελληνική τηλεόραση, και πιο συγκεκριμένα στο Ελλάδα Έχεις Ταλέντο. Τότε, ο Σάκης Τανιμανίδης (ο οποίος πρώτος πάτησε το buzzer), σίγουρα έκανε λάθος με το σχόλιό του – «Δεν ξέρω αν έχετε ταλέντο στο τραγούδι ή όχι, δεν είμαι σίγουρος». Πώς το ξέρουμε αυτό με σιγουριά; Αφού ο Μάριος με τη βελούδινη φωνή και το άφθονο ταλέντο εντυπωσίασε τους κριτές του The Voice, Σάκη Ρουβά, Έλενα Παπαρίζου και Ελεονώρα Ζουγανέλη.

Μετά τα κομπλιμέντα των κριτών για τη φωνή του νεαρού τραγουδιστή, είχε έρθει η κρίσιμη στιγμή να επιλέξει με ποια ομάδα θα συνέχιζε την πορεία του στο παιχνίδι. Έλα που την επιλογή του,  την είχε σβήσει ο Σάκης Ρουβάς με το μπλοκ που πάτησε για την Έλενα Παπαρίζου. Ο Μάριος Σελλάς ήταν τόσο σίγουρος για την επιλογή του που σαν Tattoo Artist ζωγράφισε πάνω του την εικονική στιγμή της Έλενας Παπαρίζου στην Eurovision (κάτι που όλοι μας θυμόμαστε με περηφάνια!). 

Αφού αυτή η επιλογή δεν ήταν εφικτή επέλεξε μετά χαράς την ομάδα του Σάκη Ρουβά! Να σημειωθεί πως το block ο κάθε κριτής δικαιούται να το πατήσει μονάχα μια φορά.

Ο 23χρονος ταλαντούχος καλλιτέχνης μας δίδαξε πως ακόμη κι αν αποτύχουμε σε κάτι, δεν πρέπει ποτέ να τα παρατάμε. Μπορεί τότε στο Ελλάδα Έχεις Ταλέντο να μην ήταν η σωστή στιγμή για τον Μάριο αλλά επειδή δεν τα έβαλε ποτέ κάτω και πίστευε στον εαυτό του, αυτός τα κατάφερε.

Συγχαρητήρια Μάριε! Σου ευχόμαστε ακόμα περισσότερες επιτυχίες στην καριέρα σου! Ανυπομονούμε να σε δούμε στα Knockout!

Η ζωή. Πολλά τραγούδια γράφτηκαν για τη ζωή. Άλλα τραγούδια την βρίζουνε και άλλα τραγούδια την επικροτούν. Όπως και να έχει η ζωή είναι ωραία με τα καλά της αλλά και τα κακά της.

Εμείς επιλέξαμε τραγούδια που μιλούν για τη ζωή στα καλά της αλλά και στα κακά της. Πάντα όμως με μια ευχάριστη νότα απο αγαπημένους καλλιτέχνες. Όπως και να το κάνουμε ακόμα και στα κακά που μας φέρνει η ζωή δεν είναι ανάγκη όλα να αλλάζουν και να γίνονται δραματικά. Μπορούμε να εξηγήσουμε τη ζωή και πολλά άλλα με διάφορους τρόπους.

Για να δούμε.. ή μάλλον να ακούσουμε!


Αυτή είναι η ζωή,
μία πάνω και μία κάτω.
Τα πιο ωραία είναι παρακάτω,
δανεικά είναι στο κάτω κάτω
κι η αγάπη θα ‘ρθεί.



Γι αυτό σου λέω είναι μικρή η ζωή
Αγάπησέ με πριν να έρθει το άλλο πρωί

Θέλω να χαίρομαι την κάθε μου στιγμή
Ρυθμό στην μέρα δίνω με κάθε αφορμή
Από τα δύσκολα να παίρνω δύναμη
Μικρή είναι η ζωή μεγάλη όμως η ψυχή

Μια βουτιά η ζωή την ανάσα μου κρατάει,
κι η ψυχή μια φωτιά μες στις φλέβες μου κυλάει.

Όλοι έχουμε μια ιστορία να πούμε, μικρή, μεγάλη, ευχάριστη ή και δυσάρεστη. Η παρακάτω ιστορία είναι η δική μου και διηγείται πως έκανα το όνειρο μου πραγματικότητα στην Κύπρο. Δεν είναι μία εύκολη ιστορία αλλά είναι η δική μου ιστορία και έχει happy ending. Δεν είμαι αρθρογράφος ούτε συντάκτης οπότε απολογούμαι για τυχόν λάθη που θα βρείτε στο κείμενο μου.

 

Σχολικά χρόνια και στρατός

Στην ηλικία των 18 θα έπρεπε, όπως όλοι, να βάλω και εγώ τα δυνατά μου στην Γ’ Λυκείου για να σπουδάσω κάτι, χωρίς όμως να ξέρω τι. Σύμφωνα με τα δεδομένα της εποχής αυτή η τάξη θα έκρινε ίσως και την επαγγελματική μου κατάσταση. Ο καιρός των πανελλαδικών έφτασε και εγώ απέτυχα. Δεν το είχα καθόλου με το σχολείο. Κλεινόμουν στο δωμάτιο να διαβάσω αλλά στην ουσία εγώ καθόμουν με τις ώρες στον υπολογιστή που μου είχε πάρει ο πατέρας μου από κάτι κουπόνια εφημερίδας. Πέλεκυς τα αποτελέσματα των εξετάσεων, πέλεκυς και η απόφαση των γονιών μου:  «Δεν θα πας να σπουδάσεις μόνο για να σπουδάσεις και για να λες ότι έκανες φοιτητής». Σκληρό αλλά ήταν η αλήθεια, οι φίλοι θα έφευγαν μου είχαν πει, η χαρά τους απερίγραπτη που θα ζήσουν όλο αυτό. Βέβαια κάποιοι άλλοι ήταν χαρούμενοι γιατί θα σπούδαζαν αυτό που πραγματικά ήθελαν. Εγώ από την άλλη θα έπρεπε να συνειδητοποιήσω ότι θα έμπαινα στον στρατό και αυτό μου φαινόταν βουνό γιατί θα ήταν η πρώτη φορά που θα ήμουν μακριά από φίλους και οικογένεια. Τελειώνοντας την θητεία μου έπρεπε να αποφασίσω τι θα κάνω επαγγελματικά στην ζωή μου, δεν είχα σπουδάσει, δεν ήξερα κάποια τέχνη, το μόνο πράγμα με το οποίο είχα καλή σχέση ήταν ο υπολογιστής μου και η μουσική.

 

Η πρώτη μου δουλειά

Ένα πρωί σηκώθηκα και είπα θα ψάξω για δουλειά ως τεχνικός Υπολογιστών, αυτό με ευχαριστεί και αυτό θέλω να κάνω. Όχι πολύ μακριά από το σπίτι μου βρήκα ένα μαγαζάκι το πολύ 20τμ. Για να καταλάβεις πόσο μικρό ήταν σχεδόν σε κάθε μου κίνηση έριχνα και κάτι από το ράφι. Ο κύριος Νίκος, ένας ευγενικότατος άνθρωπος με δέχτηκε και ήταν διατεθειμένος να μου μάθει όλα όσα ήξερε αλλά μου είπε ότι για αρχή δεν θα μπορούσε να μου δίνει περισσότερα από 50 ευρώ την εβδομάδα. Εγώ από την άλλη δεν είχα και πολλές επιλογές γιατί δεν είχα τίποτα, πραγματικά τίποτα. Ταυτόχρονα εκείνον τον καιρό βρήκα και δουλειά σε μία καφετέρια της πόλης. Πολύ δύσκολος ο συνδυασμός πρωί – βράδυ και σαν να μην έφτανε αυτό αποφάσισα να πάω και στα Δημόσια ΙΕΚ. Για 2 χρόνια δούλευα από τις 8:30-14:00, 14:30-18:00 ήμουν για μάθημα στα ΙΕΚ και μετά πήγαινα είτε στην καφετέρια για δουλειά είτε ξανά στο μαγαζί με τους υπολογιστές. Πάντα έλεγα ότι ο μόνος τρόπος να γίνω ανταγωνιστικός στο χώρο εργασίας είναι να αποκτήσω όσο γίνεται μεγαλύτερη εμπειρία και αυτό έκανα. Όλα έδειχναν να πηγαίνουν καλά αλλά δεν μπορούσα να κάτσω στο μαγαζάκι για πάντα. Δεν ήθελα να επαναπαυτώ σε αυτή την κατάσταση. Τα χρόνια περνούσαν και εγώ έκατσα εκεί 3 χρόνια και έφτασα να παίρνω 420ευρώ περίπου σε μία χώρα που εκείνες τις εποχές υπήρχαν μισθοί 3.000 ευρώ.

 

Κρίση Νο 1

Πάντα έλεγα: «υπομονή Τάσο, θα αλλάξουν τα πράγματα», και όντως αλλάξανε, βρήκα μία άλλη δουλειά σε μία εταιρεία μηχανογράφησης αλλά εγώ δεν ήξερα καν τι είναι η μηχανογράφηση. Ξέρεις δεν είναι εύκολο να σου πουν ξέχνα ότι ήξερες και έλα να μάθεις κάτι άλλο από την αρχή. Χρειάζεται πολύ κουράγιο και ψυχικό σθένος για να το κάνεις και όχι απλά να το κάνεις αλλά να το κάνεις και καλά. Εγώ τα είχα και τα δύο γιατί έκανα κάτι που αγαπούσα και δεν με ενοχλούσε να κάθομαι με τις ώρες να μαθαίνω καινούργια πράγματα. Στην νέα δουλειά τα χρήματα ήταν περισσότερα, περίπου 650 ευρώ τον μήνα αλλά πίστευα πως χρόνο με τον χρόνο θα γίνομαι καλύτερος και μαζί με εμένα θα ακολουθούσε και ο μισθός μου. Βλέπεις είχα σαν παράγοντα τους μισθούς της προ-κρίσης εποχής. Διανύοντας τον 3ο χρόνο στην εταιρεία ξεκίνησε και η κρίση στην Ελλάδα. Εγώ είχα δεσμευτεί με ένα 5ετές ευρωπαϊκό πρόγραμμα  που δεν μπορούσα ούτε εγώ να το σπάσω αλλά ούτε και ούτε και οι εργοδότες μου. Αργά ή γρήγορα η κρίση έφτασε και σε εμάς, ξεκίνησαν οι έναντι πληρωμές και θα σου πω από την εμπειρία μου ότι αν μία φορά μπεις μέσα τότε θα είσαι πάντα μέσα. Ξέρω ότι προσπαθούσαν για το καλύτερο, όμως η ψυχολογία μου άλλαζε καθημερινά. Το ένιωθα και εγώ αλλά και οι άνθρωποι που είχα δίπλα μου, 3 χρόνια σε μία τέτοια κατάσταση είναι πολύς καιρός. Λένε ότι τα λεφτά δεν είναι το παν αλλά λύνουν και δημιουργούν πολλά προβλήματα. Το μυαλό μου ήταν πολλές φορές μουδιασμένο, βλέπεις δεν το χωρούσε το μυαλό μου ότι έχω δουλειά αλλά δεν έχω λεφτά.

 

Οι Χάκερς και εγώ

Από μικρός θαύμαζα τους χάκερς. Διάβαζα ιστορίες γι’ αυτούς και το κάνω μέχρι και σήμερα με την ίδια όρεξη και το ίδιο ενδιαφέρον. Αποφάσισα τα βράδια να αφιερώνω χρόνο για να μάθω και εγώ αυτήν την τέχνη, ήθελα και εγώ αυτή την γνώση αλλά δεν ήξερα από που να ξεκινήσω. Όλα θέλουν τον χρόνο τους ιδιαιτέρα όταν δεν έχεις κάποιον για να σου πει από που  να ξεκινήσεις, που θες να καταλήξεις και τι χρειάζεσαι για να το κάνεις επάγγελμα. Ευτυχώς το ίντερνετ βοήθησε πολύ σε αυτό γιατί πλέον όλη αυτή η γνώση άνηκε σε πολλούς. Για 3 χρόνια τα βράδια αφιέρωνα τον χρόνο μου σε αυτά ενώ ταυτόχρονα έκανα 2 δουλειές που επίσης αγαπούσα πολύ. Πάρα πολλές φορές κοιμόμουν για χατίρι της μητέρας μου, ήμουν ικανός βλέπεις να το τραβήξω ως το τέρμα. Όμως χρειαζόμουν ξεκούραση, χρειαζόμουν προσωπική ζωή για να ξεχνιέμαι από τα προβλήματα της ημέρας. Απολάμβανα τις συζητήσεις με τον φίλο τον Βασίλη που πλέον κάνει τον όνειρο του πραγματικότητα στην Αγγλία. Είχαμε κάτι πολύ κοινό, ήμασταν ονειροπόλοι και κολλημένοι στην πόλη μας.

 

Η Διέξοδος

Όσο πιο βαθιά έμπαινα στον κόσμο των χάκερ τόσο πιο πολύ ενθουσιαζόμουν περιμένοντας πως και πως να φύγω από την δουλειά για να γυρίσω σπίτι να διαβάσω. Το διάβασμα μου όμως δεν ήταν τόσο εύκολο μιας και δεν ήξερα καθόλου καλά αγγλικά και όλα τα βίντεο, τα manual, τα websites που έπρεπε να διαβάσω ήταν στα αγγλικά. Επίσης, διάβαζα κάτι που δεν μπορούσα να εξηγήσω σε κανέναν, και καμιά φορά ακόμη και σε εμένα, τι είναι αυτό που κάνω, γιατί το κάνω, γιατί να ασχοληθώ με μια ειδικότητα που μόλις είχε εμφανιστεί στην Ελλάδα, γιατί πάλι να μπω σε μία διαδικασία να μάθω πάλι κάτι άλλο και το πιο δύσκολο κομμάτι ήταν ότι ήξερα πως για να κάνω αυτό θα πρέπει να φύγω από το μέρος που μεγάλωσα, από την οικογένεια μου, από τους φίλους μου, από τις συνήθειες μου.

Κρίση Νο 2 και οι Πιστοποιήσεις

Ο καιρός πέρασε, το πρόγραμμα τέλειωσε και εγώ έφυγα από την δουλειά με ένα υπόλοιπο αρκετά κοντά σε πενταψήφιο νούμερο αλλά είχα πει πάλι στο εαυτό μου όπως και σε όλη την ιστορία μου: «υπομονή, πάρε τα λεφτά και φύγε». Το «φύγε» το λες εύκολα η πράξη όμως είναι κάτι διαφορετικό, πως να φύγω έλεγα που να πάω; Πτυχία δεν έχω, αγγλικά δεν ξέρω, ακόμη και αυτό που έκανα για σχεδόν 9 χρόνια δεν ήταν κάτι γιατί θα έκανα κάτι καινούργιο πάλι, κάτι το οποίο δεν γνωρίζω και επίσης χωρίς κάποια ιδιαίτερα προσόντα. Δεν θα άλλαζα χώρα για να κάνω κάτι που θα μπορούσα να το κάνω και στην Ελλάδα έλεγα.

Δεν είχα πλέον δουλειά, αλλά ήξερα τι ήθελα να κάνω στην ζωή μου, είχα έναν στόχο και μέσα στον στόχο μου ήταν και τα αγγλικά. Ένας φίλος μου σύστησε την Κική, μία φοιτήτρια αγγλικής φιλολογίας που έκανε πολύ υπομονή μαζί μου για 1 χρόνο. Τα μαθήματα μας δεν διέφεραν και πολύ από ενός 8χρόνου παιδιού. Έφτιαξα το δικό μου μπλοκ και έγραφα τις προσωπικές μου εμπειρίες και τεχνικές στο «Χάκινγκ» [https://pentestlibrary.blogspot.gr].

Δεν μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου να κάνει κάτι διαφορετικό αλλά ήμουν 32 χρονών, ζούσα με τους δικούς μου, ήμουν άνεργος, από την πρώην δουλειά μου είχα ένα τεράστιο υπόλοιπο και ακόμη δεν είχα βρει τι πρέπει να κάνω για να βρω μία δουλειά ως «Pentester». Ένας πολύ καλός μου φίλος ο Θοδωρής  που βρίσκεται Ολλανδία μου είπε «Ξέρεις το LinkeIn»; «Όχι»,  απαντάω «δεν ξέρω καν τι είναι αυτό». Αφού μου εξήγησε έψαξα για τις πιστοποιήσεις που θα μου έδιναν το κλειδί για να ανοίξω κάποιες πόρτες. Έμεινα για 2 χρόνια άνεργος αλλά διάβαζα κάθε μέρα και κάθε μέρα που περνούσε όλο και πιο πολύ ήθελα να φύγω. Ξέρεις, δεν περνούσα πλέον καλά, δεν με γέμιζε τίποτα πλέον στην Ελλάδα. Όλοι φερόντουσαν φυσιολογικά στην καθημερινότητα τους αλλά για εμένα δεν ήταν τίποτα φυσιολογικό, δεν ήθελα να προσαρμοστώ σε αυτή την αρρωστημένη κατάσταση. Ήρθε ο καιρός να δώσω τις εξετάσεις για την πρώτη μου επίσημη πιστοποίηση και την πέρασα με επιτυχία (η χαρά μου απερίγραπτη).

Την επόμενη κιόλας μέρα άρχισα να στέλνω βιογραφικά, φαντάσου ότι ήθελα τόσο πολύ να φύγω που έστειλα βιογραφικό μέχρι και στο Κέιπ  Τάουν.  Πίστευα πως μετά από τόσα βιογραφικά που έστειλα θα με δεχόντουσαν κάπου ως junior pentester, απλά ήθελα μία ευκαιρία. Αλλά πάλι με δέχτηκαν. Δεν είχα λένε την «OSCP» της offensive-security. Ήξερα την OSCP αλλά δεν είχα ιδέα για τον βαθμό δυσκολίας. Για να καταλάβεις, οι εξετάσεις της κρατάνε 48 ώρες. Ναι, καλά άκουσες! 48 ώρες συνεχόμενες και δυστυχώς δεν θα κοιμηθείς. Ύστερα από 8 μήνες συνεχόμενου διαβάσματος (σχεδόν 10 ώρες την ημέρα) και εργαστηρίων αποφάσισα να δώσω εξετάσεις. Οι εξετάσεις αυτές ήταν κλειδί για να κάνω το όνειρο μου πραγματικότητα και δεν γινόταν να αποτύχω. Επίσης, ξέχασα να σου αναφέρω ότι οι πιστοποιήσεις είναι πανάκριβες και ειδικά για έναν άνεργο. Είχα επενδύσει τα πάντα στο όνειρο μου και δεν μιλάω μόνο από οικονομικής πλευράς.

 

Το Όνειρο

Λίγες ημέρες πριν τις εξετάσεις αποφάσισα να κάνω και εγώ ένα post στο LinkedIn για την OSCP,  παίρνοντας κάποια like από ανθρώπους που ήδη βρίσκονται σε αυτόν τον χώρο εργασίας και έχουν την συγκεκριμένη πιστοποίηση.  Αυτά τα like βοηθήσανε να δει το post μου ο Director (Γιάννης Ιωαννίδης) του Cyber Risk της Deloitte Κύπρου. Μου έστειλε μήνυμα και με ρώτησε αν ενδιαφέρομαι να μου πάρουν μία συνέντευξη και εννοείται πως δεν αρνήθηκα. Την επόμενη σχεδόν ημέρα επικοινωνεί ο Γιάννης μαζί μου και μου λέει: «Στο βιογραφικό σου δεν αναφέρεις σπουδές». Εκεί πάγωσα. Του απάντησα: «δεν σπούδασα», και εκεί είπα στον εαυτό μου ότι ήταν πολύ καλό για να είναι αληθινό. Δεν ήταν απλό ξέρεις γιατί και ο Γιάννης δουλεύει για έναν οργανισμό σε μία χώρα που αυτά είναι δεδομένα. Πως να πει ότι βρήκα κάποιον από το LinkedIn, από άλλη χώρα, χωρίς σπουδές και μεταπτυχιακά. Τελικά έδωσα μία τριπλή συνέντευξη και είχα μόνο μία ευκαιρία αλλά δεν με άγχωνε αυτό, με άγχωνε ότι είχα από την άλλη πλευρά του τηλεφώνου τον Partner του Cyber Risk και έναν BlackΗat τύπο που δεν είχα ιδέα τι είχε στο μυαλό του [https://www.blackhat.com/us-16/presenters/Yiannis-Ioannides.html]. Ξέχασα να σου αναφέρω ότι στις εξετάσεις για την OSCP απέτυχα. Λίγες εβδομάδες μετά μου απάντησαν: «σε επιλέξαμε». Αυτό που ένιωσα ήταν απερίγραπτο. Από τον Οκτώβριο του 2017 είμαι μέλος μιας  φοβερής ομάδας στο Cyber Risk της Deloitte Κύπρου και πλέον OSCP certified 🙂

 

 

Τα όνειρα δεν έχουν ταβάνι

Δεν υπάρχει εύκολος δρόμος δυστυχώς για να πετύχεις αυτό που τόσο αγαπάς. Θα πρέπει να είσαι έτοιμος να πληρώσεις ένα τίμημα αλλά όποιο και να είναι το τίμημα το αποτέλεσμα της επιτυχίας σου θα το επισκιάσει. Μείνε συγκεντρωμένος και αφοσιωμένος στον στόχο σου και μετά από αρκετές αποτυχίες και λάθη θα πετύχεις. Αλλά αν όχι, μην το βάζεις κάτω, τουλάχιστον εσύ προσπάθησες.

 

Τάσος.

Facebook: https://www.facebook.com/tasox

Instagram: tasos_tasox

Το ελληνικό κανάλι MEGA αποχαιρετά το κοινό της , τα άτομα που δούλεψαν στη παραγωγή , τα άτομα που ήταν πίσω στις κάμερες αλλά και μπροστά. Άτομα που επηρεάζονται άμεσα από αυτή την απόφαση του καναλιού και που αυτή τη στιγμή δεν έχουν εργασία. Η ελπίδα τους

Ένα .. ;

Καλή τύχη ευχόμαστε στα άτομα αυτά, καλή τύχη σε όλους του καναλιού και να ξέρετε ότι θα μας λείψετε. Ευχαριστούμε για τις μοναδικές στιγμές που μας δώσατε όλα αυτά τα χρόνια.

 

Δείτε το σχετικό βίντεο: