Search

Tag Archives: #future

Γράφει η Ιωάννα Σαμαρά- Δικηγόρος

Σ-ή-μ-ε-ρ-α, ο γιός μου, μου ζήτησε να του διαβάσω ένα βιβλίο. Μου έφερε διάφορα δικά του παιδικά και μαζί με αυτά μου έφερε ένα δικό μου παιδικό βιβλίο. Αν και φθαρμένο από το χρόνο, υπάρχει ακόμα. Της Ευγενίας Φακίνου. Έκδοση κέδρος “ΝΤΕΝΕΚΕΔΟΥΠΟΛΗ”. Ήταν επίσης το πρώτο θεατρικό που είδα στη ζωή μου, στην Αθήνα, σε ανοικτό υπαίθριο χώρο. Σε μια δημόσια πλατεία, στο Γαλάτσι. Η Ντενεκεδούπολη, με τα μικρά Ντενεκεδάκια και τον κύριο Λαδένιο, ένα φωνακλά Ντενεκεδάκι που αποφάσισε ότι ήθελε να τον φωνάζουν οι άλλοι “αρχηγό” και να κάνουν οι άλλοι ότι αυτός ήθελε, αλλά τελικά τα Ντενεκεδάκια που το κάθε ένα έχει το δικό του όνομα, συμμάχησαν και βρήκαν τρόπους να διώξουν από την Πόλη τους τον κύριο Λαδένιο που με το έτσι θέλω αποφάσισε ότι ήταν ο αρχηγός και τους διέταζε να κάνουν ότι αυτός επιθυμούσε. Ο “Λαδένιος” στην περίπτωση του Εναέριου είναι η Ι-δ-έ-α που προτάθηκε να κατασκευαστεί στο χώρο του εναέριου, μια μεγάλη ανάπτυξη και ότι απομείνει πλατεία. Τα “μικρά ντενεκεδάκια” όμως διαμαρτύρονται. Δεν επιθυμούν τη μεγάλη ανάπτυξη με το ψηλό κτίριο, το συνεδριακό κέντρο και το ξενοδοχείο στο δημόσιο χώρο του εναέριου. Το Ό-ρ-α-μ-α τους είναι ο δημόσιος χώρος του εναέριου να μετατραπεί στην “Πράσινη πλατεία” της Λεμεσού. Κάποιοι έχουν την “Κόκκινη πλατεία” εμείς λένε, επιθυμούμε να αποκτήσουμε την “Πράσινη πλατεία”. Θα είναι προς τιμήν του πράσινου και των δέντρων που είχε κάποτε η πόλη, η Λεμεσός, όπως λαλούν οι παλιοί Λεμεσιανοί.

Η “πράσινη πλατεία” είναι προς αποφυγή του τσιμέντου που σκεπάζει σήμερα την πόλη. Η “πράσινη πλατεία” είναι το όραμα να αποκτήσει το κέντρο της πόλης ένα λειτουργικό πάρκο. Περισσότερα δέντρα, το οξυγόνο και τις σκιές τους, κάποια αναψυκτήρια για τους μεγάλους, παιδότοπους για τα παιδιά. Ο χώρος στάθμευσης Υπόγειος. Να μεταμορφωθεί ο χώρος του εναέριου σε χώρο ηρεμίας για τους δημότες. Ένας πνεύμονας πρασίνου δίπλα από τα διάφορα χρώματα του μπλε, του κόλπου της θάλασσας της Λεμεσού. Κυρίως, να επιτρέψει ο Δήμος Λεμεσού στους αρχιτέκτονες να συμμετέχουν σε ανοικτό διαγωνισμό, χωρίς κριτήρια με ψηλό κτίριο. Αλήθεια, οι πραγματικά σύγχρονες και όμορφες πόλεις δεν είναι αυτές που έχουν περισσότερα δέντρα, πάρκα και ανοικτούς χώρους, πλατείες, σημεία αναφοράς για τους δημότες; Και να πώς τα φέρνει η ζωή να πρέπει να Α-Γ-Ω-Ν-Ι-Σ-Τ-Ο-Υ-Μ-Ε Λεμεσιανοί, όπως αγωνίστηκαν τα μικρά ντενεκεδάκια, για να γράψουμε τη δική μας ιστορία.

Για να μην γίνει και ο εναέριος ακόμα μια μεγάλη ανάπτυξη με ψηλό κτίριο, ξενοδοχείο και συνεδριακό κέντρο στο παραλιακό μέτωπο, όπως μας είπε ότι θεωρεί επιθυμητό ο Δήμος Λεμεσού, στη Δημόσια Διαβούλευση σχετικά με το Δημόσιο χώρο του Εναέριου, στις 24.7.2019. Kαι όχι, δεν μας φτάνουν τα 4.500 τμ του χώρου που θα απομείνει από τη μεγάλη ανάπτυξη να γίνει δημόσια πλατεία, όπως εισηγούνται από το Δήμο Λεμεσού, κυρίως γιατί δε θέλουμε να καθόμαστε στις σκιές του ψηλού κτιρίου αλλά στις σκιές των δέντρων. Πώς μπορεί να ξεκουραστεί το μυαλό μας και να χαρούμε την ανοικτοσύνη της πλατείας εάν εντός του ίδιου χώρου θα σ-υ-ν-υ-π-ά-ρ-χ-ε-ι, ένα ψηλό κτίριο όπου στους πρώτους ορόφους, θα στεγάζονται γραφεία, καταστήματα και εστιατόρια; Με λίγα λόγια η δημόσια πλατεία που μας «τάζουν» θα είναι μέσα στο θόρυβο και τη βουή της κίνησης του ψηλού κτιρίου, του ξενοδοχείου και του συνεδριακού κέντρου. Έτσι όμως η έννοια της δημόσιας πλατείας καταργείται συθέμελα. Και τελικά μήπως η ελάχιστη πλατεία που μας τάζουν θα είναι, όχι για εμάς, αλλά για τους επισκέπτες των γραφείων ή τους επισκέπτες των καταστημάτων ή των εστιατορίων των πρώτων ορόφων του ψηλού κτιρίου; Και τι θα γίνει με την αύξηση της κυκλοφοριακής κίνησης στην περιοχή από το ψηλό κτίριο του εναέριου; Ήδη με τα υπόλοιπα ψηλά κτίρια έστω και εάν θα λειτουργούν μόνο οι πρώτοι όροφοί τους, αφού τα διαμερίσματα θα είναι ακατοίκητα, θα επιφέρουν μεγάλη κίνηση στο παραλιακό μέτωπο. 40όροφα ψηλά κτίρια ακριβώς πάνω στο παραλιακό μέτωπο. Τrilogy, Neo, One, Aura. Σύνολο 9 κτίρια από το δημόσιο κήπο μέχρι το Crown Plaza.

Για ποιούς όμως; Τάχατες για εμάς; Ποιά θα είναι η χρήση των ψηλών κτιρίων από εμάς τους πραγματικούς κατοίκους της πόλης, ώστε να αποκτήσουν νόημα στην καθημερινότητα της πόλης; Στο μεγαλύτερο μέρος των ψηλών κτιρίων δε θα στεγάζονται άνθρωποι. Ούτε ντόπιοι, ούτε ξένοι. Μόνο οι πρώτοι όροφοι των ψηλών κτιρίων θα λειτουργούν. Και τώρα μας είπαν ότι σκέφτονται ο χώρος του εναέριου να μετατραπεί σε ψηλό κτίριο, για να αποκομίσει οικονομικά οφέλη ο Δήμος. Το δέκατο στη σειρά ψηλό κτίριο στο παραλιακό μέτωπο, σε μια απόσταση από το δημόσιο κήπο μέχρι το Crown Plaza η οποία διανύεται με το αυτοκίνητο σε 3 λεπτά. Όχι δεν μετατρεπόμαστε σε Νέα Υόρκη αλλά σε κακέκτυπο της Νέας Υόρκης διότι δεν χωροθετήθηκαν τα ψηλά κτίρια με γνώμονα την πολεοδομία της πόλης. Oύτε λήφθηκε υπόψη ότι πίσω και γύρω από τα ψηλά κτίρια του παραλιακού δρόμου, υπάρχουν τα σπίτια των Λεμεσιανών οι οποίοι πλέον θα ζουν δίπλα από εμπορικά κέντρα και με το φόβο μήπως σε κάποιο πύργο ξεσπάσει πυρκαγιά και αυτή επεκταθεί στα δικά τους σπίτια. Στα σπίτια των περίοικων Λεμεσιανών οι οποίοι θα χάσουν τον αέρα και το φως του ήλιου εξαιτίας των μακριών σκιών των ψηλών κτιρίων.

Αυτό χρειάζεται η περιοχή; Ένα ακόμη ψηλό κτίριο; Αυτό ζητούμε για ένα δημόσιο χώρο που βρίσκεται στην Κ-α-ρ-δ-ι-ά της πόλης μας; Αλήθεια, όλα μετριούνται με το χρήμα ή μήπως θα έπρεπε όχι; Τί γίνεται με τις ανάγκες των επόμενων γενιών κατοίκων του κ-έ-ν-τ-ρ-ο-υ της πόλης;  Η επίχωση και ο δημόσιος κήπος δεν θα αρκούν στον πληθυσμό της Λεμεσού που μεγαλώνει. Οφείλουμε να προνοήσουμε από τώρα για τα εγγόνια μας και τα παιδιά τους. Λείπουν από την πόλη τα πάρκα, τα οποία επιτρέπουν τη συναναστροφή με τους φίλους και την οικογένεια, χωρίς το επίκεντρο να είναι κυρίως η συναλλαγή με το χρήμα, όπως στα «malls», αλλά οι Α-Ν-Θ-Ρ-Ω-Π-Ι-Ν-Ε-Σ σχέσεις. Γιατί και στα πολυκαταστήματα περνάμε καλά, αλλά σε αυτά δεν μας δίνεται η ευκαιρία να ασχοληθούμε με τις εσωτερικές ανάγκες μας, του συντρόφου μας, των παιδιών μας ή των φίλων μας. Το πάρκο ή η δημόσια πλατεία λειτουργεί ως δωρεάν ψυχο-θεραπευτήριο για εμάς τους αστούς

. Και ναι, είναι Α-Π-Ε-Λ-Ε-Υ-Θ-Ε-Ρ-Ω-Τ-Ι-Κ-Η η εμπειρία να μπορώ να διαβάζω το βιβλίο μου σε ένα παγκάκι κάτω από τη σκιά ενός μεγάλου δέντρου μέσα στην καρδιά της πόλης μου, πολύ κοντά στο γραφείο όπου εργάζομαι και όχι κάτω ή δίπλα από τη σκιά των πολυκαταστημάτων, των γραφείων και του συνεδριακού κέντρου όπως πρότεινε ο Δήμος Λεμεσού. Και για όσους Λεμεσιανούς ανησυχούν για τους χώρους στάθμευσης στη γύρω περιοχή, θα πρέπει να έχουν υπόψη τους ότι τα εννέα 40όροφα ψηλά κτίρια στο παραλιακό μέτωπο, πήραν αύξηση του συντελεστή δόμησης, γιατί υποχρεώθηκαν να δώσουν, ως ανταποδοτικό όφελος στην πόλη, τουλάχιστον 2.000 δημόσιους χώρους στάθμευσής, όλα μαζί τα κτίρια, σύμφωνά με τους όρους των πολεοδομικών τους αδειών. Επομένως τι θα χρειάζεται στο μέλλον το κέντρο της πόλης, περισσότερους χώρους για στάθμευση ή ένα βιωματικό πάρκο; Είναι ιδέες με όραμα που χρειάζεται η πόλη μας για να γίνει περισσότερο πράσινη,  λειτουργική και φιλόξενη προς τους πραγματικούς κατοίκους της και όχι επιλογές με πύργους που δεν θα κατοικούνται. Πύργους φαντάσματα. Τώρα γιατί τα γράφω όλα αυτά; Αν διαβάσατε όμως μέχρι εδώ, εντάξει η σύνδεση είναι προφανής. Να συμμαχήσουμε οι δημότες της Λεμεσού να γίνει ο χώρος του εναέριου η “Πράσινη Πλατεία – ένα Βιωματικό Πάρκο” στην καρδία της πόλης! Στον εναέριό μας.

Ο χώρος είναι Δημόσιος, δηλαδή ανήκει στους δημότες και η πλειοψηφία θα πρέπει να αποφασίσει για τον τρόπο αξιοποίησής του. Αυτό συμβαίνει σε μια Δημοκρατία. Μήπως όμως τελικά το ζήτημα της αξιοποίησης του εναέριου δεν είναι μόνο ζήτημα διαφορετικών αντιλήψεων για το πως αξιοποιείται ένας Δημόσιος χώρος αλλά στον πυρήνα του κρύβονται ζητήματα έλλειψης δημοκρατικότητας; Ποιος τάχα ξέρει να πει;  Και τελικά η αλήθεια θα καταγραφεί στην ιστορία της πόλης των Λεμεσιανών. Προς το παρόν τα “Ντενεκεδάκια” ας υψώσουμε ανάστημα και να απαιτήσουμε την “Πράσινη Πλατεία του εναέριου – ένα βιωματικό πάρκο”, στο κέντρο της πόλης μας.

Δεν είμαστε η μόνη χώρα με τα θέματα της όχι αλλά θα μπορούσαμε να γίνουμε καλύτεροι. Η παιδεία είναι ένα σημαντικό κομμάτι της ανθρώπινης μας φύσης και χρειάζεται να αναπτυχθεί άμεσα για το καλό όλων μας. Δεν είναι μόνο τα πτυχία αλλά είναι όλο το ταξίδι της παιδείας από το νηπιαγωγείο μέχρι όπου εμείς φτάσουμε.

Τι γίνεται με την εκπαίδευση στη Κύπρο;

Η εκπαίδευση είναι στοχευμένη. Στόχος των σχολείων από την πρώτη μέρα είναι να βρεθεί η κλίση μας και να στοχεύσουμε σε αυτή. Ο ένας είναι καλός στα μαθηματικά, ο άλλος στα νέα ελληνικά, ο άλλος στην ιστορία… και αυτός που δεν γουστάρει τίποτα από αυτά του λεν να πάει να αγοράσει γή και να μεγαλώνει πρόβατα. Έχουμε μάθει από μωρά παιδιά ότι στόχος της ζωής είναι ορισμένα “επιτυχημένα” και πλέον κορεσμένα επαγγέλματα. Μαθαίνουμε τα πάντα στο δημοτικό – λίγο από όλα- και μετά μεταφερόμαστε στο γυμνάσιο. Εκεί το παιχνίδι αγριεύει. Αρχίζουν οι εξετάσεις , τα τετράμηνα και οι βαθμοί. Ακομά και εκεί ψαχνόμαστε για το τί θέλουμε να κάνουμε στη ζωή μας.. και πάλι στοχευμένα σε συγκεκριμένες πορείες..

“Εγώ όταν μεγαλώσω θα γίνω Δικηγόρος”.

” Εγώ όταν μεγαλώσω θα γίνω Γιατρός”.

Το παιχνίδι το καλό όμως γίνεται στο Λυκείο. Εκεί αρχίζει το πάρτυ. Πρέπει από τα 16-17 σου να ξέρεις τι σου γίνεται και για ποιά μαθήματα θα προετοιμάστείς για το στόχο της ζωής που έκτιζες από το δημοτικό.

Και αναρωτιέμαι.. πως τα παιδιά σε έτσι ηλικία ξέρουν τι θέλουν με τη ζωή τους; Θα ξέρουν ποτέ;

Τα παιδιά απο μικρή ηλικία είναι καλό να έχουν μια γενική γνώση των πάντων. Να αναπτυχθούν ψυχικά, συναισθηματικά και εγκεφαλικά. Κάντε τους και άλλα μαθήματα ενδιαφέροντως, φέρτε τους άτομα να τους μιλήσουν για τη σπουδή που ενδιαφέρονται, διδάξετε τους σωστά και επιτυχευμένα όχι όμως σκοπευμένα – για ένα ΒΑΘΜΟ. Μην μαθαίνετε στα παιδιά σας να είναι βαθμοθήρες. Στόχος είναι η εκπαίδευση και μόνο. Τότε τα παιδιά θα αγαπήσουν τον χώρο του σχολείου και όσα τους προσφέρει. Αφήστε τα παιδιά σας ελεύθερα να αποφασίσουν για το μέλλον τους εννοείτε με τη δική σας άποψη αλλά μην τα σκλαβώνεται ούτως ώστε να κάνουν τα δικά σας όνειρα πραγματικότητα. Αφήστε τα. Διδάξετε τους ΑΡΧΕΣ , πως να είναι καλοί ανθρώποι και καλοί μαθητές. Μιλήστε τους. Δεν είναι όλοι καλοί στα νέα ή στα μαθηματικά μόνο. Υπάρχουν και άλλα μαθήματα, υπάρχουν και άλλες καριέρες. Και επιτέλους καθηγητές μην ακολουθείτε μόνο τα προτόκολλα και διδάξετε τα παιδιά, λύστε τους τις απορίες τους και να είσαστε δίπλα τους. Και επιτέλους… διδάξετε Ιστορία της Κύπρου ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ. Κάντε τους μαθήματα ψυχολογίας και κοινωνιολογίας. Πάρτε τους εκπαιδευτικές εκδρομές και μην βολευτείτε στα εμπορικά κέντρα.

Τα παιδιά μας είναι το μέλλον μας.

Και όταν σπουδάσουν και πάρουν το πτυχίο τους.. αφήστε τους να βρούν δουλειά τίμια. Αφήστε τους να δυσκολευτούν λίγο και μην τους πιέσετε να βρούν μια δουλειά που εσείς θέλετε. Το μεγαλύτερο σχολείο για τον άνθρωπο είναι η ζωή.

Και οι εξετάσεις.. πάντα θα είναι στις ζωές μας με διαφορετικό τρόπο. Δεν πρέπει να τις φοβόμαστε αλλά να τις αντιμετωπίζουμε με ψυχραιμία και καλή προετοιμασία. Δεν είμαστε όλοι το ίδιο. Ο καθένας έχει διαφορετικές ανάγκες. Απλά παιδιά να διαβάζεται και όταν έχετε απορίες να ρωτάτε. Μην αγχώνεστε.

Και όσο και να θέλω να είμαι και εγώ ψύχραιμη δεν μπορώ. Δεν γίνεται ένας βαθμός να σε κρίνει και να λέει για εσένα αν είναι καλός ή όχι στα μάθηματα σου ή στις σπουδές σου. Ενάς βαθμός είναι απλά ενας βαθμός.

Είναι πάνω σε μια κόλλα και εμείς του έχουμε δώσει τόση μα τόση αξία. Και δεν είναι μόνο στα σχολεία αλλά και μετέπειτα στις άλλες εξετάσεις όπως της κυβέρνησης. Για ποιο λόγο και αιτία να δίνεις εξετάσεις μαθηματικών και νέων ούτως ώστε να βρείς μια δουλεία στη κυβέρνηση;

Αυτά θα κρίνουν αν μπορείς να είσαι καλή γραμματέας, καλός φιλόλογος ή μαθηματικός ή κοινωνιολόγος ή ότι αλλη θέση υπάρχει;

Αυτά είναι τόσο επιφανειακά και λυπάμαι που έχουν τόση δύναμη ακόμα και όταν πλέον μεγαλώσουμε. Κυβέρνηση.. άνοιξες θέσεις εργασίας και μπράβο σου αλλά αυτά τα μαθήματα πως θα κρίνουν αν κάποιος Κοινωνιολόγος είναι αξίος για να δουλέψει για εσένα και να προσφέρει έργον;

Δεν έχεις ιδεά και απλά κάνεις εξετάσεις για όλους για να βγείς από τον κόπο. Πας να προετοιμαστείς για να δώσεις εξετάσεις και αναρωτιέσαι πως έβγαλες το σχολείο και το πανεπιστήμιο.. Σε ευχαριστούμε που μας κάνεις να νιώθουμε και να φαινόμαστε ένας απλός αριθμός.

Οι σκέψεις δικές σας.

Δεν είμαστε το ίδιο και δεν πρόκειται ποτέ να είμαστε το ίδιο με μια άλλη ανθρώπινη ύπαρξη. Όσο και να το παλέψουμε όσο και να το θέλουμε πάντα θα έχουμε ορατά η αόρατα εμποδία που θα μας αποτρέπουν από τον αρχικό μας σκοπό.. να μοιάσουμε κάποιου.

Αφού αυτό δεν μπορεί να γίνει σε επίπεδο 100% επιλέγουμε εμείς οι ίδιοι διάφορα άτομα και τα εντάσουμε στον κοινωνικό μας περιβάλλον. Δημιουργούμε ομάδες ή εντασσόμαστε σε ομάδες. Οι ομάδες υπάρχουν για υποστήριξη. Αποκλείουν το αίσθημα της μοναξιάς και της κοινωνικής περιθωριοποίησης και του κοινωνικού αποκλεισμού. Ανήκουμε σε μια ομάδας και νιώθουμε καλά. Δεν φοβόμαστε και μεγαλώνουμε και αναπτυσσόμαστε σε αυτή την ομάδα και μοιραζόμαστε σκέψεις, εμπειρίες και πολλά άλλα μεταξύ μας.

Οι ομάδες δεν είναι όμως πάντα σταθερές όπως και εμείς. Κάθε χρόνο, κάθε μήνα και κάθε μέρα αλλάζουμε το ίδιο και οι ανάγκες μας. Δεν είμαστε οι ίδιοι, ανακαλύψαμε κάτι για άλλο για εμάς και θέλουμε να το εξερευνήσουμε.. θέλουμε κάτι άλλο που η δική μας ομάδα ή κοινωνικός περίγυρος ( όπως θέλετε πείτε το) δεν μπορεί να μας το καλύψει.

Τότε επειχηρούμε να επεκτήνουμε τα δίκτυα μας και να ενταχθούμε και σε άλλες ομάδες μέχρι να φτάσουμε εκεί που εμείς θέλουμε. Εντασσόμαστε και σε άλλες ομάδες και σε άλλες. Εγκαταλείπουμε κάποιες και γινόμαστε μέλη σε άλλες. Μέχρι να νιώσουμε εμείς καλά.

Σε όλη αυτή την πορεία της ζωής μας όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε τον ευατό μας, την διαφορετικότητα μας και την υπόσταση που έχουμε σαν άτομα. Όσα κοινά και να έχουμε με άτομα- ομάδες γύρω μας ποτέ δεν θα είμαστε ίσοι. Και αυτό είναι πολύ καλό. Μόνο έτσι μαθαίνει ο ένας από τον άλλο και αρχίζει και λειτουργεί ευνοικά η αντικειμενικότητα.

Παρόλα αυτά ίσως υπάρξουν φάσεις στη ζωή μας όπου κάποια άτομα θα σταθούν εμπόδιο ή μπορεί εμείς οι ίδιοι να σταθούμε εμπόδιο στον εαυτό μας και να μην ανακαλύψουμε την δική μας- μοναδική αλήθεια! Μπορεί να είναι μια δύσκολη περίοδος ή μια περίοδος αλλαγών αλλά… όλα γίνονται για κάποιο λόγο και με κάποιο αόρατο τρόπο είμαστε όλοι συνδεδεμένοι μεταξύ μας.

Μόνο καλό θα είναι να ξεπεραστούν αυτά τα εμπόδια και να προχωρήσουμε μπροστά. Να σεβαστούμε, να αγαπήσουμε και να εκτιμήσουμε τον εαυτό μας. Τότε θα μας εκτιμήσουν και οι γύρω μας. Και αν δεν μας εκτιμήσουν η πόρτα είναι ορθάνοικτη για να φύγουν και εμείς να προχωρήσουμε. Όποιος μας αγαπά, μας νοιάζεται και θέλει το καλό μας θα μείνει μαζί μας στο ταξίδι (ίσως με λίγες διακοπές!) και θα το απολαύσει όσο και εμείς.. και θα δούμε που θα μας οδηγήσει.

Αυτή είναι η μαγεία της ζωής. Το άγνωστο και η πιθανή εξερεύνηση του.

Οι σκέψεις δικές σας.

Μεταξύ του παρελθόντος και του μέλλοντος, η χειρότερη κατάσταση στην οποία μπορεί να βρεθεί ένα μυαλό. Όταν θες να προχωρήσεις μπροστά, να δώσεις όλη σου την ενέργεια στο να κτήσεις το μέλλον που ονειρεύεσαι, εκείνη την στιγμή όλα γίνονται άνω κάτω και το παρελθόν εμφανίζεται από το πουθενά.

Είναι λες και αποφασίζεις να τακτοποιήσεις το σπίτι και πέφτεις πάνω σε μια φωτογραφία, σταματάς ό,τι κάνεις και μένεις εκεί να την κοιτάς, ανοίγεις την πόρτα στις αναμνήσεις τις οποίες θέλεις τόσο πολύ να τις ενσωματώσεις στο παρόν. Στην ουσία βρίσκεσαι σε μια κατάσταση limbo. Σπαταλάς τον χρόνο σου να αναπολείς το παρελθόν, να ξύνεις πληγές και να βασανίζεσαι με τα γιατί και τα αν. Νιώθεις από το ένα χέρι να σε τραβάει το παρελθόν και από το άλλον το μέλλον, στην μέση εσύ και το παρόν. το παρόν στο οποίο πρέπει αν πάρεις μια απόφαση όποια κι αν είναι αυτή.

Δεν μπορείς να επιλέξεις και τα δύο. Γνωρίζεις πολύ καλά πως αν επιτρέψεις στο παρελθόν να εισβάλει στο τώρα και το αύριο σου, θα απορροφήσει όλη σου την ενέργεια. Θα μπορούσες να τα συνδυάσεις αν εκείνο δεν σου έφερνε πόνο, αν δεν σε πλήγωνε αλλά ξέρεις τώρα πια πως πάντα αυτό θα κάνει. Θα έρχεται κοντά σου να ζητά επιβεβαίωση, εσύ να του την δίνεις ανήμπορη να υψώσεις τις άμυνες σου και ας έχεις ήδη παίξει την σκηνή χιλιάδες φορές στο μυαλό σου. Μόνο εκεί μπορείς να βγεις νικήτρια από αυτή την μάχη. 

Οτιδήποτε έρχεται από το παρελθόν πρέπει να το στέλνεις πίσω, όσο σκληρό και αν είναι, όσο και αν σε πονάει. Αν δεν το κάνεις θα σε κατασπαράξει, θα σε αφήσει ερείπιο και θα έχουν περάσει από μπροστά σου σημαντικές ευκαιρίες, τις οποίες εσύ αγνόησες.

Είναι ένα φαύλος κύκλος. Βέβαια αν καταφέρεις να τον σπάσεις μαγκιά σου. Δύσκολο όμως. H επιλογή δική σου. Είσαι μεγάλο κορίτσι πλέον και μπορείς να αντιμετωπίσεις τις συνέπειες των πράξεων σου. Tι θα γίνει λοιπόν;

Κάθε μέρα λέω στον εαυτό μου ότι βρίσκομαι σε καλό δρόμο.. ότι μπήκα σε ένα πρόγραμμα και ξέρω τι θέλω. Ισχυεί όμως αυτό; Μήπως το λέω για να εκλογικεύσω κάτί ή ίσως για να με παρηγορήσω;

Δεν ξέρω την απάντηση. Ότι και αν κάνω δεν με ευχαριστεί στο 100%. Κάτι λείπει και δεν ξέρω τι. Ίσως λείπει κάποιο κομμάτι του εαυτού μου που δεν έχω βρεί ακόμη; Χμμμ..

Προσπαθώ να βρω τη χαρά μέσα από την οικογένεια, τους φίλους μου και εμένα. Προσπαθώ να είναι όλοι χαρούμενοι και έτσι ίσως είμαι και εγώ.

Μπορεί και να σπαταλώ πολύ ενέργεια στη τελική ούτε αυτό όμως μπορώ να το απαντήσω με σιγουριά. Το μόνο που βλέπω αυτή τη στιγμή μπροστά μου είναι ένα αβέβαιο μέλλον κυρίως στα επαγγελματικά μου.

Τελικά τι θέλω; Μια εργασία σταθερή- μόνιμη ίσως και κυβερνητική για να βρω την υγειά μου ή θέλω να εξερευνήσω και να καταλήξω σε τι πραγματικά θέλω και μου πάει;

Νομίζω και αυτό στη πορεία θα το ανακαλύψω. Λίγο πριν παρανοήσω ή λίγο πριν βρώ πραγματικά τι θέλω. Καλή μου τύχη λοιπόν.

Το μέλλον είναι τόσο αβέβαιο που και αυτό με ενθουσιάζει έστω και λίγο!

Ο χρόνος , το παρελθόν και το παρόν. 

Τικ τακ ο χρόνος, τα λεπτά και οι ώρες φεύγουν. Δεν πάνε πίσω οι πράξεις μας αλλά ούτε και οι πράξεις των ατόμων που συναναστραφήκαμε. Από τη στιγμή που φεύγει αυτός ο χρόνος και δεν μπορεί να γυρίσει κάτι πίσω.. ο χρόνος αυτός ονομάζεται ταυτόχρονα παρελθόν. 

 

Σχετικό άρθρο: http://www.sociostory.com/sociostories/xronos-filos-i-exthros/

 

Το παρελθόν. Είναι κάτι που έγινε και τέλειωσε , έμεινε πίσω στο χρόνο. Τον παρελθοντικό χρόνο. Στο παρελθόν μας ζήσαμε διάφορες στιγμές και ευχάριστες αλλά και δυσάρεστες. Πλέον αυτές οι στιγμές γίνονται μνήμες. Τι κερδίζουμε ή χάνουμε από αυτές τις μνήμες τελικά; Είναι ξεκάθαρα πάνω στο “χέρι” μας για το πως θα τις χειριστούμε. Το καλύτερο είναι να μάθουμε από το παρελθόν μας και τις σκιές που μας έδωσε και πιθανόν να μας άφησε μέχρι και τώρα. Καλό είναι να συμφιλιωθούμε μαζί του, να το αναγνωρίσουμε και να έχουμε “ανοιχτό” μυαλό για να κατανοήσουμε τα διδάγματα του. Μόνο έτσι θα μάθουμε περισσότερα για εμάς, θα μας κατανοήσουμε , θα ξέρουμε ποια είναι τα όρια μας και τι ψάχνουμε γενικότερα στη ζωή μας. Αν το χειριστούμε σωστά στη τελική μόνο καλό μπορεί να μας κάνει το παρελθόν. Εννοείτε θα σε βάλει σε σκέψεις και πιθανόν να έχεις και τις μαύρες σου .. μην ξεχνάς όμως μετά από κάθε μπόρα θα εμφανιστεί και το ουράνιο τόξο! Στο χέρι μας είναι.

Το παρόν. Το παρόν έχει τη δική του μαγεία. Όποιο και να ρωτήσεις το παρόν δεν το ξέρει κανένας.Το κάρμα και το μέλλον σε ευρύτερη φάση μπορούν να αλλάξουν ανά πάσα στιγμή. Το τώρα μας κανένας δεν το ξέρει μόνο εμείς και φυσικά μόνο εμείς μπορούμε να το αλλάξουμε. Κάθε μέρα είναι διαφορετική και κάθε μέρα είναι η ευκαιρία μας να αδράξουμε τη μέρα και να μας κάνουμε.. χαρούμενους!

Άδραξε τη μέρα.Αυτό!