Search

Tag Archives: #feelings

Γράφει η Μαρίνα Σαβεριάδου

Ιανουαρίου 29, 2019

Και κατάφερα και σου μίλησα…παραμέρισα το θυμό και σου μίλησα, γιατί
πρώτη εγώ ξέρω ότι δεν είναι στ’ αλήθεια θυμός, είναι ένα παράπονο και
το παράπονο στρέφεται πάντα εντός μας.. ένα παράπονο όχι γιατί δεν με αγάπησε εκείνος, γιατί πώς μπορεί κάποιος να αγαπήσει αν δεν του τύχει και ενώ εκείνος βλέπει και αναγνωρίζει ότι ο άνθρωπος απέναντι του είναι ένας άνθρωπος που θα μπορούσε εύκολα να αγαπήσει, έχει όλα εκείνα που τον ελκύουν, που τον ενθουσιάζουν παρόλα αυτά δεν το νιώθει, είναι ένα όργανο πουπεριμένεις να ακούσεις τον ήχο του, αλλά είναι άηχο.


Έτσι και εγώ καταλάγιασα το θυμό μου και στωικά και σιωπηλά μέτρησα
στο δεξί μου χέρι τις αλήθειες μου “είσαι όμορφη” είπε ο ένας, “πρώτη φορά γνώρισα τόσο έξυπνη γυναίκα” είπε ο άλλος, και εκείνος, ο ένας που είπε “σ αγαπώ, σε λατρεύω, είσαιη γυναίκα της ζωής μου”, ήταν ήδη νεκρός
και όλοι είχαν το δίκαιο τους και όλοι έλεγαν αλήθεια και όλοι
αγάπησαν στο μέτρο τους γιατί κανένας δεν αγαπά τον απέναντι του,
αγαπά τον καθρέφτη του και δύσκολα αγαπάς όταν σε κοιτάει η αλήθεια
στα μάτια.


Γι αυτό  σου μίλησα και γι αυτά σου εξηγώ και γι αυτό μιλώ στους
ανθρώπους ακόμα και όταν δεν με αγαπούν ακόμα και αν δεν με επιλέγουν,
ακόμα και αν θα σταθούν δίπλα μου για λίγο και μετά προχωρήσουν λίγο
παρακάτω.

Μου θυμίζει τούτη η διαδικασία τα παιδάκια που στέκουν στα
ορφανοτροφεία και έρχονται οι γονείς και τα βάζουν να σταθούν στη
σειρά και εκείνο το ένα πάντα το προσπερνάνε..


Μου θυμίζει κάτι ρούχα στις βιτρίνες που τα φοράνε στην κούκλα και
περνάνε οι κυρίες και το βλέπουν αλλά δεν ξέρει κανείς γιατί, αν είναι
εκείνο το ασημένιο κουμπί στον κολάρο ή το ύφασμα πολύ βαρύ, αρέσει
αλλά όχι τόσο όσο να το πάρουν,  το δοκιμάζουν αλλά πάντα το βγάζουν
και λένε όχι όχι είναι καλό αλλά οχι για μένα.

Αυτό, είσαι καλή, όμορφη, έξυπνη, ταλαντούχα αλλά όχι για μένα.
Αν μια γυναίκα ήταν αλαζονική θα έλεγε ότι ίσως δεν την ήθελε κάποιος
γιατί ήταν πολλή του, πολύ έξυπνη, πολύ όμορφη, πολύ ικανή, τόσο που
δεν θα τον είχε ποτέ ανάγκη, ίσως να προσπαθούσε να το παίξει ανώτερη
και να κάτσει να κάνει ικασίες ότι εκείνος δεν είναι έτοιμος, είναι
φοβισμένος, ίσως τα μαύρα μέσα του να μην αφήνουν χώρο στο λευκό της
αγάπης.


Αν πάλι ήταν προσγειωμένη θα έλεγε ότι όλα αυτά είναι κοινωνικά
φαινόμενα και οι άνθρωποι πια το βρίσκουν αδύνατο ή άσκοπο να
ενώνονται με έναν και μόνο άνθρωπο

Αν κατέγραφε την πραγματικότητα γύρω της και το πώς πάει η διαδικασία θα έλεγε:

Κόβεις τον εαυτο σου κομμάτια, σε άλλον δίνεις το σώμα σου, σε άλλον
τη φιλία σου, με άλλον μοιράζεσαι τα προβληματα σου, σε άλλον δίνεις
ένα κομμάτι τη ψυχή σου και σε κάθε ένα μέρος από αυτό που θέλει να
πάρει, έτσι ώστε αν κάποιος φύγει να μείνουν τα υπόλοιπα κομμάτια, να
μένει ο κορμός ανέπαφος και να αναπλάθεσαι από την αρχή, με αποτέλεσμα
να μη δίνεσαι ολόκληρος σε κανέναν αλλά πληρώνεις και το τίμημα ποτέ
να μην έχεις κανέναν ολόκληρο, μόνο κομμάτια, στιγμές, την ανάσα τους
ενός, τα γλυκόλογα του άλλου, τα ξεσπάσματα θαυμασμού, μια όαση που
έρχεται ο κάθε κουρασμένος να ξεκουραστεί  ή ένα ουρητήριο που
χρησιμοποιεί για να ξαλαφρώσει.

Και εκείνοι όλοι μόνοι τους και εσύ μόνος, και εσύ σκορπισμένος και
εκείνος μισός ο άλλος μικρός ο άλλος διαλυμένος και κανείς κανενός
γιατί ο άνθρωπος μόνο ολόκληρος με ολόκληρο ενώνεται..

Την ώρα που φεύγει ο θυμός έρχεται πάλι εκείνο το παράπονο,  σου
αφαιρεί χρόνια, σε κάνει πάλι παιδί και σε στήνει στη σειρά, ντυμένο
με τα καλά σου ρούχα, καλοχτενισμένα, να περιμένεις..
και φεύγει ο θυμός, γιατί κανένα μικρό παιδί δεν μπορεί να μείνει
θυμωμένο για πολύ, γιατί είναι μεγάλη και επιτακτική η ανάγκη για
αγάπη, τόσος ο πόνος που μοιάζει με ικεσία, θα έλεγεξέρω πολύ καλά πώς πάει αυτός ο κύκλος.. η αγάπη να είναι πιο βαθιά από τον πόνο, ποτέ δεν θύμωσα με αυτούς πουπόναγαν περισσότερο από εμένα, να σε αγαπάω μόνο μπορώ, όσο ναγιατρευτείς, όσο να σταθείς, όσο να πετάξεις ..

Μέχρι τότε … ημίμετρα, και προσποιήσεις και υποκρισίες του κερατά
και προσχήματα και μισόλογα
..σήμερα είχα ανάγκη να σου μιλήσω, να θυμηθώ το τελευταίο σχήμα που
γέμιζε το κενό

Βλέπεις το κενό παίρνει πάντα το σχήμα του τελευταίου που το γέμιζε,
για την αναλαμπή στα μάτια σου, για εκείνη την απειροελάχιστη
στιγμή..γι αυτό κατάφερα και σου μίλησα και δεν έχω κάτι να σου
συγχωρέσω γιατί δεν ήταν στο χέρι σου γιατί κανένας ποτέ δεν επέλεξε
ποιον και για πόσο θα αγαπήσει, γιατί κάτω από το παγωμένο
προγραμματισμένο ρομπότ είναι αυτός που φωνάζει όπως κάποτε φώναζες
και εσύ “θέλω να αγαπήσω και να αγαπηθώ, ολόκληρος και να μην μείνει
κανένα κομμάτι μου να αιωρείται”
μέχρι τότε και μόνον τότε ..

Κουτσομπολιά, λογάκια και μυστικάκια πολλά. Είναι και αυτοί οι ανθρώποι που ασχολούνται λίγο εώς και πολύ περισσότερο με τις ζωές των άλλων. Τι κάνει; Ποιος το κάνει; Γιατί το κάνει; Και πολλές πολλές ερωτήσεις των κουτσομπολιών.

Το κουτσομπολιό έχει ένα κοινωνικό ενδιαφέρον. Θυμάμαι από τις πρώτες μέρες της σπουδής μου στη Κοινωνιολογία μας είχαν πει πως ένας καλός Κοινωνιολόγος έχει την ιδιότητα του να κρυφακούει. Γιατί; Η σπουδή μας είναι κυρίως παρατηρητική και εφαρμοσμένη. Έτσι μέσα απο τις κουβέντες κάποιων ατόμων μπορούμε να μάθουμε πολλά και να καταλάβουμε άλλα τόσα. Μέχρι ένα βαθμό όμως που δεν προχωρούμε τη γραμμή του ορίου και της προσωπικής ζωής του άλλου. Κοινωνική παρατήρηση λίγο πριν γίνει κουτσομπολιό θα έλεγα.

Δεν νομίζω όμως πως όλοι μας θέλουμε να παρατηρήσουμε κάτι.. ίσως θέλουμε όντως να κουτσομπολέψουμε , να πούμε τα λογάκια μας , να βγάλουμε τα συμπεράσματα μας και να κάνουμε και δικά μας μυστικά.

Ο άνθρωπος γουστάρει δράμα και ίντρικα αν δεν έχει κάτι πιο ενδιαφέρον να κάνει. Γουστάρει η παρούσια του να είναι αισθητή. Όσα άτομα δεν βρίσκουν αρκετά ενδιαφέρον τη παρουσία τους καταφεύγουν στην εύκολη λύση που είναι;

Αν πεις τι έμαθα σήμερα;;;; ΚΟΥΤΣΟΜΠΟΛΙΟ.

Είναι πολύ πιο εύκολο να σχολιάζεις τη ζωή κάποιου άλλου, να την παραβιάζεις αλύπητα και να κάνεις και θεωρίες για κάποια πράγματα. Δεν θα αρχίσω τα τυπικά.. σκεφτείτε να το κάνανε σε εσάς κτλ γιατί και το κάνετε και σας το κάνουν.

Σε αυτή τη φάση εγώ θα προτείνα να αναθεωρήσετε τις προτεραιότητες και τα θέλω σας. Να ασχοληθείτε με εσάς και τους αγαπημένους σας. Να πάψετε να ασχολείστε με τη ζωή του άλλου γιατί πραγματικά δεν έχετε ιδέα . Να πάψετε να σχολιάζετε γενικά ένα άτομο και να σταματήσουν τα λογάκια και οι θεωρίες για διάφορα πράγματα.

Αν θέλετε όντως να μάθετε κάτι που σας καίει ρε παιδί μου κάντε το διακριτικά χωρίς πολλά πολλά – χωρίς προσβολές και κακομεταχείρηση ατόμων με όποιοδήποτε τρόπο ή ακόμα καλύτερα ρωτήστε το ίδιο το άτομο.

Εσείς τι λέτε;

Και εκεί που χαλάρωσες και λες στο παρέλθον “άντε στο καλό” και το εννοείς εμφανίζεται αυτοπροσώπως κάποιος απο εκείνους που άφησες πίσω. Καλά κρασιά εκείνη την ώρα μας εύχομαι.

Ποτέ μα ποτέ δεν θα έρθει κάποιος που θέλεις την ώρα που θέλεις. Θα εμφανιστεί σε μια άκυρη στιγμή στο πουθενά και θα συνομοτήσει το σύμπαν ολόκληρο για μια έκπληξη. Τότε τι;

Ψυχραιμία. Αν όντως εμφανίστει κάτι τέτοιο αλλά ήσουν όντως έτοιμος να το αποχαιρετήσεις όλα θα πάνε καλα. Ναι ίσως μπουν κάποιες σκέψεις και κάποιες ιδέες γιατί είναι από το παρελθόν και μόνο συναισθήματα έχουν μείνει. Μέχρι εκεί όμως. Κράτα γερά και μην το αφήσεις να μπει ξανά εμπόδιο στα σχέδια σου και στο μέλλον σου. Δεν είναι κακό και δεν πρέπει να νιώσεις τύψεις για κάτι. Ήταν απλά μια αναταραχή και θα περάσει.Αν όχι..

Ζήσε το. Για να θέλεις και άλλα πράγματα και να σε ανατάραξε αρκετά μέχρι σε σημείο που πραγματικά δεν σκέφτεσαι τίποτε άλλο και είσαι σε φάση αφασία.. ζήσε το ξανά λέω. Μάλλον δεν πήρες όλα τα μαθήματα απο αυτό το άτομο και έχει και άλλα πράγματα να σου δείξει ή να σου … ας μην το πώ.

Όπως και να έχει το παρελθόν φέρνει και παίρνει ανθρώπους μαζί τους με μια μεγάλη ιστορία και πολλά μαθήματα. Παρόλα αυτά για να υπάρχει στο παρελθόν κάτι σημαίνει άρα μην το ξεχνάς. Σκέψου πριν δράσεις.

Καλή μας τύχη μάγκες.

Γράφει ο Promontorium Bonae Spei

Μέσα στην εξέλιξη του χρόνου, ο όποιος πολιτισμός των γύρω μου με έκανε να καταλαβαίνω πολλά πράγματα. Άλλοτε καλά, άλλοτε κακά. Στον καιρό κατάλαβα ότι ο άνθρωπος φοβάται. Από το σχολείο βγήκε φυλακισμένος, τρομοκρατημένος ανήμπορος να βοηθήσει τον εαυτό του να κάνει βήματα που τον φέρνουν πραγματικά πιο κοντά με τους άλλους όμοιους του.  Ο καθένας κλεισμένος στον κόσμο του νομίζει ότι είναι πάντοτε ολοκληρωμένος από μόνος του δίχως να ψάχνει να γνωρίσει ποια όντως είναι η κατάσταση της ζωής του και η κατάσταση του εσωτερικού του εαυτού. 

Είμαι ερωτευμένος με τον άνθρωπο, μα με πληγώνει.  Με πληγώνει κάθε στιγμή που αγνοεί την ομορφιά του πανέμορφου Δάσους που κρύβει μέσα του. Αυτό οφείλεται στο ότι ξεχνάμε να βλέπουμε το Δάσος και βλέπουμε πάντα το Δέντρο μπροστά μας. 

Είμαστε το μοναδικό κοινωνικό ζώο στον πλανήτη και αυτό που μας κάνει κοινωνικούς είναι η ζωτικής σημασίας ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ από τους άλλους. Λίγο αναλυτικότερα: Διαμέσου της Κοινωνικότητας μας αναγνωρίζουμε ότι υπάρχουμε. Ότι υπάρχει ο εσωτερικός μας κόσμος, οι σκέψεις μας, οι αναμνήσεις μας, τα συναισθήματα μας μέσα από την αρχή του Λόγου μας.  Έχουμε τη δύναμη έτσι να αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας μέσα σε ένα σύνολο ανθρώπων που λίγο πολύ μοιάζουμε. 

Τώρα το ακραίο: Αυτό που μέχρι τώρα στον χρόνο μας έκανε να επικοινωνούμε είναι η απίστευτη ομοιομορφία παθών-εμπειριών, αισθημάτων κλπ.  Λόγου χάρη συναισθήματα όπως η αγάπη, το μίσος, η χαρά, η λύπη, η απώλεια ανθρώπων από τις ζωές μας αλλά και η ένταξη νέων αλλά και φόβος του θανάτου μέσα από την όποια εμπειρία είχαμε με αυτόν.  Όλα αυτά και άλλα τόσα έχουμε όλοι μέσα στον εσωτερικό μας κόσμο. Αυτές μας οι εμπειρίες, στιγμές και αισθήματα μας, ασχέτως αν δεν είναι παντελώς ίδιες αλλά παρόμοιες αφού υπήρξαν στον καθένα μέσα στον δικό του ξεχωριστό κόσμο-κύκλο από ανθρώπους μας φέρνουν στο σημείο να επικοινωνούμε, να βλέπουμε στα μάτια τον άλλο και να μπαίνουμε στον κόσμο της φαντασίας του μέσα από τον Λόγο. (Χιουμ)

Τώρα πια είμαστε σε μια εποχή που ο Φιλελευθερισμός σαν Ιδεολογία, μας έδωσε αυτή τη σημαντική κληρονομιά σε ότι αφορά αυτή τη γνώση και ξέρουμε ότι υπάρχουμε και μακριά από την κοινότητα μας που μέχρι πριν κάποια χρόνια είμασταν γνωστοί μονάχα ως κάτοικοι κάποιου χωριού π.χ ο γιός του Κώστή που τον Αγρό. Η γυναίκα εντάχθηκε στην πολιτική κοινωνία, στον χώρο εργασίας και ο άνθρωπος αναγνωρίζεται ως άτομο. Δηλαδή έχει μέσα του όλα τα πιο πάνω χαρακτηριστικά που αναφέραμε συμπεριλαμβανομένης της Λογικής του δίχως να χρειάζεται την καθοδήγηση του παπά της γειτονιάς του για να μείνει στο δρόμο του Θεού.

Με λίγα λόγια πια είμαστε ελεύθεροι σε σχέση με άλλες εποχές με ένα πολύ σημαντικό πλεονέκτημα, την αναγνώριση του Εαυτού μας από εμάς τους ίδιους πρώτα απ’ όλα από την Οικογένεια μας, μετά από εμάς τους ίδιους και σταδιακά μέσα στα κέντρα εκπαίδευσης και μετ’ έπειτα στην κοινωνία που ζούμε.

Πια έχουμε χάσει πιστεύω το μέτρο σε ότι αφορά το παραπάνω ή πιστεύουμε πολύ σε εμάς ή και καθόλου.  Δεν υπάρχει η μέση μεταξύ των δυο άκρων με αποτέλεσμα οι μεν να φοβούνται να πουν τι νιώθουν και να εκφραστούν και οι δε να μη σταματάνε να μιλάνε για θέματα που έχουν να κάνουν με υλικά αγαθά, γκομενικά και εμπειρίες που απέκτησαν με τα λεφτά τους.  Δεν υπάρχει θέμα με αυτό απλά έχουμε χάσει απολύτως τη σχέση με τη Φύση μας ή δεν την ανακαλύψαμε ποτέ.  Ζούμε σε έναν τεχνητό κόσμο τον οποίο ‘’εμείς’’ φτιάξαμε και καταφέραμε να μην έχουμε κάτι αξιόλογο να προσθέσουμε σε έναν διάλογο.  Καταφέραμε να μην ξέρουμε τίποτα, καταφέραμε να βγούμε από το σχολείο σε μια επικίνδυνη εποχή που κανείς δεν έχει ιδέα πως μοιάζει ο Κόσμος και άρα δεν έχει ούτε μια Ουτοπία για το πως θα θέλαμε να ήταν ο κόσμος. 

Αποτυχημένοι δεν είμαστε είναι το μόνο σίγουρο.  Το μόνο που είναι σίγουρο είναι πως είμαστε τεμπέληδες και επαναπαυμένοι με τα  «σημαντικά ασήμαντα» που μας δίνουν τη αξία που νομίζουμε πως έχουμε.  Πιστεύω ότι είμαι αρκετά καυστικός αλλά αν δεν το πάρεις στα άκρα δεν μπορείς να καταλάβεις πως η κλεψύδρα ξεκίνησε να αδειάζει και είναι στο χέρι μας να την σπάσουμε προκειμένου να μην τελειώσει ο χρόνος. 

Το ποτήρι είναι μισογεμάτο. Ο Χρόνος για να μας φτιάξουμε υπάρχει, γιατί τον ορίζουμε εμείς σε εμάς.  Επίσης ποτέ δεν είναι αργά και για να ξεκινήσουμε να εκφραζόμαστε, να γεμίζουμε τους ανθρώπους νιώθοντας τους και να κάνουμε τους εαυτούς μας χρήσιμους για την οργάνωση της ζωής μας!

Αυτό ήταν μια εισαγωγή και στο μέλλον θα αναλύσουμε αρκετά.  Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα πανέμορφο λουλούδι, ένα δέντρο, ένα ολόκληρο δάσος.  Αρκεί να δουλέψει και λίγο την φαντασία του προκειμένου να δει τον εαυτό του μέσα στον Κόσμο όλο και να αντιληφθεί τη Δύναμη, την Αγάπη που κρύβει κάτω από το δέρμα του Σώματος που χειρίζεται.  Αρκεί αυτό και μονομιάς φτιάχνει, ανατρέπει, δημιουργεί τις στιγμές που μένουν για πάντα μέσα στη μνήμη όσων τον γνωρίσουν!

Πρώτη φορά νιώθω αυτό το συναίσθημα και είναι μοναδικό. Αγαπάς ένα μικρό πλασματάκι που ούτε το έχεις δει, ούτε το έχεις ακουμπήσει, ούτε του έχεις μιλήσεις. Πραγματικά το αγαπάς όμως.

Γιατί; Επειδή αυτό το πλασματάκι βρίσκεται στη κοιλίτσα μιας πολύ καλής σου φίλης και αυτό σε κάνει χαρούμενη. Έζησες την εγκυμοσύνη μαζί της και το περιμένετε πως και πως.

Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Η φίλη αυτή σου ζητάει να γίνεις .. η νονά του παιδιού της.

Αυτό και αν είναι έκπληξη και συγκίνηση. Εγώ να γίνω νονά, να μου εμπιστευτεί κάποιος το παιδί του και να δώσω μια τόσο μεγάλη υπόσχεση.

Η νονά είναι ένα σημαντικό άτομο στη ζωή ενός παιδιού. Η νονά είναι η δεύτερη μάνα για το παιδί. Έρχεται η βάπτιση για αρχή και μετά να το προσέχεις που και που.Και μετά; Μια μεγάλη υπόσχεση ότι θα είσαι κοντά του για πάντα. Στις χαρές και στις λύπες. Η καλύτερη του φίλη και νονά. Στις γιορτές και στα γενέθλια εκεί παρών, στις γιορτές του σχολείου εκεί, του λυκείου , πανεπιστημίου και για μια… ολόκληρη ζωή.

Δεν μπορώ να κρύψω τη χαρά μου και τη συγκίνηση μου. Περιμένω να σε γνωρίσω πως και πως και να κάνουμε αναμνήσεις μαζί. Εγώ και εσύ βαπτιστικιέ μου.

Με αγάπη

Η νονά σου.

Το παρελθόν κάποιες φορές επιστρέφει, ξαφνικά, και είναι σαν να μην έφυγε ποτέ! Μαζί του επιστρέφουν εκείνες οι μισοτελειωμένες κουβέντες, επιστρέφουν συναισθήματα και αναμνήσεις. Επιστρέφουν άτομα που πίστευες πως είχατε τελειώσει μια και καλή τότε. Ναι, μιλάω για εκείνον/η που βλέπεις τώρα στα μάτια, που έχεις τώρα δίπλα σου μετά από τόσο καιρό και αναρωτιέσαι «και τώρα τι;». Νιώθεις εκείνη την φλόγα να ξυπνά μέσα σου και παράλληλα πως είσαι υπνωτισμένος/νη.  Προσπαθείς να συνειδητοποιήσεις τι έχει γίνει, μα έχουν γίνει όλα τόσο γρήγορα που νιώθεις μουδιασμένος/νη.  Μην πανικοβάλλεσαι, ηρέμησε!

Πάλεψες πολύ μέσα σου για να ξεπεράσεις καταστάσεις, για να παγώσεις ή να σκοτώσεις συναισθήματα και να προχωρήσεις.  Δεν είσαι το ίδιο άτομο που ήσουν, είσαι πιο δυνατός/τη, μπορείς πλέον να διαχειριστείς κάποια πράγματα με μεγαλύτερη ψυχραιμία και μεθοδικότητα και να μην τα αφήσεις να επηρεάσουν σε άλλες πτυχές της ζωής σου. Το κυριότερο όμως να μην τα αφήσεις να επηρεάσουν την ψυχολογία σου. Μερικά πράγματα πρέπει να τα αφήνουμε να εξελιχθούν μόνα τους, να τα αφήσουμε να πάρουν την δική τους ροή χωρίς καμία απολύτως πίεση.  Άλλωστε δεν σου έχει δείξει πως έχει αλλάξει κάτι από τότε, άρα δεν υπάρχει κανένας λόγος να ελπίζεις ή να ενθουσιάζεσαι! Γι’ αυτό στρέψε την προσοχή σου αλλού, έχεις τόσα σημαντικά πράγματα να κάνεις επικεντρώσου εκεί!

Πρόσεχε, μην επαναλάβεις τα λάθη του παρελθόντος κυρίως για να προστατέψεις εσένα. Άσε λοιπόν τον χρόνο να δείξει. Θα είναι το happy ending που ήθελες τότε και απλά ήρθε με κάποια χρόνια καθυστέρηση; Θα είναι μια υπενθύμιση πως κάποια πράγματα δεν αλλάζουν;

Μπορεί να είναι κάτι! Μπορεί και τίποτα!

Και ξαφνικά, κατάλαβα ότι είμαι ερωτευμένη με το κολλητό μου ή ερωτευμένος με τη κολλητή μου.Αυτό το συμβάν είναι διαχρονικό και πάντα επίκαιρο ανάμεσα στους φίλους και στις παρέες. Είναι απόλυτα φυσιολογικό να συμβαίνει αν και πάντα μας πιάνει ένας.. πανικός.

Γιατί συμβαίνει όμως;Γιατί ερωτευόμαστε ή νομίζουμε ότι ερωτευόμαστε τους κολλητούς μας;

Οι λόγοι είναι απλοί. Οι κολλητοί μας είναι τα άτομα που μοιραστήκαμε τα πάντα μαζί τους και μας έχουν ανεχτεί και μας ανέχονται ακόμη.Με αυτά τα άτομα ζήσαμε τσακωμούς μεταξύ μας και στιγμές συγκίνησης και χαράς.Τα άτομα αυτά ήταν μπροστά ή γνώριζαν κάθε καυγά που είχαμε με άλλα άτομα, ξέρουν όλους μας τους πρώην και έχουν ακούσει πολλά μα πολλά κουτσομπολιά για άτομα που αντιπαθούμε. Οι κολλητοί μας είναι δίπλα μας στις επιτυχίες μας και στις αποτυχίες μας. Είναι η αγκαλιά που αποζητούμε και που νιώθουμε ασφάλεια μέσα της.Είναι πάντα εκεί με οποιοδήποτε τρόπο σε όλες μας τις στιγμές με λίγα λόγια.

Τους αγαπούμε πολύ και τους θέλουμε κοντά μας.Το ίδιο και αυτοί αν είναι αμοιβαία τα συναισθήματα.Η αγάπη που έχουμε για αυτά τα άτομα αρχίζει και γίνεται λίγο πιο.. ερωτική.Όχι κατ ανάγκη σεξουαλική. Απλά σκεφτόμαστε ότι ταιριάζουμε πάρα πολύ με αυτό το άτομο τις πλείστες φόρες, ότι αυτό το άτομο είναι πάντα δίπλα μας και μας αντέχει και ότι δεν θα ταιριάξουμε περισσότερο με άλλα άτομα.Τότε σκεφτόμαστε ότι θα ήταν το τέλειο άτομο για να ζήσουμε μαζί του και να κάνουμε γάμους και οικογένεια γιατί όχι;

Αν δεν παντρευτούμε με κανένα άλλο μέχρι τα 30 μας θέλεις να παντρευτούμε μεταξύ μας; Την ατάκα αυτή την έχω ακούσει πολλές φορές και την έχω πει και εγώ με τη σειρά μου στο κολλητό μου. Μόνο με αυτή τη φράση μπορούμε να καταλάβουμε πόση μεγάλη ασφάλεια νιώθουμε δίπλα στους κολλητούς μας λίγο πριν μείνουμε στο ράφι!

Αν όμως κάνουμε το όνειρο μας πραγματικότητα και παντρευτούμε το κολλητό μας ή έστω κάνουμε σχέση μαζί του.. ίσως δούμε πράγματα που δεν είχαμε ιδέα.Όλοι ξέρουμε ότι στις σχέσεις μας είμαστε λίγο διαφορετικοί (ίσως και πολύ!) παρά με τις φιλίες μας. Έτσι αν επιχειρήσουμε να κάνουμε σχέση με το κολλητό μας έχουμε δύο εκδοχές.

Η πρώτη εκδοχή είναι να έχουμε τη πιο τέλεια σχέση σε θέμα επικοινωνίας, αγάπης και συνεννόησης και ότι άλλο έχουμε ανάγκη.Θα τα βρίσκουμε σχεδόν παντού με αυτό το άτομο και θα είμαστε το καλύτερο ζευγάρι. Και θα ζήσουμε μαζί τα πάντα μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος. Η δεύτερη εκδοχή είναι να κάνουμε τη σχέση αλλά το άτομο που νομίζαμε ότι ξέραμε να αλλάξει 100% μέσα στη σχέση μας και να μην πετύχει η σχέση και έτσι ξαφνικά να χαθούν τα όνειρα με αυτό το άτομο και το πιο σημαντικό να χαθεί η φίλια και η αγάπη μέσα σε κάποια δευτερόλεπτα.

Η απόφαση είναι ξεκάθαρα δική μας. Μακάρι όμως να βρίσκαμε κάποιο ακριβώς όπως το κολλητό μας και να μην ρισκάραμε τη φιλία μας. Και έμενε για πάντα στη ζωή μας ως κολλητός μας. Τι ωραία θα ήταν! Ίσως είναι δυνατό να γίνει.. ποτέ δεν ξέρεις. Όπως και να έχει πάντα οι κολλητοί μας θα έχουν μια ξεχωριστή θέση στη ζωή μας.. ότι και να γίνει. Ακόμα και να χωρίσουμε για κάποιο διάστημα αν υπάρχει αγάπη όλα είναι δυνατά.

Άντε και στα δικά μας κολλητοί!

Πάνε μέρες που θέλω να γράψω, πώς να στο πω να βγάλω κάποια πράγματα από μέσα μου. Τελικά αποφάσισα πως αυτή η μέρα θα είναι σήμερα.  Ζούμε σε μια κοινωνία – σε ένα κόσμο όπου οι άνθρωποι , δεν είναι πλέον άνθρωποι αλλά σάρκα και οστά που περιπλανιούνται τριγύρω ψάχνοντας την χαρά , την αγάπη , την ευτυχία; Κάπως έτσι.  Η χαρά , η αγάπη και η ευτυχία δεν είναι υλικό αγαθό που θα το βρεις στις εκπτώσεις και θα είναι κομμένο ραμμένο στα μέτρα σου. Αυτά τα κυνηγάς , γίνεσαι μαχητής και όχι απαθείς. Η απάθεια –αδράνεια δεν είναι ανθρώπινη. Για μένα ανθρωπιά είναι ένα χαμόγελο, ένα καλημέρα το πρωί.. είναι συναίσθημα. Οι άνθρωποι στην δική μας εποχή φοβούνται το συναίσθημα. Γιατί; Επειδή είναι πληγωμένοι , γιατί είναι υπεράνω και πρέπει ο άλλος να κάνει το πρώτο βήμα , γιατί απλά δεν ξέρουν πώς να χειριστούν τα αισθήματα τους.   Τότε αυτά τα όντα μπορούν πραγματικά να είναι άνθρωποι και να βρουν την γαλήνη;  Ξύπνα. Βρες το θάρρος , την δύναμη και έκφρασε τα αισθήματα σου ΤΩΡΑ , πριν να είναι αργά. Ο πόνος , η μοναξιά και οι σκέψεις  που σε περιτριγυρίζουν δεν μπορούν να καλυφτούν από make up και από τις εξόδους σου. Βρες τα άτομα που τους αγαπάς, συμπαθείς , που σου λείπουν και πες τους τι νιώθεις. Βρες τα άτομα που σε πλήγωσαν / πλήγωσες και κάνε μια κουβέντα να σου περάσεις , να αδειάσεις. Κάνε το τώρα. Είναι το πιο φυσιολογικό πράγμα σε ένα άνθρωπο το συναίσθημα. Μην το φοβάσαι. Και αν κάποιος σε πλήγωσε (όπως όλους μας , πες του την τελευταία σου κουβέντα και χάρισε του το  πιο λαμπερό και αληθινό σου χαμόγελο , την δύναμη σου.  Μην κουράζεις τα πράγματα, σκέψου και κάνε το πριν να είναι πραγματικά αργά , τότε που  η κάθε σου δράση δεν θα έχει νόημα. Και κλείνω με λίγα λόγια από την αποχαιρετιστήρια επιστολή του Γκαμπριέλ Γκάρσια Μάρκες : ‘Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε γέρος είτε νέος.Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι’αυτό μην περιμένεις άλλο, κάνε το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια τελευταία τους επιθυμία. Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις συγνώμη, συγχώρεσε με, σε παρακαλώ, ευχαριστώ, κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις.’