Search

Tag Archives: #cyprus

Οι Κύπριοι καλλιτέχνες δεν ζουν κι εργάζονται μόνο στην πατρίδα μας αλλά και στο εξωτερικό. Η ομογένειά μας διαπρέπει κι επιτυγχάνει με τη σκληρή δουλειά και το άφθονο ταλέντο της και στην Αμερική. Ζωντανό παράδειγμα είναι ο Κύπριος ηθοποιός Demetri York που ζει εδώ και χρόνια στο Los Angeles των ΗΠΑ.  Ήπιαμε καφέ, γελάσαμε, και μιλήσαμε για τη ζωή και την καριέρα του. Δείτε την παρακάτω συνέντευξη! 

Από ποια ηλικία ήξερες πως ήθελες να γίνεις ηθοποιός;

Όταν ήμουν στην 6η δημοτικού, τραγουδούσα τα τραγούδια του Σεφερλή. Ήμουν ανάμεσα στα 2-3 άτομα στην Κύπρο που είχαν τον δίσκο του. Πολλοί δεν είχαν ιδέα πως είχε βγάλει δίσκο ο Μάρκος Σεφερλής. Έτσι πάντα στο λεωφορείο έβαζα το δίσκο στους συμμαθητές μου και ακόμη και όταν δεν τον είχα μαζί μου, με έβαζαν να τους τραγουδάω τα τραγούδια του και γελούσαν πολύ. Μετά, άρχισα να λέω ανέκδοτα που είχα ακούσει από άλλους και συνειδητοποίησα πως όλοι γελούσαν μόνο όταν τα έλεγα εγώ. Δεν ήξερα πως ήθελα να γίνω ηθοποιός. Αυτό που ήξερα είναι ότι έχω το χάρισμα να μπορώ να κάνω τον κόσμο να γελά. Πιστεύω πως είμαι περισσότερο κωμικός από ηθοποιός.

Σε είδαμε στις Κυπριακές σειρές «Για την αγάπη σου» του ΑΝΤ1 και «7 Ουρανοί και Σύννεφα αλήτες» του ΣΙΓΜΑ. Πως ήταν η εμπειρία σου κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων; 

Για την αγάπη σου θα πολεμήσω! Τότε ήμουν 17 χρονών και πήγαινα στα γυρίσματα με το μηχανάκι μου. Δεν είχα πολλές ατάκες τότε. Στην σειρά ήμουν συμμαθητής της «Σύλβιας», της πρωταγωνίστριας και ως συνήθως με έβαλαν να λέω αστεία. Περνούσα πολύ ωραία και ένιωθα πολύ όμορφα και αυτό με έκανε πραγματικά χαρούμενο. Θέλω να ευχαριστήσω τον Πάρη Προκοπίου που μου έδωσε την πρώτη ευκαιρία στο κόσμο της τηλεόρασης. 

Στους 7 ουρανούς ήταν διαφορετικά γιατί έπαιξα σε 35 επεισόδια και είχα αρκετά λόγια. Έπαιζα σε κάθε επεισόδιο. Ήταν πολύ ενδιαφέρον γιατί ο σεναριογράφος της σειράς, Δημήτρης Τοκαρής, με είχε δει σε ένα μπαράκι που έκανα Standup Comedyκαι αποφάσισε να γράψει ένα ρόλο για μένα. Και το όνομα του χαρακτήρα ήταν «Τζίμης». Δηλαδή έπαιζα τον εαυτό μου! Δεν  πήγα ποτέ σε οντισιόν για να πάρω ένα ήδη υπάρχοντα ρόλο της σειράς. Με τίμησε πολύ αυτή η κίνηση του και τον ευχαριστώ πάρα πολύ γι’ αυτό.

Τι έχεις κρατήσει από την Κυπριακή τηλεόραση;

Το τηλεκοντρόλ! Χαχα! Αυτό που έχω κρατήσει είναι οι πλάκες ανάμεσα τον συνεργατών. Μου λείπει η διασκέδαση στη δουλειά όπως γίνεται στην Κυπριακή τηλεόραση. Εδώ στην Αμερική κάνουν αστεία και πλάκες αλλά δεν είναι όπως στο νησί. Θα πουν ένα ανέκδοτο, θα γελάσουν και μετά θα συνεχίσουν αμέσως το γύρισμα κλπ. Στην Κύπρο κάνουμε περισσότερο χαβαλέ. Οι Κύπριοι στα γυρίσματα διασκεδάζουν κατά κάποιο τρόπο περισσότερο απ’ ότι οι Αμερικάνοι. Βέβαια στην Αμερική λόγω της περισσότερης σοβαρότητας εν ώρα εργασίας, δουλεύουν με πιο γρήγορους ρυθμούς και είναι πιο αποτελεσματικοί. 

Πέρα από αυτές τις δύο σειρές, ήσουν πρωταγωνιστής στη κωμική σειρά «Σάστα τζι’ εγύρασην» του ΣΙΓΜΑ. Πως ένιωσες που ήσουν πρωταγωνιστής; 

Κοίτα, σ’ αυτή τη σειρά είμασταν όλοι πρωταγωνιστές. Δεν είχα παραπάνω από κάποιον άλλον, ούτε κάποιος άλλος είχε παραπάνω από μένα. Η εσωτερική σειρά είχε 19 επεισόδια και έπαιζα σε όλα. Εγώ όμως ήμουν ο μόνος που έκανε και StandupComedy και κωμικά σκιτσάκια. Μέσα από το «Σάστα τζι’ εγύρασην» γνώρισα απίστευτους κωμικούς – είχαν μαζέψει τους καλύτερους κωμικούς της Κύπρου βέβαια. Έπαιζαν επίσης ο Λούης Πατσαλίδης, ο Νικόλας Κουρουμτζής, ο Κώστας Πρίγκιπας, ο Αχάνας, ο 2J, ο Έβρος glijin, και πολλοί άλλοι. Ήταν μια εξαιρετική εμπειρία.

Υπάρχει κάποια στιγμή από τη σειρά «Σάστα τζι’ εγύρασην» που σου έχει μείνει αξέχαστη;

Ναι, θυμάμαι μια από τις μέρες που πήγαμε για γύρισμα, δεν είχαμε άλλα αστεία. Μας είχαν τελειώσει! Και μου λέει ο Τοκαρής: «Δημήτρη; Πες μας κάτι αστείο». Δεν είχαμε τίποτα όμως. Τους είπα λοιπόν 4-5 δικά μου ανέκδοτα που θυμόμουν τα οποία είχα γράψει για τα Standup Comedy Show. Εκείνη η στιγμή ήταν πολύ ενδιαφέρον και διασκεδαστική ταυτόχρονα γιατί είμασταν σε επαγγελματικό γύρισμα στο ΣΙΓΜΑ και ενώ απέμεναν μερικά λεπτά γυρισμάτων για να καλυφθεί το επεισόδιο, μας είχαν τελειώσει τα ανέκδοτα. Έτσι χρησιμοποιήσαμε δικό μου υλικό!

Από τη δουλειά σου στην τηλεόραση έχεις αποκτήσει κάποιο αγαπημένο ρόλο;

Πάντα έπαιζα τον εαυτό μου στην Κυπριακή τηλεόραση. Εδώ στο Λος Άντζελες στις ταινίες που έπαιξα, είχα ένα ρόλο που μου άρεσε πολύ. Ο αγαπημένος μου χαρακτήρας ήταν ο Πανίκκος. Έπαιξα σε μια ταινία που λέγεται «Please Dont Call theCops» η οποία πήγε πολύ καλά και συμμετείχε σε πολλά φεστιβάλ της Αμερικής και σε όλο τον κόσμο. Ο σεναριογράφος της ταινίας αυτής μου είπε πως ήθελε ο ρόλος που θα έπαιζα να ήταν από τη Μέση Ανατολή και να έχει προφορά. Μου είπε να βαρύνω την προφορά μου και να διαλέξω από που θέλω να είμαι – ο χαρακτήρας δηλαδή – από Λίβανο, Αρμενία, Τουρκία, Ελλάδα. Τον ρώτησα αν μπορούσε ο χαρακτήρας να κατάγεται από Κύπρο και εννοείτε πως δέχτηκε. Όταν με ρώτησε το όνομα του χαρακτήρα, του είπα Πανίκκος με δύο κάπα.  

Πότε ξεκίνησε η αγάπη και η πραγματοποίηση των Standup Comedy Show;

Δεν ήξερα καν ότι υπάρχει το Standup Comedy μέχρι τα 19 μου χρόνια και λίγο πριν αποφοιτήσω από το λύκειο. Δεν είχα ξανακούσει καν αυτή τη φράση. Δεν είχα ιδέα το τι γινόταν έξω από την Κύπρο. Τους μόνους κωμικούς που γνώριζα ήταν ο Μάρκος Σεφερλής, ο Charlie Chaplin και ο Jim Carrey. Ο Κώστας Πρίγκιπας μου έμαθε τι είναι. Ο άνθρωπος αυτός είναι δάσκαλος και μέντορας για μένα όσο αφορά το StandupComedy, και πλέον πολύ καλός μου φίλος. Το πως γνωριστήκαμε ήταν κάπως κωμικό. Είχε έρθει στο σχολείο μου να διδάξει ένα απογευματινό μάθημα που λεγόταν Standup Comedy. Η πρώτη μου σκέψη ήταν «Comedy; Ποιος ήρθε στο σχολείο μου να διδάξει τέτοιο πράγμα και δεν τον ξέρω κιόλας;». Πήγα να τον βρω λοιπόν γιατί ήθελα να μάθω ποιος είναι και ξαφνικά βλέπω το όνομα Πρίγκιπας. Πίστευα πως επρόκειτο για πλάκα. Όμως τελικά δεν ήταν φάρσα ή πλάκα, γνωριστήκαμε και δεθήκαμε κατευθείαν. Πέρα από τα μαθήματα στο σχολείο, ο Πρίγκιπας ήταν αυτός που με πήρε μαζί του στα Standup Comedy Show και ξεκίνησε αυτό το ταξίδι. Είμασταν εγώ, ο Πρίγκιπας, και ο Αχάνας. Από τότε πηγαίναμε παντού στην Κύπρο για τις παραστάσεις μας και συνεργαστήκαμε επίσης με διάφορους Κύπριους κωμικούς.

Πιστεύεις πως σε βοήθησαν σαν ηθοποιός και κωμικός τα μαθήματα που παρακολούθησες στο Σατιρικό Θέατρο;

Ήμουν μικρός που ξεκίνησα μαθήματα στο Σατιρικό Θέατρο. 16 χρονών πιστεύω, και συνέχισα για τρία χρόνια. Πήγαινα μια φορά την εβδομάδα, παίζαμε θεατρικά παιχνίδια, κάναμε αυτοσχεδιασμό και θεατρικές ασκήσεις. Δεν ήταν θέατρο ακριβώς επικεντρωνόμασταν στον αυτοσχεδιασμό. Με βοήθησε στο να μπορώ να είμαι σε εγρήγορση, να συνειδητοποιήσω πως είμαι καλός στο να σκέφτομαι αστεία σε κλάσματα δευτερολέπτων και να ξεδιπλωθώ. 

Ενώ πρωταγωνιστούσες στη σειρά «Σάστα τζι’ εγύρασην», έγραψες, σκηνοθέτησες, και πρωταγωνίστησες στην δική σου κωμική παράσταση «Χελωνονυστικάκια». Πες μας λίγα λόγια γι’ αυτό. 

Ξεκίνησα να γράφω τα «Χελωνονυστικάκια» όταν ο πατέρας μου είπε «Πας σε Standup Comedy και πολύ καλά κάνεις, αλλά γιατί δεν κάνεις και κάτι δικό σου;» έτσι ξεκίνησα να γράφω. Ήταν κάτι παρόμοιο σ’ αυτό που κάνει ο Σεφερλής. Επιθεώρηση, σάτιρα, σκετσάκια. Όπως είπες, το σκηνοθέτησα, έγραψα το σενάριο, πρωταγωνίστησα (ήμουν ο σκηνοθέτης άρα επέλεξα εμένα για πρωταγωνιστή «γέλιο»), επίσης έκανα και την παραγωγή. Να φανταστείς έκανα μέχρι και τον ενδυματολόγο. Έκοψα και έραψα όλες τις στολές. Μόνο μασάζ στα πόδια των ηθοποιών δεν έκανα! Έκανα τα πάντα πραγματικά. Ήταν ίσως η δεύτερη πιο μεγάλη εμπειρία της ζωής μου. Την πρώτη θα σου την πω μετά!

Πώς προέκυψε η μετακόμιση σου στο Los Angeles των ΗΠΑ;

Το νησί το βλέπω σαν το νησί των Λωτοφάγων. Όταν ο Οδυσσέας πήγε στο τελευταίο νησί πριν την Ιθάκη, είχαν μείνει πολύ λίγοι Μούτσοι μαζί του. Έφυγε μόνος του αν θυμάμαι καλά. Ο λόγος; Γιατί στο νησί των Λωτοφάγων έτρωγαν τους καρπούς του δέντρου και καθησυχάζονταν. Οι Μούτσοι καθησυχασμένοι πρέπει να του είπαν «που πας Οδυσσέα, κάτσε εδώ». Αυτή τη στιγμή έτσι τη φαντάζομαι. Ο Οδυσσέας όμως ήθελε να φύγει και έφυγε μόνος του. Κάπως έτσι έφυγα κι εγώ από την Κύπρο. Από τη χώρα του καναπέ, των Λωτοφάγων και του φαγητού της γιαγιάς. Αγαπώ το νησί και πάντα θα το αγαπώ απλώς ήθελα κάθε μέρα να μαθαίνω νέα πράγματα και να γίνομαι καλύτερος. Ποτέ δεν μου άρεσε η άνεση ή το να καθησυχάζομαι.  

 Ήταν δύσκολη η αλλαγή χώρας; Δεν μετακόμισες κάπου κοντά, αλλά στην άλλη άκρη της γης!

Ήταν πολύ δύσκολη η αλλαγή, το ξέρεις κι εσύ. Στην αρχή είχα πάθει μεγάλο «cultureshock». Δεν μου έφταναν τα υπόλοιπα ήρθα και εγκαταστάθηκα στο Hollywood, όχι στην Αθήνα η στο Μάντσεστερ που πάει το 97% των Κυπρίων! 

Τους πρώτους μήνες ζούσα σε όνειρο, μπορείς να το πεις κι εφιάλτη. Επίσης άλλαξα πολύ σαν άνθρωπος γιατί ένιωθα πως ήμουν κατώτερος από τους άλλους. Μετά από τρεις μήνες εδώ, κατάλαβα πως δεν είμαι κατώτερος αλλά απλούστατα διαφορετικός. Ήμουν μόνος μου, δεν γνώριζα κανέναν, χωρίς οικογένεια, φίλους, κάτι πολύ δύσκολο. Το Λος Άντζελες είναι μια πολύ απαιτητική πόλη με πολλές προκλήσεις. Μέχρι και σήμερα ακόμη είναι δύσκολο αλλά έχω συνηθίσει πλέον. Στην Αμερική όμως γι’ αυτό ήρθα. Ήρθα να σπουδάσω και να εξελιχτώ.

Πώς ήταν η εμπειρία σου στο Stella Adler Academy of Acting, και ποια ήταν τα επόμενα σου βήματα μετά τις σπουδές σου;

Καταρχάς το Stella Adler Academy είναι μια από τις καλύτερες και πιο δυνατές σχολές στον πλανήτη. Η Stella Adler ήταν η δασκάλα του Marlon BrandoRobert De Niro και Mark Ruffalo κι εμένα *γέλιο*. Ήταν μια εξαιρετική και απίστευτη εμπειρία.

Μετά από τη σχολή έτρεχα σε ακρόασης. Πήγαινα σε δύο οντισιόν την ημέρα, κατέκτησα το Λος Άντζελες και σε τρείς εβδομάδες είχα κλείσει τρείς ταινίες. Οι ταινίες ήταν «Please Dont Call the Cops» όπου ο ρόλος ήταν ο Πανίκκος που ανέφερα και πριν, «RED» που πήγε σε φεστιβάλ στις Κάννες, και «Oh My Dear Darling» η οποία συμμετείχε σε φεστιβάλ της Ασίας. Πέρα από τις ταινίες έπαιξα σε θέατρα, έκανα Standup Comedy Show, σόου αυτοσχεδιασμού και το τελευταίο ήταν η σειρά «LAινός Κυπραίος».

Τότε άλλαξες και το επίθετό σου; Από που προήλθε το «York»;

Αυτή η ιστορία είναι πολύ κωμική αλλά φοβάμαι πως θα το καταλάβουν μόνο αυτοί που έζησαν ή ζουν στο εξωτερικό. Θα προσπαθήσω όμως να σας την μεταφέρω. Ήμουν στα γυρίσματα μιας ταινίας και φώναξε κάποια στιγμή ο σκηνοθέτης «να έρθει ο Demetri York – Dj – IRS». Πως να καταφέρει να πει ο Αμερικάνος το Γιωρκάτζιης; Το IRS είναι ο φόρος εισοδήματος των ΗΠΑ, είπε και τη λέξη «Dj» όπως και τη λέξη «York» και εγώ δεν ήθελα να με μπλέξουν σε Dj ιστορίες της Νέας Υόρκης και να καλέσουν και τον φόρο εισοδήματος, άρα αποφάσισα να το αλλάξω σε York σαν εύκολη συντομία για να τους κάνω τη ζωή τους πιο εύκολη.

Υπάρχουν μεγάλες διαφορές στον τρόπο που δουλεύει ο κινηματογράφος και η τηλεόραση μεταξύ του Los Angeles και της Κύπρου;

Σίγουρα. Για παράδειγμα πολλές ταινίες στην Αμερική είναι ανεξάρτητες. Δηλαδή δεν ανήκουν σε κάποιο κανάλι κλπ. Μπορεί να είναι ταινίες χαμηλού  budget αλλά προσπαθούν όλοι να καλυτερέψουν την ποιότητα. Ερχόταν ο ηχολήπτης για παράδειγμα και ήταν εκεί στο 200%  του. Ήταν όλοι εκεί στο μέγιστο των δυνατοτήτων τους. Στην Κύπρο όμως, παρ’ όλο που έχουμε πολύ ταλαντούχους καλλιτέχνες σε όλους τους τομείς, δεν πιστεύω πως είμαστε τόσο επαγγελματίες, αποτελεσματικοί και πειθαρχημένοι όσο είναι οι άνθρωποι εδώ. Περνούμε ωραία στην Κύπρο όπως είπα και πριν – κάτι που πεθυμώ – αλλά στην Αμερική λειτουργούν πολύ καλύτερα τα πράγματα. Οι Αμερικάνοι πάντα δουλεύουν για να καλυτερέψουν την ποιότητα της δουλειάς και για να την εξελίξουν ενώ στην Κύπρο βολεύονται μ’ αυτά που έχουν δυστυχώς. 

Υπάρχει βλέψη για επιστροφή στην Κύπρο;

Σίγουρα υπάρχει! Αγαπώ την Κύπρο πάρα πολύ και θέλω να ζήσω εκεί. Εγώ δεν πιστεύω πως το Λος Άντζελες ή η Κύπρος είναι το σπίτι μου. Πιστεύω πως ο πλανήτης είναι το σπίτι μου και δεν θα αφήσω ποτέ μια χώρα να με εγκλωβίσει. Όπου μπορώ να δημιουργώ και όπου μου κάνει κέφι, θα πηγαίνω. Σήμερα είμαι εδώ στο Λος Άντζελες, αύριο μπορεί να είμαι στην Ταϊλάνδη και να διδάσκω θέατρο. Κανείς δεν ξέρει! Δεν παντρεύομαι ούτε το Λος Άντζελες αλλά ούτε την Κύπρο. Είμαι ερωτευμένος με τον πλανήτη.

Εμένα μου έτυχε πολλές φορές λόγω του ότι μένω επίσης στης ΗΠΑ τα τελευταία χρόνια, το να με αποκαλούν οι συμπατριώτες μας, «Αμερικάνα». Σου έχει συμβεί αυτό; Πώς αντέδρασες;

Είναι μια πολύ ενδιαφέρον ερώτηση. Το περίεργο στη δική μου περίπτωση είναι ότι οι φίλοι και η οικογένεια μου πάντα με φώναζαν Τζίμη ενώ στην Αμερική με φωνάζουν Δημήτρη. Άρα κάτσε βρες την άκρη. Ναι, μου έχει τύχει να με αποκαλούν Αμερικάνο στην Κύπρο. Πάνω απ’ όλα όμως είμαι Κύπριος και γι’ αυτό έκανα και το γκρουπ στο Facebook «LAinoi Kipreoi”. Το πρώτο πράγμα που έκανα όταν ήρθα στην Αμερική ήταν το να ψάξω να βρω έναν Κύπριο. Δεν έβρισκα όμως Κυπριακή κοινότητα. Ελληνικές κοινότητες υπάρχουν πολλές προπαντός στο Facebook. Σίγουρα ήθελα να μάθω τη διαφορετική κουλτούρα της Αμερικής αλλά αυτό δεν σήμαινε πως δεν ήθελα να νιώθω οικία και να κάνω παρέα με τους συμπατριώτες μου. Έτσι αποφάσισα να δημιουργήσω αυτό το γκρουπ που ήταν το μόνο στην Καλιφόρνια. Οι «LAinoi Kipreoi» ξεκίνησαν με μόνο ένα άτομο (εμένα) και σήμερα έχει 140 μέλη. Έφερα πολλούς Κύπριους κοντά για δικτύωση και για φιλίες και δεν χρειάζεται οι συμπατριώτες μας που έρχονται στο Λος Άντζελες να περάσουν αυτά που πέρασα εγώ. Άρα μπορώ να πω πως είμαι 100% Κύπριος, είμαι γιώρκη, Δημήτρης Γιώρκη, και ναι είμαι πολύ περίφανος γι’ αυτό. Να φανταστείς έχω δύο «φουκούες» στο σπίτι, κάνουμε σουβλάκια, σιεφταλιές, τιμάμε τα έθιμά μας, όλα τα κάνουμε. Παρ’ όλα αυτά ακόμη με φωνάζουν Αμερικάνο. Αυτό δεν θα αλλάξει ποτέ είτε το θέλουμε είτε όχι. 

Δούλεψες με κάποιο Κύπριο καλλιτέχνη στο Λος Άντζελες;

Ναι, έκανα μια ταινία με τον Σάββα Χρίστου που ονομάζεται «6 pm». Ο Σάββας είναι εξαιρετικός filmmaker. Αυτή η ταινία τα πήγε πάρα πολύ καλά. Έλαβε πολλά βραβεία και ήταν και στο Los Angeles Greek Film Festival όπως και σε άλλα πολλά φεστιβάλ.

Τι άλλο έκανες στην Αμερική πέρα από τις ταινίες, τα θέατρα και τα Standup ComedyShow;

Έκανα και ραδιόφωνο στο LA Greek Hebrew Radio, και επίσης ανέβασα πολλά βίντεο στα social media τα οποία έχουν φτάσει μέχρι τα 30,000 views. Μια από τις σειρές βίντεο που έκανα ονομάζεται «Με το Σιουσιούκκο στο Hollywood». Ήμουν στο δρόμο του L.A. και ρωτούσα τον κόσμο τι ξέρει για την Κύπρο κρατώντας ένα σιουσιούκκο για μικρόφωνο! Θα ξεκινήσω πάλι γυρίσματα γι’ αυτή τη σειρά στις επόμενες μέρες. Το άλλο βίντεο που άρεσε στον κόσμο ονομάζεται «CaliGanjaRoz».

Μια τελευταία ερώτηση για σήμερα. Ποια είναι τα σχέδιά σου για το άμεσο μέλλον;

Τα μόνα σχέδια που ξέρω να κάνω είναι το σπιτάκι και ο ήλιος! 

Το επόμενο πλάνο είναι η σειρά «LAινός Κυπραίος» την οποία ξεκινήσαμε με τον Σάββα Χρίστου σαν δημιουργοί. Ήδη γυρίσαμε και το πρώτο επεισόδιο. Σ’ αυτό το πρότζεκτ έμαθα πολλά. Ο Σάββας μου έμαθε πάρα πολλά δηλαδή γιατί όπως είπα είναι εξαιρετικός filmmaker. Μιλήσαμε και με διάφορα κανάλια στην Κύπρο ενδιαφέρθηκαν αλλά είναι πολύ δύσκολο να γίνει αυτή η συνεργασία γιατί τα budget στην Κύπρο είναι πολύ χαμηλοί σε σύγκριση με το LA. Για να φανταστείς ο κατώτερος μισθός στο Λος Άντζελες είναι κατά τρεις φορές μεγαλύτερος από της Κύπρου. Άρα προς το παρόν θα συνεχίσω την σειρά με τον Σιουσιούκκο όπως ανέφερα και πριν.

Δημήτρη σε ευχαριστώ πολύ για τη συνέντευξη. Ήταν μεγάλη χαρά που γνώρισα ένα πολύ ταλαντούχο Κύπριο καλλιτέχνη που διαπρέπει στο Los Angeles. Σου εύχομαι κάθε επιτυχία! Καλή συνέχεια!

«Εγώ ευχαριστώ για τη συνέντευξη και σου εύχομαι καλή επιτυχία στο μουσικό σου ταξίδι και θα ήθελα να συνεργαστούμε σύντομα!» – Demetri York

Λοιπόν, αυτά είπαμε με τον Δημήτρη για σήμερα. Ελπίζω να τον λατρέψετε όσο κι εγώ μετά από αυτή τη συνέντευξη. Θα μου μείνει αξέχαστη λόγω του χαρακτήρα και της προσωπικότητας του που σε κάνει να νιώθεις άνετα, να γελάσεις και να περάσεις όμορφα στην παρέα του. Αυτό σημαίνει το να είσαι καλλιτέχνης! 

Μπορείτε να βρείτε τον Demetri York στα παρακάτω links:

www.demetriyork.com

www.imdb.me/demetriyork

www.facebook.com/demetriyork8

www.youtube.com/channel/UCCm7t78EC2nN3s7uO9uLuhA

Είναι γεγονός ότι το γενικό σύστημα υγείας έχει τεθεί σε εφαρμογή και είναι πλέον κομμάτι της ζωής μας. Για αυτό το σύστημα υγείας υπήρξαν πολλές συζητήσεις από πολιτικά πρόσωπα, γιατρούς και πολίτες. Η ερώτηση όμως παραμένει μία.. Είναι όντως το ΓΕΣΥ βοηθητικό και καλύπτει όλους τους Κύπριους πολίτες;

Το ΓΕΣΥ φυσικά έχει τα θετικά του. Έχουν χαμηλώσει οι τιμές των επισκέψεων στους γιατρούς – κατά πολύ και το ίδιο και τα φάρμακα. Με λίγα λεφτά που δίνουμε κάθε μήνα έχουμε αυτά τα πολύ σημαντικά “καλά”.

Πόσο καλά είναι ομως οι άλλοι; Οι γιατροί που έχουν μια μεγάλη λίστα ατόμων να δούν και καμιά φορά ξεχνούν ότι είναι άνθρωποι και το ίδιο άνθρωποι είναι οι ασθενείς τους. Οι φαρμακοπιοί που έχουν κάνει το φαρμακείο τους σπίτι τους πλέον και είναι σε εγρήγορση όλη την ώρα. Οι ασθένεις – πολίτες που δεν βρίσκουν τον γιατρό τους γιατί είναι μονίμος απασχολημένος με άλλα περιστατικά. Τα νοσοκομεία που συνεχίζουν να πηγαίνουν κατά διαόλου.

Αντέχουμε; Δεν ξέρω για πόσο θα λειτουργήσει το σύστημα αυτό και αν όντως έχει να προσφέρει ή απλά έρχεται για να διαλύσει ότι είχε μείνει όρθιο. Θα το δούμε αυτό.

Για τώρα εύχομαι υπομονή σε όλους μας και να μην ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Αυτό είναι το πιο σημαντικό.

Οι σκέψεις δικές σας.

Σήμερα έχουμε μαζί μας την Αριάδνη, μια νέα μουσικό και μπασίστρια. Θα μιλήσουμε για την καριέρα της, τους μελλοντικούς της στόχους, και για κάποια από τα θέματα που αντιμετωπίζουν πολλοί μουσικοί σ’ αυτή τη βιομηχανία. Πάμε να τη γνωρίσουμε! Σήμερα έχουμε μαζί μας την Αριάδνη, μια νέα μουσικό και μπασίστρια. Θα μιλήσουμε για την καριέρα της, τους μελλοντικούς της στόχους, και για κάποια από τα θέματα που αντιμετωπίζουν πολλοί μουσικοί σ’ αυτή τη βιομηχανία. Πάμε να τη γνωρίσουμε! 

Η αγάπη σου για τη μουσική ξεκίνησε από μικρή ηλικία; 

Η αλήθεια είναι πως ναι. Από παιδί θυμάμαι αυτή τη σύνδεση με τη μουσική. Πιο συγκεκριμένα, οι πρώτες μου αναμνήσεις από την παιδική μου ηλικία είναι το ραδιόφωνο να παίζει στο σπίτι, ένα τοπικό σταθμό και εγώ να προσπαθώ να μιμηθώ τις μελωδίες. Όποιο κι αν ήταν το είδος, από παραδοσιακά τραγούδια, ρεμπέτικα, σε ελληνικό και ξένο ροκ.  

Έκανες από μικρή μαθήματα μουσικής; 

Τα μαθήματα μουσικής άργησαν λίγο να έρθουν στη ζωή μου. Πάντοτε όμως στο σχολείο ήμουν το παιδί που έπαιζε αυλό, ήταν σε σχολικές χορωδίες, και για 2-3 χρόνια ήμουν και το πρώτο μαντολίνο! Αργότερα ξεκίνησα μαθήματα μουσικής εχτός σχολείου. 

Πως προέκυψαν τα μαθήματα μπάσου και κοντραμπάσου; 

Δεν ήθελα να μάθω να παίζω πιάνο. Κιθάρα έπαιζε ο αδερφός μου και έτσι μετά από συζήτηση με τον καθηγητή κιθάρας στη σχολή μουσικής μου μπήκε η ιδέα του ηλ.μπάσου. Εγώ ήμουν κάπου 12 χρονών βέβαια, και δεν είχα ιδέα τι ήταν το μπάσο! Μου εξήγησε τι ήταν, κι αφού κι εγώ κατάλαβα πως ήταν αυτό το όργανο που άκουγα στη μουσική που μ’ άρεσε τότε, τη Ροκ όπως τους Red Hot Chili Peppers κλπ., ξεκίνησα με τη μία!  

Μετά από σχεδόν ενάμιση χρόνο, ο καθηγητής ηλεκτρικού μπάσου που με δίδασκε, μου είπε τη φράση: «παίζεις το παρακλάδι και δεν παίζεις τον κορμό;». Μιλούσε φυσικά για το κοντραμπάσο. Μετά από κάποιο διάστημα είχα δει ένα κοντραμπάσο στο σχολείο και ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά. Εν τέλη, ασχολήθηκα και με τα δύο.   

Έπειτα συνέχισες μουσικές σπουδές κοντραμπάσου σωστά; 

Ναι, σπούδαζα κλασσικό κοντραμπάσο και η αλήθεια είναι πως είχα παρατήσει το ηλεκτρικό μπάσο εκείνο το διάστημα. Κάποιες συγκυρίες  μου άλλαξαν την πορεία που είχα διαλέξει. Πλέον έχω επιστρέψει και στο ηλεκτρικό μπάσο, και με χαροποιεί το ότι παίζω και τα δύο.  

Τώρα μετά από τις συγκυρίες που ανέφερες, ασχολείσαι πιο πολύ με το ηλεκτρικό μπάσο; 

Μετά από λίγο διάστημα αφού άλλαξαν οι καταστάσεις, επέστρεψα πίσω στο πανεπιστήμιο για να τελειώσω το πτυχίο μουσικής. Πλέον όμως σπουδάζω ηλεκτρικό μπάσο στον κλάδο ModernMusic & Jazz. Δεν μπορώ να πω όμως ότι ασχολούμαι περισσότερο με το ηλεκτρικό μπάσο παρά το κοντραμπάσο. Δεν θα τα ξεχώριζα ποτέ. Έτσι κι αλλιώς  παίζω και τα δύο και πιστεύω πως το καθένα έχει τη δική του χάρη.  

Photo by: Andreas Limnatitis
Styling by: Antreas Guido Kontides – Wardrobe Line10

Πέρα από τη μουσική όσο αφορά το μπάσο και τις σπουδές σου, είσαι και DJ. Πώς προέκυψε αυτή η καριέρα; 

Υπήρξε μια περίοδος στη ζωή μου που δεν μπορούσα να παίξω κάποιο μουσικό όργανο. Ήταν ο μόνος τρόπος να κρατήσω επαφή και να είμαι κοντά στη μουσική.  Έτσι ξεκίνησα να κάνω DJκαι ακόμη το συνεχίζω παράλληλα με το μπάσο.  

Προτιμάς να παίζεις μπάσο ή να κάνεις DJ; Πιο αγαπάς πιο πολύ; 

Έχω βρει τη μαγεία και των δύο. Σίγουρα δεν θα πάω με τον ίδιο ενθουσιασμό να κάνω DJ ή σε ένα Live όπου θα παίξω μπάσο, είναι κάτι λογικό άλλωστε. Και τα δύο μου προκαλούν ενθουσιασμό αλλά το Live είναι το κάτι άλλο για μένα. Δεν μπορώ όμως με ευκολία να τα συγκρίνω και να πω πιο με ενθουσιάζει περισσότερο, είναι δύο πράγματα εντελώς διαφορετικά.  

Ποια είναι η μαγεία του «live performance»; Τι σε ενθουσιάζει σ ’αυτό το κομμάτι της μουσικής;  

Καταρχάς με ενθουσιάζει το κοινό. Δηλαδή το να έχεις κόσμο κάτω απ’ τη σκήνη που σε ακούει και συμμετέχει με το δικό του τρόπο. Η άλλη μαγεία είναι το ότι δεν βρίσκεσαι μόνη στη σκήνη, είσαι περιτριγυρισμένη από τους συνεργάτες σου, όπου θα κάνεις μια συζήτηση μέσω της μουσικής, έτσι το νιώθω εγώ. Πέρα από αυτό, είναι μια στιγμή η οποία πάντα θα έχει μια διαφορετική κατάληξη γιατί στο κάτω κάτω είναι εναλλαγή ενέργειας. Αυτό όμως εξαρτάται πάντα κι από τον κόσμο που μας βλέπει γιατί παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στις παραστάσεις/συναυλίες. Είναι ίσως ένα από τα κοινά που βρίσκω μεταξύ του DJ και του live performance.   

Ποια είναι η εμπειρία σου σαν γυναίκα στη μουσική βιομηχανία; Πιστεύεις πως υπάρχει σεξισμός ακόμη και σήμερα; 

Προσωπικά δεν πιστεύω πως το ένα φύλο είναι κατώτερο ή ανώτερο από το άλλο. Δυστυχώς όμως είναι αλήθεια πως έχω παρερμηνευτεί ως μια γυναίκα που προσπαθεί υπήρξε και αυτό. Γυναίκα που προσπαθεί μπορεί να φαίνεται κάπως στα μάτια του οποιουδήποτε, όχι από όλους εννοείτε και όχι μόνο στη μουσική βιομηχανία. Ευτυχώς υπάρχουν και αυτοί που βλέπουν τον άνθρωπο χωρίς να πρέπει να διαχωριστεί αν είναι άντρας ή γυναίκα.  Μου έχει συμβεί να μου μιλήσουν περιφρονητικά, ή με βλέμμα κατωτερότητας. Αντί να βλέπουν τον άνθρωπο που προσπαθεί για κάτι, βλέπουν τη γυναίκα. Αυτό είναι μεγάλο λάθος για μένα. Βέβαια τονίζω ξανά πως δεν είναι όλοι έτσι, απλώς ακόμη υπάρχει αυτή η  μερίδα ανθρώπων που δεν έχουν αλλάξει τον τρόπο σκέψης τους. 

Φαντάζομαι πως παραξενεύονται πολλοί που είσαι γυναίκα και παίζεις μπάσο γιατί ίσως να μην το συναντούν συχνά.

Ναι, πολλοί το θεωρούν παράξενο, αλλά όχι εγώ! Πάλι αυτό πιστεύω πως είναι μέρος της προηγούμενης συζήτησης μας για την διαφορετικότητα, τον σεξισμό. Γιατί πρέπει ο κόσμος να βλέπει τη γυναίκα που παίζει μπάσο και όχι τον άνθρωπο; Πέρα από το αν παραξενεύονται πολλοί, έχω λάβει πολλά θετικά σχόλια σαν μπασίστρια. Είναι κάτι που πιστεύω πως όλοι μας συναντάμε συχνά πλέον – γυναίκες που παίζουν μπάσο, κιθάρα, ντραμς κλπ.. Έτσι δεν πιστεύω πως πρέπει να κάνει τόση  εντύπωση γι’ αυτό το θέμα. Είναι κάτι απόλυτα φυσιολογικό. 

Τι είδη μουσικής προτιμάς να παίζεις στο ηλεκτρικό μπάσο και στο κοντραμπάσο; 

Γενικά μέχρι τώρα, με το ηλεκτρικό μπάσο αλλά και με το κοντραμπάσο, έχω συνεργαστεί με Ροκ μπάντα, κλασσική ορχήστρα, τανγκό σύνολο,  καθαριστικό σύνολο, παραδοσιακό σχήμα, ρεμπέτικο σχήμα κ.α. Θα έλεγα πως έχω γνωρίσει αρκετά στυλ. Δεν έχω καταλήξει κάπου μέχρι στιγμής, γνώρισα και ακόμη γνωρίζω διάφορα στυλ, δηλαδή, με βοηθάει το ότι μελετώ διάφορα είδη μουσικής όπως Blues, Pop, και Jazz. Το κάθε ένα μου έχει προσθέσει ένα κομμάτι στο ποια είμαι σήμερα, αλλά η γνώση δεν σταματά ποτέ, σωστά; 

Ποια είναι η αντίδραση του κόσμου όταν λες πως επαγγέλλεσαι μουσικός; 

Πολλοί μου απαντούν με τη φράση: «μα αυτό είναι το χόμπι σου». Είναι κάτι στο οποίο διαφωνώ απόλυτα γιατί δεν σημαίνει πως η μουσική ή η οποιαδήποτε τέχνη δεν μπορεί να είναι επάγγελμα. Ο μουσικός εργάζεται όπως και οι υπόλοιποι στο κοινωνικό σύνολο, απλά ο καθένας έχει τον ρόλο του. Έτσι και ο  μουσικός. Η μουσική είναι μέρος της ζωής των ανθρώπων από την παιδική μας ηλικία. Θα ήθελα λοιπόν να έρθει εκείνη η μέρα όπου δεν θα πρέπει να «δικαιολογηθώ» για το επάγγελμα μου, όπως κάθε άνθρωπος.  

Πιστεύεις πως για να είσαι μουσικός χρειάζεσαι μόνο ταλέντο; 

Το ταλέντο παίζει μεγάλο ρόλο βέβαια αλλά αυτό που δεν ξέρει πολύς κόσμος είναι το τι βλέπει πάνω στη σκηνή. Πέρα από το φυσικό ταλέντο, βλέπει και την αφοσίωση του κάθε μουσικού στο επάγγελμα του. Ένας μουσικός οφείλει να αφοσιώνεται στη δουλεία του, να μελετά, να «ψάχνεται», να έχει επιμονή και υπομονή, και να δουλεύει σκληρά για να εξελίσσεται συνεχώς και να ανεβαίνει πιο ψηλά. Δεν αρκεί μόνο το ταλέντο.  

Οι καλλιτέχνες πρέπει να υποστηρίζουν ο ένας τον άλλον; 

Πιστεύω πως πρέπει να υπάρχει αλληλεγγύη και σεβασμός μεταξύ των μουσικών. Είτε υπάρχει ανταγωνισμός ή κόντρα, στο τέλος της ημέρας, οφείλουμε να αναγνωρίζουμε μια καλή δουλειά και την προσπάθεια του κάθε ανθρώπου.  

Ποιοι είναι οι στόχοι σου για το μέλλον; 

Θα ήθελα κάποια στιγμή να μπορώ να εκφραστώ μέσα από τη δική μου μουσική και στοίχους, αυτός είναι ο στόχος μου.  

Photo by: Andreas Limnatitis
Styling by: Antreas Guido Kontides – Wardrobe Line10

Αριάδνη μας, σ’ ευχαριστούμε πολύ για τη συνέντευξη! Σου ευχόμαστε καλή επιτυχία στα επόμενά σου βήματα! 

Βρείτε την Αριάδνη εδώ:

http://www.facebook.com/ariadneara

Έχω την τιμή σήμερα να σας παρουσιάσω μια υποσχόμενη μουσικό και φίλη, την Ηρώ Κλείτου. Μια ιδιαίτερη φωνή που τραβάει την προσοχή όλων. Αυτή η ταλαντούχα μουσικός δεν παύει ποτέ να εξελίσσεται και να μας εντυπωσιάζει.

Την πρώτη φορά που σε είδα ζωντανά σε μουσική σκηνή, μ’ εντυπωσίασε όχι μόνο αυτή η σπάνια και ιδιαίτερη φωνή που έχεις, αλλά και το ότι τραγουδούσες παίζοντας πιάνο και κρουστά ταυτόχρονα.  Από που προήλθε η έμπνευση να παίζεις δύο μουσικά όργανα ενώ τραγουδάς;

Γενικά στην ζωή μου, μου αρέσει να βελτιώνομαι, να δοκιμάζω τον εαυτό μου και να αναπτύσσομαι μέσα απ’ ότι κάνω. Όταν έπαιζα στο Λονδίνο με το πιανάκι μου σαν σόλο artist, θεωρούσα ότι χρειάζεται κάτι περισσότερο από το πιάνο για να μου δώσει λίγο ρυθμό. Έτσι άρχισα να πειραματίζομαι με διάφορα κρουστά και κάπως έτσι άρχισα να τα συνδυάζω όλα μαζί.

Πέρα από τις μουσικές σπουδές σου στο Bangor University της Ουαλίας, σπούδασες και μουσικό θέατρο στο Λονδίνο. Πιστεύεις πως αυτό σε βοήθησε να εξελιχτείς ακόμη περισσότερο σαν τραγουδίστρια;

Σαν performer και σαν καλλιτέχνης εννοείται. Ότι κάνεις στον τομέα της τέχνης παίρνεις πάντα και θετικά και αρνητικά. Εγώ ήμουν τυχερή στην ζωή μου και πήρα μόνο θετικά και κατά την διάρκεια των σπουδών μου αλλά και της ζωής μου στο Λονδίνο.​ Πιστεύω πως όλη μου η ανάπτυξη σαν καλλιτέχνης ξεκίνησε με τις σπουδές μου στο μουσικό θέατρο. Εκεί συνειδητοποίησα πως για να είσαι σωστός καλλιτέχνης πρέπει να καταλάβεις πρώτα πως είσαι ένας ξεχωριστός άνθρωπος με τα δικά του στοιχεία, την δική του προσωπικότητα και μουσικότητα. Όλοι μας γενικά μπερδεύουμε το τι είμαστε με το τι γίνεται γύρω μας και χάνουμε το εγώ μας . Όταν λοιπόν δεχτείς τον εαυτό σου και πιστέψεις σε ότι κάνεις τότε αρχίζεις να εξελίσσεσαι.

Σε απολαύσαμε και στην εκπομπή του ΑΝΤ1 «Rising Star». Πώς ήταν η εμπειρία σου στο παιχνίδι;

Είμαι πολύ ικανοποιημένη με την εμπειρία μου στο Rising star γιατί μου έδωσε μια γεύση του τι γίνεται στον κόσμο της τηλεόρασης και του διαδικτύου. Ευτυχώς για μένα ήμουν λίγο συνειδητοποιημένη και ήξερα καλά γιατί παίρνω μέρος σε ένα τέτοιο παιχνίδι αλλά επίσης γνώριζα το γνωστό ρητό «σήμερα είσαι αύριο δεν είσαι». Αυτά τα παιχνίδια είναι εμπειρίες που κρατάς στην καρδιά σου και ζεις απλά την στιγμή γνωρίζοντας ότι αύριο που θα τελειώσουν εσύ θα συνεχίσεις την μάχη σου για την μουσική σου από εκεί που την είχες αφήσει. 

Το τελευταίο διάστημα έκανες acoustic lives. Υπάρχει βλέψη για μια δική σου ολοκληρωμένη μπάντα;

Λατρεύω τα acoustic lives με το πιανάκι μου γιατί είναι πιο κοντά στα τραγούδια που μου αρέσει να ακούω καθημερινά. Παρόλα αυτά σαν performer είμαι πιο ολοκληρωμένη όταν είμαι με μπάντα και μπορώ να είμαι ελεύθερη να αφεθώ στην σκηνή νιώθοντας την δύναμη των μουσικών μου. Αυτός είναι και ο λόγος που αυτή την στιγμή ετοιμάζω την δική μου μπάντα με απίστευτους μουσικούς, μια ενωμένη ομάδα. Ετοιμάζουμε πολύ όμορφα πράγματα. 

Εχτός από τις εμφανίσεις σου, έχεις και ακόμη μία δουλειά περί μουσικής: διδάσκεις μουσικό θέατρο και φωνητική σε παιδιά. Είσαι πολύ δεμένη με τους μαθητές σου έτσι;

Ο λόγος που η διδασκαλία είναι η καθημερινή μου δουλειά είναι γιατί μου αρέσει να μοιράζομαι ότι γνωρίζω. Όταν τα παιδιά έρχονται σε μένα ο στόχος μου είναι να τα δω να ανθίζουν και να μεγαλώνουν. Βάζω όλη μου την ψυχή για να τους βλέπω να βελτιώνονται να δοκιμάζονται και να μην ντρέπονται αλλά αντιθέτως να είναι περήφανοι για το τι έχουν και να παλεύουν για να το αναπτύξουν. Με τους μαθητές μου συνδέομαι από την πρώτη στιγμή, ξέρουν ότι μπορούν να με εμπιστευτούν και πως θα είμαι πάντα δίπλα τους είτε σαν δασκάλα τους ή σαν φίλη. 

Πώς νιώθεις που οι μαθητές σου σε θαυμάζουν τόσο πολύ και γνωρίζουν το κάθε σου τραγούδι;

Όπως αυτοί με θαυμάζουν έτσι και εγώ τον καθένα ξεχωριστά. Πάντα θεωρούσα ότι ο καθένας μας ξεχωριστά χρειάζεται κάποιον να θαυμάζει στην ζωή του. Αυτός ο κάποιος τον κάνει να προχωρά και να νιώθει περισσότερη σιγουριά σε ότι κάνει ιδίως εάν η σχέση που έχουν μεταξύ τους είναι και πιο δυνατή. Με κάνει πολύ χαρούμενη γιατί οι μαθητές μου ξέρουν πως μπορούν και αυτοί να γράψουν τα δικά τους τραγούδια και να δημιουργήσουν ότι αρέσει στους ίδιους. 

Έχεις ανεβάσει διασκευές γνωστών τραγουδιών στο YouTube. Αυτό έχει διευρύνει το κοινό σου; Ποια είναι η ανταπόκριση του κόσμου;

Για να είμαι ειλικρινής οι διασκευές αρέσουν πολύ στο κοινό γιατί είναι κάτι γνώριμο στα αυτιά τους και είναι πιο εύκολο να τα δεχτούν. Είχα μεγάλη βοήθεια από το Cover Nation το οποίο ήρθε σε επαφή μαζί μου και ανέβασε κάποιες από τις διασκευές μου με αποτέλεσμα να ακουστούν περισσότερο σε όλο τον κόσμο. Μου αρέσει να φτιάχνω τις δικές μου διασκευές γιατί είναι μια ευκαιρία να τραγουδώ ότι μου αρέσει αλλά με τον δικό μου τρόπο. 

Καταρχάς συγχαρητήρια για την κυκλοφορία των δύο πρώτων σου Single – «What Do We LiveFor (2018)» και «Monkey (2019)». Πες μας λίγα λόγια γι’ αυτά.

Ευχαριστώ πάρα πολύ. Τα τραγούδια μου έχουν δημιουργηθεί από μένα και τον Chris Charalambides στο Soundscape Studios. Ο Chris είναι ο τύπος που για να δημιουργήσει μαζί σου πρέπει πρώτα μουσικά να γίνεi ένα μαζί σου. Όταν γίνει αυτό τότε «magic happens». Το «What Do We Live For» είναι ένα τραγούδι που μιλάει για την ζωή και τα όνειρα μας, ένα τραγούδι με σκοπό να ξυπνήσει τον κόσμο από την ρουτίνα. Είχα απίστευτη προσέγγιση από τα social mediaόπου έτρεξα ένα campaign και ο κόσμος μπορούσε να γράψει στο Facebook και Instagram την απάντησή τους στο ερώτημα «what do we live for». Το αποτέλεσμα ήταν πανέμορφο. 

Το «Μonkey» μιλάει για την «ζούγκλα» στην οποία ζούμε όπου ο καθένας είναι ένα διαφορετικό ζώο με αποτέλεσμα πάντα το ισχυρότερο να τρώει το αδύνατο. Στο συγκεκριμένο τραγούδι η λέξη ‘mama’ χρησιμοποιείτε σαν το άτομο που πάντα σε προστατεύει σε αποδέχεται και θα φώναζες για να σε βοηθήσει. Η ανταπόκριση του κόσμου για ακόμη μια φορά ήταν απίστευτη, στο video clip είχα την χαρά να συνεργαστώ με πάρα πολλούς χορευτές που παρευρέθηκαν για να δώσουν την δική τους πανέμορφη πινελιά. Με την βοήθεια και του Αντρέα Κυριακίδη στο βίντεο που τράβηξε τα πλάνα και κάθισε μαζί μου να κάνουμε το editing ακριβώς όπως το φανταζόμουν το αποτέλεσμα ήταν εξαιρετικό. Γενικά για τα τραγούδια μου θέλω να ευχαριστήσω πάρα πολύ τον κόσμο για την στήριξη του και για τα όμορφα τους σχόλια όπως και την Chris Antoniou που βοήθησε μέσω τη εκπομπής της στην Κωνσταντίνα να τα δει περισσότερος κόσμος. 

Τι θα ακολουθήσει μετά το «Monkey»; Ποια είναι τα σχέδια σου;

Η αλήθεια είναι ότι έχω κι άλλα singles έτοιμα που θα μοιραστώ με τον κόσμο σύντομα και είμαι πολύ ικανοποιημένη με το τι έχουν να δώσουν σε έναν άνθρωπο όταν τα ακούσει. Το επόμενο τραγούδι που θα κυκλοφορήσω λέγεται «Around» και είναι έκπληξη!

Που μπορεί να σ’ ακούσει ο κόσμος;

Μπορείτε να με βρείτε σε όλα τα music platforms και social media όπως YouTube, iTunes, Apple Music, Spotify, Amazon, Instagram, Facebook, κλπ.

Και μια ακόμη ερώτηση για σήμερα. Τι σημαίνει για σένα η μουσική; Θα μπορούσες να φανταστείς τη ζωή σου χωρίς αυτήν;

Αυτή είναι μια ερώτηση που μου κάνουν συχνά. Πρώτα τραγουδάω μετά μιλάω, ότι και να κάνω τραγουδάω και είμαι πολύ τυχερή που όλη μου η μέρα, από το πρωί μέχρι το βράδυ, έχει να κάνει με μουσική. Αν δεν υπάρχει μουσική τότε δεν μπορώ να υπάρξω ούτε εγώ!

Σ’ ευχαριστούμε πολύ για τη συνέντευξη Ηρώ! Σου ευχόμαστε καλές επιτυχίες με ότι κάνεις. Θα αναμένουμε να ακούσουμε όλα αυτά που ετοιμάζεις. Θα τα ξαναπούμε σύντομα!

Βρείτε την Ηρώ Κλείτου στα παρακάτω links:

https://www.iheart.com/artist/iro-kleitou-32561144/

https://www.instagram.com/irokleitou/

https://www.facebook.com/irokleitou/

https://music.apple.com/us/artist/iro-kleitou/1441523210

By Gabriella Metz

Σήμερα έχουμε μαζί μας τον Πάνο Παπαδόπουλο των Don Canyon! Μια ντόπια ροκ μπάντα που έχει πάρα πολλά να προσφέρει. Πάμε να τους γνωρίσουμε!

Από ποιους αποτελείται η μπάντα;

Προς το παρόν η μπάντα είναι τριμελής. Είμαστε εγώ (Πάνος Παπαδόπουλος), ο αδελφός μου, Θέμης, και ο Yegor. Ο Θέμης και ο Yegor είναι οι κιθαρίστες της μπάντας. Εγώ είμαι στα ντραμς αλλά πέρα απ’ αυτό παίζω και βιολί στα τραγούδια που ηχογραφούμε. 

Πώς εμπνεύστηκες Πάνο να ιδρύσεις τους Don Canyon;

Από παιδί άκουγα μουσική και πιο συγκεκριμένα Ροκ – τότε βέβαια ήμουν τόσο μικρός σε ηλικία που δεν γνώριζα καν πως ονομάζεται αυτό το είδος! Η μουσική με ανέβαζε ψυχολογικά και μέσα μου ήξερα πως θα ήθελα να έχω τη δική μου μπάντα μεγαλώνοντας. Παρόλο που άκουγα τις ηλεκτρικές κιθάρας με θαυμασμό, στα 8 μου χρόνια ξεκίνησα μαθήματα βιολιού λόγω της επιρροής του πατέρα μου και στα 14 μου ξεκίνησα μαθήματα ντραμς. Στην εφηβεία μεγάλωνε η ανάγκη μου για να χτίσω μια μπάντα αλλά λόγω κάποιον συγκυριών, πέρσι κατάφερα να την ολοκληρώσω.  

Ποια ακούσματα χαρακτηρίζουν την μπάντα σας;

Είμαστε μια Ροκ/Μέταλ μπάντα με κλασσικούς ήχους και επιρροές. Λόγω έλλειψης τραγουδιστή, διαμορφώσαμε τα κομμάτια μας σε ένα συμφωνικό/ροκ/μέταλ στυλ. Μέσα από τα τραγούδια μας, ο κόσμος θα ακούσει extreme ήχους βιολιών και σόλο κιθάρας, κάτι που ίσως να μη συναντάμε συχνά.

Πριν συνεχίσουμε σχετικά με τη μουσική σας, θα ήθελα να σας ρωτήσω, τι συμβολίζει το logo σας;

Πιστεύω πως το logo είναι κάτι σημαντικό γιατί χαρακτηρίζει κι αντιπροσωπεύει μια μπάντα, και μέσω απ’ αυτά μπορείς να καταλάβεις πολλά. Για παράδειγμα το μήνυμα που θέλει να περάσει ένας καλλιτέχνης. Αν προσέξετε καλά το logo, βλέπετε τα γράμματα «D και C», τα αρχικά της μπάντας που αντιπροσωπεύουν τα μάτια. Πέρα απ’ αυτό, το στόμα του προσώπου είναι κλειστό με φερμουάρ και προσπαθεί να ανοίξει. Αυτό συμβολίζει το ότι γενικά στη ζωή, πολλοί προσπαθούν να μας κλείσουν το στόμα και να μας επιβάλουν το τι πρέπει να κάνουμε. Άσχετα μ’ αυτό όμως, πιστεύω πως ο καθένας μας πρέπει να βρει τη δύναμη μέσα του, να «ανοίξει» το στόμα του και να πει αυτά που θέλει.

Μέχρι στιγμής έχετε ανεβάσει δύο ροκ διασκευές στο YouTube. Ποια είναι αυτά τα κομμάτια και γιατί τα επιλέξατε;

Η πρώτη διασκευή που ανεβάσαμε είναι το Requiem for a Dream η οποία ήταν και η αφορμή να ξεκινήσουμε τους Don Canyon. Δεν υπήρχε συγκεκριμένος λόγος για την επιλογή του τραγουδιού. Είναι απλώς ένα τραγούδι που μας άρεσε προσωπικά και βρήκαμε την ευκαιρία να το κάνουμε δικό μας. Η δεύτερη διασκευή είναι το τραγούδι Palladio το οποίο πολλοί έχουν ήδη κάνει τις δικές τους Ροκ διασκευές αλλά εμείς βάλαμε και κάποιες δικές μας πινελιές πέρα από την ενορχήστρωση που του έδωσαν ένα διαφορετικό άκουσμα.

Καταρχάς, θερμά συγχαρητήρια για την κυκλοφορία του πρώτου σας Single «Dynasty». Πέστε μας λίγα λόγια γι’ αυτό. 

Ο τίτλος του τραγουδιού, Dynasty, προέρχεται από την ελληνική λέξη δυναστεία. Εμπνεύστηκε από ένα θέμα που ακούμε και βιώνουμε πολλοί από μας στην καθημερινότητα μας, το bullying. Λόγω του ότι κι εγώ προσωπικά έχω βιώσει bullying, ήθελα σε κάποια στιγμή να περάσω ένα τέτοιο μήνυμα με το δικό μου τρόπο, άρα μέσω της μουσικής μου. Πιο αναλυτικά, μιλάει για ένα παιδί που περνάει από αυτό το απαίσιο ελάττωμα κάποιον ανθρώπων και όσο μεγαλώνει, το συνειδητοποιεί, και βρίσκει την πίστη στον εαυτό του και τη δύναμη του.
Τους στίχους έχω γράψει εγώ με τον πρώην κιθαρίστα της μπάντας, τη μελωδία της φωνής πάλι εγώ, και τη μουσική την έχουμε συνθέσει όλη η μπάντα μαζί. Την ηχογράφηση και την παραγωγή του κομματιού εκτέλεσε ο Chris Cara στο Soundscape Studios στην Κύπρο. Ο τραγουδιστής στο πρώτο μας Single είναι ο Chandler Mogel των Outloud.

Πώς προέκυψε η συνεργασία σας με τον πολυβραβευμένο τραγουδιστή των «OutLoud», Chandler Mogel;

Ποτέ μου δεν πίστευα πως θα ηχογραφούσε ο Chandler Mogel τα φωνητικά του κομματιού μας, ιδίως του πρώτου μας Single. Μέσω κάποιου γνωστού που τυχαίνει να είναι στην ίδια μπάντα με τον Chandler, ανακάλυψα πως πέρα από την δουλειά του με την μπάντα, Outloud, είναι επίσης Session Musician. Έτσι επικοινώνησα μαζί του, άκουσε το κομμάτι και δέχτηκε την πρόσκληση μας για την ηχογράφηση και τη συνεργασία. 

Θα κυκλοφορήσουν κι άλλα Single ή υπάρχει βλέψη για πρώτο δίσκο;

Σαν DIY μουσικοί που δεν ανήκουμε σε κάποια δισκογραφική εταιρία πιστεύω πως είναι καλύτερο για την πορεία μας προς το παρόν, να συνεχίσουμε να κυκλοφορούμε Single. Ήδη ξεκινήσαμε τις προετοιμασίες για το επόμενο μας τραγούδι με τίτλο «Don’t Lie» που θα κυκλοφορήσει σύντομα, και είναι σε συνεργασία με τον κύπριο καλλιτέχνη Joakem. Βέβαια είναι σίγουρο πως σκοπεύουμε να κυκλοφορήσουμε σε κάποια στιγμή και τον πρώτο μας ολοκληρωμένο δίσκο. 

Σε δήλωση σας έχετε πει πως οι Don Canyon έχουν ως σκοπό τους να προβάλουν μέσω της μουσικής τους τα κοινωνικά ζητήματα του σήμερα όπως τον εκφοβισμό, την κατάθλιψη, και της τάσεις/απόπειρες αυτοκτονίας. Γιατί επιλέξατε αυτό το ζήτημα;

Πιστεύουμε πως αυτά τα κοινωνικά ζητήματα μας αντιπροσωπεύουν γενικώς. Όχι μόνο εμάς προσωπικά, αλλά και τον κόσμο του σήμερα. Νιώθουμε πως το να μιλήσουμε γι’ αυτά τα προβλήματα και το να ενημερώσουμε τον κόσμο γι’ αυτά, είναι η προσωπική μας ανάγκη σαν άτομα ή έστω το χρέος μας. Παράλληλα ταυτιζόμαστε με το bullying για παράδειγμα, έτσι βρήκαμε το μέσον, τη μουσική, να εκφράσουμε κατά κάποιο τρόπο και τις δικές μας εμπειρίες. 

Που βλέπετε την μπάντα στα επόμενα 5 χρόνια;

Δεν μπορώ να πω κάτι με σιγουριά αλλά θα ήθελα να μας δω να επιτυγχάνουμε σε ένα μεγάλο βαθμό, να έχουμε αρκετό υλικό έτσι ώστε να κυκλοφορούμε ακόμη περισσότερα τραγούδια, και ένα μεγάλο κοινό, όχι μόνο στην Κύπρο αλλά και στο εξωτερικό. Μπορώ να μας φανταστώ στα επόμενα 5 χρόνια στην Ευρώπη αλλά η αλήθεια ο μεγάλος μας στόχος είναι η Αμερική η οποία είναι η χώρα της Ροκ.

Σκέφτεστε να μεγαλώσετε τον αριθμό μελών των Don Canyon με πρόσθεση τραγουδιστή;

Είναι εφικτό να συνεχίσουμε χωρίς τραγουδιστή και απλώς να κάνουμε συνεργασίες όπως για παράδειγμα στο πρώτο μας τραγούδι «Dynasty» με τον Chandler Mogel, αλλά θα προτιμούσαμε να βρούμε τον δικό μας τραγουδιστή για να μπορέσουμε κι εμείς με τη σειρά μας να εμφανιζόμαστε με ευκολία σε συναυλίες.

Που μπορεί να σας ακούσει ο κόσμος;

Μπορείτε να μας βρείτε στο YouTube, Spotify, iTunes, Apple Music, και Google Play. Αν ψάξετε στο Google, «Don Canyon», θα σας τα εμφανίσει οπωσδήποτε

Ευχαριστούμε τους Don Canyon για την συνέντευξη! Σας ευχόμαστε τα καλύτερα! 

Don Canyon Links:

https://www.facebook.com/doncanyon3/

https://www.instagram.com/doncanyon_band/

https://www.youtube.com/channel/UCVOw9-AEuv-m0NBD5mIP4qg

https://music.apple.com/cy/artist/don-canyon/1438196255

Γράφει η Ιωάννα Σαμαρά- Δικηγόρος

Σ-ή-μ-ε-ρ-α, ο γιός μου, μου ζήτησε να του διαβάσω ένα βιβλίο. Μου έφερε διάφορα δικά του παιδικά και μαζί με αυτά μου έφερε ένα δικό μου παιδικό βιβλίο. Αν και φθαρμένο από το χρόνο, υπάρχει ακόμα. Της Ευγενίας Φακίνου. Έκδοση κέδρος “ΝΤΕΝΕΚΕΔΟΥΠΟΛΗ”. Ήταν επίσης το πρώτο θεατρικό που είδα στη ζωή μου, στην Αθήνα, σε ανοικτό υπαίθριο χώρο. Σε μια δημόσια πλατεία, στο Γαλάτσι. Η Ντενεκεδούπολη, με τα μικρά Ντενεκεδάκια και τον κύριο Λαδένιο, ένα φωνακλά Ντενεκεδάκι που αποφάσισε ότι ήθελε να τον φωνάζουν οι άλλοι “αρχηγό” και να κάνουν οι άλλοι ότι αυτός ήθελε, αλλά τελικά τα Ντενεκεδάκια που το κάθε ένα έχει το δικό του όνομα, συμμάχησαν και βρήκαν τρόπους να διώξουν από την Πόλη τους τον κύριο Λαδένιο που με το έτσι θέλω αποφάσισε ότι ήταν ο αρχηγός και τους διέταζε να κάνουν ότι αυτός επιθυμούσε. Ο “Λαδένιος” στην περίπτωση του Εναέριου είναι η Ι-δ-έ-α που προτάθηκε να κατασκευαστεί στο χώρο του εναέριου, μια μεγάλη ανάπτυξη και ότι απομείνει πλατεία. Τα “μικρά ντενεκεδάκια” όμως διαμαρτύρονται. Δεν επιθυμούν τη μεγάλη ανάπτυξη με το ψηλό κτίριο, το συνεδριακό κέντρο και το ξενοδοχείο στο δημόσιο χώρο του εναέριου. Το Ό-ρ-α-μ-α τους είναι ο δημόσιος χώρος του εναέριου να μετατραπεί στην “Πράσινη πλατεία” της Λεμεσού. Κάποιοι έχουν την “Κόκκινη πλατεία” εμείς λένε, επιθυμούμε να αποκτήσουμε την “Πράσινη πλατεία”. Θα είναι προς τιμήν του πράσινου και των δέντρων που είχε κάποτε η πόλη, η Λεμεσός, όπως λαλούν οι παλιοί Λεμεσιανοί.

Η “πράσινη πλατεία” είναι προς αποφυγή του τσιμέντου που σκεπάζει σήμερα την πόλη. Η “πράσινη πλατεία” είναι το όραμα να αποκτήσει το κέντρο της πόλης ένα λειτουργικό πάρκο. Περισσότερα δέντρα, το οξυγόνο και τις σκιές τους, κάποια αναψυκτήρια για τους μεγάλους, παιδότοπους για τα παιδιά. Ο χώρος στάθμευσης Υπόγειος. Να μεταμορφωθεί ο χώρος του εναέριου σε χώρο ηρεμίας για τους δημότες. Ένας πνεύμονας πρασίνου δίπλα από τα διάφορα χρώματα του μπλε, του κόλπου της θάλασσας της Λεμεσού. Κυρίως, να επιτρέψει ο Δήμος Λεμεσού στους αρχιτέκτονες να συμμετέχουν σε ανοικτό διαγωνισμό, χωρίς κριτήρια με ψηλό κτίριο. Αλήθεια, οι πραγματικά σύγχρονες και όμορφες πόλεις δεν είναι αυτές που έχουν περισσότερα δέντρα, πάρκα και ανοικτούς χώρους, πλατείες, σημεία αναφοράς για τους δημότες; Και να πώς τα φέρνει η ζωή να πρέπει να Α-Γ-Ω-Ν-Ι-Σ-Τ-Ο-Υ-Μ-Ε Λεμεσιανοί, όπως αγωνίστηκαν τα μικρά ντενεκεδάκια, για να γράψουμε τη δική μας ιστορία.

Για να μην γίνει και ο εναέριος ακόμα μια μεγάλη ανάπτυξη με ψηλό κτίριο, ξενοδοχείο και συνεδριακό κέντρο στο παραλιακό μέτωπο, όπως μας είπε ότι θεωρεί επιθυμητό ο Δήμος Λεμεσού, στη Δημόσια Διαβούλευση σχετικά με το Δημόσιο χώρο του Εναέριου, στις 24.7.2019. Kαι όχι, δεν μας φτάνουν τα 4.500 τμ του χώρου που θα απομείνει από τη μεγάλη ανάπτυξη να γίνει δημόσια πλατεία, όπως εισηγούνται από το Δήμο Λεμεσού, κυρίως γιατί δε θέλουμε να καθόμαστε στις σκιές του ψηλού κτιρίου αλλά στις σκιές των δέντρων. Πώς μπορεί να ξεκουραστεί το μυαλό μας και να χαρούμε την ανοικτοσύνη της πλατείας εάν εντός του ίδιου χώρου θα σ-υ-ν-υ-π-ά-ρ-χ-ε-ι, ένα ψηλό κτίριο όπου στους πρώτους ορόφους, θα στεγάζονται γραφεία, καταστήματα και εστιατόρια; Με λίγα λόγια η δημόσια πλατεία που μας «τάζουν» θα είναι μέσα στο θόρυβο και τη βουή της κίνησης του ψηλού κτιρίου, του ξενοδοχείου και του συνεδριακού κέντρου. Έτσι όμως η έννοια της δημόσιας πλατείας καταργείται συθέμελα. Και τελικά μήπως η ελάχιστη πλατεία που μας τάζουν θα είναι, όχι για εμάς, αλλά για τους επισκέπτες των γραφείων ή τους επισκέπτες των καταστημάτων ή των εστιατορίων των πρώτων ορόφων του ψηλού κτιρίου; Και τι θα γίνει με την αύξηση της κυκλοφοριακής κίνησης στην περιοχή από το ψηλό κτίριο του εναέριου; Ήδη με τα υπόλοιπα ψηλά κτίρια έστω και εάν θα λειτουργούν μόνο οι πρώτοι όροφοί τους, αφού τα διαμερίσματα θα είναι ακατοίκητα, θα επιφέρουν μεγάλη κίνηση στο παραλιακό μέτωπο. 40όροφα ψηλά κτίρια ακριβώς πάνω στο παραλιακό μέτωπο. Τrilogy, Neo, One, Aura. Σύνολο 9 κτίρια από το δημόσιο κήπο μέχρι το Crown Plaza.

Για ποιούς όμως; Τάχατες για εμάς; Ποιά θα είναι η χρήση των ψηλών κτιρίων από εμάς τους πραγματικούς κατοίκους της πόλης, ώστε να αποκτήσουν νόημα στην καθημερινότητα της πόλης; Στο μεγαλύτερο μέρος των ψηλών κτιρίων δε θα στεγάζονται άνθρωποι. Ούτε ντόπιοι, ούτε ξένοι. Μόνο οι πρώτοι όροφοι των ψηλών κτιρίων θα λειτουργούν. Και τώρα μας είπαν ότι σκέφτονται ο χώρος του εναέριου να μετατραπεί σε ψηλό κτίριο, για να αποκομίσει οικονομικά οφέλη ο Δήμος. Το δέκατο στη σειρά ψηλό κτίριο στο παραλιακό μέτωπο, σε μια απόσταση από το δημόσιο κήπο μέχρι το Crown Plaza η οποία διανύεται με το αυτοκίνητο σε 3 λεπτά. Όχι δεν μετατρεπόμαστε σε Νέα Υόρκη αλλά σε κακέκτυπο της Νέας Υόρκης διότι δεν χωροθετήθηκαν τα ψηλά κτίρια με γνώμονα την πολεοδομία της πόλης. Oύτε λήφθηκε υπόψη ότι πίσω και γύρω από τα ψηλά κτίρια του παραλιακού δρόμου, υπάρχουν τα σπίτια των Λεμεσιανών οι οποίοι πλέον θα ζουν δίπλα από εμπορικά κέντρα και με το φόβο μήπως σε κάποιο πύργο ξεσπάσει πυρκαγιά και αυτή επεκταθεί στα δικά τους σπίτια. Στα σπίτια των περίοικων Λεμεσιανών οι οποίοι θα χάσουν τον αέρα και το φως του ήλιου εξαιτίας των μακριών σκιών των ψηλών κτιρίων.

Αυτό χρειάζεται η περιοχή; Ένα ακόμη ψηλό κτίριο; Αυτό ζητούμε για ένα δημόσιο χώρο που βρίσκεται στην Κ-α-ρ-δ-ι-ά της πόλης μας; Αλήθεια, όλα μετριούνται με το χρήμα ή μήπως θα έπρεπε όχι; Τί γίνεται με τις ανάγκες των επόμενων γενιών κατοίκων του κ-έ-ν-τ-ρ-ο-υ της πόλης;  Η επίχωση και ο δημόσιος κήπος δεν θα αρκούν στον πληθυσμό της Λεμεσού που μεγαλώνει. Οφείλουμε να προνοήσουμε από τώρα για τα εγγόνια μας και τα παιδιά τους. Λείπουν από την πόλη τα πάρκα, τα οποία επιτρέπουν τη συναναστροφή με τους φίλους και την οικογένεια, χωρίς το επίκεντρο να είναι κυρίως η συναλλαγή με το χρήμα, όπως στα «malls», αλλά οι Α-Ν-Θ-Ρ-Ω-Π-Ι-Ν-Ε-Σ σχέσεις. Γιατί και στα πολυκαταστήματα περνάμε καλά, αλλά σε αυτά δεν μας δίνεται η ευκαιρία να ασχοληθούμε με τις εσωτερικές ανάγκες μας, του συντρόφου μας, των παιδιών μας ή των φίλων μας. Το πάρκο ή η δημόσια πλατεία λειτουργεί ως δωρεάν ψυχο-θεραπευτήριο για εμάς τους αστούς

. Και ναι, είναι Α-Π-Ε-Λ-Ε-Υ-Θ-Ε-Ρ-Ω-Τ-Ι-Κ-Η η εμπειρία να μπορώ να διαβάζω το βιβλίο μου σε ένα παγκάκι κάτω από τη σκιά ενός μεγάλου δέντρου μέσα στην καρδιά της πόλης μου, πολύ κοντά στο γραφείο όπου εργάζομαι και όχι κάτω ή δίπλα από τη σκιά των πολυκαταστημάτων, των γραφείων και του συνεδριακού κέντρου όπως πρότεινε ο Δήμος Λεμεσού. Και για όσους Λεμεσιανούς ανησυχούν για τους χώρους στάθμευσης στη γύρω περιοχή, θα πρέπει να έχουν υπόψη τους ότι τα εννέα 40όροφα ψηλά κτίρια στο παραλιακό μέτωπο, πήραν αύξηση του συντελεστή δόμησης, γιατί υποχρεώθηκαν να δώσουν, ως ανταποδοτικό όφελος στην πόλη, τουλάχιστον 2.000 δημόσιους χώρους στάθμευσής, όλα μαζί τα κτίρια, σύμφωνά με τους όρους των πολεοδομικών τους αδειών. Επομένως τι θα χρειάζεται στο μέλλον το κέντρο της πόλης, περισσότερους χώρους για στάθμευση ή ένα βιωματικό πάρκο; Είναι ιδέες με όραμα που χρειάζεται η πόλη μας για να γίνει περισσότερο πράσινη,  λειτουργική και φιλόξενη προς τους πραγματικούς κατοίκους της και όχι επιλογές με πύργους που δεν θα κατοικούνται. Πύργους φαντάσματα. Τώρα γιατί τα γράφω όλα αυτά; Αν διαβάσατε όμως μέχρι εδώ, εντάξει η σύνδεση είναι προφανής. Να συμμαχήσουμε οι δημότες της Λεμεσού να γίνει ο χώρος του εναέριου η “Πράσινη Πλατεία – ένα Βιωματικό Πάρκο” στην καρδία της πόλης! Στον εναέριό μας.

Ο χώρος είναι Δημόσιος, δηλαδή ανήκει στους δημότες και η πλειοψηφία θα πρέπει να αποφασίσει για τον τρόπο αξιοποίησής του. Αυτό συμβαίνει σε μια Δημοκρατία. Μήπως όμως τελικά το ζήτημα της αξιοποίησης του εναέριου δεν είναι μόνο ζήτημα διαφορετικών αντιλήψεων για το πως αξιοποιείται ένας Δημόσιος χώρος αλλά στον πυρήνα του κρύβονται ζητήματα έλλειψης δημοκρατικότητας; Ποιος τάχα ξέρει να πει;  Και τελικά η αλήθεια θα καταγραφεί στην ιστορία της πόλης των Λεμεσιανών. Προς το παρόν τα “Ντενεκεδάκια” ας υψώσουμε ανάστημα και να απαιτήσουμε την “Πράσινη Πλατεία του εναέριου – ένα βιωματικό πάρκο”, στο κέντρο της πόλης μας.

Αυτή η απορία είναι πλέον θεμελιώδες και ανήκει σε κάθε παρέα ανθρώπων ανεξαρτήτου ηλικίας και.. ονείρων.

Κάποιοι σπούδασαν, κάποιοι δούλεψαν, κάποιοι έφυγαν για λίγο και κάποιοι άλλοι έχουν ζήσει όλη τη ζωή τους Κύπρο. Έρχεται η φάση όμως που η ζωή δεν συγκλίνει με τις απαιτήσεις της καθημερινές που έχουμε και τις αυξημένες τιμές στα πάντα και το μεγάλο ανταγωνισμό..του ποιός θα και ζεί καλύτερα.

Θα μιλήσω για τους νέους. Είμαι και εγώ νέα και παιρνώ το ίδιο δίλλημα. Να μείνω ή να φύγω;

Από την μια θέλουμε να φύγουμε- να σπούδασουμε – να δουλέψουμε ή απλά να ταξίδεψουμε γιατί μας μαγεύει το άγνωστο και θέλουμε να το ζήσουμε. Σε κάποιες στιγμές ζούμε τόσο πολύ το άγνωστο που μας γίνεται πλέον γνωστό και θεμιτό για εμάς και αρνούμαστε να πάμε πίσω στη χώρα μας. Βρίσκουμε ίσως καλύτερο βιωτικό περιβάλλον, καλύτερες ευκαιρίες και νιώθουμε ότι αξίζουμε και ότι μας “θέλουν”. Νιώθουμε αρκετοί και ότι μπορούμε να συνεισφέρουμε κάπου ή και να μάθουμε κάτι που η χώρα μας δεν μας το παρέχει. Τότε κάπου εκεί σκεφτόμαστε να μείνουμε στα ξένα αφού η δική μας η χώρα δεν είναι πλέον για εμάς.Εκεί τουλάχιστον μπορούμε να είμαστε ο εαυτός μας και έχουμε την ελευθερία να ανακάλυψουμε πολλά περισσότερα πράγματα.

Από την άλλη όσο και να φύγουμε κάπου μέσα μας δεν αποκλείουμε το γεγονός να έρθουμε πίσω για λίγο ή πολύ ή και να μην φύγουμε ποτέ. Γιατί; Επειδή μάθαμε εδώ και το νησί μας είναι ναι μεν διεφθαρμένο και αφιλόξενο για τους νέους κυρίως αλλά είναι όμορφο. Η γενιές που πέρασαν όμορφα στη Κύπρο δεν ζουν πλέον ή έχουν βγεί σε σύνταξη. Αυτοί αγαπημένοι μου αναγνώστες είναι η μερίδα ανθρώπων που αλά Κυπριακά “εφάαν τζιαι εσπάσαν που τα ριάλλια” και μείναμε εμείς εδώ στο κενό και λίγο πολύ και πάλι στο άγνωστο. Νιώθουμε τη Κύπρο αφιλόξενη αφού σπουδάζουμε κάτι και δεν βρίσκουμε δουλειά στον κλάδο μας και αν ψάξουμε για αυτή την δουλειά θα πρέπει να βάλουμε “μέσον”. Η Κύπρος νιώθουμε πως δεν μας θέλει γιατί ότι και να κάνουμε πάντα κάτι θα χάνουμε αφού ή θα έχουμε μέσο- χαμηλό μισθό ή δεν θα μπορούμε να ζήσουμε μόνοι μας και να κάνουμε την οικογένεια μας αφού τα ενοικία και οι τιμές βρίσκονται στα ύψη και δεν είναι συγκλίνουν με τους μισθούς. Νιώθουμε ότι δεν έχουμε κάτι να δώσουμε εδώ γιατί υπάρχει σταθερότητα και αδράνεια στην αποδοχή νέων κλάδων και των κλάδων της τέχνης. Νιώθουμε ότι δεν μας θέλουν.

Τότε το δίλημμα γίνεται ακόμα πιο περίπλοκο.

Πιστέυω πως για τον καθένα από εμάς είναι καλό το να ταξιδέψουμε, να μάθουμε , να ζήσουμε και να σπουδάσουμε έστω και για λίγο κάπου έξω ούτως ώστε να μαζέψουμε εμπειρίες και όχι μόνο γνώσεις. Αν δεν έχουμε την ευχέρεια για αυτό τότε καλό είναι να ανοίξουμε το μυαλό μας και να διαβάσουμε βιβλία, να πάμε θεάτρο, να ασχοληθούμε με τα κοινά και να παρακολουθούμε τα γεγονότα. Το νόημα είναι να ανοίξουμε το μυαλό μας, να είμαστε αντικειμενικοί και έτοιμοι για νέα μαθήματα και εμπειρίες.

Οι εμπειρίες και οι γνώσεις δεν χρειάζεται να είναι σε μια κόλλα χαρτί. Αυτό δεν θα καθορίσει το ποιόν σου σαν άνθρωπος- σαν ύπαρξη αλλά σαν μητρώο για την επόμενη σου εργασία. Άφησε τον εαυτό σου να αναπτυχθεί, να δει τι θέλει και η απάντηση θα έρθει σε εσένα χωρίς να την τρέξεις. Δεν είναι εύκολο. Ίσως πιεστείς, ίσως τσακωθείς με τους δικούς σου και το σύστημα γενικότερα αλλά μην συμβιβαστείς μέχρι να ανακαλύψεις εσένα και τις ανάγκες σου.

Τότε θα ξέρεις αν κάνεις για την Κύπρο ή όχι με βάση πάντα τα δικά σου κριτήρια και τα δικά σου θέλω. Το μόνο που θέλω να προσθέσω και κάπου εδώ κλείνω το άρθρο.. είναι ότι εμείς είμαστε το μέλλον της Κύπρου.

Μείνετε δυνατοί και όλα θα φτιάξουν. Όχι από μόνα τους. Θα τρέξεις λίγο αλλά θα βγεί μόνο σε καλό.. είτε είσαι Κύπρο είτε όχι. Η αλλαγή όμως είμαστε σίγουρα εμείς.

Οι σκέψεις δικές σας.

Δεν είμαστε η μόνη χώρα με τα θέματα της όχι αλλά θα μπορούσαμε να γίνουμε καλύτεροι. Η παιδεία είναι ένα σημαντικό κομμάτι της ανθρώπινης μας φύσης και χρειάζεται να αναπτυχθεί άμεσα για το καλό όλων μας. Δεν είναι μόνο τα πτυχία αλλά είναι όλο το ταξίδι της παιδείας από το νηπιαγωγείο μέχρι όπου εμείς φτάσουμε.

Τι γίνεται με την εκπαίδευση στη Κύπρο;

Η εκπαίδευση είναι στοχευμένη. Στόχος των σχολείων από την πρώτη μέρα είναι να βρεθεί η κλίση μας και να στοχεύσουμε σε αυτή. Ο ένας είναι καλός στα μαθηματικά, ο άλλος στα νέα ελληνικά, ο άλλος στην ιστορία… και αυτός που δεν γουστάρει τίποτα από αυτά του λεν να πάει να αγοράσει γή και να μεγαλώνει πρόβατα. Έχουμε μάθει από μωρά παιδιά ότι στόχος της ζωής είναι ορισμένα “επιτυχημένα” και πλέον κορεσμένα επαγγέλματα. Μαθαίνουμε τα πάντα στο δημοτικό – λίγο από όλα- και μετά μεταφερόμαστε στο γυμνάσιο. Εκεί το παιχνίδι αγριεύει. Αρχίζουν οι εξετάσεις , τα τετράμηνα και οι βαθμοί. Ακομά και εκεί ψαχνόμαστε για το τί θέλουμε να κάνουμε στη ζωή μας.. και πάλι στοχευμένα σε συγκεκριμένες πορείες..

“Εγώ όταν μεγαλώσω θα γίνω Δικηγόρος”.

” Εγώ όταν μεγαλώσω θα γίνω Γιατρός”.

Το παιχνίδι το καλό όμως γίνεται στο Λυκείο. Εκεί αρχίζει το πάρτυ. Πρέπει από τα 16-17 σου να ξέρεις τι σου γίνεται και για ποιά μαθήματα θα προετοιμάστείς για το στόχο της ζωής που έκτιζες από το δημοτικό.

Και αναρωτιέμαι.. πως τα παιδιά σε έτσι ηλικία ξέρουν τι θέλουν με τη ζωή τους; Θα ξέρουν ποτέ;

Τα παιδιά απο μικρή ηλικία είναι καλό να έχουν μια γενική γνώση των πάντων. Να αναπτυχθούν ψυχικά, συναισθηματικά και εγκεφαλικά. Κάντε τους και άλλα μαθήματα ενδιαφέροντως, φέρτε τους άτομα να τους μιλήσουν για τη σπουδή που ενδιαφέρονται, διδάξετε τους σωστά και επιτυχευμένα όχι όμως σκοπευμένα – για ένα ΒΑΘΜΟ. Μην μαθαίνετε στα παιδιά σας να είναι βαθμοθήρες. Στόχος είναι η εκπαίδευση και μόνο. Τότε τα παιδιά θα αγαπήσουν τον χώρο του σχολείου και όσα τους προσφέρει. Αφήστε τα παιδιά σας ελεύθερα να αποφασίσουν για το μέλλον τους εννοείτε με τη δική σας άποψη αλλά μην τα σκλαβώνεται ούτως ώστε να κάνουν τα δικά σας όνειρα πραγματικότητα. Αφήστε τα. Διδάξετε τους ΑΡΧΕΣ , πως να είναι καλοί ανθρώποι και καλοί μαθητές. Μιλήστε τους. Δεν είναι όλοι καλοί στα νέα ή στα μαθηματικά μόνο. Υπάρχουν και άλλα μαθήματα, υπάρχουν και άλλες καριέρες. Και επιτέλους καθηγητές μην ακολουθείτε μόνο τα προτόκολλα και διδάξετε τα παιδιά, λύστε τους τις απορίες τους και να είσαστε δίπλα τους. Και επιτέλους… διδάξετε Ιστορία της Κύπρου ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ. Κάντε τους μαθήματα ψυχολογίας και κοινωνιολογίας. Πάρτε τους εκπαιδευτικές εκδρομές και μην βολευτείτε στα εμπορικά κέντρα.

Τα παιδιά μας είναι το μέλλον μας.

Και όταν σπουδάσουν και πάρουν το πτυχίο τους.. αφήστε τους να βρούν δουλειά τίμια. Αφήστε τους να δυσκολευτούν λίγο και μην τους πιέσετε να βρούν μια δουλειά που εσείς θέλετε. Το μεγαλύτερο σχολείο για τον άνθρωπο είναι η ζωή.

Και οι εξετάσεις.. πάντα θα είναι στις ζωές μας με διαφορετικό τρόπο. Δεν πρέπει να τις φοβόμαστε αλλά να τις αντιμετωπίζουμε με ψυχραιμία και καλή προετοιμασία. Δεν είμαστε όλοι το ίδιο. Ο καθένας έχει διαφορετικές ανάγκες. Απλά παιδιά να διαβάζεται και όταν έχετε απορίες να ρωτάτε. Μην αγχώνεστε.

Και όσο και να θέλω να είμαι και εγώ ψύχραιμη δεν μπορώ. Δεν γίνεται ένας βαθμός να σε κρίνει και να λέει για εσένα αν είναι καλός ή όχι στα μάθηματα σου ή στις σπουδές σου. Ενάς βαθμός είναι απλά ενας βαθμός.

Είναι πάνω σε μια κόλλα και εμείς του έχουμε δώσει τόση μα τόση αξία. Και δεν είναι μόνο στα σχολεία αλλά και μετέπειτα στις άλλες εξετάσεις όπως της κυβέρνησης. Για ποιο λόγο και αιτία να δίνεις εξετάσεις μαθηματικών και νέων ούτως ώστε να βρείς μια δουλεία στη κυβέρνηση;

Αυτά θα κρίνουν αν μπορείς να είσαι καλή γραμματέας, καλός φιλόλογος ή μαθηματικός ή κοινωνιολόγος ή ότι αλλη θέση υπάρχει;

Αυτά είναι τόσο επιφανειακά και λυπάμαι που έχουν τόση δύναμη ακόμα και όταν πλέον μεγαλώσουμε. Κυβέρνηση.. άνοιξες θέσεις εργασίας και μπράβο σου αλλά αυτά τα μαθήματα πως θα κρίνουν αν κάποιος Κοινωνιολόγος είναι αξίος για να δουλέψει για εσένα και να προσφέρει έργον;

Δεν έχεις ιδεά και απλά κάνεις εξετάσεις για όλους για να βγείς από τον κόπο. Πας να προετοιμαστείς για να δώσεις εξετάσεις και αναρωτιέσαι πως έβγαλες το σχολείο και το πανεπιστήμιο.. Σε ευχαριστούμε που μας κάνεις να νιώθουμε και να φαινόμαστε ένας απλός αριθμός.

Οι σκέψεις δικές σας.

Γράφει η Ν.Γ

Γιατί πρέπει να πας εράσμους λοιπόν; Κατά δική μου άποψη είναι ότι καλύτερο για ένα φοιτητή. Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή τα πράγματα λέγοντας την δική μου εμπειρία.

Τον Σεπτέμβρη, είχα πάει στην παρουσίαση εράσμους όπου είχα ενθουσιαστεί τόσο πολύ με τα λόγια άλλων συμφοιτητών μου που πήγαν και πήρα την απόφαση να προχωρήσω με τη διαδικασία. Να μην τα πολυλογώ με ενέκριναν και τον Φεβράρη έφυγα για Τσεχία.

Εννοείτε η μέρα της αναχώρησης ήταν γεμάτη αγωνία αλλα και ενθουσιασμό γιατί ήταν κάτι πρωτόγνωρο για εμένα. Ολο αυτο ειναι μια υπεροχη εμπειρια γιατι γνωριζεις ατομα απο ολες τις χώρες, όχι μονο απο Ευρώπη αλλά απο ολόκληρο τον κόσμο. Μαθαίνεις πάρα πολλά πράγματα τα οποία δεν ήξερες, και ακόμη και κάποιες αντιλήψεις που μπορεί να έχεις, μετά από το εράσμους σίγουρα θα εξαφανιστούν. Επίσης, όσο κοινωνικός και αν νομίζεις ότι είσαι μετά το εράσμους θα είσαι κατά πολύ περισσότερο. Γνωρίζεις τόσα πολλά άτομα, δένεσαι με κάποιους, κάνεις καινούριες φιλίες, μαθαίνεις την κουλτούρα του κάθε ατόμου που είναι στη ζωή σου και εννοείτε ζεις κατά πολύ περισσότερο τη φοιτητική ζωή ιδιαίτερα αν σπουδάζεις Κύπρο.

Ακόμη ένα θετικό το οποίο είναι για όσους θέλουν να εξερευνήσουν τον κόσμο είναι ότι μπορεις να ταξιδέψεις όλη την Ευρώπη, με τρένο, με λεωφορείο και με αεροπλάνο σε πάρα πολύ καλές τιμές. Παράλληλα συνηδητοποιείς την αξία κάποιων πραγμάτων και ωριμάζεις σαν άνθρωπος. Μαθαίνεις πως είναι να συγκατοικείς με άλλα άτομα, αφού στη δική μου περίπτωση μέιναμε όλοι οι φοιτητές του ερασμους σε εστιες με κοινόχρηστους χωρους και συγκεκριμένα με κοινόχρηστο δωμάτιο. Έτσι μαθαίνεις να σέβεσαι περισσότερο τους άλλους και να έχεις πιο πολύ υπομονή. Ακόμη τα αγγλικά σου βελτιώνονται πάρα πολύ και μαθαίνεις και άλλες γλώσσες.

Γενικά πιστεύω πως ειναι μια εμπειρία η οποία σε αλλάζει ριζικά σαν άνθρωπο, ζεις νέες εμπειρίες, μαθαίνεις νέα πράγματα, βγαίνεις περισσότερο προς τα έξω και γίνεσαι πιο τολμηρός. Γι αυτό εσύ που το διαβάζεις και σκέφτεσαι να πας εράσμους μην το πολυσκέφτεσαι και πάρε το ρίσκο!

Το τελευταίο καιρό στη Κύπρο είχαμε πολλά κρούσματα διαφθορών και πολλών άλλων. Πολλά από αυτά τα έχουμε ακούσει στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και αλλά μας τα έχουν αποκρύψει για τους δικούς τους λόγους.

Η Κύπρος έχει φιλοξενήσει τα τελευταία χρόνια μεγάλα κύμματα μεταναστών – μόνιμων και μή- οι όποιοι κάποιοι από αυτούς ήταν τυχεροί στο να πάρουν υπηκοότητα επειδή έχουν κάποια εκατομμυριάκια ευρώ. Κάποιοι δεν ήταν τόσο τυχεροί αφού πασχίζουν να ζούν με τα βασικά, έχουν κάνει οικογένειες και παιδιά εδώ και δυσκολεύονται να τους δώσουν την υπηκοότητα τους και ζούν παραγκωνισμένοι σε πολλά επίπεδα της “κυπριακής ζωής” τους.

Παρόλα αυτά η Κύπρος συνεχίζει να τίθεται προς πώληση από τους μεγάλους και θα συνεχίσει.. αφού η κυβέρνηση και όχι μόνο βλέπει την Κύπρο σαν κτήμα της που θα της αποφέρει καρπούς. Οι καρποί όμως είναι μόνο για τους λίγους και για τους πολλούς ίσως περισσέψει κανένα φυλλαράκι.

Καπιταλισμός, διαφθορά και προκλητικότητα.Όλα αυτά σε ένα μόνο βίντεο που έχει γίνει viral.Στο βίντεο αυτό πρωταγωνιστής είναι ο επιχειρηματίας Γιάννης Μισιρλής. Παρουσίαζει τη Κύπρο ως ένα χώρο φιλοξένιας για άτομα που θέλουν να κάνουν επένδυση. Αυτό είναι το νόημα.

Τα πλάνα όμως δείχνουν μια χλειδάτη Λεμεσό που δεν μπορεί ο μέσος Λεμεσσιανός κάτοικος να χαρεί. Μια Λεμεσός με μεγάλα κτίρια που σου κόβουν την θέα και τον αέρα της θάλασσας και των δέντρων- όσων έχουν μείνει. Μια Λεμεσός πολυτελέστατη όπως λέει και ο ίδιος. Αυτή η Λεμεσός όμως αγαπητοί δεν είναι δική μας. Είναι η Λεμεσός που κτίστηκε για τους λίγους που μπορούν να υποστηρίξουν αυτά τα μεγάλα κτήρια, τα ακριβά ενοίκια και τα χλειδάτα αμάξια. Η πραγματική Λεμεσός και σε επέκταση η πραγματική Κύπρος είναι αυτή που πλήγηκε από το κούρεμα καταθέσεων, όπου οικογένειες έχασαν κυριολεκτικά την γή κάτω από τα πόδια τους και έμειναν στο μηδέν και ακόμα πιο κάτω. Η οικονόμια ανέβηκε με το που πλήγηκαν οι πολίτες και ανέβηκαν οι λίγοι. Αυτή είναι η Κύπρος και η Λεμεσός. Δεν είναι τα κτήρια και η χλιδή. Είναι η καταπάτηση ανθρώπινων δικαιωμάτων και ελευθέριας και σε επέκταση η καταπάτηση της γής και του περιβάλλον. Είναι η καταπάτηση των πολιτών – των πολλών. Είναι η Λεμεσός που οι πολλοί δεν είναι φιλόξενοι και δεν μπορούν να βρούν ένα τίμιο σπίτι σε ικανοποιητική κατάσταση και με καλή τιμή. Είναι η Λεμεσός που άφησε πολλά άτομα άστεγα και απελπισμένα.

Η Κύπρος είναι διαχωρισμένη στους πολλούς- εργάτες και στους λίγους καπιταλιστές με Μαρξιστική ερμηνεία.

Κάντε κλικ εδώ για να δείτε και μόνοι σας το βίντεο.

Παρακάτω θα δείτε το ίδιο βίντεο σε “ελεύθερη μετάφραση”

https://www.facebook.com/watch/?v=453147838616865

Οι σκέψεις όπως πάντα δικές σας.

Και κάτι άλλο… λύκοι θα υπάρχουν όσο υπάρχουν πρόβατα.