Search

Category Archives: Your Story

Γράφει η Μαρίνα Χρίστου – Πτυχιούχος Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού

Σταματάτε να προπονείστε υπερβολικά. Αλλάξτε το τωρινό πρόγραμμα σας και αρχίστε να κερδίζετε σωστά τη μυϊκή μάζα που επιθυμείτε!

Οι πιο κάτω συμβουλές είναι γενικές και αφορούν τη σωστή χρήση έντασης-επιβάρυνσης , διάρκειας και συχνότητας στο ατομικό πρόγραμμα προπόνησης σας:

Ένταση – Επιβάρυνση σε κάθε μυϊκή ομάδα:

Χρησιμοποιήστε σχετικά υψηλή ένταση προπόνησης για σωστή  υπερφόρτωση των μυών. Έτσι μην αγχωθείτε αν το πρωί ξυπνήσετε λίγο πιασμένοι. Αυτό συμβαίνει γιατί οι μυϊκές ίνες που βρίσκονται στο μυ σας, σχίζονται (κόβονται) με σκοπό να κτιστούν καινούριες πιο δυνατές. Με αυτόν τον τρόπο αρχίζουν να αυξάνονται σε όγκο και σε δύναμη.

Μην υπερβάλλεται όμως στο μεγάλο αριθμό σετ και στα κιλά επιβάρυνσης αν το σώμα σας δεν είναι σε θέση να ανταποκριθεί. Γιατί, όταν η ένταση της προπόνησης σας είναι πάρα πολύ υψηλή, δεν επιτρέπετε στους μύες αρκετό χρόνο για αποκατάσταση.

Δώστε χρόνο πέραν των  24 – 48 ωρών ή και 36 ακόμη αν μιλάμε για την προπόνηση ποδιών, για καλύτερη αποκατάσταση αλλά και αναπλήρωση των χαμένων θρεπτικών συστατικών που χρειάζεται το σώμα για αναδόμηση.

Διάρκεια; ‘Λίγα και καλά’

Μην σκοτώνεστε να κάνετε ένα όγκο προπόνησης 2-3 ωρών που είναι πέραν των δυνατοτήτων σας επειδή το κάνει κάποιος άλλος. Ο καθένας από μας είναι διαφορετικός και οι δυνατότητες που έχει για μυϊκή ανάπτυξη επίσης το ίδιο. Σκεφτείτε σοβαρά τον παράγοντα υπερπροπόνηση=στρες=περισσότερη παραγωγή κορτιζόλης  αλλά και τον παράγοντα  διατροφή που είναι μεγάλο κεφάλαιο και που θα συζητηθεί αργότερα.

Φρόντισε το ατομικό σου πρόγραμμα προπόνησης (εκτός το αερόβιο) να μην ξεπερνά κατά πολύ την 1 ώρα για κάθε προπόνηση, εξαρτώμενο βέβαια πάντα από ποιον έχουμε μπροστά μας, την μυϊκή ομάδα ή των συνδυασμό μυϊκών ομάδων που θα γυμνάσουμε για την κάθε μέρα ξεχωριστά.

Να θυμάστε, ότι μετά από ένα χρονικό διάστημα υπερφόρτωσης πέραν του κανονικού, ο οργανισμός μας λόγω κούρασης αρχίζει να απελευθερώνει σε μεγάλες ποσότητες, κορτιζόλη, την ορμόνη του στρες. Αρχίζει λοιπόν εδώ, να παίρνει ενέργεια (σαν καύσιμο) από τον ίδιο τον μυϊκό μας ιστό. Καταστρέφουμε ουσιαστικά ότι πάμε να κάνουμε.

Οπότε, αφιερώστε ουσιαστικό χρόνο στην προπόνηση σας για σωστά αποτελέσματα. Για παράδειγμα, μέρες που έχεις να κάνεις πόδια και πλάτη ή και στήθος που είναι μεγάλοι σε επιφάνεια μύες και θέλεις πολλά σετ να τα καλύψεις, σίγουρα ο χρόνος που θα χρειαστείς θα είναι πολύ περισσότερος απ’ ότι στους δικέφαλους (χέρια) και κοιλιακούς. Γι’ αυτό εδώ, θα χρειαστείς τη συμβουλή του γυμναστή σου, για το πως θα διαχωρίσεις σωστά την επιβάρυνση και την ένταση στην προπόνηση σου, ωσότου να πετύχεις όσον το δυνατόν καλύτερα αποτελέσματα για τη μυϊκή σου ανάπτυξη.

Γενικό Πλάνο για Προτεινόμενη επιβάρυνση σε κάθε μυϊκή ομάδα (εκτός της προθέρμανσης τους):

Πόδια =   5 – 6 ή και 7 (για γυναίκες) ασκήσεις ποδιών από 4 σετ  6-12  επαναλήψεις.

Πλάτη (+Ραχιαίοι)=  4 – 5 ασκήσεις πλάτης από  4 σετ   6-12 επαναλήψεις.

Στήθος =  3 – 4 ασκήσεις στήθους από 4 σετ   6-12 επαναλήψεις.

Ώμοι =  3 ασκήσεις ώμους από 4 σετ   6-12 επαναλήψεις.

Γάμπες = 2 ασκήσεις από 4 σετ 6-12 επαναλήψεις (μπορείς και 2 φορές την εβδομάδα).

Τρικέφαλοι = 2 – 3  ασκήσεις από 4 σετ 6-12 επαναλήψεις.

Δικέφαλοι =  2 ασκήσεις  από 4 σετ  6-12 επαναλήψεις.

Πήχης = 1 – 2  ασκήσεις από 4 σετ  6-12 επαναλήψεις.

Κοιλιακοί = 2 – 3 ασκήσεις 6-12 επαναλήψεις (μπορείς και δύο φορές την εβδομάδα).

*Διάλειμμα μεταξύ των σετ από 60 μέχρι και 90 δευτερόλεπτα και ανάμεσα σε κάθε άσκηση 2 με 3 λεπτά.

**Σε κάθε σετ άσκησης φρόντισε τα κιλά επιβάρυνσης που θα χρησιμοποιήσεις να είναι τα ανάλογα. Δηλαδή να δυσκολεύεσαι  φτάνοντας στην 4η επανάληψη μέχρι και την 6η επανάληψη υπολογίζοντας βέβαια ότι θα κάνεις σύνολο 6. Αν για 8 επαναλήψεις από την 6η ως την 8η επανάληψη και ου το καθεξής.

*** Το πιο πάνω πλάνο επιβάρυνσης είναι γενικό.

Συχνότητα

Η συχνότητα προπόνησης μπορεί να καθοριστεί ανάλογα και από το στόχο του κάθε ασκούμενου ή και αθλητή. Για παράδειγμα, οι γάμπες και οι κοιλιακοί που έχουν την τάση να ανακάμπτονται πιο γρήγορα από ότι οι υπόλοιποι μύες στο σώμα μας μπορούν να γυμναστούν και 2 φορές την εβδομάδα.

Τώρα, αν μιλάμε για υψηλά προπονημένο άτομο τα δεδομένα του πιο πάνω πλάνου αλλάζουν.

Βέβαια, κανείς δεν μπορεί να μας πει το πόσο αντέχει το σώμα μας εκτός από εμάς τους ιδίους. Αν μπορείς να αντέξεις περισσότερο όγκο προπόνησης μέσα στη βδομάδα από αυτόν που σου προτείνεται τότε κάνε το. Προσοχή όμως, στην τεχνική-εκτέλεση των ασκήσεων.

Τέλος, μετά από κάθε προπόνηση σου να μην ξεχνάς… ΔΙΑΤΑΣΕΙΣ!!

Γράφει η Λένη Γαρδενά

Όταν δεν κοιτάει κανείς, επιλέγω να σηκώσω το χέρι και να μιλήσω για το ερώτημα που τέθηκε στην τάξη από την καθηγήτρια των Νέων Ελληνικών όσο αφορά για τον ρατσισμό. Να μιλήσω με θάρρος, με περηφάνια ότι ξέρω, με ευφράδεια λόγου για να τιμήσω τα άτομα που έζησαν αυτή την κατάσταση, με ενσυναίσθηση για να παρασύρω και τους γύρω μου στο κλίμα και να τους αγγίξω.

Όταν δεν κοιτάει κανείς, επιλέγω να αυτοσχεδιάσω στον αυτοσχεδιασμό που μας δόθηκε να κάνουμε στην σκηνή, να βγάλω την ενέργεια που μου φώναζε από μέσα μου και όχι αυτό που νόμιζα ότι οι άλλοι θέλουν να δουν. Ή μάλλον καλύτερα να μην έκανα κάτι που θα τράβαγε την προσοχή, να μην ρεζιλευτώ.

Όταν δεν κοιτάει κανείς, με εμπιστεύομαι χωρίς δεύτερες σκέψεις, δεν με φοβάμαι, δεν φοβάμαι να περπατήσω με τον τρόπο που με βολεύει, δεν φοβάμαι να αμφισβητήσω αυτό που ακούω, δε αγχώνομαι να αρνηθώ κάτι που δεν μου αρέσει, δεν νιώθω τύψεις να με υπερασπιστώ ή να φοβάμαι.

Όταν δεν κοιτάει κανείς, απαντάω χωρίς δισταγμό σε κάθε τι το οποίο προσβάλει τον λόγο μου, την ύπαρξη μου.

Όταν δεν κοιτάει κανείς, φωνάζω, φωνάζω τόσο δυνατά μέχρι που χάνω την φωνή μου, ουρλιάζω, βγάζω από μέσα μου κάθε τι καταπιεσμένο, κάθε τι που κρατάει τα πόδια, τα χέρια, το στόμα αλυσοδεμένα.

Όταν δεν κοιτάει κανείς, σταματάω να έχω τον ρόλο του παρατηρητή, του ουδέτερου, του σιωπηλού, του μη θελημένα ευγενικού τύπου απλά για να αφήσει χώρο για τους άλλους, απλά για να μην προκαλέσει, απλά για να μην αντιμετωπίσει τον πιο μεγάλο του φόβο, να κάθετε στην απέναντι όχθη μόνος, απομονωμένος από τους άλλους απέναντι, τους δυνατούς, τους σωστούς, τους θαρραλέους.

Όταν δεν κοιτάει κανείς, επιλέγω να καθίσω αναπαυτικά, χωρίς να σκεφτώ τι είναι πιο ευγενικό, επιλέγω να γελάσω δυνατά, επιλέγω να βάλω δυνατά την μουσική, επιλέγω να μιλήσω δυνατά με στητό το κορμί, με τρανταχτή φωνή, με δύναμη, επιλέγω να νιώσω το εγώ, επιλέγω να είμαι εγώ.

Όταν δεν κοιτάει κανείς, μπορώ να είμαι και ο θελημένα μελαγχολικός τύπος που απλά βαριέται σήμερα, χωρίς να αγχώνεται μήπως και χαλάσει κάποιου την μέρα, χωρίς να δημιουργεί προκαταλήψεις πως οι άλλοι θα τον ταπελώσουν έτσι, χωρίς να σκέφτεται απολύτως τίποτα.

Όταν δεν κοιτάει κανείς, απλά δεν φέρω καμία ευθύνη για το πως συμπεριφέρομαι, δεν δεσμεύομαι με την κατάσταση που φοβάμαι ότι θα προκαλέσω για το τι απόψεις έχω, για το ποιος είμαι, τι σκοπό έχω, για τον λόγο ύπαρξης μου. Απλά κινούμαι, απλά μιλάω, απλά αυτά κι αυτά.

Όταν δεν κοιτάει κανείς, δεν σκέφτομαι για αυτούς.

” Όταν δεν κοιτάει κανείς” σκέτη ανακούφιση.

Γράφει ο Promontorium Bonae Spei

Μέσα στην εξέλιξη του χρόνου, ο όποιος πολιτισμός των γύρω μου με έκανε να καταλαβαίνω πολλά πράγματα. Άλλοτε καλά, άλλοτε κακά. Στον καιρό κατάλαβα ότι ο άνθρωπος φοβάται. Από το σχολείο βγήκε φυλακισμένος, τρομοκρατημένος ανήμπορος να βοηθήσει τον εαυτό του να κάνει βήματα που τον φέρνουν πραγματικά πιο κοντά με τους άλλους όμοιους του.  Ο καθένας κλεισμένος στον κόσμο του νομίζει ότι είναι πάντοτε ολοκληρωμένος από μόνος του δίχως να ψάχνει να γνωρίσει ποια όντως είναι η κατάσταση της ζωής του και η κατάσταση του εσωτερικού του εαυτού. 

Είμαι ερωτευμένος με τον άνθρωπο, μα με πληγώνει.  Με πληγώνει κάθε στιγμή που αγνοεί την ομορφιά του πανέμορφου Δάσους που κρύβει μέσα του. Αυτό οφείλεται στο ότι ξεχνάμε να βλέπουμε το Δάσος και βλέπουμε πάντα το Δέντρο μπροστά μας. 

Είμαστε το μοναδικό κοινωνικό ζώο στον πλανήτη και αυτό που μας κάνει κοινωνικούς είναι η ζωτικής σημασίας ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ από τους άλλους. Λίγο αναλυτικότερα: Διαμέσου της Κοινωνικότητας μας αναγνωρίζουμε ότι υπάρχουμε. Ότι υπάρχει ο εσωτερικός μας κόσμος, οι σκέψεις μας, οι αναμνήσεις μας, τα συναισθήματα μας μέσα από την αρχή του Λόγου μας.  Έχουμε τη δύναμη έτσι να αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας μέσα σε ένα σύνολο ανθρώπων που λίγο πολύ μοιάζουμε. 

Τώρα το ακραίο: Αυτό που μέχρι τώρα στον χρόνο μας έκανε να επικοινωνούμε είναι η απίστευτη ομοιομορφία παθών-εμπειριών, αισθημάτων κλπ.  Λόγου χάρη συναισθήματα όπως η αγάπη, το μίσος, η χαρά, η λύπη, η απώλεια ανθρώπων από τις ζωές μας αλλά και η ένταξη νέων αλλά και φόβος του θανάτου μέσα από την όποια εμπειρία είχαμε με αυτόν.  Όλα αυτά και άλλα τόσα έχουμε όλοι μέσα στον εσωτερικό μας κόσμο. Αυτές μας οι εμπειρίες, στιγμές και αισθήματα μας, ασχέτως αν δεν είναι παντελώς ίδιες αλλά παρόμοιες αφού υπήρξαν στον καθένα μέσα στον δικό του ξεχωριστό κόσμο-κύκλο από ανθρώπους μας φέρνουν στο σημείο να επικοινωνούμε, να βλέπουμε στα μάτια τον άλλο και να μπαίνουμε στον κόσμο της φαντασίας του μέσα από τον Λόγο. (Χιουμ)

Τώρα πια είμαστε σε μια εποχή που ο Φιλελευθερισμός σαν Ιδεολογία, μας έδωσε αυτή τη σημαντική κληρονομιά σε ότι αφορά αυτή τη γνώση και ξέρουμε ότι υπάρχουμε και μακριά από την κοινότητα μας που μέχρι πριν κάποια χρόνια είμασταν γνωστοί μονάχα ως κάτοικοι κάποιου χωριού π.χ ο γιός του Κώστή που τον Αγρό. Η γυναίκα εντάχθηκε στην πολιτική κοινωνία, στον χώρο εργασίας και ο άνθρωπος αναγνωρίζεται ως άτομο. Δηλαδή έχει μέσα του όλα τα πιο πάνω χαρακτηριστικά που αναφέραμε συμπεριλαμβανομένης της Λογικής του δίχως να χρειάζεται την καθοδήγηση του παπά της γειτονιάς του για να μείνει στο δρόμο του Θεού.

Με λίγα λόγια πια είμαστε ελεύθεροι σε σχέση με άλλες εποχές με ένα πολύ σημαντικό πλεονέκτημα, την αναγνώριση του Εαυτού μας από εμάς τους ίδιους πρώτα απ’ όλα από την Οικογένεια μας, μετά από εμάς τους ίδιους και σταδιακά μέσα στα κέντρα εκπαίδευσης και μετ’ έπειτα στην κοινωνία που ζούμε.

Πια έχουμε χάσει πιστεύω το μέτρο σε ότι αφορά το παραπάνω ή πιστεύουμε πολύ σε εμάς ή και καθόλου.  Δεν υπάρχει η μέση μεταξύ των δυο άκρων με αποτέλεσμα οι μεν να φοβούνται να πουν τι νιώθουν και να εκφραστούν και οι δε να μη σταματάνε να μιλάνε για θέματα που έχουν να κάνουν με υλικά αγαθά, γκομενικά και εμπειρίες που απέκτησαν με τα λεφτά τους.  Δεν υπάρχει θέμα με αυτό απλά έχουμε χάσει απολύτως τη σχέση με τη Φύση μας ή δεν την ανακαλύψαμε ποτέ.  Ζούμε σε έναν τεχνητό κόσμο τον οποίο ‘’εμείς’’ φτιάξαμε και καταφέραμε να μην έχουμε κάτι αξιόλογο να προσθέσουμε σε έναν διάλογο.  Καταφέραμε να μην ξέρουμε τίποτα, καταφέραμε να βγούμε από το σχολείο σε μια επικίνδυνη εποχή που κανείς δεν έχει ιδέα πως μοιάζει ο Κόσμος και άρα δεν έχει ούτε μια Ουτοπία για το πως θα θέλαμε να ήταν ο κόσμος. 

Αποτυχημένοι δεν είμαστε είναι το μόνο σίγουρο.  Το μόνο που είναι σίγουρο είναι πως είμαστε τεμπέληδες και επαναπαυμένοι με τα  «σημαντικά ασήμαντα» που μας δίνουν τη αξία που νομίζουμε πως έχουμε.  Πιστεύω ότι είμαι αρκετά καυστικός αλλά αν δεν το πάρεις στα άκρα δεν μπορείς να καταλάβεις πως η κλεψύδρα ξεκίνησε να αδειάζει και είναι στο χέρι μας να την σπάσουμε προκειμένου να μην τελειώσει ο χρόνος. 

Το ποτήρι είναι μισογεμάτο. Ο Χρόνος για να μας φτιάξουμε υπάρχει, γιατί τον ορίζουμε εμείς σε εμάς.  Επίσης ποτέ δεν είναι αργά και για να ξεκινήσουμε να εκφραζόμαστε, να γεμίζουμε τους ανθρώπους νιώθοντας τους και να κάνουμε τους εαυτούς μας χρήσιμους για την οργάνωση της ζωής μας!

Αυτό ήταν μια εισαγωγή και στο μέλλον θα αναλύσουμε αρκετά.  Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα πανέμορφο λουλούδι, ένα δέντρο, ένα ολόκληρο δάσος.  Αρκεί να δουλέψει και λίγο την φαντασία του προκειμένου να δει τον εαυτό του μέσα στον Κόσμο όλο και να αντιληφθεί τη Δύναμη, την Αγάπη που κρύβει κάτω από το δέρμα του Σώματος που χειρίζεται.  Αρκεί αυτό και μονομιάς φτιάχνει, ανατρέπει, δημιουργεί τις στιγμές που μένουν για πάντα μέσα στη μνήμη όσων τον γνωρίσουν!

Writen by M.P

I grew up in Cyprus, where body stereotypes where still a thing and beauty standards where impossible to reach. I was only a teenager, a confused teenager, a vulnerable teenager. It wasn’t very hard to be overpowered. And so it happened, I was overthrown by a demon, a demon named Ana.

Ana was a demon that loved promises. Ana had promised me results. She had promised that she will make me skin and bones.

It’s 8:00 pm on a Tuesday I’ve burned 4,262 calories and I’ve consumed 500 but Ana told me I consumed 5000 and according to her it was time for another intense step aerobics class and I always listened to her demands so I ran into my room I threw on some sweats and I started my online step aerobics class. 

It’s 2:00 pm on a Wednesday I just came home from school. My parents begged me to eat but Ana had trained me well I knew exactly what lie to tell. “Mum, I’m not feeling well”. “I ate before I came”. I always got away with it and it felt good.

It’s 8:30 am on a Monday. Today was 3 months exactly from the day I started to starve myself. As I walk in school my friend Alex saw me and the first thing he told me was “Wow! You look amazing” and for the first time I felt proud of myself. I felt proud for finally starting to look skinny.

10 kilos turned to 15, 15 turned to 30 and 30 turned to 40.  Ana had given me the life I always imagined of. She had given me a life where I was skinny, beautiful and accepted, a life where I was finally within the beauty standards and I life where I felt useful, powerful and in control and all she ever wanted from me was to listen to her commandments.

 I didn’t decide to be anorexic but it just snuck up on me. I started to hate how much I need her. I lost my world just to be beautiful. I was barely breathing. My pulse rates where just about touching the 20s.  My hair fell in chunks and my fingernails were blue. I was depressed. I couldn’t laugh like I used to. I stared at myself every single day in the mirror yet I was too blind to realize that I was running out of fuel. Yes I was still breathing but I was definitely not living.  I was just struggling to survive and fighting to walk towards the light. I used to hope and wish that I would make it through another day.

It’s 2:00 am today I’m eating a whole bowl of ice cream while enjoying my favorite series and for the first time in my life I feel happy.

The thing with anorexia is that no magical thing can make you feel better there’s no easy recovery and it is certainly a life-long recovery but it’s worth it. I learned that recovering wasn’t about being perfect but it was about making small daily changes and decisions even if I felt scared that society would disapprove of them. It was all about letting go. Trust me when I say once you surrender you will realize that the only obstacle to happiness is yourself and your inner demon and that there’s a life out there that’s beyond what you have ever imagined.

Γράφει η Μαρία Κυπριανού.

Η κοινωνία μας έχει περάσει τεράστιες αλλαγές σε παγκόσμιο επίπεδο. Ο άνθρωπος έχει πλέον τη δυνατότητα να επικοινωνήσει, να μορφωθεί και να δημιουργήσει μέσα από τη τεχνολογία. Κατάφερε να φτάσει στο φεγγάρι αλλά και να στείλει ρομπότ στον Άρη με την ελπίδα εύρεσης νέας μορφής ζωής. Εντούτοις, έχει αποτύχει στο να αποδεχτεί τις ζωές ανθρώπων που αναπνέουν το ίδιο οξυγόνο με τον ίδιο. Ειρωνικό και τραγικό το γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι με το ίδιο αίμα, ίδια αγάπη και ίδιο πάθος για ζωή καταδικάζονται με αφορμή τη διαφορετική σεξουαλικότητα τους ή ακόμα και για τη γενετική ταυτότητα τους. Είναι 2019, η ψυχό-σωματική βία απέναντι σε άτομα που είναι «queer» είναι μια μάστιγα που πρέπει να καταπολεμηθεί άμεσα.

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να έχουμε υπόψη μας είναι η άγνοια που κυριαρχεί με επακόλουθο τον φόβο, την απομόνωση και στη χειρότερη περίπτωση τη βία που μπορεί να οδηγήσει σε θάνατο. Άτομα τα οποία αντιμετωπίζονται με τέτοια απέχθεια έιναι πολύ πιθανό να αναπτύξουν ψυχολογικές παθήσεις όπως κατάθλιψη, αγχώδης διαταραχή και διαταραχή μετατραυματικού στρες. Δυστυχώς, κάποιοι δεν μπορούν να βρουν το φως μέσα τους και το σκοτάδι τους ωθά στην αυτοκτονία. Ωστόσο, η αυτοκτονία δεν είναι λύση για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε. Ουσιαστικά, αφηνόμαστε στα λόγια ανθρώπων που εξωτερικεύουν το σύνδρομο κατωτερότητας τους προς εμάς. Οι ανασφάλειες του καθενώς δεν αντικατοπτρίζουν τον δικό σου εαυτό ή τη δική σου πραγματικότητα.  Αντιθέτως, είναι η αντανάκλαση ενός ατόμου που υποδηλώνει την έλλειψη αυτοπεποίθησης, δειλία και την ανικανότητα να αντιλιφθεί ότι η ύπαρξη σου είναι φυσική και όχι ανωμαλία. Οι γνώμες διαφέρουν από άνθρωπο σε άνθρωπο όμως η ζωή είναι στα χέρια σου.

Πρέπει να σημιωθεί πως σε πολλές χώρες της Αφρικής,Μέσης Ανατολής αλλά και στη Ρωσία (Τσετσενία), η φυλάκιση,ο βασανισμός και η δολοφονία queer ατόμων είναι πολύ πιθανή. Ακόμα και στη «πατρίδα της ελευθερίας», δηλαδή τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής αλλά και στην Ευρώπη, χρησιμοποιούντε μεδόδοι «επιδιόρθωσης» μέσω βασανιστιρίων με στόχο την επαναφορά του ατόμου με «αλλοιωμένα πρότυπα» και «προτιμήσεις» στον «δρόμο του Θεού». Μια κόλαση ντυμένη με το πέπλο της θρησκευτικότητας, όπου συνάνθρωποί μας έρχονται πρόσωπο με πρόσωπο με μια δαιμόνια πραγματικότητα. Υπάρχουν τουλάχιστον 450 κλινικές οι οποίες βασανίζουν ομοφιλόφυλους και τρανσέξουαλ και περίπου 200 από αυτές βρίσκονται στο Εκουαδόρ. Ένα από τα βασανιστίρια είναι ο «διορθωτικός βιασμός» και στατιστικά 10.000 ομοφυλόφυλες γυναίκες βιώνουν στην Ινδία και Νότια Αφρική, όπου και ξεκίνησε. Οι Νοτιο-αφρικάνοι επινόησαν τη συγκεκριμενη ψυχολογική φροντίδα έτσι ώστε να βιάζουν γυναίκες, παραμένοντας ανεπηρέαστοι από τον νόμο αφου διαπράττουν το έργο του Θεού. Άλλες μορφές διορθωτικής θεραπείας είναι ο ξυλοδαρμός, το ηλεκτροσόκ, η εξαναγκαστικη τροφοδότηση και η ασιτία. Επίσης, ναρκόνωνται κατά τη διάρκεια των βασαναστηρίων ή ακόμα μπορεί να τις βάλουν μέσα σε μια μπανιέρα γεμάτη πάγο μέχρι το σημείο που παθαίνουν υπερκόποση, χωρίς να μπορούν να φωνάξουν ή έστω να έχουν τη δυνατότητα να επικοινωνίσουν με το περιβάλλον.

Αυτός είναι ο γολγοθάς που ανα το παγκόσμιο, πολλοί υποβάλλονται σε καθημερινή βάση.

Όσο αφορά τη Κύπρο, δεν υπάρχουν πληροφορίες για κλινικές τέτοιας φύσεως. Παρ’ όλα αυτά δεν σημαίνει πως μέλη του LGBTQIA+ (Lesbian Gay Bisexual Transgender Queer/Questioning Intersex Asexual +) που έζησαν/ζουν ή μεγάλωσαν στη Κύπρο δεν έχουν έρθει αντιμέτωποι τον εκφοβισμό, ξυλοδαρμούς και κακουχίες. Όπως αναφέρεται πιο πάνω, η άγνοια είναι εχθρός της κοινωνίας μας.

Πιθανές απόψεις περί του θέματος;

«Είμαστε πολύ μικρή κοινωνία για να αλλάξουμε μυαλά.»

«Η νοοτροπία του Κυπραίου ποτέ δεν θα αλλάξει.»

«Δεν με πειράζει αν κάποιος είναι ομοφυλόφυλος αλλά…»

Και εννοείτε πως μετά από τη συγκεκριμένη φράση ακολουθούν φρικιαστικές ομολογίες.

«Κατά τη γνώμη μου, αν είσαι πούστης, ανερείς τον ανδρισμό σου και πάεις ενάντια στη φύση αλλά και στον Θεό.»

Οι δικιολογίες αυτού του τύπου εξοργίζουν τον καθένα που είτε είναι queer, σύμμαχος της κοινότητας ή πιο απλά, άνθρωπος.

Δεδομένου του ότι δεν μπορούμε να έχουμε γνώσεις για όλα τα κοινωνικά θέματα που απασχολούν τον κόσμο, είναι λογικό πως συγκεκριμένες ορολογίες περι σεξουαλικότητας/ταυτοτητες φύλων, τείνουν να συγχίζουν κάποιον που δεν είναι ιδιαίτερα ενημερωμένος. Ωστόσο, ζούμε σε μια εποχή όπου η οποιαδήποτε γνώση μας παρέχετε με ένα απλό κλικ στο Google. Για αυτούς που αρνούνται να αλλάξουν ή τουλάχιστον να ανοίξουν τα μάτια τους, δεν υπάρχει καμία σωτηρία. Όλοι γνωρίζουμε το τί εστί ομοφυλοφιλία όμως ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων θεωρούν πως είναι προτίμηση και όχι κάτι έφυτο. Οι επιστήμονες ακόμα εξερευνούν τους λόγους για τους οποίους μερικοί είναι queer.

Ωραία. Έχουμε πάρει τα δώρα μας, έχουμε επιλέξει και το playlist αλλά και την ταινία που ίσως δούμε εκείνη την ημέρα. Εκτός από αυτά… η επόμενη ερώτηση ίσως είναι και τώρα τι; Που να πάμε;

Έχουμε να σας προτείνουμε μερικές ιδέες για το που να πάρετε το ταίρι σας ή τον/την καλύτερο/η φίλο/η σας!

Για να δούμε!

  1. Σπίτι σας: Χαλαρή επιλογή και ασφαλης. Μπορείς να καλέσεις το αγαπημένο σου άτομο σπίτι σου για ένα ρομαντικό δείπνο (δεν χρειάζεται να μαγειρέψεις χα χα χα αρκεί να ξέρεις το αγαπημένο του φαγητό). Το σπίτι θα ήταν καλό να ήταν διακοσμημένο με διάφορα κεριά και κάποιου είδους ροδοπέταλα για να δώσετε μια πιο ερωτική αύρα στο χώρο σας. Αφού τελειώσει το δείπνο καλό θα ήταν να περάσετε στο ποτό (μια μπουκάλα λευκό κρασί που είναι ασφαλής για όλα τα γούστα!) αγκαλιά με τον αγαπημένο σας, να επιλέξετε μια ταινία ή τραγούδια να υπάρχουν στο backround… και τότε ξέρετε, αγκαλιές και φιλιά..
  2. Σινεμά: Ο χώρος του σινεμά είναι πολύ ενδιαφέρον όσο αφορά εκείνη την ημέρα. Το σινεμά είναι ο χώρος που θα σου προσφέρει τη χαλαρότητα και τη διασκέδαση μαζί με το αγαπημένο σου άτομο βλέποντας τη καινούρια ρομαντική ταινία του 2019 (δεν έχω ιδέα ποια θα είναι για φέτος αλλά μην μου ανησυχείτε όλο και κάτι θα υπάρχει!) Τότε αρχίζει η ταινία και εσείς τα ερωτευμένα κλέβετε “διακριτικά” φιλιά στο σινεμά, σαν έφηβοι όπως παλιά!
  3. Έξοδος σε εστιατόριο/ μπαράκι: Με αυτό το τρόπο ίσως δώσετε λίγα χρήματα περισσότερο ΑΛΛΆ.. δεν θα σκεφτείτε τη διακόσμηση και τι να κάνετε για να κάνετε χαρούμενο τον αγαπημένο σας. Οι μαγαζάτορες εκείνη την ημέρα τα αναλαμβάνουν όλα για εσάς. Εσείς το μόνο που έχετε να κάνετε είναι… να πάρετε τηλέφωνο για κράτηση ΤΏΡΑ και καλή τύχη!
  4. Πάμε βόλτα; Είναι μια πολύ καλή ευκαιρία εκείνη την ημέρα για βολτούλα. Ένα roadtrip σε ένα χωριό της Κύπρου με διανυκτέρευση ή όχι , μια βόλτα σε ένα πάρκο και να κάνετε πίκ νικ εκεί. Απλά και όμορφα όπως είναι και η αγάπη σας. Έτσι θα περάσετε όντως ποιοτικό χρόνο μαζί και θα ανακαλύψετε τους χώρους της Κύπρου!
  5. Λίγη φαντασία ρε παιδιά. Ένας συνδιασμός των πιο πάνω ή ίσως κάτι άλλο που δεν σκεφτήκαμε εμείς.. Να λάβετε μέρος σε όλους τους ρομαντικούς διαγωνισμούς που έχουν εμφανιστεί μπροστά σας τις τελευταίες μέρες (ποτέ δεν ξέρεις) ή να κάνεις εσύ με τα χεράκια σου το δώρο του αγαπημένου σου ατόμου και να του το δώσεις σε τύπου παιχνίδι κρυμμένου θησαυρού;

Ελπίζουμε να σας βοηθήσαμε ή να σας ωθήσαμε για να το ψάξετε λιγάκι!

Να ζήσετε οι ερωτευμένοι!

Γράφει η Gabriella Metz.

Όλοι γνωρίζουμε πως πλησιάζει η μέρα του Αγίου Βαλεντίνου, μια μέρα που ο καθένας μας την αντιμετωπίζει διαφορετικά. Αν έχεις ταίρι τότε μάλλον προετοιμάζεσαι για μια μέρα γεμάτη αγάπη, χαρά, πάθος και ενθουσιασμό με το άλλο σου μισό. Αν είσαι μόνη/μόνος, ή θα θες να αποφύγεις το 99% του κόσμου ή θα προσπαθήσεις να περάσεις μια όμορφη μέρα με φίλους που είναι επίσης single.

Η πιο πάνω παράγραφος όμως δεν παίζει κανένα ρόλο για τις ρομαντικούς. Αυτούς που πάντα θα ονειρεύονται ιστορίες αγάπης, θα λατρεύουν τις ρομαντικές ταινίες και τα ρομαντικά τραγούδια ασχέτως με την ημερομηνία και την εποχή. Δεν πα’ να ‘ναι 14 Φεβρουαρίου ή 28 Ιουλίου; Δεν παύουν ποτέ να ζουν ρομαντικά. Έτσι λοιπόν αποφασίσαμε να αφιερώσουμε αυτό το άρθρο σ’αυτούς!

Θα μοιραστούμε μαζί σας 5 ταινίες και 5 τραγούδια που η κάθε ρομαντική ψυχή πρέπει να δει και να ακούσει έστω και μια φορά στη ζωή του!

Οι 5 ταινίες είναι:

  1. Pretty Woman (1990)

με τους Julia Roberts και Richard Gere.

  • Sleepless in Seattle (1993)

με τους Meg Ryan και Tom Hanks.

  • Notting Hill (1999)

με τους Julia Roberts και Hugh Grant.

  • The Notebook (2004)

με τους Ryan Gosling και Rachel McAdams.

  • The Vow (2012)

με τους Channing Tatum και Rachel McAdams.

Τα 5 τραγούδια είναι:

  1. I Will Always Love You – Whitney Houston
  • The Power of Love – Celine Dion
  • Everything I do – Bryan Adams
  • Wonderful Tonight – Eric Clapton
  • If I Ain’t Got You – Alicia Keys

Ξαφνικά έρχεσαι εσύ και μου κτυπάς τη πόρτα ή μάλλον .. μου κτυπάς τη πόρτα online. Αρχίσαμε τη κουβέντα. Πραγματικά δεν είχα κάποιο σκοπό και ούτε εσύ νομίζω.

Λέγαμε τα τυπικά. Τα νέα της ημέρας κτλ. Μιλούσαμε κάθε μέρα.Άρχισα να καταλαβαίνω ότι έγινες σιγά σιγά μέρος τουλάχιστον της διαδικτυακής μου ζωής. Μου άρεσε που είχα κάποιο άτομο να μιλώ και να επικοινωνώ. Ότι πιο σημαντικό για τις ανθρώπινες σχέσεις.

Είπαμε να βρεθούμε και όντως έτσι έγινε. Βρεθήκαμε και πήγαμε βόλτα στη θάλασσα. Είπαμε και άλλα, πολλά για εμάς από κοντά. Άρχισες να μου προκαλείς ενδιαφέρον και να θέλω να σε γνωρίσω ακόμη καλύτερα.

Βρεθήκαμε ξανά και ξανά. Θέλω να σε γνωρίσω και άλλο. Μου αρέσει που περνούμε ώρες μαζί στο τηλέφωνο και από κοντά.

Σε ρωτάω τι θέλεις πως το βλέπεις και δεν ξέρεις. Είναι πολύ λογικό. Ούτε εγώ ξέρω είναι πολύ νωρίς. Ξέρω όμως ότι επικοινωνούμε, περνούμε ωραία και οι δύο – το βλέπω στα μάτια σου και ότι υπάρχουν βλέψεις για συναισθήματα.

Θα το πάρω χαλαρά και όπου βγει. Αυτό είναι το ιδανικό. Το τι θα ήθελα όμως; Είναι να σε γνωρίσω, να κτίσουμε μια ανθρώπινη σχέση με πολλές αναμνήσεις και να είσαι εδώ,κοντά μου.

Μπορεί να γίνει μπορεί και όχι. Όπως και να έχει χαίρομαι που είσαι στη ζωή μου και μου θύμισε πως είναι να νιώθω χαρά χωρίς λόγο και να κτυπά η καρδιά μου όποτε σε βλέπω ή όποτε λες βλακείες. Ακόμα και αυτά έχουν τη χάρη τους. Ευχαριστώ που με έκανες να καταλάβω ότι ακόμη έχω ζωντάνια μέσα μου. Ακόμα και με εσένα τον άγνωστο τύπο.

Δεν ξέρω που θα βγει και ξέρω ότι μπορεί να μην μείνεις αλλά αν τύχει και μείνεις αν μπορείς μείνε για πολύ.

Ευχαριστώ.

Στις 4 Φεβρουαρίου είναι η παγκόσμια ημέρα κατά του καρκίνου. Είναι η ημέρα που στο άκουσμα του καρκίνου.. έχουμε διάφορους συνειρμούς. Ο καρκίνος είναι μια ασθένεια που έχει κτυπήσει τις πόρτες σε πολλούς από εμάς. Οικογένεια, φίλοι, γνωστοί και πολλοί άλλοι. Πολλά άτομα κατάφεραν και πολέμησαν τον καρκίνο και βγήκαν νικητές και άλλα άτομα κέρδισαν τις μάχες αλλά όχι το πόλεμο του καρκίνου.

Με αφορμή αυτή την ημέρα θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας ένα άρθρο που είχα γράψει πριν δύο χρόνια για το θέμα του καρκίνου. Δεν είναι το συνηθισμένο άρθρο που αφορά την ενημέρωση και το τι είναι ο καρκίνος. Είναι ένα άρθρο που έγραψα με πολλές ελεύθερες σκέψεις όταν έμαθα ότι ένα δικό μου κοντινό άτομο έπασχε από καρκίνο.

Αυτό που με βασανίζει εδώ και λίγο καιρό είναι οι διαφορές παθήσεις και μια συγκεκριμένη που ονομάζεται καρκίνος. Μια πάθηση που κτυπά καθημερινά τις πόρτες μας. Τα τελευταία χρόνια έχω ακούσει και μάθει για διάφορα κρούσματα του αλλά και άτομα έπαιξαν στη μάχη μαζί του. Άλλοι κέρδισαν και άλλοι έχασαν όπως και να έχει έπαιξαν στο παιχνίδι δίνοντας όλη τους την ψυχική και την σωματική τους δύναμη και τους αξίζει ένα μεγάλο μπράβο. Γενικότερα , όλες οι παθήσεις  θα παίξουν με την ψυχή και το σώμα σου. Ποιος θα κερδίσει; Άγνωστο, κανένας δεν ξέρει. Όπως η ζωή έρχεται ξαφνικά έτσι και φεύγει ξαφνικά. Έτσι και αλλιώς : « Σε αυτή την γη είμαστε όλοι περαστικοί». Το τέλος σου δεν θα σε προετοιμάσει. Έτσι , θα ήθελα να σας παροτρύνω πως αν έχετε δικό σας άτομο με οποιοδήποτε θέμα κρατήστε τους κοντά σας, αγκαλιάστε τους και στηρίξετε τους. Τα μάτια σας να εκπέμπουν αγάπη και κατανόηση . Στην τελική αυτό χρειαζόμαστε όλοι : στήριξη, αγάπη , κατανόηση και ένα μεγάλο χαμόγελο από κάποιο που αγαπάμε. Αυτό θα σπείρει χαμόγελα παντού. Η ζωή είναι ένα άγνωστο ταξίδι. Ζήσε την δική σου ζωή χωρίς φόβο και κάνε την κάθε μέρα σου όμορφη και χαρούμενη. Έτσι κλείνοντας εγώ σας λέω θα συνεχίσω να τρώω τα «ίσσιαλα» μου , να κάνω «πελλαρούες ». Εσύ θα συνεχίσεις να καπνίζεις , να πίνεις κτλ. Έτσι θέλει η ψυχούλα σου έτσι και θα γίνει. Η ζωή είναι δική σου και στο παιχνίδι θα βάλεις εσύ κανόνες αν και υπάρχουν οι συνέπειες! Κλείνω με μια ατάκα, από το « Παρά- πέντε» , στη σκηνή που ο Σπύρος διαβάζει το ημερολόγιο της γιαγιάς του στο τελευταίο επεισόδιο  (Η γιαγιά του Σπύρου έπασχε από κάτι που κανένας δεν ήξερε αλλά δεν σταμάτησε να μαθαίνει γαλλικά , να τελειώσει το σχολείο (προσπάθεια τουλάχιστον ) , να πάει ταξίδι στη Γαλλία και να πηγαίνει Μύκονο για άραγμα και σουβλάκια.  ) :  « Στην αρχή πίστευα θα κερδίσω το θάνατο . Μα δεν τον κέρδισε ποτέ κανείς! Το θέμα είναι να κερδίσεις την ζωή. Και αυτό το ξέρω ότι το κατάφερα. Αυτή την στιγμή , είμαι ευτυχισμένη. »

Όπως έχουμε ξανά συζητήσει και σε προηγούμενα άρθρα.. κανένας άνθρωπος δεν γεννήθηκε με φοβίες ή ανασφάλειες. Όλα αυτά είναι επίκτητα συναισθήματα που αποκτώνται μέσα από την ανθρώπινη εντριβή.

Τα μαθαίνουμε από τους γονείς μας, τους δασκάλους μας και τους δικούς μας. Σιγά σιγά οι φοβίες που αποκτούμε γίνονται.. ανασφάλειες.

Μια πιο “ανάλαφρη” λέξη για να μην αναφέρεις τη λέξη “φόβος- φοβάμαι”.  Και έτσι συνεχίζουμε τη ζωή μας και κάποιες φορές δικαιολογούμε τον εαυτό μας με βάση αυτές τις ανασφάλειες που οι άλλοι μας έχουν δώσει.

Ξεχνάμε ότι η ζωή είναι δική μας, ξεχνάμε ότι η ζωή είναι μικρή και ίσως είναι καλύτερα να ζήσουμε τη ζωή με ποιότητα αφού η ποσότητα δεν διευκρινίζεται . Δικαιολογίες και εκλογικεύσεις για να νιώσουμε εμείς καλά. Να νιώσουμε καλά πίσω από την ίδια μας τη σκιά!

Έρχεται η στιγμή που σκέφτεσαι όπως και εγώ τώρα.. ίσως θα ήταν καλύτερα να τις αντιμετωπίσω τις ανασφάλειες μου και να τις επιλύσω; Παρά να δικαιολογούμαι και να νιώθω άσχημα που έχω αυτές τις “μικρές”- ψυχικές κυρίως φοβίες.

Ναι νομίζω πως θα είναι καλύτερα. Γιατί; Έτσι ίσως έρθουμε αντιμέτωποι με δυνάμεις που ούτε εμείς ξέραμε ότι είχαμε. Ίσως ζήσουμε μια πιο ποιοτική ζωή. Ίσως δεν φεύγει κόσμος από κοντά μας επειδή εμείς φοβόμαστε να κάνουμε το οτιδήποτε , να μιλήσουμε , να αγαπήσουμε και πολλά άλλα.. επειδή ένα άτομο.. και ίσως ο εαυτός μας μας έκανε να αλλάξουμε τόσο και να φοβόμαστε ακόμα και εμάς.  

Μήπως ήρθε ο καιρός να δώσουμε ευκαιρίες στους ανθρώπους; Μήπως θα ήταν καλό να αφεθούμε και να δούμε τι να γίνει χωρίς να προ- καταδικάζουμε καταστάσεις επειδή ζήσαμε κάτι παρόμοιο κάποτε;

Οι σκέψεις δικές σας.