Search

Category Archives: Your Story

Γράφει η Μαρίνα Σαβεριάδου

Μαΐου 13, 2019

Μέρα Δευτέρα στο μικρό μου σπίτι στα Λιβάδια, με την Αρίθα Φράκλιν να
τραγουδά “a change is gonna come” και τον Σκάμπι στρογγυλοκαθισμένο
στον καναπέ πίσω μου. Αν και ακούγοντας τη φωνή της Αρίθα μου έρχεται
να κλείσω μάτια και φώτα και απλά να ξαπλώσω και να την ακούω, θα
αντισταθώ στην ιδέα και θα γράψω.

Τον Σκάμπι τον κούρεψα έχει λίγες μέρες και όπως λέει η bff μου έπιασε
προαγωγή, έγινε το παραχαιδεμένο του σπιτιού, κοιμάται μέσα, απλώνει
κανονικά σε όλους ανεξαίρετα τους καναπέδες, τον σκεπάζουμε με τις
κουβέρτες και έχει το κουιλτ του στον καναπέ της κουζίνας και γενικά
ζει μια παραδεισένια ζωή. Πριν το κούρεμα του κοιμόταν έξω και γενικά
ήταν σε μαύρο χάλι και δεν του δίναμε καμιά σημασία. Ήμασταν αδιάφοροι
και κακοί μαζί του και ειδικά εγώ που τον έβλεπα και νευρίαζα μερικές
φορές και σκεφτόμουν ότι δεν τον θέλω πια. Το παραδέχομαι έτσι ένιωθα
και ο λόγος που ένιωθα έτσι ήταν γιατί τον Αύγουστο που μας πέρασε
πέθανε το άλλο μου σκυλάκι, η Μπέλλα μου και μετά τον θάνατο της
Μπέλλας ενιωσα απέχθεια για τον καημένο τον Σκάμπι..τελοσπάντων  μου
πέρασε και αναπληρώνουμε τις μέρες της αδιαφορίας μας προς τον Σκάμπι
με έξτρα περιποίηση και αγάπη.

Τις συναισθηματικές αντιδράσεις μου σε διάφορα γεγονότα τις εξετάζω
συχνά και πολλές είναι οι φορές που αντιλαμβάνομαι μεταχρονολογημένα
τα κίνητρα μου. Δηλαδή πρώτα δρω και αργότερα κάθομαι να εξετάσω τον
λόγο, λίγο ή πολύ καιρό μετά, όμως την ώρα που δρω βασίζομαι στο
ένστικτο μου και συνήθως οι επεξηγήσεις που δίνω στο μέλλον, επαρκούν
για να δικαιολογήσουν την πρώτερη μου πράξη.

Και φυσικά κάποια στιγμή έκατσα και εξέτασα και τα κίνητρα μου για την
συμπεριφορά μου απέναντι στον Σκάμπι. Αν αφήσεις ένα σκύλο έξω στην
βεράντα μόνο του, παραμελημένο, ακούρευτο για μήνες και το μόνο που
κάνεις είναι να του βάζεις φαΐ και νερό μια φορά την ημέρα παίρνει
μήνες να καταλάβεις ότι αυτό που έκανες στην ουσία ήταν να δημιουργείς
μια απόσταση μεταξύ εσένα και του σκύλου, πως  τον αφήνεις να
ασχημίσει και να βρωμεί για να μη σε πλησιάζει, για να τον βλέπεις και
να νιώθεις αηδία για να μην έχεις καμιά διάθεση να τον αγκαλιάσεις και
να τον αγαπάς λιγότερο, γιατι όταν αγαπάς λιγότερο, πονάς λιγότερο
οταν θα έρθει η ώρα που θα τον χάσεις ή θα πεθάνει, ή φτάνεις στα άλλα
άκρα που εύχεσαι κρυφά μέσα σου να τον χάσεις ή παρακαλάς κάποιον να
τον πιάσει και να φύγει.

Παίρνει καιρό να καταλάβουμε τι κάνουμε, να καταλάβουμε τα κίνητρα
μας, και να καταλάβουμε ότι ο φόβος, ο φόβος της απώλειας, είναι
εκείνος ο μεγάλος τοίχος που μας κρατά πίσω από το να συνδεθούμε με
άλλα όντα, ανθρώπινα και μη. Υπάρχει εκείνο το όριο που βάζεις στον
εαυτό σου για να μη συνδεθείς πολύ και να μην πονέσεις.
Όσον αφορά τους ανθρώπους πάλι έχω μια βαθιά επιθυμία και δίψα για
σύνδεση, για βαθιά και ουσιαστική επικοινωνία, για συζητήσεις τύπου
ψυχανάλυσης, λατρεύω να καταδύομαι στα βαθιά νερά του ψυχισμού των
ανθρώπων, ίσως και αυτός να είναι ένας λόγος που κάποιοι κάνουν
μεταβολή γιατί έχουν μάθει να περιορίζονται σε επιφανειακές συζητήσεις
και αποφεύγουν οτιδήποτε προσωπικό για να μη φανούν για οποιοδήποτε
λόγο ευάλωτοι, αλλά είναι και κάποιοι άλλοι, που με την πρώτη φορά που
θα με συναντήσουν, θα μου πουν την ιστορία της ζωής τους και τους
φαίνεται παράξενο πους τους προκλήθηκε η ανάγκη και την άνεση να
μιλήσουν και να πουν προσωπικά θέματα σε μένα. Και ακριβώς αυτή η δίψα
μου για σύνδεση με κάνει αλλεργική σε επιφανειακές συζητήσεις και δε
θα με βρεις σε καφέ να μιλώ για τα νύχια μου και να ανταλλάζω
συνταγές. Μπαίνουν για λίγο άνθρωποι στη ζωή μου και δεν στεριώνουν
ακριβώς αν δεν εντοπίσω αυτή τη σύνδεση μεταξύ μας σε κάποιο άλλο
επίπεδο και ουδέποτε είχα την ικανότητα να διατηρήσω επικοινωνία με
άτομα για τα οποία δεν είχα γνήσιο και βαθύ ενδιαφέρον ή να αισθανθώ
ότι έχουν εκείνοι για μένα. Είναι ένα επίπεδο πέραν του λεκτικού, όχι
απαραίτητα σωματικού, ένα επίπεδο που αφορά την επικοινωνία με λίγα ή
καθόλου λόγια, υπάρχει η άνεση να μιλήσεις ή να μη μιλήσεις και ποτέ
δεν υπάρχει καμιά ανάγκη να πείσεις.

Εδώ και λίγες μέρες ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο του Rollo May “love
and Will”  γράφω τον πρωτότυπο τίτλο γιατί στα ελληνικά η μετάφραση
ήταν χάλια και υποβιβάζει το θέμα του βιβλίου που είναι επιστημονικό.
Τον Rollo May μου τον σύστησε ο Ίρβιν Γιάλομ στην αυτοβιογραφία του. Ο
Γιάλομ, σπουδαίος ψυχοθεραπευτής και πολύ καλός συγγραφέας, από τους
αγαπημένους μου, γράφει για τους ψυχολόγους που θαύμαζε και ένας από
αυτούς ήταν και ο ΄Ρόλλο Μέι. Εχοντας εμπιστοσύνη στην κρίση του
Γιάλομ είπα να δω ποιος είναι αυτός ο Ρόλλο Μέι και γιατί τον θαύμαζε
τόσο πολύ. Πήγα και πήρα το βιβλίο το Love and Will και διαβάζω τα
αποτελέσματα ερευνών και μελετών της δεκαετίας του 50-60 που
αντικατοπρίζουν με απίστευτη ακρίβεια την εποχή μας.

Απόσπασμα από το βιβλίο σελ. 93

τώρα το πρόβλημα δεν είναι καθαυτή η επιθυμία και η ανάγκη
ικανοποίησης του συντρόφου, αλλά το γεγονός ότι η ανάγκη ερμηνεύεται
από τα πρόσωπα της ερωτικής συνεύρεσης μόνο τεχνικά – ανάγκη για
φυσικό αισθησιασμό. Αυτό που παραλείπεται, ακόμη και από το ίδιο μας
το λεξιλόγιο είναι η εμπειρία του να προσφέρεις συναισθήματα, να
μοιράζεσαι φαντασιώσεις, να χαρίζεις τον εσωτερικό σου ψυχικό πλούτο,
πράγματα που φυσιολογικά παίρνουν κάποιο χρόνο και βοηθούν την αίσθηση να υπερβεί τον εαυτό της και να γίνει συγκίνηση, και την συγκίνηση να γίνει αυτουπέρβαση γινόμενη τρυφερότητα και κάποτε αγάπη

Ο Ρόλλο Μέι έγραψε τα πιο πάνω το 1965, πριν ακόμα μπει στη ζωή μας
για τα καλά το ίντερνετ, τα κοινωνικά δίχτυα κλπ. Που να ήξερε ότι σε
πενήντα χρόνια η κατάσταση θα ήταν ακριβώς όπως την περιέγραφε.

Αυτό που με τόση ακρίβεια περιγράφει στο βιβλίο του ο κ. Μέι είναι ότι
από τη στιγμή που ο άνθρωπος απελευθερώθηκε σεξουαλικά έκλεισε κάθε
συναισθηματική θυρίδα  Θεωρείται απόλυτα φυσιολογικό ο σύγχρονος
άνθρωπος να πηδηχτεί με οποιονδήποτε, οποιαδήποτε στιγμή, επώνυμα ή
ανώνυμα, να παραγγείλει από το κινητό του, την με ή χωρίς πληρωμή
αρσενική ή θηλυκή πόρνη, με ένα πάτημα ενός κουμπιού και μετά από δύο
ώρες να την στείλει στο σπίτι της και να παραγγείλει φαστ φουντ  γιατί
πείνασε,  περνώντας από την  μια εμπορική συναλλαγή στην άλλη χωρίς
κανένα συναισθηματικό κόστος.  Αυτό που βιώνεται ως μια επαναληπτική
μουνο-πεο-συλλεξία για επιβεβαίωση, και ονομάζεται με πολλούς
μοντέρνους  τίτλους, friends with benefits και fuckbuddies, one night
stands και ξεπέτες αλλά προς Θεού μη συνδεθούμε ανεπανόρθωτα. Μια
συναλλαγή που πολλές φορές δεν εμπεριέχει προσωπική επαφή, μια μαλακία με τη βοήθεια της οθόνης της τηλεόρασης σου ή του κινητού σου με
παρτενέρ μια δυστυχισμένη και απελπισμένη ύπαρξη στην άλλη άκρη της
γραμμής, πίσω από μια άλλη οθόνη, σε μια άλλη χώρα, σε μια άλλη
ήπειρο, όσο πιο μακριά, τόσο το καλύτερο, όσο πιο μακριά, τόσο
λιγότερες η πιθανότητες να συναντηθείς από κοντά, αυτό είναι το μόνο
ασφαλές σεξ, εκείνο που ο εγκέφαλος αποφασίζει σε ποιον θα δώσει το
γεννητικό όργανο, παρακάμπτοντας την καρδιά, παρακάμπτοντας τον κόπο,
την προσπάθεια, και την όποια μαγεία!

Αυτή η αφθονία σεξουαλικών συντρόφων, αυτή η εύκολη πρόσβαση ανά πάσα στιγμή σε ένα ακόμα διαθέσιμο σώμα, έχει υποβιβάσει τον άνθρωπο σε ένα αντικείμενο χρήσης και ο σκοπός που είναι η “επιβεβαίωση” δεν
επιτυγχάνεται γιατί βαθιά μέσα σου αντιλαμβάνεσαι ότι δεν “επιλέγηκες”
συνειδητά αλλά “έτυχες” γιατί ήσουν ο άμεσα διαθέσιμος την παρούσα
στιγμή που ο άλλος ήθελε να εκτονωθεί.  Αυτό που νιώθεις είναι ότι
είσαι απλά ένας από τη μάζα.

Είναι πολλοί εκεί έξω και αυτό βολεύει μια χαρά γιατί στο πίσω μέρος
του μυαλού σου υπάρχει η δικλείδα ασφαλείας ότι πάντα θα υπάρξει ακόμα
ένας. Είναι πολλοί εκεί έξω και εσύ αποφασίζεις να μην συνδεθείς με
κανένα, γιατί αν συνδεθείς με αυτόν ή αυτήν και έρθει κάτι καλύτερο
πιο μετά θα νιώθεις βλάκας που συμβιβάστηκε τη στιγμή που υπάρχει
πάντα μια ομορφότερη, μια που δε γεύτηκες ακόμα, μια που θα χει ένα
application που δεν το έχει το παλαιότερο μοντέλο, στην τελική όμως το
νέο μοντέλο γυναίκας ακριβώς όπως και το νέο σου μοντέλο κινητού δεν
θα το αγαπήσεις ποτέ όσο περιμένεις να βγει κάτι καινούριο.

Σωματα κενά και ποτέ θα δε ζήσουν την ηδονή του να κάνεις έρωτα με
έναν άνθρωπο που φοβάσαι μη χάσεις και να επιλέγεις να τον αγαπήσεις
και να του δοθείς παρόλον ότι φοβάσαι μην τον χάσεις. Και μπορείς με
την βοήθεια του μπλε χαπιού να πηδάς μέχρι τα βαθιά γεράματα αλλά χάπι
τη συναισθηματικη ανικανοτητα δεν θα βγάλει ποτέ καμιά
φαρμακοβιομηχανία.  Ο Ρόλλο Μέι μιλά και για αυτούς που θα μείνουν έξω
από αυτό το σύγχρονο σεξουαλικό πάρε-δώσε, αυτούς που θα είναι
απροσάρμοστοι  σε αυτήν την αρρωστημένη εποχή της απάθειας και όσα
αυτή συνεπάγεται, που δεν θα μπορούν να λειτουργήσουν με τα στάνταρτς
της εποχής και θα είναι εκτός, αυτοί θα υποφέρουν περιμένοντας να
ζήσουν με ιδεώδη και αξίες φθαρμένες μιας άλλης εποχής που δεν ισχύουν
πλέον.

Ο Σκάμπι κοιμάται δίπλα μου  και οι r.e.m τραγουδούν everybody hurts …

Γράφει η Μαρία Σκαμπαρδώνη

Δεν έχουμε χρόνο να διαβάσουμε’’.

 Αυτή η δικαιολογία συνοδεύει πάντοτε και ντύνει με όμορφο τρόπο την άρνηση των ανθρώπων να διαβάζουν. Είμαστε πολυάσχολοι, λένε, αν είχαμε χρόνο θα ανοίγαμε κανένα βιβλίο που και που και θα διαβάζαμε..

Θυμάμαι τα λόγια μίας φίλης μου όταν πριν λίγα χρόνια είχε ταξιδέψει στη Γαλλία. Μέσα στα βαγόνια του τρένου  είχε μείνει έκθαμβη από το πόσοι πολλοί άνθρωποι διάβαζαν, μου έλεγε πως αυτό συνηθίζεται στις περισσότερες χώρες. Εμείς, μέσα στα λεωφορεία και τα τρένα, κρατάμε κινητά και παίζουμε παιχνίδια, επιλέγοντας ξανά τη διέξοδο σε μία ψεύτικη δραστηριότητα από το να διαβάσουμε έναν ζωντανό οργανισμό, όπως το βιβλίο.

Πάντοτε η έλλειψη χρόνου έρχεται ως το εύκολο άλλοθι και δικαιολογία, ώστε να δικαιολογήσουμε την πραγματική αιτία που είναι η έλλειψη ενδιαφέροντος.  Όταν αγαπάς και θέλεις, πραγματικά, ο χρόνος δημιουργείται και βρίσκεται. Ας πραγματικά, οι περισσότεροι αγαπούσαν τα βιβλία, τότε θα βλέπαμε και εμείς περισσότερους ανθρώπους με βιβλία μέσα σε τρένα και λεωφορεία, παρά παιδιά προσκολλημένα σε κινητά.

Γίναμε μία κοινωνίας όχι της χρήσης, αλλά της κατάχρησης. Γίναμε μία κοινωνία στην οποία το κινητό έγινε όχι απλώς ένα μέσο επικοινωνίας, αλλά το κέντρο της ζωής μας.

Φαντάζεσαι αυτό τον χρόνο που αφιερώνουμε σε κινητά, να τον χαρίζαμε στα βιβλία. Πόσο πιο όμορφος, άραγε, θα γινόταν ο κόσμος!

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΓΚΑΘΑ ΚΡΙΣΤΙ.

Γράφει ο Γιάννης Κολόκας- Φοιτητής Γαλλικής Γλώσσας & Φιλολογίας Αθηνών.


Η Αγκάθα Κρίστι αποτελεί την διασημότερη συγγραφέα αστυνομικών
μυθιστορημάτων, αλλά όσο γνωστά και πολυδιαβασμένα και αν είναι τα
αστυνομικά της μυθιστορήματα, τρίτα σε κατάταξη μετά την Βίβλο και τα έργα του Σαίξπηρ, υπάρχει και μια άλλη πλευρά της συγγραφικής της πένας, τα κοινωνικά μυθιστορήματα ή όπως τα αποκαλούσε η ίδια <<πραγματικά μυθιστορήματα>> της.


Πιο συγκεκριμένα την περίοδο 1930-1950 η διάσημη συγγραφέας κουρασμένη από τις ιστορίες εγκλημάτων θα θελήσει να δοκιμάσει μια καινούργια μορφή γραφής γράφοντας έξι τελείως διαφορετικές ιστορίες, τις οποίες ο εκδότης της φοβούμενος ότι δεν θα αρέσουν στο κοινό, θα την πείσει να της υπογράψει ως Mary Westmacott.Τα βιβλία αυτά θα συνεχίσουν να κυκλοφορούν υπό αυτό το ψευδώνυμο για πολλά χρόνια και μόνο μετά τον θάνατο της οι κληρονόμοι της θα ανακαλύψουν ότι είναι δικά της. Πέρσι μάλιστα κυκλοφόρησαν και στην Ελλάδα και αφού τα διάβασα σκέφτηκα να σας τα προτείνω για να τα γνωρίσετε.

Το πρώτο εξ’ αυτών, που υπήρξε και υποψήφιο στα βραβεία Public για το καλύτερο μεταφρασμένο μυθιστόρημα, είναι η <<Ανοιξιάτικη Απουσία>>. Πρόκειται για την ιστορία μιας Αγγλίδας κυρίας, η οποία ταξιδεύει στην Μέση Ανατολή για να επισκεφτεί την κόρη της που είναι βαριά άρρωστη. Κατά την διάρκεια του ταξιδιού, θα μείνει εγκλωβισμένη για αρκετό καιρό σε ένα σταθμό τρένου, ένα γεγονός που θα της δώσει την ευκαιρία να στοχαστεί την ζωή της και να αναθεωρήσει πολλές από τις απόψεις της… Το δεύτερο βιβλίο τιτλοφορείται <<Ένα θηρίο στο πιάνο>> και θα μπορούσε κάλλιστα να χαρακτηριστεί και ιστορικό μυθιστόρημα καθώς τομεγαλύτερο μέρος του εκτυλίσσεται κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Πρόκειται ουσιαστικά για την εξιστόρηση της ζωής του Βερνον Ντειρ, ενός βρετανού αριστοκρατικής καταγωγής, μελλοντικού συνθέτη ο οποίος ωστόσο θα περάσει από σαράντα κύματα μέχρι να καταφέρει να ολοκληρώσει το έργο του. Στο τρίτο μυθιστόρημα που φέρει τον τίτλο <<Ημιτελές πορτρέτο>> μαθαίνουμε μέσα από την διήγηση της Σύλβιας στο Λαραμπι, φίλο και ζωγράφο της, τα γεγονότα που σημάδεψαν την ζωή της, αποκτώντας μια καλή επαφή με την ανατροφή των κοριτσιών στις αρχές του 20 ου αιώνα και πως αυτή επηρέαζε την ψυχοσύνθεση τους. Στα επόμενα βιβλία που θα ακολουθούσουν η Αγκάθα θα επικεντρωθεί στο ζήτημα
των ενδοοικογενειακών σχέσεων. Το τέταρτο βιβλίο <<Το βάρος της Αγάπης>> θα έχει ως θέμα την σχέση μεταξύ δυο αδελφών, Λωρας και Σιρλει καθώς και τις συνέπειες που φέρει μια αγάπη δίχως ανταπόδοση. Παρομοίως στην πέμπτη ιστορία της <<Ο δεύτερος γάμος>>, επικεντρώνεται στην σχέση μάνας και κόρης στην μεταπολεμική Αγγλία όπου η παραδοσιακή ανατροφή συγκρούεται με τις σύγχρονες αντιλήψεις περί προσωπικής ελευθερίας.

Αντιθέτως το έκτο καιτελευταίο τέτοιου είδους μυθιστόρημα της <<Η στιγμή του Ρόδου>> έχει ως κεντρικό άξονα την πολιτική σκηνή μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και συγκεκριμένα τον πολίτικο αγώνα μεταξύ Εργατικών και Συντηρητικών. Είναι η πρώτη φορά που η συγγραφέας παίρνει μια φανερή πολιτική θέση, αν και όσοι έχουν διαβάσει και τις
αστυνομικές της ιστορίες γνωρίζουν την εκτίμηση που έτρεφε, για έννοιες όπως η «καλή κοινωνία» και η «Αυτοκρατορία». Αυτά ήταν λοιπόν τα κοινωνικά μυθιστορήματα της Αγκάθα Κρίστι, τα οποία και σας προτείνω ανεπιφύλακτα, όχι μόνο ως ένα ευχάριστο ανάγνωσμα για την παράλια, αλλά και ως μια ευκαιρία γνωριμίας με τον τρόπο ζωής και σκέψης μιας άλλης όχι τόσο μακρινής εποχής.

Γράφει η Μαρίνα Σαβεριάδου

Ιανουαρίου 29, 2019

Και κατάφερα και σου μίλησα…παραμέρισα το θυμό και σου μίλησα, γιατί
πρώτη εγώ ξέρω ότι δεν είναι στ’ αλήθεια θυμός, είναι ένα παράπονο και
το παράπονο στρέφεται πάντα εντός μας.. ένα παράπονο όχι γιατί δεν με αγάπησε εκείνος, γιατί πώς μπορεί κάποιος να αγαπήσει αν δεν του τύχει και ενώ εκείνος βλέπει και αναγνωρίζει ότι ο άνθρωπος απέναντι του είναι ένας άνθρωπος που θα μπορούσε εύκολα να αγαπήσει, έχει όλα εκείνα που τον ελκύουν, που τον ενθουσιάζουν παρόλα αυτά δεν το νιώθει, είναι ένα όργανο πουπεριμένεις να ακούσεις τον ήχο του, αλλά είναι άηχο.


Έτσι και εγώ καταλάγιασα το θυμό μου και στωικά και σιωπηλά μέτρησα
στο δεξί μου χέρι τις αλήθειες μου “είσαι όμορφη” είπε ο ένας, “πρώτη φορά γνώρισα τόσο έξυπνη γυναίκα” είπε ο άλλος, και εκείνος, ο ένας που είπε “σ αγαπώ, σε λατρεύω, είσαιη γυναίκα της ζωής μου”, ήταν ήδη νεκρός
και όλοι είχαν το δίκαιο τους και όλοι έλεγαν αλήθεια και όλοι
αγάπησαν στο μέτρο τους γιατί κανένας δεν αγαπά τον απέναντι του,
αγαπά τον καθρέφτη του και δύσκολα αγαπάς όταν σε κοιτάει η αλήθεια
στα μάτια.


Γι αυτό  σου μίλησα και γι αυτά σου εξηγώ και γι αυτό μιλώ στους
ανθρώπους ακόμα και όταν δεν με αγαπούν ακόμα και αν δεν με επιλέγουν,
ακόμα και αν θα σταθούν δίπλα μου για λίγο και μετά προχωρήσουν λίγο
παρακάτω.

Μου θυμίζει τούτη η διαδικασία τα παιδάκια που στέκουν στα
ορφανοτροφεία και έρχονται οι γονείς και τα βάζουν να σταθούν στη
σειρά και εκείνο το ένα πάντα το προσπερνάνε..


Μου θυμίζει κάτι ρούχα στις βιτρίνες που τα φοράνε στην κούκλα και
περνάνε οι κυρίες και το βλέπουν αλλά δεν ξέρει κανείς γιατί, αν είναι
εκείνο το ασημένιο κουμπί στον κολάρο ή το ύφασμα πολύ βαρύ, αρέσει
αλλά όχι τόσο όσο να το πάρουν,  το δοκιμάζουν αλλά πάντα το βγάζουν
και λένε όχι όχι είναι καλό αλλά οχι για μένα.

Αυτό, είσαι καλή, όμορφη, έξυπνη, ταλαντούχα αλλά όχι για μένα.
Αν μια γυναίκα ήταν αλαζονική θα έλεγε ότι ίσως δεν την ήθελε κάποιος
γιατί ήταν πολλή του, πολύ έξυπνη, πολύ όμορφη, πολύ ικανή, τόσο που
δεν θα τον είχε ποτέ ανάγκη, ίσως να προσπαθούσε να το παίξει ανώτερη
και να κάτσει να κάνει ικασίες ότι εκείνος δεν είναι έτοιμος, είναι
φοβισμένος, ίσως τα μαύρα μέσα του να μην αφήνουν χώρο στο λευκό της
αγάπης.


Αν πάλι ήταν προσγειωμένη θα έλεγε ότι όλα αυτά είναι κοινωνικά
φαινόμενα και οι άνθρωποι πια το βρίσκουν αδύνατο ή άσκοπο να
ενώνονται με έναν και μόνο άνθρωπο

Αν κατέγραφε την πραγματικότητα γύρω της και το πώς πάει η διαδικασία θα έλεγε:

Κόβεις τον εαυτο σου κομμάτια, σε άλλον δίνεις το σώμα σου, σε άλλον
τη φιλία σου, με άλλον μοιράζεσαι τα προβληματα σου, σε άλλον δίνεις
ένα κομμάτι τη ψυχή σου και σε κάθε ένα μέρος από αυτό που θέλει να
πάρει, έτσι ώστε αν κάποιος φύγει να μείνουν τα υπόλοιπα κομμάτια, να
μένει ο κορμός ανέπαφος και να αναπλάθεσαι από την αρχή, με αποτέλεσμα
να μη δίνεσαι ολόκληρος σε κανέναν αλλά πληρώνεις και το τίμημα ποτέ
να μην έχεις κανέναν ολόκληρο, μόνο κομμάτια, στιγμές, την ανάσα τους
ενός, τα γλυκόλογα του άλλου, τα ξεσπάσματα θαυμασμού, μια όαση που
έρχεται ο κάθε κουρασμένος να ξεκουραστεί  ή ένα ουρητήριο που
χρησιμοποιεί για να ξαλαφρώσει.

Και εκείνοι όλοι μόνοι τους και εσύ μόνος, και εσύ σκορπισμένος και
εκείνος μισός ο άλλος μικρός ο άλλος διαλυμένος και κανείς κανενός
γιατί ο άνθρωπος μόνο ολόκληρος με ολόκληρο ενώνεται..

Την ώρα που φεύγει ο θυμός έρχεται πάλι εκείνο το παράπονο,  σου
αφαιρεί χρόνια, σε κάνει πάλι παιδί και σε στήνει στη σειρά, ντυμένο
με τα καλά σου ρούχα, καλοχτενισμένα, να περιμένεις..
και φεύγει ο θυμός, γιατί κανένα μικρό παιδί δεν μπορεί να μείνει
θυμωμένο για πολύ, γιατί είναι μεγάλη και επιτακτική η ανάγκη για
αγάπη, τόσος ο πόνος που μοιάζει με ικεσία, θα έλεγεξέρω πολύ καλά πώς πάει αυτός ο κύκλος.. η αγάπη να είναι πιο βαθιά από τον πόνο, ποτέ δεν θύμωσα με αυτούς πουπόναγαν περισσότερο από εμένα, να σε αγαπάω μόνο μπορώ, όσο ναγιατρευτείς, όσο να σταθείς, όσο να πετάξεις ..

Μέχρι τότε … ημίμετρα, και προσποιήσεις και υποκρισίες του κερατά
και προσχήματα και μισόλογα
..σήμερα είχα ανάγκη να σου μιλήσω, να θυμηθώ το τελευταίο σχήμα που
γέμιζε το κενό

Βλέπεις το κενό παίρνει πάντα το σχήμα του τελευταίου που το γέμιζε,
για την αναλαμπή στα μάτια σου, για εκείνη την απειροελάχιστη
στιγμή..γι αυτό κατάφερα και σου μίλησα και δεν έχω κάτι να σου
συγχωρέσω γιατί δεν ήταν στο χέρι σου γιατί κανένας ποτέ δεν επέλεξε
ποιον και για πόσο θα αγαπήσει, γιατί κάτω από το παγωμένο
προγραμματισμένο ρομπότ είναι αυτός που φωνάζει όπως κάποτε φώναζες
και εσύ “θέλω να αγαπήσω και να αγαπηθώ, ολόκληρος και να μην μείνει
κανένα κομμάτι μου να αιωρείται”
μέχρι τότε και μόνον τότε ..

Κείμενο αποσταλμένο από έναν αναγνώστη μας.

Happy Pride Month everyone! Αποφάσισα να γράψω στο Sociostory γιατί είναι από τις λίγες κυπριακές ιστοσελίδες που επικεντρώνονται στα κοινωνικά θέματα που αφορούν ομάδες ατόμων που περιθωριοποιούνται ακόμη στην Κύπρο. Θα διατηρίσω την ανωνυμία μου για λόγους που θα εξηγήσω παρακάτω.

            Είμαι 24 ετών και στα 20 μου ανακάλυψα ότι μου αρέσουν άτομα του ιδίου φύλου. Μέχρι τότε πειραματιζόμουν με γυναίκες αλλά κάπου κατάλαβα οτι ζούσα μία ζωή που δεν μου ταιριάζει. Αφού αποφάσισα να δοκιμάσω το διαφορετικό, τότε μου άρεσε. Τα τελευταία 4 χρόνια βγαίνω με άνδρες και προσπαθώ ακόμη να βρω τον εαυτό μου. Η σεξουαλικότητα είναι πολύ πιο περίπλοκη από όσο ξέρουμε ή από όσο μπορούμε να φανταστούμε. Τίποτα δεν είναι άσπρο και μαύρο όσον αφορά την σεξουαλικότητα. Υπάρχουν εκατομμύρια αποχρώσεις στο ενδιάμεσο και όσες παράπανω δοκιμάζουμε (με προφυλάξεις φυσικά) τόσο το καλύτερο. Στο κάτω-κάτω, τι κάνει στο κρεβάτι του ο καθένας είναι προσωπική του υπόθεση και κανένας δεν μπορεί να του βάλει όρια σε αυτό ή να του επιβάλει την άποψη του. Εν τέλει, τι είναι “φυσιολογικό”; Ποιος καθορίζει τι είναι “φυσιολογικό” και τι όχι; Και γιατί πρέπει να το ακολουθώ αυτό το “φυσιολογικό”; Ποιος είπε στην κοινωνία μας ότι θέλω να είμαι “φυσιολογικός”;

Για να απαντήσω σε αυτό, θα σας δώσω ορισμένα παραδείγματα για το τι είναι “φυσιολογικό” και ποιος το καθορίζει.

  • “Φυσιολογικό” είναι οι γυναίκες που ζουν στην Σαουδική Αραβία να μην έχουν βασικά ανθρώπινα δικαιώματα και να μεταχειρίζονται σαν ιδιοκτησίες ανδρών. Ποιοι το αποφάσισαν αυτό; Οι ετεροφυλόφιλοι άνδρες / αυτοί που έχουν το πάνω χέρι / οι “φυσιολογικοί”.
  • “Φυσιολογικό” είναι οι γυναίκες στην Αλαμπάμα να μην μπορούν να κάνουν έκτρωση και να ξεφορτωθούν μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύση. Ποιοι το αποφάσισαν αυτό; Οι ετεροφυλόφιλοι άνδρες / αυτοί που έχουν το πάνω χέρι / οι “φυσιολογικοί”.
  • “Φυσιολογικό” είναι ένας άνδρας να ερωτεύεται μία γυναίκα. Ποιοι το αποφάσισαν αυτό; Οι ετεροφυλόφιλοι άνδρες / αυτοί που έχουν το πάνω χέρι / οι “φυσιολογικοί”.

Τι κοινό έχουν αυτά τα τρία παραδείγματα; Αυτοί που αποφασίζουν δεν είναι αυτοί που τους αφορά το θέμα. Ανέκαθεν οι άνδρες είχαν το πάνω χέρι στις πλείστες κοινωνίες στον κόσμο και είναι αυτοί που καθορίζουν τι είναι “φυσιολογικό” και οτι όλα πρέπει να γίνονται σύμφωνα με τα πιστεύω τους. Με λίγα λόγια, αυτό είναι η πατριαρχία. Όταν ετεροφυλόφιλοι άντρες αποφασίζουν για το τι θα κάνουν όλοι οι υπόλοιποι. Και τι απαντάμε εμείς; ΚΑΤΩ Η ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ        

            Ουσιαστικά στην Κύπρο, το πατριαρχικό καθεστώς ακόμη καλά κρατεί και αυτός είναι και ο κύριος λόγος που δεν έχω κάνει το coming out μου ακόμη στην οικογένεια μου. Ενώ αποφάσισα να μιλήσω στους φίλους μου και με αποδέχτηκαν, νομίζω είναι καλύτερο να το αποκρύψω από την οικογένεια μου προς το παρόν. Όχι γιατί πιστεύω οτι δεν θα με αποδεχτούν. Το αντίθετο, πιστεύω ότι ήδη το έχουν καταλάβει. Απλά ξέρω τι θα μου πουν. “Τι θα πει η κοινωνία;” και δεν έχουν άδικο. Δεν πιστεύω οτι θα θυμώσουν ή ότι θα απογοητευτούν μαζί μου, ξέρουν καλά τι άνθρωπος είμαι. Απλά πιστεύω ότι αποκρύπτοντας το από αυτούς, τους προστατεύω από την κοινωνία. Δυστυχώς το τι θα πει η κοινωνία και το πόσο σημαντικά είναι τα λόγια της κοινωνίας παίζει μεγάλο ρόλο για τα μέλη της οικογένειας μου. Και όπως είπα πιο πάνω, η συγκεκριμένη κοινωνία είναι ακόμη βαθιά πατριαρχική και πάντα θα έχει κάτι αρνητικό να πει.

            Εγώ αποδέχτηκα τον εαυτό μου. Μου αρέσει ο τρόπος που ζω και θεωρώ οτι αν συνέχιζα να ζω την ψεύτικη ετεροφυλική ζωή μου θα έσπρωχνα τον εαυτό μου σε μια ατελείωτη κατάθλιψη. Πλέον μπορώ να μιλώ στους φίλους μου και να τους κοιτάζω κατάματα, να τους λεω την αλήθεια και να τους ζητώ συμβουλές χωρίς να πρέπει να αποκρύπτω τίποτα. Δεν παίζω κανένα κρυφτούλη μπροστά τους και μπροστά σε κανέναν άλλον. Και αν τύχει και το μάθει η οικογένεια μου, τότε με βγάζει από τον κόπο για το πως θα το κάνω στο μέλλον. Έτσι κι αλλιώς, “ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιο”. Κάποτε θέλοντας και μη θα φτάσει στα αφτιά τους, είτε από μένα, είτε από άλλους.

Για όσους σκέφτονται ακόμα αν θα κάνουν το coming out τους ή αν θα συνεχίσουν να ζουν στην ντουλάπα, θα τους πω: “το παν είναι να είσαι εσύ καλά με τον αυτό σου και αν κάποιος έχει πρόβλημα με την σεξουαλικότητα σας, τότε να μην τους ξαναμιλήσετε. Βγάλτε από την ζωή σας τέτοια άτομα και αφήστε τους πίσω. Θα βρείτε αυτούς που σας αρμόζουν και αυτούς που σας σέβονται για αυτό ακριβώς που είστε. Δεν θα χάσετε και τίποτα σημαντικό από κάποιον που είναι ομοφοβικός και ρατσιστής”.

Γράφει ο Ανδρέας Χριστοφόρου.

Το πιο κουραστικό και ψυχοφθόρο κομμάτι για κάποιον που εργάζεται στον κλάδο των πωλήσεων, είναι το κυνήγι του αποτελέσματος.

Η εταιρεία επιβραβεύει και τιμά αυτόν που φέρνει το καλύτερο αποτέλεσμα ή, τουλάχιστον, τη σταθερότητα που συνεπάγεται με αυτό. Άρα, τον πωλητή ή σύμβουλο και την αξία του ή τις ικανότητές του καθορίζει το αποτέλεσμα; Τότε, τι γίνεται σε μια περίοδο που χαρακτηρίζεται από ένα αποτέλεσμα αρνητικό ή ακόμη και ανύπαρκτο; Σταυρώνεται αμέσως από την διευθυντική ομάδα; Απογοητεύεται στο σύνολό της απ’ αυτόν;

Ας ψάξουμε μαζί κάτω απ’ την επιφάνεια…

Ποια είναι η πρώτη ερώτηση που εκφράζεται απ’ αυτούς; “Τι δραστηριότητα είχες;” “Τι προσπάθεια έκανες;” Εδώ βλέπουμε δύο λέξεις κλειδιά, αλληλένδετες μεταξύ τους. Δραστηριότητα! Προσπάθεια!

Δεν ήρθε το αποτέλεσμα, γεγονός αποδεκτό και απόλυτα κατανοητό, αλλά, πόση προσπάθεια αφιέρωσες γι’ αυτό; Οι αριθμοί της δραστηριότητας, τι αποκαλύπτουν; Γιατί, οι αριθμοί είναι αυτοί που στο τέλος της ημέρας, βγάζουν ψεύτη ή ειλικρινή τον πωλητή ή σύμβουλο. Μπορεί να ξεστομίσει εκατοντάδες δικαιολογίες. Όπως για παράδειγμα, είναι ανάδρομος ο Ερμής, έχει πανσέληνο, φταίει ο ένας πελάτης γιατί έτσι, φταίει ο άλλος πελάτης γιατί αλλιώς, έχει κρυολογήσει η γάτα και ούτω καθεξής. Η λίστα, ατελείωτη…

Κι ο πιο παρεξηγημένος της υπόθεσης, είναι αυτός ο τρομακτικός και ασύλληπτος μπαμπούλας που έχουμε ήδη προαναφέρει, κι ακούει στ’ όνομα Στόχος! Πώς και παρεξηγημένος; Υπάρχει η αντίληψη ότι είναι περιοριστικός και δε συμβάλλει στις προσπάθειές μας να φτάσουμε στο μέγιστο των δυνατοτήτων μας. Όμως, έχουμε σκεφτεί ποτέ ότι δεν μπορεί να γίνει καμία οριοθέτηση του στόχου που έχουμε ως προς το που μπορούμε να φτάσουμε, αλλά, ως προς το τι μπορούμε να ξεπεράσουμε;

Γράφει η Μ.Χ.

Νόμιζα δεν ήθελα. Πως κουράστηκα. Πως έφτασε η αντοχή μου στην γραμμή τερματισμού. Έβγαλα, λοιπόν, τ’ αθλητικά παπούτσια και πανηγύρισα μια κίβδηλη νίκη. Φόρεσα τα καλά μου και βροντοφώναξα «Σε νίκησα, δεν λαβώθηκα από τον έρωτα σου».

Ποδοπάτησα την πληγωμένη σου ψυχή και έκρινα πως για σένα θα ήμουνα γυναίκα σταθμός. Ένας σταθμός που θα σου έπαιρνε χρόνια να ξεχάσεις και να προχωρήσεις. Μάλλον με υπερεκτίμησα ή ίσως υπερεκτίμησα όσα έλεγες πως ένιωθες.

Γι’ αυτό και η είδηση πως έχεις ξανανοίξει το κεφάλαιο των σχέσεων με κάποια άλλη, από μια κοινή μας φίλη, με βρήκε να αγναντεύω το κενό και ν’ αναρωτιέμαι πως έγινε αυτό. Αφού με αγαπούσες.. Πιάστηκα για μια στιγμή να αμφιβάλλω για την αγάπη σου, ώσπου έφτασα στο σημείο να διερωτώμαι αν ήμουν άξια αυτής.

Τι; Θέλεις την απάντηση; Όχι, δεν είμαι. Δεν είμαι γιατί έπαιξα μαζί σου. Προσπάθησα να γεμίσω το κενό που άλλοι άφησαν με όσα εσύ μου έδινες. Και μου έδωσες όλα όσα είχες. Αλλά ως γνήσια – δηλωμένη- εγωίστρια ήθελα κι άλλα, δεν έφταναν, βλέπεις, το ιδεατό που το μυαλό μου είχε ορίσει. Και ίσως ακόμη να μην φτάνουν. Ίσως να μην φτάσουν ποτέ.

Αλλά τώρα, κρατώντας στο ένα χέρι μια μπίρα και στο άλλο ένα στυλό, καθισμένη στο παγκάκι που καθίσαμε στο πρώτο μας ραντεβού, τ’ αναπολώ. Αναπολώ όσα μου είχες δώσει και τώρα τα χαρίζεις σε άλλη γιατί για μένα ήταν σκάρτα.

Ψάχνοντας να βρω το φεγγάρι κάτω από ενα συννεφιασμένο ουρανό, ψάχνω να βρω και την απάντηση στο ερώτημα μου:

Είναι αρκετό για μένα το όλο σου ή θα πλανιέμαι μια ολόκληρη ζωή, αναζητώντας το ιδανικό – για μένα- «όλο»;

Γράφει η Μ.Κ

Κι’αν μπορούσα να ξεριζώσω τη καρδιά μου για να ακούσεις τι νιώθω θα το έκανα. Μα τα συρματοπλέγματα του μυαλού σου θα την μοίραζαν σε 1000 κομμάτια. Ο κρότος γίνεται σιωπή και όσο κι αν φωνάζω, είναι ανούσιο. Λένε η αγάπη θέλει δύο και στη προκειμένη περίπτωση είμαι εγώ αντιμέτωπη με τον εγωισμό σου. Μονολογώ σαν τρελή, τριγυρισμένη από τέσσερις τοίχους. Κοιτάζω το ταβάνι κι ονειρεύομαι το τέλειο μα το τέλειο είναι άπιαστο κι ουτοπικό. Οπτασία για σένα, ο έρωτας που δεν μπορείς να αντιληφθείς. Δεν θέλω να είσαι τέλειος, θέλω να είσαι εσύ. Γυμνός κι εκτεθειμένος απ’τις λέξεις ως τη ψυχή. Δεν ζήτησα φύλακα άγγελο. Μόνο λίγη κατανόηση και λίγο ουρανό. Τ’αστέρια χάρισμα σου, γιατί ακόμα και στις πιο σκοτεινές μου νύχτες, θα μπορούσα να αφεθώ σε σένα τυφλά. Αγκαλιά με τη σκιά σου μέχρι το πρωί. Δίχως ενοχή και δεύτερες σκέψεις. Ευάλωτη στο έπακρο και όπου με βγάλει γιατί έμαθα να ζω μες τη φωτιά κι ας είναι οι στάχτες μου η λύτρωση σου.

Γράφει ο Ανδρέας Ποταμίτης.

Τα τελευταία 3 χρόνια άκουσα την έκφραση «Μα Είσαι Τζιαι Εσύ Βίγκαν;» ακολουθούμενη από ένα ύφος σοκαρισμού συνήθως, αμέτρητες φορές.  Η απάντησή μου; Ναι είμαι και εγώ vegetarian και περιστασιακά vegan. Ακολουθούν κάποιες σκέψεις περί βιγκανισμού.

«Καλά πώς μπορείς να μην τρως κρέας;»

Well, μπορώ μια χαρά ούτε δύσκολο είναι, ούτε αδύνατο. Το μόνο που χρειάζεται είναι λίγη θέληση και γενικά γνώσεις περί του θέματος. Όπου αυτές οι γνώσεις περιλαμβάνουν ανάμεσα σε πολλά άλλα και το ότι η βιομηχανία κρέατος μόνο και μόνο που υπάρχει καταστρέφει το περιβάλλον και μεγαλώνει την τρύπα του όζοντος καθώς παράλληλα μολύνει το ανθρώπινο σώμα με τοξίνες.

Γιατί είμαι vegan τελικά;

Μιλώντας σε προσωπικό επίπεδο, έχω να πω όταν αποφάσισα να κόψω το κρέας δεν είχα ιδέα για το τι συμβαίνει στο σώμα μας όταν καταναλώνουμε κρέας, αλλά ούτε και για το πως επηρεάζουμε αρνητικά τον πλανήτη απλά και μόνο επειδή τρώμε κρέας. Έγινα vegetarian επειδή άρχισα να αντιλαμβάνομαι ότι αυτό που έτρωγα ήταν ένα πτώμα βρασμένο με λαχανικά και διάφορα μπαχαρικά. 2 χρόνια μετά έτυχε να πρέπει να κάνω μια εργασία για το πανεπιστήμιο και κάπου εκεί στο ντοκιμαντέρ “What the health” αντιλήφθηκα τι συμβαίνει με την κατανάλωση κρέατος.

Το κρέας είναι απλά συνήθεια.

Το να τρως κρέας είναι ένα είδος συνήθειας, σκέψου το σαν το κάπνισμα. Δεν είναι κάτι που το έχεις ανάγκη αλλά το κανείς επειδή σου αρέσει για κάποιο αδιανόητο λόγο. Για όσους δεν είναι καπνιστές θα έρθω να το συγκρίνω με τις κρέπες, δεν είναι κάτι που το έχουμε ανάγκη αλλά το τρώμε επειδή είναι ωραίο και δεν σκεφτόμαστε το τι κάνει στον οργανισμό μας.

Vegan ακτιβιστές, κρεατοφάγοι και ασυνείδητο

Οι βίγκαν ακτιβιστές που κατεβαίνουν σε διάφορες κρεατοφαγικές εκδηλώσεις δεν είναι ακραίοι. Προσπαθούν να προωθήσουν την ειρήνη ανάμεσα σε όλα τα είδη, απλά το κάνουν με κακό τρόπο. Δεν αντιλαμβάνονται πως η κοινωνία σαν σύνολο δεν είναι έτοιμη να αποδεχτεί τον βιγκανισμό σαν lifestyle επειδή η ιδέα του ότι το κρέας είναι αναγκαίο στην ζωή μας είναι τόσο βαθιά ριζωμένη στο ασυνείδητο τους που είναι έτοιμοι να παλέψουν για αυτό. Από μωρά μαθαίνουμε πως ένα βραβείο για κάτι που κάναμε είναι τα chicken nuggets ή ένα burger, έτσι μας μεγάλωσαν οι γονείς μας, όπως και αυτούς έτσι οι δικοί τους γονείς και αυτή η αλυσίδα πάει πολλά χρόνια πίσω από όταν οι άνθρωποι άρχισαν να έχουν πιο εύκολα μόρφωση και να έχουν χρήματα για να αγοράζουν πιο συχνά κρέας αφού πριν από αυτό έτρωγαν μια φορά την βδομάδα και ΑΝ.

«Δεν πεθυμάς το κρέας?»

Η σωστή έκφραση θα έπρεπε να είναι, «Δεν πεθυμάς την ΓΕΥΣΗ του κρέατος?»- και ναι και όχι. Σαν βίγκαν υπάρχει περίπτωση να πεθυμήσεις κάποιες γεύσεις ΑΛΛΑ πλέoν υπάρχουν τόσες πολλές εναλλακτικές λύσεις στο συγκεκριμένο θέμα που δεν με ενοχλεί. Μέχρι και ο βίγκαν γύρος είναι κάτι που υπάρχει και σου δίνει την γεύση που έχεις πεθυμήσει. Πίστεψε με όμως μόλις αρχίσει το σώμα σου να συνηθίζει την καινούρια του cruelty-free μορφή δεν θα σε απασχολεί καν αν πεθύμησες την γεύση του μπέικον. 

VEGAN SUPER-POWERS!!!

Το να είσαι βίγκαν επίσης σου δίνει κάποιες υπερδυνάμεις είτε θες να το πιστέψεις ή όχι. Δυνάμεις όπως το να διαβάζεις τις ταμπέλες τον προϊόντων που αγοράζεις σε λιγότερο από 5 δευτερόλεπτα ή την χαρά του να σε πλησιάζουν όλα τα ζωάκια χωρίς να σε βλέπουν περίεργα. Το στομάχι σου βρίσκετε πάντα σε μια ήρεμη κατάσταση και όλα να ρέουν εκεί μέσα σαν νερό 😉 .

Γράφει ο σχολικός ψυχολόγος της σελίδας μας.

Η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας ή ΔΕΠΥ είναι μια από τις πιο συχνές συμπεριφορικές διαταραχές και η συχνότερη νευροαναπτυξιακή διαταραχή της παιδικής ηλικίας. Υπολογίζεται ότι το ποσοστό των παιδιών σχολικής ηλικίας με ΔΕΠΥ ανέρχεται σε 3−7%. Η αναλογία αγοριών προς κορίτσια κυμαίνεται από 3:1 έως 5:1. Η συμπτωματολογία της ΔΕΠΥ διαφοροποιείται ανάλογα με τα αναπτυξιακά στάδια και χαρακτηρίζεται από ακατάλληλη για την ηλικία απροσεξία, υπερκινητικότητα και παρορμητικότητα.

Απροσεξία

  • Αποτυγχάνει να επικεντρώσει την προσοχή σε λεπτομέρειες ή κάνει λάθη – απροσεξίες στις σχολικές εργασίες, στο χώρο εργασίας ή σε άλλες δραστηριότητες.
  • Δυσκολεύεται να διατηρήσει την προσοχή του στα καθήκοντά του ή στο παιχνίδι.
  • Φαίνεται να μην ακούει όταν του μιλούν.
  • Δεν ακολουθεί μέχρι τέλους οδηγίες και αποτυγχάνει να ολοκληρώσει σχολικές εργασίες, εργασίες που του ανατίθενται ή καθήκοντα στο χώρο εργασίας (χωρίς να οφείλεται σε εναντιωματική συμπεριφορά ή αδυναμία κατανόησης των οδηγιών).
  • Δυσκολεύεται να οργανώσει εργασίες και δραστηριότητες. Συχνά αποφεύγει να εμπλακεί σε εργασίες που απαιτούν αδιάπτωτη πνευματική προσπάθεια (όπως σχολική εργασία ή προετοιμασία των μαθημάτων στο σπίτι).
  • Χάνει αντικείμενα απαραίτητα για εργασίες ή δραστηριότητες (π.χ. παιχνίδια, μολύβια, βιβλία, εργασίες που έχουν δοθεί για το σπίτι).
  • Η προσοχή του διασπάται εύκολα από εξωτερικά ερεθίσματα.
  • Ξεχνά καθημερινές δραστηριότητες.

Υπερκινητικότητα

  • Κινεί τα χέρια ή τα πόδια ή στριφογυρίζει στη θέση του.
  • Αφήνει τη θέση του στην τάξη ή σε άλλες περιστάσεις, στις οποίες αναμένεται ότι θα παραμείνει καθισμένος.
  • Τρέχει εδώ κι εκεί και σκαρφαλώνει με τρόπο υπερβολικό σε περιστάσεις οι οποίες δεν προσφέρονται για ανάλογες δραστηριότητες (στους εφήβους και τους ενήλικες μπορεί να περιορίζεται σε υποκειμενικά αισθήματα κινητικής ανησυχίας).
  • Δυσκολεύεται να παίζει ή να συμμετέχει σε δραστηριότητες ελεύθερου χρόνου, ήσυχα. Αρκετές φορές είναι διαρκώς σε κίνηση.
  • Mιλάει υπερβολικά.

Παρορμητικότητα

  • Απαντά απερίσκεπτα πριν ολοκληρωθεί η ερώτηση.
  • Συχνά δυσκολεύεται να περιμένει τη σειρά του.
  • Διακόπτει ή ενοχλεί με την παρουσία του/της τους άλλους (π.χ. παρεμβαίνει σε συζητήσεις ή παιχνίδια).

Αντιμετώπιση μαθητών με ΔEΠΥ στη τάξη:

  • Περιορισμός του αριθμού παραγόντων που αποσπούν την προσοχή τους π.χ. περιττά οπτικά και ακουστικά ερεθίσματα, διακοσμητικά αντικείμενα που βρίσκοτναι στην τάξη.
  • Μετασχηματισμός των πληροφοριών σε εικόνες οπτικές ή ακουστικές, αλλά και με χρήση δικών τους λέξεων.
  • Χρήση ενδιαφέροντος διδακτικού υλικού.
  • Ανακάλυψη τρόπων για προσέλκυση της προσοχής.
  • Δημιουργία θετικού μαθησιακού περιβάλλοντος.
  • Δραστηριότητες για πρόκληση περιέργειας και ενθουσιασμού.
  • Χωρισμός κάθε δραστηριότητας σε μικρές ενότητες και διδασκαλία με μικρά βήματα και όχι στο σύνολό τους. Μειώνονται έτσι οι πιθανότητες εγκατάλειψης των προσπαθειών από το παιδί.
  • Στρατηγικές «εκτόνωσης», με ανάθεση μικροεργασιών για το σχολείο και το σπίτι π.χ. μοίρασμα τετραδίων, γράψιμο στον πίνακα, δείξιμο στο χάρτη, σε όργανο ή σε μια εικόνα με σκοπό την απελευθέρωση της ενέργειάς τους.
  • Εξατομίκευση εργασίας σε σχέση πάντα με τα ποικίλα εκπαιδευτικά επίπεδα και τις ανάγκες των μαθητών στο σχολείο και στο σπίτι.
  • Ενθάρρυνση και ενίσχυση της σωστής συμπεριφοράς, ακόμη και μιας μικρής βελτίωσης.
  • Προσαρμογή των ερωτήσεων έτσι ώστε να δίνεται η ευκαιρία στο παιδί να απαντήσει σωστά.
  • Διδασκαλία στους μαθητές να εκτιμούν τη διαφορετικότητα, να δίνουν σημασία και να μαθαίνουν από τις ομοιότητες και διαφορές των άλλων.
  • Χρήση σαφών όρων στην ομιλία, δίνοντας μόνο μία οδηγία τη φορά, με απλές προτάσεις.
  • Υπογράμμιση των κυρίων σημείων και βασικών λέξεων – κλειδιών με φωσφορούχο μαρκαδόρο.
  • Αποφυγή συχνής χρήσης τιμωρίας, παρά μόνον αν κρίνεται απαραίτητη, χωρίς αυστηρότητα, αλλά με ήρεμο και διακριτικό τρόπο.
  • Δομημένη εργασία με κατανοητό τρόπο, καθοδηγώντας και επεξηγώντας καθετί, επιτηρώντας πάντα με ευαισθησία και λεπτότητα.
  • Συνέπεια και σεβασμός στους κοινά συμφωνημένους «όρους» της τάξης. Η τήρησή τους, ανταμείβεται και επιβραβεύεται. Η αθέτησή τους επιφέρει αρνητικές συνέπειες.
  • Επέμβαση με μη λεκτικούς κώδικες, όπως ένα απαλό άγγιγμα στον ώμο ή την πλάτη, ένα αυστηρό βλέμμα, κάποιο νεύμα ή σύμβολο.

Η ΔΕΠΥ είναι μια δύσκολη διαταραχή η οποία όμως με έγκαιρη διάγνωση και αντιμετώπιση της σε όλα τα επίπεδα ζωής του παιδίου, μπορεί να βοηθήσεισ την αποφυγή εκδήλωσης ακραίων συμπεριφορών και άλλων προβλημάτων. Η αντιμετώπιση της δεν μπρρεί να γίνει αποκλειστικά και μόνο από τους γονείς. Απαιτείται συνεργασία με ειδικό, εξατομικευμένο πρόγραμμα θεραπείας και συνεργασία γονέων, σχολείου και ειδικού.

1 2 3 6