Search

Category Archives: Your Story

Γράφει η Ιωάννα Σαμαρά- Δικηγόρος

Σ-ή-μ-ε-ρ-α, ο γιός μου, μου ζήτησε να του διαβάσω ένα βιβλίο. Μου έφερε διάφορα δικά του παιδικά και μαζί με αυτά μου έφερε ένα δικό μου παιδικό βιβλίο. Αν και φθαρμένο από το χρόνο, υπάρχει ακόμα. Της Ευγενίας Φακίνου. Έκδοση κέδρος “ΝΤΕΝΕΚΕΔΟΥΠΟΛΗ”. Ήταν επίσης το πρώτο θεατρικό που είδα στη ζωή μου, στην Αθήνα, σε ανοικτό υπαίθριο χώρο. Σε μια δημόσια πλατεία, στο Γαλάτσι. Η Ντενεκεδούπολη, με τα μικρά Ντενεκεδάκια και τον κύριο Λαδένιο, ένα φωνακλά Ντενεκεδάκι που αποφάσισε ότι ήθελε να τον φωνάζουν οι άλλοι “αρχηγό” και να κάνουν οι άλλοι ότι αυτός ήθελε, αλλά τελικά τα Ντενεκεδάκια που το κάθε ένα έχει το δικό του όνομα, συμμάχησαν και βρήκαν τρόπους να διώξουν από την Πόλη τους τον κύριο Λαδένιο που με το έτσι θέλω αποφάσισε ότι ήταν ο αρχηγός και τους διέταζε να κάνουν ότι αυτός επιθυμούσε. Ο “Λαδένιος” στην περίπτωση του Εναέριου είναι η Ι-δ-έ-α που προτάθηκε να κατασκευαστεί στο χώρο του εναέριου, μια μεγάλη ανάπτυξη και ότι απομείνει πλατεία. Τα “μικρά ντενεκεδάκια” όμως διαμαρτύρονται. Δεν επιθυμούν τη μεγάλη ανάπτυξη με το ψηλό κτίριο, το συνεδριακό κέντρο και το ξενοδοχείο στο δημόσιο χώρο του εναέριου. Το Ό-ρ-α-μ-α τους είναι ο δημόσιος χώρος του εναέριου να μετατραπεί στην “Πράσινη πλατεία” της Λεμεσού. Κάποιοι έχουν την “Κόκκινη πλατεία” εμείς λένε, επιθυμούμε να αποκτήσουμε την “Πράσινη πλατεία”. Θα είναι προς τιμήν του πράσινου και των δέντρων που είχε κάποτε η πόλη, η Λεμεσός, όπως λαλούν οι παλιοί Λεμεσιανοί.

Η “πράσινη πλατεία” είναι προς αποφυγή του τσιμέντου που σκεπάζει σήμερα την πόλη. Η “πράσινη πλατεία” είναι το όραμα να αποκτήσει το κέντρο της πόλης ένα λειτουργικό πάρκο. Περισσότερα δέντρα, το οξυγόνο και τις σκιές τους, κάποια αναψυκτήρια για τους μεγάλους, παιδότοπους για τα παιδιά. Ο χώρος στάθμευσης Υπόγειος. Να μεταμορφωθεί ο χώρος του εναέριου σε χώρο ηρεμίας για τους δημότες. Ένας πνεύμονας πρασίνου δίπλα από τα διάφορα χρώματα του μπλε, του κόλπου της θάλασσας της Λεμεσού. Κυρίως, να επιτρέψει ο Δήμος Λεμεσού στους αρχιτέκτονες να συμμετέχουν σε ανοικτό διαγωνισμό, χωρίς κριτήρια με ψηλό κτίριο. Αλήθεια, οι πραγματικά σύγχρονες και όμορφες πόλεις δεν είναι αυτές που έχουν περισσότερα δέντρα, πάρκα και ανοικτούς χώρους, πλατείες, σημεία αναφοράς για τους δημότες; Και να πώς τα φέρνει η ζωή να πρέπει να Α-Γ-Ω-Ν-Ι-Σ-Τ-Ο-Υ-Μ-Ε Λεμεσιανοί, όπως αγωνίστηκαν τα μικρά ντενεκεδάκια, για να γράψουμε τη δική μας ιστορία.

Για να μην γίνει και ο εναέριος ακόμα μια μεγάλη ανάπτυξη με ψηλό κτίριο, ξενοδοχείο και συνεδριακό κέντρο στο παραλιακό μέτωπο, όπως μας είπε ότι θεωρεί επιθυμητό ο Δήμος Λεμεσού, στη Δημόσια Διαβούλευση σχετικά με το Δημόσιο χώρο του Εναέριου, στις 24.7.2019. Kαι όχι, δεν μας φτάνουν τα 4.500 τμ του χώρου που θα απομείνει από τη μεγάλη ανάπτυξη να γίνει δημόσια πλατεία, όπως εισηγούνται από το Δήμο Λεμεσού, κυρίως γιατί δε θέλουμε να καθόμαστε στις σκιές του ψηλού κτιρίου αλλά στις σκιές των δέντρων. Πώς μπορεί να ξεκουραστεί το μυαλό μας και να χαρούμε την ανοικτοσύνη της πλατείας εάν εντός του ίδιου χώρου θα σ-υ-ν-υ-π-ά-ρ-χ-ε-ι, ένα ψηλό κτίριο όπου στους πρώτους ορόφους, θα στεγάζονται γραφεία, καταστήματα και εστιατόρια; Με λίγα λόγια η δημόσια πλατεία που μας «τάζουν» θα είναι μέσα στο θόρυβο και τη βουή της κίνησης του ψηλού κτιρίου, του ξενοδοχείου και του συνεδριακού κέντρου. Έτσι όμως η έννοια της δημόσιας πλατείας καταργείται συθέμελα. Και τελικά μήπως η ελάχιστη πλατεία που μας τάζουν θα είναι, όχι για εμάς, αλλά για τους επισκέπτες των γραφείων ή τους επισκέπτες των καταστημάτων ή των εστιατορίων των πρώτων ορόφων του ψηλού κτιρίου; Και τι θα γίνει με την αύξηση της κυκλοφοριακής κίνησης στην περιοχή από το ψηλό κτίριο του εναέριου; Ήδη με τα υπόλοιπα ψηλά κτίρια έστω και εάν θα λειτουργούν μόνο οι πρώτοι όροφοί τους, αφού τα διαμερίσματα θα είναι ακατοίκητα, θα επιφέρουν μεγάλη κίνηση στο παραλιακό μέτωπο. 40όροφα ψηλά κτίρια ακριβώς πάνω στο παραλιακό μέτωπο. Τrilogy, Neo, One, Aura. Σύνολο 9 κτίρια από το δημόσιο κήπο μέχρι το Crown Plaza.

Για ποιούς όμως; Τάχατες για εμάς; Ποιά θα είναι η χρήση των ψηλών κτιρίων από εμάς τους πραγματικούς κατοίκους της πόλης, ώστε να αποκτήσουν νόημα στην καθημερινότητα της πόλης; Στο μεγαλύτερο μέρος των ψηλών κτιρίων δε θα στεγάζονται άνθρωποι. Ούτε ντόπιοι, ούτε ξένοι. Μόνο οι πρώτοι όροφοι των ψηλών κτιρίων θα λειτουργούν. Και τώρα μας είπαν ότι σκέφτονται ο χώρος του εναέριου να μετατραπεί σε ψηλό κτίριο, για να αποκομίσει οικονομικά οφέλη ο Δήμος. Το δέκατο στη σειρά ψηλό κτίριο στο παραλιακό μέτωπο, σε μια απόσταση από το δημόσιο κήπο μέχρι το Crown Plaza η οποία διανύεται με το αυτοκίνητο σε 3 λεπτά. Όχι δεν μετατρεπόμαστε σε Νέα Υόρκη αλλά σε κακέκτυπο της Νέας Υόρκης διότι δεν χωροθετήθηκαν τα ψηλά κτίρια με γνώμονα την πολεοδομία της πόλης. Oύτε λήφθηκε υπόψη ότι πίσω και γύρω από τα ψηλά κτίρια του παραλιακού δρόμου, υπάρχουν τα σπίτια των Λεμεσιανών οι οποίοι πλέον θα ζουν δίπλα από εμπορικά κέντρα και με το φόβο μήπως σε κάποιο πύργο ξεσπάσει πυρκαγιά και αυτή επεκταθεί στα δικά τους σπίτια. Στα σπίτια των περίοικων Λεμεσιανών οι οποίοι θα χάσουν τον αέρα και το φως του ήλιου εξαιτίας των μακριών σκιών των ψηλών κτιρίων.

Αυτό χρειάζεται η περιοχή; Ένα ακόμη ψηλό κτίριο; Αυτό ζητούμε για ένα δημόσιο χώρο που βρίσκεται στην Κ-α-ρ-δ-ι-ά της πόλης μας; Αλήθεια, όλα μετριούνται με το χρήμα ή μήπως θα έπρεπε όχι; Τί γίνεται με τις ανάγκες των επόμενων γενιών κατοίκων του κ-έ-ν-τ-ρ-ο-υ της πόλης;  Η επίχωση και ο δημόσιος κήπος δεν θα αρκούν στον πληθυσμό της Λεμεσού που μεγαλώνει. Οφείλουμε να προνοήσουμε από τώρα για τα εγγόνια μας και τα παιδιά τους. Λείπουν από την πόλη τα πάρκα, τα οποία επιτρέπουν τη συναναστροφή με τους φίλους και την οικογένεια, χωρίς το επίκεντρο να είναι κυρίως η συναλλαγή με το χρήμα, όπως στα «malls», αλλά οι Α-Ν-Θ-Ρ-Ω-Π-Ι-Ν-Ε-Σ σχέσεις. Γιατί και στα πολυκαταστήματα περνάμε καλά, αλλά σε αυτά δεν μας δίνεται η ευκαιρία να ασχοληθούμε με τις εσωτερικές ανάγκες μας, του συντρόφου μας, των παιδιών μας ή των φίλων μας. Το πάρκο ή η δημόσια πλατεία λειτουργεί ως δωρεάν ψυχο-θεραπευτήριο για εμάς τους αστούς

. Και ναι, είναι Α-Π-Ε-Λ-Ε-Υ-Θ-Ε-Ρ-Ω-Τ-Ι-Κ-Η η εμπειρία να μπορώ να διαβάζω το βιβλίο μου σε ένα παγκάκι κάτω από τη σκιά ενός μεγάλου δέντρου μέσα στην καρδιά της πόλης μου, πολύ κοντά στο γραφείο όπου εργάζομαι και όχι κάτω ή δίπλα από τη σκιά των πολυκαταστημάτων, των γραφείων και του συνεδριακού κέντρου όπως πρότεινε ο Δήμος Λεμεσού. Και για όσους Λεμεσιανούς ανησυχούν για τους χώρους στάθμευσης στη γύρω περιοχή, θα πρέπει να έχουν υπόψη τους ότι τα εννέα 40όροφα ψηλά κτίρια στο παραλιακό μέτωπο, πήραν αύξηση του συντελεστή δόμησης, γιατί υποχρεώθηκαν να δώσουν, ως ανταποδοτικό όφελος στην πόλη, τουλάχιστον 2.000 δημόσιους χώρους στάθμευσής, όλα μαζί τα κτίρια, σύμφωνά με τους όρους των πολεοδομικών τους αδειών. Επομένως τι θα χρειάζεται στο μέλλον το κέντρο της πόλης, περισσότερους χώρους για στάθμευση ή ένα βιωματικό πάρκο; Είναι ιδέες με όραμα που χρειάζεται η πόλη μας για να γίνει περισσότερο πράσινη,  λειτουργική και φιλόξενη προς τους πραγματικούς κατοίκους της και όχι επιλογές με πύργους που δεν θα κατοικούνται. Πύργους φαντάσματα. Τώρα γιατί τα γράφω όλα αυτά; Αν διαβάσατε όμως μέχρι εδώ, εντάξει η σύνδεση είναι προφανής. Να συμμαχήσουμε οι δημότες της Λεμεσού να γίνει ο χώρος του εναέριου η “Πράσινη Πλατεία – ένα Βιωματικό Πάρκο” στην καρδία της πόλης! Στον εναέριό μας.

Ο χώρος είναι Δημόσιος, δηλαδή ανήκει στους δημότες και η πλειοψηφία θα πρέπει να αποφασίσει για τον τρόπο αξιοποίησής του. Αυτό συμβαίνει σε μια Δημοκρατία. Μήπως όμως τελικά το ζήτημα της αξιοποίησης του εναέριου δεν είναι μόνο ζήτημα διαφορετικών αντιλήψεων για το πως αξιοποιείται ένας Δημόσιος χώρος αλλά στον πυρήνα του κρύβονται ζητήματα έλλειψης δημοκρατικότητας; Ποιος τάχα ξέρει να πει;  Και τελικά η αλήθεια θα καταγραφεί στην ιστορία της πόλης των Λεμεσιανών. Προς το παρόν τα “Ντενεκεδάκια” ας υψώσουμε ανάστημα και να απαιτήσουμε την “Πράσινη Πλατεία του εναέριου – ένα βιωματικό πάρκο”, στο κέντρο της πόλης μας.

Αυτή η απορία είναι πλέον θεμελιώδες και ανήκει σε κάθε παρέα ανθρώπων ανεξαρτήτου ηλικίας και.. ονείρων.

Κάποιοι σπούδασαν, κάποιοι δούλεψαν, κάποιοι έφυγαν για λίγο και κάποιοι άλλοι έχουν ζήσει όλη τη ζωή τους Κύπρο. Έρχεται η φάση όμως που η ζωή δεν συγκλίνει με τις απαιτήσεις της καθημερινές που έχουμε και τις αυξημένες τιμές στα πάντα και το μεγάλο ανταγωνισμό..του ποιός θα και ζεί καλύτερα.

Θα μιλήσω για τους νέους. Είμαι και εγώ νέα και παιρνώ το ίδιο δίλλημα. Να μείνω ή να φύγω;

Από την μια θέλουμε να φύγουμε- να σπούδασουμε – να δουλέψουμε ή απλά να ταξίδεψουμε γιατί μας μαγεύει το άγνωστο και θέλουμε να το ζήσουμε. Σε κάποιες στιγμές ζούμε τόσο πολύ το άγνωστο που μας γίνεται πλέον γνωστό και θεμιτό για εμάς και αρνούμαστε να πάμε πίσω στη χώρα μας. Βρίσκουμε ίσως καλύτερο βιωτικό περιβάλλον, καλύτερες ευκαιρίες και νιώθουμε ότι αξίζουμε και ότι μας “θέλουν”. Νιώθουμε αρκετοί και ότι μπορούμε να συνεισφέρουμε κάπου ή και να μάθουμε κάτι που η χώρα μας δεν μας το παρέχει. Τότε κάπου εκεί σκεφτόμαστε να μείνουμε στα ξένα αφού η δική μας η χώρα δεν είναι πλέον για εμάς.Εκεί τουλάχιστον μπορούμε να είμαστε ο εαυτός μας και έχουμε την ελευθερία να ανακάλυψουμε πολλά περισσότερα πράγματα.

Από την άλλη όσο και να φύγουμε κάπου μέσα μας δεν αποκλείουμε το γεγονός να έρθουμε πίσω για λίγο ή πολύ ή και να μην φύγουμε ποτέ. Γιατί; Επειδή μάθαμε εδώ και το νησί μας είναι ναι μεν διεφθαρμένο και αφιλόξενο για τους νέους κυρίως αλλά είναι όμορφο. Η γενιές που πέρασαν όμορφα στη Κύπρο δεν ζουν πλέον ή έχουν βγεί σε σύνταξη. Αυτοί αγαπημένοι μου αναγνώστες είναι η μερίδα ανθρώπων που αλά Κυπριακά “εφάαν τζιαι εσπάσαν που τα ριάλλια” και μείναμε εμείς εδώ στο κενό και λίγο πολύ και πάλι στο άγνωστο. Νιώθουμε τη Κύπρο αφιλόξενη αφού σπουδάζουμε κάτι και δεν βρίσκουμε δουλειά στον κλάδο μας και αν ψάξουμε για αυτή την δουλειά θα πρέπει να βάλουμε “μέσον”. Η Κύπρος νιώθουμε πως δεν μας θέλει γιατί ότι και να κάνουμε πάντα κάτι θα χάνουμε αφού ή θα έχουμε μέσο- χαμηλό μισθό ή δεν θα μπορούμε να ζήσουμε μόνοι μας και να κάνουμε την οικογένεια μας αφού τα ενοικία και οι τιμές βρίσκονται στα ύψη και δεν είναι συγκλίνουν με τους μισθούς. Νιώθουμε ότι δεν έχουμε κάτι να δώσουμε εδώ γιατί υπάρχει σταθερότητα και αδράνεια στην αποδοχή νέων κλάδων και των κλάδων της τέχνης. Νιώθουμε ότι δεν μας θέλουν.

Τότε το δίλημμα γίνεται ακόμα πιο περίπλοκο.

Πιστέυω πως για τον καθένα από εμάς είναι καλό το να ταξιδέψουμε, να μάθουμε , να ζήσουμε και να σπουδάσουμε έστω και για λίγο κάπου έξω ούτως ώστε να μαζέψουμε εμπειρίες και όχι μόνο γνώσεις. Αν δεν έχουμε την ευχέρεια για αυτό τότε καλό είναι να ανοίξουμε το μυαλό μας και να διαβάσουμε βιβλία, να πάμε θεάτρο, να ασχοληθούμε με τα κοινά και να παρακολουθούμε τα γεγονότα. Το νόημα είναι να ανοίξουμε το μυαλό μας, να είμαστε αντικειμενικοί και έτοιμοι για νέα μαθήματα και εμπειρίες.

Οι εμπειρίες και οι γνώσεις δεν χρειάζεται να είναι σε μια κόλλα χαρτί. Αυτό δεν θα καθορίσει το ποιόν σου σαν άνθρωπος- σαν ύπαρξη αλλά σαν μητρώο για την επόμενη σου εργασία. Άφησε τον εαυτό σου να αναπτυχθεί, να δει τι θέλει και η απάντηση θα έρθει σε εσένα χωρίς να την τρέξεις. Δεν είναι εύκολο. Ίσως πιεστείς, ίσως τσακωθείς με τους δικούς σου και το σύστημα γενικότερα αλλά μην συμβιβαστείς μέχρι να ανακαλύψεις εσένα και τις ανάγκες σου.

Τότε θα ξέρεις αν κάνεις για την Κύπρο ή όχι με βάση πάντα τα δικά σου κριτήρια και τα δικά σου θέλω. Το μόνο που θέλω να προσθέσω και κάπου εδώ κλείνω το άρθρο.. είναι ότι εμείς είμαστε το μέλλον της Κύπρου.

Μείνετε δυνατοί και όλα θα φτιάξουν. Όχι από μόνα τους. Θα τρέξεις λίγο αλλά θα βγεί μόνο σε καλό.. είτε είσαι Κύπρο είτε όχι. Η αλλαγή όμως είμαστε σίγουρα εμείς.

Οι σκέψεις δικές σας.

Δεν είμαστε η μόνη χώρα με τα θέματα της όχι αλλά θα μπορούσαμε να γίνουμε καλύτεροι. Η παιδεία είναι ένα σημαντικό κομμάτι της ανθρώπινης μας φύσης και χρειάζεται να αναπτυχθεί άμεσα για το καλό όλων μας. Δεν είναι μόνο τα πτυχία αλλά είναι όλο το ταξίδι της παιδείας από το νηπιαγωγείο μέχρι όπου εμείς φτάσουμε.

Τι γίνεται με την εκπαίδευση στη Κύπρο;

Η εκπαίδευση είναι στοχευμένη. Στόχος των σχολείων από την πρώτη μέρα είναι να βρεθεί η κλίση μας και να στοχεύσουμε σε αυτή. Ο ένας είναι καλός στα μαθηματικά, ο άλλος στα νέα ελληνικά, ο άλλος στην ιστορία… και αυτός που δεν γουστάρει τίποτα από αυτά του λεν να πάει να αγοράσει γή και να μεγαλώνει πρόβατα. Έχουμε μάθει από μωρά παιδιά ότι στόχος της ζωής είναι ορισμένα “επιτυχημένα” και πλέον κορεσμένα επαγγέλματα. Μαθαίνουμε τα πάντα στο δημοτικό – λίγο από όλα- και μετά μεταφερόμαστε στο γυμνάσιο. Εκεί το παιχνίδι αγριεύει. Αρχίζουν οι εξετάσεις , τα τετράμηνα και οι βαθμοί. Ακομά και εκεί ψαχνόμαστε για το τί θέλουμε να κάνουμε στη ζωή μας.. και πάλι στοχευμένα σε συγκεκριμένες πορείες..

“Εγώ όταν μεγαλώσω θα γίνω Δικηγόρος”.

” Εγώ όταν μεγαλώσω θα γίνω Γιατρός”.

Το παιχνίδι το καλό όμως γίνεται στο Λυκείο. Εκεί αρχίζει το πάρτυ. Πρέπει από τα 16-17 σου να ξέρεις τι σου γίνεται και για ποιά μαθήματα θα προετοιμάστείς για το στόχο της ζωής που έκτιζες από το δημοτικό.

Και αναρωτιέμαι.. πως τα παιδιά σε έτσι ηλικία ξέρουν τι θέλουν με τη ζωή τους; Θα ξέρουν ποτέ;

Τα παιδιά απο μικρή ηλικία είναι καλό να έχουν μια γενική γνώση των πάντων. Να αναπτυχθούν ψυχικά, συναισθηματικά και εγκεφαλικά. Κάντε τους και άλλα μαθήματα ενδιαφέροντως, φέρτε τους άτομα να τους μιλήσουν για τη σπουδή που ενδιαφέρονται, διδάξετε τους σωστά και επιτυχευμένα όχι όμως σκοπευμένα – για ένα ΒΑΘΜΟ. Μην μαθαίνετε στα παιδιά σας να είναι βαθμοθήρες. Στόχος είναι η εκπαίδευση και μόνο. Τότε τα παιδιά θα αγαπήσουν τον χώρο του σχολείου και όσα τους προσφέρει. Αφήστε τα παιδιά σας ελεύθερα να αποφασίσουν για το μέλλον τους εννοείτε με τη δική σας άποψη αλλά μην τα σκλαβώνεται ούτως ώστε να κάνουν τα δικά σας όνειρα πραγματικότητα. Αφήστε τα. Διδάξετε τους ΑΡΧΕΣ , πως να είναι καλοί ανθρώποι και καλοί μαθητές. Μιλήστε τους. Δεν είναι όλοι καλοί στα νέα ή στα μαθηματικά μόνο. Υπάρχουν και άλλα μαθήματα, υπάρχουν και άλλες καριέρες. Και επιτέλους καθηγητές μην ακολουθείτε μόνο τα προτόκολλα και διδάξετε τα παιδιά, λύστε τους τις απορίες τους και να είσαστε δίπλα τους. Και επιτέλους… διδάξετε Ιστορία της Κύπρου ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ. Κάντε τους μαθήματα ψυχολογίας και κοινωνιολογίας. Πάρτε τους εκπαιδευτικές εκδρομές και μην βολευτείτε στα εμπορικά κέντρα.

Τα παιδιά μας είναι το μέλλον μας.

Και όταν σπουδάσουν και πάρουν το πτυχίο τους.. αφήστε τους να βρούν δουλειά τίμια. Αφήστε τους να δυσκολευτούν λίγο και μην τους πιέσετε να βρούν μια δουλειά που εσείς θέλετε. Το μεγαλύτερο σχολείο για τον άνθρωπο είναι η ζωή.

Και οι εξετάσεις.. πάντα θα είναι στις ζωές μας με διαφορετικό τρόπο. Δεν πρέπει να τις φοβόμαστε αλλά να τις αντιμετωπίζουμε με ψυχραιμία και καλή προετοιμασία. Δεν είμαστε όλοι το ίδιο. Ο καθένας έχει διαφορετικές ανάγκες. Απλά παιδιά να διαβάζεται και όταν έχετε απορίες να ρωτάτε. Μην αγχώνεστε.

Και όσο και να θέλω να είμαι και εγώ ψύχραιμη δεν μπορώ. Δεν γίνεται ένας βαθμός να σε κρίνει και να λέει για εσένα αν είναι καλός ή όχι στα μάθηματα σου ή στις σπουδές σου. Ενάς βαθμός είναι απλά ενας βαθμός.

Είναι πάνω σε μια κόλλα και εμείς του έχουμε δώσει τόση μα τόση αξία. Και δεν είναι μόνο στα σχολεία αλλά και μετέπειτα στις άλλες εξετάσεις όπως της κυβέρνησης. Για ποιο λόγο και αιτία να δίνεις εξετάσεις μαθηματικών και νέων ούτως ώστε να βρείς μια δουλεία στη κυβέρνηση;

Αυτά θα κρίνουν αν μπορείς να είσαι καλή γραμματέας, καλός φιλόλογος ή μαθηματικός ή κοινωνιολόγος ή ότι αλλη θέση υπάρχει;

Αυτά είναι τόσο επιφανειακά και λυπάμαι που έχουν τόση δύναμη ακόμα και όταν πλέον μεγαλώσουμε. Κυβέρνηση.. άνοιξες θέσεις εργασίας και μπράβο σου αλλά αυτά τα μαθήματα πως θα κρίνουν αν κάποιος Κοινωνιολόγος είναι αξίος για να δουλέψει για εσένα και να προσφέρει έργον;

Δεν έχεις ιδεά και απλά κάνεις εξετάσεις για όλους για να βγείς από τον κόπο. Πας να προετοιμαστείς για να δώσεις εξετάσεις και αναρωτιέσαι πως έβγαλες το σχολείο και το πανεπιστήμιο.. Σε ευχαριστούμε που μας κάνεις να νιώθουμε και να φαινόμαστε ένας απλός αριθμός.

Οι σκέψεις δικές σας.

Γράφει ο Α.Π

Οταν οι γυναίκες προσπαθούν να επανακτήσουν την ισότητα τους αλλα η τοξική πατριαρχεία νιώθει οτι απηλείτε γιατι φοβούνται οτι τα φεμινιστικά κινήματα θα κάνουν αυτό που κάνουν οι ίδιοι στην κοινωνία.

Φεμινισμός: ισότητα ανάμεσα στα φύλα και στα ανθρώπινα δικαιώματα.

Τύπος στην τηλεόραση: εεεε… Δεν υποστηρίζω τα φεμινιστικά κινήματα επειδή απειλείται η αρρενωπότητα μου και νιωθω πως θέλουν να καταπατήσουν τα δικα μου δικαιώματα επειδη εγώ αυτό κανω τοσα χρονια σε αυτ@.

Πλανήτης: screaming while burning in the background.

Αυτό που οι παραπάνω δεν καταλαβαίνουν θεωρώ πως είναι ότι για να μπορέσει να υπάρχει κοινωνικό structure πρέπει πρώτα να υπάρχει ένας πλανήτης που να μπορεί να το υποστηρίξει.
Αυτή την στιγμή ο πλανήτης είναι πανέτοιμος να πεθάνει αν το δείς macroscopic και εσείς ασχολείστε με το αν οι λεσβίες είναι απειλη ή όχι.
Αρχίστε να βλέπετε τις ομοιότητες μεταξύ σας αντί τις διαφορές και σύντομα, γιατί όσο πιο σύντομα γίνει αυτό τόσο πιο σύντομα θα γίνουμε ένα και θα σώσουμε το σπίτι μας.

She is hurt and needs love, be that love for her

❤️
🌍
🌎
🌏
https://www.facebook.com/watch/?v=797835927285037

Γράφει η Ν.Γ

Γιατί πρέπει να πας εράσμους λοιπόν; Κατά δική μου άποψη είναι ότι καλύτερο για ένα φοιτητή. Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή τα πράγματα λέγοντας την δική μου εμπειρία.

Τον Σεπτέμβρη, είχα πάει στην παρουσίαση εράσμους όπου είχα ενθουσιαστεί τόσο πολύ με τα λόγια άλλων συμφοιτητών μου που πήγαν και πήρα την απόφαση να προχωρήσω με τη διαδικασία. Να μην τα πολυλογώ με ενέκριναν και τον Φεβράρη έφυγα για Τσεχία.

Εννοείτε η μέρα της αναχώρησης ήταν γεμάτη αγωνία αλλα και ενθουσιασμό γιατί ήταν κάτι πρωτόγνωρο για εμένα. Ολο αυτο ειναι μια υπεροχη εμπειρια γιατι γνωριζεις ατομα απο ολες τις χώρες, όχι μονο απο Ευρώπη αλλά απο ολόκληρο τον κόσμο. Μαθαίνεις πάρα πολλά πράγματα τα οποία δεν ήξερες, και ακόμη και κάποιες αντιλήψεις που μπορεί να έχεις, μετά από το εράσμους σίγουρα θα εξαφανιστούν. Επίσης, όσο κοινωνικός και αν νομίζεις ότι είσαι μετά το εράσμους θα είσαι κατά πολύ περισσότερο. Γνωρίζεις τόσα πολλά άτομα, δένεσαι με κάποιους, κάνεις καινούριες φιλίες, μαθαίνεις την κουλτούρα του κάθε ατόμου που είναι στη ζωή σου και εννοείτε ζεις κατά πολύ περισσότερο τη φοιτητική ζωή ιδιαίτερα αν σπουδάζεις Κύπρο.

Ακόμη ένα θετικό το οποίο είναι για όσους θέλουν να εξερευνήσουν τον κόσμο είναι ότι μπορεις να ταξιδέψεις όλη την Ευρώπη, με τρένο, με λεωφορείο και με αεροπλάνο σε πάρα πολύ καλές τιμές. Παράλληλα συνηδητοποιείς την αξία κάποιων πραγμάτων και ωριμάζεις σαν άνθρωπος. Μαθαίνεις πως είναι να συγκατοικείς με άλλα άτομα, αφού στη δική μου περίπτωση μέιναμε όλοι οι φοιτητές του ερασμους σε εστιες με κοινόχρηστους χωρους και συγκεκριμένα με κοινόχρηστο δωμάτιο. Έτσι μαθαίνεις να σέβεσαι περισσότερο τους άλλους και να έχεις πιο πολύ υπομονή. Ακόμη τα αγγλικά σου βελτιώνονται πάρα πολύ και μαθαίνεις και άλλες γλώσσες.

Γενικά πιστεύω πως ειναι μια εμπειρία η οποία σε αλλάζει ριζικά σαν άνθρωπο, ζεις νέες εμπειρίες, μαθαίνεις νέα πράγματα, βγαίνεις περισσότερο προς τα έξω και γίνεσαι πιο τολμηρός. Γι αυτό εσύ που το διαβάζεις και σκέφτεσαι να πας εράσμους μην το πολυσκέφτεσαι και πάρε το ρίσκο!

Ο Alexandre Dumas γεννήθηκε στην Γαλλία το 1803 και ανήκει στο κίνημα του γαλλικού Ρομαντισμού. Έγινε γνωστός κυρίως μετά την επιτυχία του ιστορικού μυθιστορήματος του <<Οι τρεις σωματοφύλακες>>. Ωστόσο πολλοί δεν γνωρίζουν ότι το βιβλίο αυτό δεν αποτελεί ένα αυτοτελές έργο αλλά το πρώτο μέρος μιας τριλογίας που θα συνεχιστεί με το <<Μετά από είκοσι έτη>> και <<Ο Υποκόμης ΝτεΜπραζελον>>. Και τα τρία αυτά μέρη αποτελούν συνεχεία της ίδιας ιστορίας την οποία αποφάσισα να σας διηγηθώ.

Η υπόθεση του πρώτου βιβλίου είναι αρκετά γνωστή και διαδραματίζεται τον 17ο αιώνα συγκεκριμένα επί βασιλείας Λουδοβίκου 13ου (Louis XIII).Ένας νεαρός από την επαρχία-ο Ντ’Αρτανιαν αποφασίζει να γίνει σωματοφύλακας του Βασιλιά και πηγαίνει στο Παρίσι για να εκπαιδευτεί. Εκεί γνωρίζει τρεις παλαιότερους σωματοφύλακες-Αθως, Πορθος και Αραμης-μαζί με τους οποίους θα συνεργαστεί για να σώσει την τιμή της Βασίλισσας της Γαλλίας. Πιο συγκεκριμένα η Βασίλισσα Άννα ζητεί την βοήθεια τους γιατί έχει χαρίσει το μαργαριταρένιο της κολιέ στον εραστή της και πρεσβευτή της Αγγλίας, Δούκα του Μπαγκινχαμ, ο οποίος όμως έχει κληθεί πίσω στο Λονδίνο για να αναλάβει την θέση του Πρωθυπουργού, πράγμα που δυσκολεύει την θέση της γιατί ο Βασιλιάς της έχει ζητήσει να το φορέσει σε έναν χορό.

Οι τέσσερις λοιπόν ήρωες μας θα ταξιδέψουν στην Αγγλία και θα καταφέρουν ύστερα από πολλές περιπέτειες να γυρίσουν πίσω εγκαίρως. Το ταξίδι στην Αγγλία θα αποτελέσει το κύριο σκηνικό και του δευτέρου βιβλίου του, εδώ όμως ο Δουμάς κάνει ένα άλμα στο χρόνο και επιλεγεί την άστατη περίοδο της Fronde(Επανάσταση της Σφενδόνης) για να τοποθετήσει την ιστορία του. Ο Βασιλιάς έχει πεθάνει και η Βασίλισσα με τον Καρδινάλιο Μαζαρεν(Mazarin)έχουν αναλάβει την διακυβέρνηση μέχρι να ενηλικιωθεί ο διάδοχος. Ο Ντ’Αρτανιαν είναι πλέον Λοχαγός των σωματοφυλάκων και μαζί με τον Πορθο υπηρετούν στο πλευρό του Στέμματος, όμως ο Αθως και ο Αραμης θα προτιμήσουν να ταχτούν με την πλευρά των επαναστατών. Παρά όμως τις διαφορετικές τους απόψεις θα συνεργαστούν για να σώσουν την Αγγλική Μοναρχία. Βλέπετε την ίδια εποχή που στην Γαλλία λαμβάνει χώρα η Fronde στην Αγγλία διαδραματίζεται η ¨Ένδοξη Επανάσταση¨ με τον προτεσταντικό λαό να εξεγείρεται απέναντι στον καθολικό βασιλέα Κάρολο Α΄(Charles I).Οι τέσσερεις φίλοι ύστερα από παρακίνηση οι μεν της Βασίλισσας και του Καρδινάλιου, οι δεν των Πριγκίπων ΝτεΚοντε και ΝτεΜποφορ- που είναι οι αρχηγοί της Fronde-θα επιχειρήσουν να σώσουν το βασιλιά από την εκτέλεση. Δεν θα τα καταφέρουν, αλλά θα φυγαδεύσουν τον γιο του και διάδοχο του βρετανικού θρόνου σώο και αβλαβή στην Γαλλία. Στο τρίτο και τελευταίο μέρος αυτής της ιστορίας  κεντρικό πρόσωπο είναι ο γιος του Αθω, Ραούλ ΝτεΜπραζελον, που υπηρετεί κάτω από τις εντολές του ΝτΆρτανιαν, ο οποίος με την σειρά του λογοδοτεί στον νέο Βασιλιά Λουδοβίκο 14ο (Louis XIV).Μαζί του και μαζί με τον Άθω θα ταξιδέψουν για τρίτη και τελευταία φορά στην Αγγλία για να επαναφέρουν στον θρόνο τον Κάρολο Β’ (Charles II) ο οποίος μετά τον θάνατο του πατερά του ζει στην Ολλανδία, στην αυλή του Γουλιέλμου του δευτέρου, σύντομα όμως χάρη στις προσπάθειες των φίλων μας θα εγκατασταθεί στο Λονδίνο ως συνεχιστής της δυναστείας των Στιουαρτ.

Αξίζει να αναφέρουμε ότι ο Ραούλ αποτελεί κεντρική προσωπικότητα σε ένα ακόμη αυτοτελές μυθιστόρημα του Δουμά που τιτλοφορείται <<Ο Άνθρωπος με το σιδηρούν προσωπείο>>. Αν και τα γεγονότα που περιγράφει διαδραματίζονται μόλις λίγα χρόνια αργότερα από τα παραπάνω δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί ως τέταρτο μέρος αυτής της υπόθεσης καθώς είναι μια καθαρά φανταστική ιστορία. Γιατί πρέπει να τονιστεί ότι οι περιγραφές που υπάρχουν στα προηγούμενα τρία βιβλία  βασίζονται σε ιστορικά χειρόγραφα που ο Δουμάς είχε βρει στην εθνική βιβλιοθήκη του Παρισιού. Μάλιστα ο ΝτΆρτανιαν είναι μια ιστορική προσωπικότητα που όντως υπηρέτησε ως Λοχαγός των Σωματοφυλακών, το ημερολόγιο του οποίου είχε βρει ο Δουμάς. Κάποιοι μάλιστα ιστορικοί λένε ότι ήταν εραστής της Βασίλισσας Άννας και πιθανότατα ο πραγματικός πατέρας του Λουδοβίκου του 14ου . Όπως και να έχει αυτά τα έργα αν και αναφέρονται σε μια μακρινή εποχή πολύ διαφορετική από την δική μας αποτελούν ακόμη και σήμερα ένα ευχάριστο αφήγημα, αφού η πένα του Δουμά τους έχει προσδώσει έναν αέρα διαχρονικότητας. Σας τα προτείνω ανεπιφύλακτα.

Γιάννης Κολοκας –Φοιτητής Γαλλικής Γλώσσας & Φιλολογίας Αθηνών.

Το τελευταίο καιρό στη Κύπρο είχαμε πολλά κρούσματα διαφθορών και πολλών άλλων. Πολλά από αυτά τα έχουμε ακούσει στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και αλλά μας τα έχουν αποκρύψει για τους δικούς τους λόγους.

Η Κύπρος έχει φιλοξενήσει τα τελευταία χρόνια μεγάλα κύμματα μεταναστών – μόνιμων και μή- οι όποιοι κάποιοι από αυτούς ήταν τυχεροί στο να πάρουν υπηκοότητα επειδή έχουν κάποια εκατομμυριάκια ευρώ. Κάποιοι δεν ήταν τόσο τυχεροί αφού πασχίζουν να ζούν με τα βασικά, έχουν κάνει οικογένειες και παιδιά εδώ και δυσκολεύονται να τους δώσουν την υπηκοότητα τους και ζούν παραγκωνισμένοι σε πολλά επίπεδα της “κυπριακής ζωής” τους.

Παρόλα αυτά η Κύπρος συνεχίζει να τίθεται προς πώληση από τους μεγάλους και θα συνεχίσει.. αφού η κυβέρνηση και όχι μόνο βλέπει την Κύπρο σαν κτήμα της που θα της αποφέρει καρπούς. Οι καρποί όμως είναι μόνο για τους λίγους και για τους πολλούς ίσως περισσέψει κανένα φυλλαράκι.

Καπιταλισμός, διαφθορά και προκλητικότητα.Όλα αυτά σε ένα μόνο βίντεο που έχει γίνει viral.Στο βίντεο αυτό πρωταγωνιστής είναι ο επιχειρηματίας Γιάννης Μισιρλής. Παρουσίαζει τη Κύπρο ως ένα χώρο φιλοξένιας για άτομα που θέλουν να κάνουν επένδυση. Αυτό είναι το νόημα.

Τα πλάνα όμως δείχνουν μια χλειδάτη Λεμεσό που δεν μπορεί ο μέσος Λεμεσσιανός κάτοικος να χαρεί. Μια Λεμεσός με μεγάλα κτίρια που σου κόβουν την θέα και τον αέρα της θάλασσας και των δέντρων- όσων έχουν μείνει. Μια Λεμεσός πολυτελέστατη όπως λέει και ο ίδιος. Αυτή η Λεμεσός όμως αγαπητοί δεν είναι δική μας. Είναι η Λεμεσός που κτίστηκε για τους λίγους που μπορούν να υποστηρίξουν αυτά τα μεγάλα κτήρια, τα ακριβά ενοίκια και τα χλειδάτα αμάξια. Η πραγματική Λεμεσός και σε επέκταση η πραγματική Κύπρος είναι αυτή που πλήγηκε από το κούρεμα καταθέσεων, όπου οικογένειες έχασαν κυριολεκτικά την γή κάτω από τα πόδια τους και έμειναν στο μηδέν και ακόμα πιο κάτω. Η οικονόμια ανέβηκε με το που πλήγηκαν οι πολίτες και ανέβηκαν οι λίγοι. Αυτή είναι η Κύπρος και η Λεμεσός. Δεν είναι τα κτήρια και η χλιδή. Είναι η καταπάτηση ανθρώπινων δικαιωμάτων και ελευθέριας και σε επέκταση η καταπάτηση της γής και του περιβάλλον. Είναι η καταπάτηση των πολιτών – των πολλών. Είναι η Λεμεσός που οι πολλοί δεν είναι φιλόξενοι και δεν μπορούν να βρούν ένα τίμιο σπίτι σε ικανοποιητική κατάσταση και με καλή τιμή. Είναι η Λεμεσός που άφησε πολλά άτομα άστεγα και απελπισμένα.

Η Κύπρος είναι διαχωρισμένη στους πολλούς- εργάτες και στους λίγους καπιταλιστές με Μαρξιστική ερμηνεία.

Κάντε κλικ εδώ για να δείτε και μόνοι σας το βίντεο.

Παρακάτω θα δείτε το ίδιο βίντεο σε “ελεύθερη μετάφραση”

https://www.facebook.com/watch/?v=453147838616865

Οι σκέψεις όπως πάντα δικές σας.

Και κάτι άλλο… λύκοι θα υπάρχουν όσο υπάρχουν πρόβατα.

Γράφει ο Μενέλαος Λαμπής

Το 2015, ο αριθμός των ενεργών χρηστών του Instagram ξεπερνούσε τα 77 εκατομμύρια στις ΗΠΑ και τον Ιουνιο του 2018 ο παγκόσμιως αριθμός ενεργών χρηστών είχε φτάσει το 1 δισεκατομμύριο. Με τον πλυθησμό του πλανήτη να ξεπερνά τα 7 δισεκατομμύρια, οι πιο πάνω αριθμοί μεταφράζονται στο ποσοστό 15%. Ακριβώς, το 15% του πλυθησμού του πλανήτη είναι ενεργοί χρήστες του Instagram. 

Ένα από τα πιο φημισμένα χαρακτηριστικά της εφαρμογής του Instagram είναι η χρήση των hashtags. Συγκεκριμένα, το hashtag είναι μια ή πολλές λέξεις ή φράσεις που ακολουθούν το σύμβολο hash (#) που χρησιμοποιείται σε ιστότοπους και εφαρμογές κοινωνικών μέσων ενημέρωσης και δικτύωσης για τον εντοπισμό μηνυμάτων σε ένα συγκεκριμένο θέμα. Η συγκεκριμένη τάση ξεκίνησε στο Twitter και δεν άργησε να εμφανιστεί και στο Instagram. Η εν λόγω τάση μπορεί να είχε αρχικό στόχο τον εντοπισμό άρθρων και αναρτήσεων σε κάποιο θέμα, όπως για παράδειγμα #fashion, #food ή #nature, αλλά το είδαμε και σε προεκλογικές εκστρατείες. Για παράδειγμα, το #ImWithHer, το hashtag που η Hillary Clinton και οι ψηφοφόροι της χρησιμοποίησαν κατά την διάρκεια της προεκλογική της καμπάνιας, ήταν ένα από τα πιο επαναλαμβανόμενα hashtags το 2016. Χωρίς να μακρηγορώ περισσότερο για το τι ειναι το hashtag που νομίζω όλοι ξέρετε, θα εξηγήσω τον λόγο που αποφάσισα να γράψω το συγκεκριμένο άρθρο. 

Η αφορμή να το γράψω είναι μερικά hashtags που βλέπω καθημερινά στο Instagram και με έκαναν να σκέφτομαι έντονα και να αναθεωρώ για ορισμένα θέματα. #fitness, #fitnessgoals, #healthylifestyle, #nutritional, #healthyeating, #cleaneating και #getfit είναι μερικά από τα hashtags που μπορεί να χρησιμοποιήσει όποιος επισκέπτεται το γυμναστήριο, ασκείται σε συχνή βάση και ακολουθεί έναν πιο υγιεινό τρόπο ζωής μέσα από την διατροφή του. Η ιστορία πίσω από αυτό το άρθρο για τα συγκεκριμένα hashtags πηγάζει από τις αναρτήσεις πολλών personal trainers, nutritionists και health coaches στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπου χρησιμοποιούν τα συγκεκριμένα hashtags για να προωθήσουν την δουλειά τους και τις υπηρεσίες τους. Ξεκινώντας λοιπόν με τα πιο πάνω hashtags, οι εν λόγω επαγγελματίες προσπαθούν να προωθήσουν το μύνημα ενός πιο υγιεινού τρόπου ζωής, με απώτερο σκοπό το οικονομικό τους όφελος. Όσον αφορά το οικονομικό όφελος, δεν τίθεται κάποιο θέμα, άλλωστε όλοι δουλεύουμε με απώτερο σκοπό την οικονομική μας ανεξαρτησία· και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι ο φθηνότερος και αποτελεσματικότερος τρόπος διαφήμισης. Πέραν τούτου, πως συσχετίζονται τα συγκεκριμένα hashtags με την κοινωνική πραγματικότητα του 21ου αιώνα; Πως τα hashtags περνούν υποσυνείδητα κάποια μηνύματα μέσω των social media και πως αυτά τα μηνύματα επιρρεάζουν την καθημερινότητα μας;

Κακά τα ψέματα, τα social media πλέον είναι αυτά που αποφασίζουν τις τάσεις της μόδας· και το να ασχολείσαι με τη γυμναστική και να επιδιώκεις την αυξηση της μυικής σου μάζας μπορεί να θεωρηθεί μόδα. Όπως για παράδειγμα τον 16ο αιώνα όπου μόδα ήταν οι γυναίκες να έχουν “πιασιματα”. Κάτι τέτοιο είναι εμφανές σε έργα αναγεννησιακής τέχνης όπου πρωταγωνιστούν γυναικείες φιγούρες. Κατά τον 16ο αιώνα λοιπόν, όπου ο περισσότερος κόσμος δεν είχε εύκολη πρόσβαση σε τρόφιμα και ήταν λιποβαρής, το να είχες πιασίματα θεωρείτο δείγμα υγιούς κατάστασης. Κάτι παρόμοιο ισχύει και για το μικροσκοπικό ειδώλιο που φέρει το όνομα Αφροδίτη του Willendorf (28,000–25,000 π.Χ.) όπου θεωρείται ότι ήταν η θεά της γονιμότητας. Στις δύο αυτές περιπτώσεις αλλά ακόμη και σήμερα, το τι θεωρείται υγιές φαίνεται να είναι αντικειμενικό και κοινωνικά κατασκευασμένο. Ανέκαθεν, το τι θεωρείται υγιές καθορίζει και τα πρότυπα ομορφιάς, δηλαδή ότι θεωρείται υγιές είναι και όμορφο. Κι εφόσον στον 21ο αιώνα, το τι είναι υγιές καθορίζεται από την επιστήμη η συχνή εξάσκηση και η ισορροπημένη διατροφή, τότε όσοι ακολουθούν τον συγκεκριμένο τρόπο ζωής θεωρούντε και όμορφοι. 

Ωστόσο, παρατηρείται ότι όλο και περισσότεροι χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης χρησιμοποιούν τα hashtags που σχετίζονται με fitness και healthy lifestyle. Σύμφωνα με θεωρείες κοινωνικής ψυχολογίας, ο άνθρωπος τήνει να επιρρεάζεται από την ομάδα και να προσπαθεί να μοιάσει στα υπόλοιπα μέλη της έτσι ώστε να γίνει απόδεκτός. Στην προκειμένη περίπτωση, η ομάδα είναι οι χρήστες των social media και η συμμόρφωση του ατόμου ως προς την ομάδα είναι η προσπάθεια του να μοιάσει σε αυτούς – αυτό συνεπάγεται σε όλα όσα έχω αναφέρει πιο πριν – μέσω της συχνής εξάσκησης και της ισορροπημένης διατροφής. Εν ολίγοις, η χρήση των hashtags επιρρεάζει έμμεσα και άμεσα την καθημερινότητα μας χωρίς όμως αυτό να γίνεται αντιληπτό.

Γράφει η Μαρίνα Σαβεριάδου

Μαΐου 13, 2019

Μέρα Δευτέρα στο μικρό μου σπίτι στα Λιβάδια, με την Αρίθα Φράκλιν να
τραγουδά “a change is gonna come” και τον Σκάμπι στρογγυλοκαθισμένο
στον καναπέ πίσω μου. Αν και ακούγοντας τη φωνή της Αρίθα μου έρχεται
να κλείσω μάτια και φώτα και απλά να ξαπλώσω και να την ακούω, θα
αντισταθώ στην ιδέα και θα γράψω.

Τον Σκάμπι τον κούρεψα έχει λίγες μέρες και όπως λέει η bff μου έπιασε
προαγωγή, έγινε το παραχαιδεμένο του σπιτιού, κοιμάται μέσα, απλώνει
κανονικά σε όλους ανεξαίρετα τους καναπέδες, τον σκεπάζουμε με τις
κουβέρτες και έχει το κουιλτ του στον καναπέ της κουζίνας και γενικά
ζει μια παραδεισένια ζωή. Πριν το κούρεμα του κοιμόταν έξω και γενικά
ήταν σε μαύρο χάλι και δεν του δίναμε καμιά σημασία. Ήμασταν αδιάφοροι
και κακοί μαζί του και ειδικά εγώ που τον έβλεπα και νευρίαζα μερικές
φορές και σκεφτόμουν ότι δεν τον θέλω πια. Το παραδέχομαι έτσι ένιωθα
και ο λόγος που ένιωθα έτσι ήταν γιατί τον Αύγουστο που μας πέρασε
πέθανε το άλλο μου σκυλάκι, η Μπέλλα μου και μετά τον θάνατο της
Μπέλλας ενιωσα απέχθεια για τον καημένο τον Σκάμπι..τελοσπάντων  μου
πέρασε και αναπληρώνουμε τις μέρες της αδιαφορίας μας προς τον Σκάμπι
με έξτρα περιποίηση και αγάπη.

Τις συναισθηματικές αντιδράσεις μου σε διάφορα γεγονότα τις εξετάζω
συχνά και πολλές είναι οι φορές που αντιλαμβάνομαι μεταχρονολογημένα
τα κίνητρα μου. Δηλαδή πρώτα δρω και αργότερα κάθομαι να εξετάσω τον
λόγο, λίγο ή πολύ καιρό μετά, όμως την ώρα που δρω βασίζομαι στο
ένστικτο μου και συνήθως οι επεξηγήσεις που δίνω στο μέλλον, επαρκούν
για να δικαιολογήσουν την πρώτερη μου πράξη.

Και φυσικά κάποια στιγμή έκατσα και εξέτασα και τα κίνητρα μου για την
συμπεριφορά μου απέναντι στον Σκάμπι. Αν αφήσεις ένα σκύλο έξω στην
βεράντα μόνο του, παραμελημένο, ακούρευτο για μήνες και το μόνο που
κάνεις είναι να του βάζεις φαΐ και νερό μια φορά την ημέρα παίρνει
μήνες να καταλάβεις ότι αυτό που έκανες στην ουσία ήταν να δημιουργείς
μια απόσταση μεταξύ εσένα και του σκύλου, πως  τον αφήνεις να
ασχημίσει και να βρωμεί για να μη σε πλησιάζει, για να τον βλέπεις και
να νιώθεις αηδία για να μην έχεις καμιά διάθεση να τον αγκαλιάσεις και
να τον αγαπάς λιγότερο, γιατι όταν αγαπάς λιγότερο, πονάς λιγότερο
οταν θα έρθει η ώρα που θα τον χάσεις ή θα πεθάνει, ή φτάνεις στα άλλα
άκρα που εύχεσαι κρυφά μέσα σου να τον χάσεις ή παρακαλάς κάποιον να
τον πιάσει και να φύγει.

Παίρνει καιρό να καταλάβουμε τι κάνουμε, να καταλάβουμε τα κίνητρα
μας, και να καταλάβουμε ότι ο φόβος, ο φόβος της απώλειας, είναι
εκείνος ο μεγάλος τοίχος που μας κρατά πίσω από το να συνδεθούμε με
άλλα όντα, ανθρώπινα και μη. Υπάρχει εκείνο το όριο που βάζεις στον
εαυτό σου για να μη συνδεθείς πολύ και να μην πονέσεις.
Όσον αφορά τους ανθρώπους πάλι έχω μια βαθιά επιθυμία και δίψα για
σύνδεση, για βαθιά και ουσιαστική επικοινωνία, για συζητήσεις τύπου
ψυχανάλυσης, λατρεύω να καταδύομαι στα βαθιά νερά του ψυχισμού των
ανθρώπων, ίσως και αυτός να είναι ένας λόγος που κάποιοι κάνουν
μεταβολή γιατί έχουν μάθει να περιορίζονται σε επιφανειακές συζητήσεις
και αποφεύγουν οτιδήποτε προσωπικό για να μη φανούν για οποιοδήποτε
λόγο ευάλωτοι, αλλά είναι και κάποιοι άλλοι, που με την πρώτη φορά που
θα με συναντήσουν, θα μου πουν την ιστορία της ζωής τους και τους
φαίνεται παράξενο πους τους προκλήθηκε η ανάγκη και την άνεση να
μιλήσουν και να πουν προσωπικά θέματα σε μένα. Και ακριβώς αυτή η δίψα
μου για σύνδεση με κάνει αλλεργική σε επιφανειακές συζητήσεις και δε
θα με βρεις σε καφέ να μιλώ για τα νύχια μου και να ανταλλάζω
συνταγές. Μπαίνουν για λίγο άνθρωποι στη ζωή μου και δεν στεριώνουν
ακριβώς αν δεν εντοπίσω αυτή τη σύνδεση μεταξύ μας σε κάποιο άλλο
επίπεδο και ουδέποτε είχα την ικανότητα να διατηρήσω επικοινωνία με
άτομα για τα οποία δεν είχα γνήσιο και βαθύ ενδιαφέρον ή να αισθανθώ
ότι έχουν εκείνοι για μένα. Είναι ένα επίπεδο πέραν του λεκτικού, όχι
απαραίτητα σωματικού, ένα επίπεδο που αφορά την επικοινωνία με λίγα ή
καθόλου λόγια, υπάρχει η άνεση να μιλήσεις ή να μη μιλήσεις και ποτέ
δεν υπάρχει καμιά ανάγκη να πείσεις.

Εδώ και λίγες μέρες ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο του Rollo May “love
and Will”  γράφω τον πρωτότυπο τίτλο γιατί στα ελληνικά η μετάφραση
ήταν χάλια και υποβιβάζει το θέμα του βιβλίου που είναι επιστημονικό.
Τον Rollo May μου τον σύστησε ο Ίρβιν Γιάλομ στην αυτοβιογραφία του. Ο
Γιάλομ, σπουδαίος ψυχοθεραπευτής και πολύ καλός συγγραφέας, από τους
αγαπημένους μου, γράφει για τους ψυχολόγους που θαύμαζε και ένας από
αυτούς ήταν και ο ΄Ρόλλο Μέι. Εχοντας εμπιστοσύνη στην κρίση του
Γιάλομ είπα να δω ποιος είναι αυτός ο Ρόλλο Μέι και γιατί τον θαύμαζε
τόσο πολύ. Πήγα και πήρα το βιβλίο το Love and Will και διαβάζω τα
αποτελέσματα ερευνών και μελετών της δεκαετίας του 50-60 που
αντικατοπρίζουν με απίστευτη ακρίβεια την εποχή μας.

Απόσπασμα από το βιβλίο σελ. 93

τώρα το πρόβλημα δεν είναι καθαυτή η επιθυμία και η ανάγκη
ικανοποίησης του συντρόφου, αλλά το γεγονός ότι η ανάγκη ερμηνεύεται
από τα πρόσωπα της ερωτικής συνεύρεσης μόνο τεχνικά – ανάγκη για
φυσικό αισθησιασμό. Αυτό που παραλείπεται, ακόμη και από το ίδιο μας
το λεξιλόγιο είναι η εμπειρία του να προσφέρεις συναισθήματα, να
μοιράζεσαι φαντασιώσεις, να χαρίζεις τον εσωτερικό σου ψυχικό πλούτο,
πράγματα που φυσιολογικά παίρνουν κάποιο χρόνο και βοηθούν την αίσθηση να υπερβεί τον εαυτό της και να γίνει συγκίνηση, και την συγκίνηση να γίνει αυτουπέρβαση γινόμενη τρυφερότητα και κάποτε αγάπη

Ο Ρόλλο Μέι έγραψε τα πιο πάνω το 1965, πριν ακόμα μπει στη ζωή μας
για τα καλά το ίντερνετ, τα κοινωνικά δίχτυα κλπ. Που να ήξερε ότι σε
πενήντα χρόνια η κατάσταση θα ήταν ακριβώς όπως την περιέγραφε.

Αυτό που με τόση ακρίβεια περιγράφει στο βιβλίο του ο κ. Μέι είναι ότι
από τη στιγμή που ο άνθρωπος απελευθερώθηκε σεξουαλικά έκλεισε κάθε
συναισθηματική θυρίδα  Θεωρείται απόλυτα φυσιολογικό ο σύγχρονος
άνθρωπος να πηδηχτεί με οποιονδήποτε, οποιαδήποτε στιγμή, επώνυμα ή
ανώνυμα, να παραγγείλει από το κινητό του, την με ή χωρίς πληρωμή
αρσενική ή θηλυκή πόρνη, με ένα πάτημα ενός κουμπιού και μετά από δύο
ώρες να την στείλει στο σπίτι της και να παραγγείλει φαστ φουντ  γιατί
πείνασε,  περνώντας από την  μια εμπορική συναλλαγή στην άλλη χωρίς
κανένα συναισθηματικό κόστος.  Αυτό που βιώνεται ως μια επαναληπτική
μουνο-πεο-συλλεξία για επιβεβαίωση, και ονομάζεται με πολλούς
μοντέρνους  τίτλους, friends with benefits και fuckbuddies, one night
stands και ξεπέτες αλλά προς Θεού μη συνδεθούμε ανεπανόρθωτα. Μια
συναλλαγή που πολλές φορές δεν εμπεριέχει προσωπική επαφή, μια μαλακία με τη βοήθεια της οθόνης της τηλεόρασης σου ή του κινητού σου με
παρτενέρ μια δυστυχισμένη και απελπισμένη ύπαρξη στην άλλη άκρη της
γραμμής, πίσω από μια άλλη οθόνη, σε μια άλλη χώρα, σε μια άλλη
ήπειρο, όσο πιο μακριά, τόσο το καλύτερο, όσο πιο μακριά, τόσο
λιγότερες η πιθανότητες να συναντηθείς από κοντά, αυτό είναι το μόνο
ασφαλές σεξ, εκείνο που ο εγκέφαλος αποφασίζει σε ποιον θα δώσει το
γεννητικό όργανο, παρακάμπτοντας την καρδιά, παρακάμπτοντας τον κόπο,
την προσπάθεια, και την όποια μαγεία!

Αυτή η αφθονία σεξουαλικών συντρόφων, αυτή η εύκολη πρόσβαση ανά πάσα στιγμή σε ένα ακόμα διαθέσιμο σώμα, έχει υποβιβάσει τον άνθρωπο σε ένα αντικείμενο χρήσης και ο σκοπός που είναι η “επιβεβαίωση” δεν
επιτυγχάνεται γιατί βαθιά μέσα σου αντιλαμβάνεσαι ότι δεν “επιλέγηκες”
συνειδητά αλλά “έτυχες” γιατί ήσουν ο άμεσα διαθέσιμος την παρούσα
στιγμή που ο άλλος ήθελε να εκτονωθεί.  Αυτό που νιώθεις είναι ότι
είσαι απλά ένας από τη μάζα.

Είναι πολλοί εκεί έξω και αυτό βολεύει μια χαρά γιατί στο πίσω μέρος
του μυαλού σου υπάρχει η δικλείδα ασφαλείας ότι πάντα θα υπάρξει ακόμα
ένας. Είναι πολλοί εκεί έξω και εσύ αποφασίζεις να μην συνδεθείς με
κανένα, γιατί αν συνδεθείς με αυτόν ή αυτήν και έρθει κάτι καλύτερο
πιο μετά θα νιώθεις βλάκας που συμβιβάστηκε τη στιγμή που υπάρχει
πάντα μια ομορφότερη, μια που δε γεύτηκες ακόμα, μια που θα χει ένα
application που δεν το έχει το παλαιότερο μοντέλο, στην τελική όμως το
νέο μοντέλο γυναίκας ακριβώς όπως και το νέο σου μοντέλο κινητού δεν
θα το αγαπήσεις ποτέ όσο περιμένεις να βγει κάτι καινούριο.

Σωματα κενά και ποτέ θα δε ζήσουν την ηδονή του να κάνεις έρωτα με
έναν άνθρωπο που φοβάσαι μη χάσεις και να επιλέγεις να τον αγαπήσεις
και να του δοθείς παρόλον ότι φοβάσαι μην τον χάσεις. Και μπορείς με
την βοήθεια του μπλε χαπιού να πηδάς μέχρι τα βαθιά γεράματα αλλά χάπι
τη συναισθηματικη ανικανοτητα δεν θα βγάλει ποτέ καμιά
φαρμακοβιομηχανία.  Ο Ρόλλο Μέι μιλά και για αυτούς που θα μείνουν έξω
από αυτό το σύγχρονο σεξουαλικό πάρε-δώσε, αυτούς που θα είναι
απροσάρμοστοι  σε αυτήν την αρρωστημένη εποχή της απάθειας και όσα
αυτή συνεπάγεται, που δεν θα μπορούν να λειτουργήσουν με τα στάνταρτς
της εποχής και θα είναι εκτός, αυτοί θα υποφέρουν περιμένοντας να
ζήσουν με ιδεώδη και αξίες φθαρμένες μιας άλλης εποχής που δεν ισχύουν
πλέον.

Ο Σκάμπι κοιμάται δίπλα μου  και οι r.e.m τραγουδούν everybody hurts …

Γράφει η Μαρία Σκαμπαρδώνη

Δεν έχουμε χρόνο να διαβάσουμε’’.

 Αυτή η δικαιολογία συνοδεύει πάντοτε και ντύνει με όμορφο τρόπο την άρνηση των ανθρώπων να διαβάζουν. Είμαστε πολυάσχολοι, λένε, αν είχαμε χρόνο θα ανοίγαμε κανένα βιβλίο που και που και θα διαβάζαμε..

Θυμάμαι τα λόγια μίας φίλης μου όταν πριν λίγα χρόνια είχε ταξιδέψει στη Γαλλία. Μέσα στα βαγόνια του τρένου  είχε μείνει έκθαμβη από το πόσοι πολλοί άνθρωποι διάβαζαν, μου έλεγε πως αυτό συνηθίζεται στις περισσότερες χώρες. Εμείς, μέσα στα λεωφορεία και τα τρένα, κρατάμε κινητά και παίζουμε παιχνίδια, επιλέγοντας ξανά τη διέξοδο σε μία ψεύτικη δραστηριότητα από το να διαβάσουμε έναν ζωντανό οργανισμό, όπως το βιβλίο.

Πάντοτε η έλλειψη χρόνου έρχεται ως το εύκολο άλλοθι και δικαιολογία, ώστε να δικαιολογήσουμε την πραγματική αιτία που είναι η έλλειψη ενδιαφέροντος.  Όταν αγαπάς και θέλεις, πραγματικά, ο χρόνος δημιουργείται και βρίσκεται. Ας πραγματικά, οι περισσότεροι αγαπούσαν τα βιβλία, τότε θα βλέπαμε και εμείς περισσότερους ανθρώπους με βιβλία μέσα σε τρένα και λεωφορεία, παρά παιδιά προσκολλημένα σε κινητά.

Γίναμε μία κοινωνίας όχι της χρήσης, αλλά της κατάχρησης. Γίναμε μία κοινωνία στην οποία το κινητό έγινε όχι απλώς ένα μέσο επικοινωνίας, αλλά το κέντρο της ζωής μας.

Φαντάζεσαι αυτό τον χρόνο που αφιερώνουμε σε κινητά, να τον χαρίζαμε στα βιβλία. Πόσο πιο όμορφος, άραγε, θα γινόταν ο κόσμος!

1 2 3 7