Search

Category Archives: Sociostories

Γράφει η Μαρία Σκαμπαρδώνη

Δεν έχουμε χρόνο να διαβάσουμε’’.

 Αυτή η δικαιολογία συνοδεύει πάντοτε και ντύνει με όμορφο τρόπο την άρνηση των ανθρώπων να διαβάζουν. Είμαστε πολυάσχολοι, λένε, αν είχαμε χρόνο θα ανοίγαμε κανένα βιβλίο που και που και θα διαβάζαμε..

Θυμάμαι τα λόγια μίας φίλης μου όταν πριν λίγα χρόνια είχε ταξιδέψει στη Γαλλία. Μέσα στα βαγόνια του τρένου  είχε μείνει έκθαμβη από το πόσοι πολλοί άνθρωποι διάβαζαν, μου έλεγε πως αυτό συνηθίζεται στις περισσότερες χώρες. Εμείς, μέσα στα λεωφορεία και τα τρένα, κρατάμε κινητά και παίζουμε παιχνίδια, επιλέγοντας ξανά τη διέξοδο σε μία ψεύτικη δραστηριότητα από το να διαβάσουμε έναν ζωντανό οργανισμό, όπως το βιβλίο.

Πάντοτε η έλλειψη χρόνου έρχεται ως το εύκολο άλλοθι και δικαιολογία, ώστε να δικαιολογήσουμε την πραγματική αιτία που είναι η έλλειψη ενδιαφέροντος.  Όταν αγαπάς και θέλεις, πραγματικά, ο χρόνος δημιουργείται και βρίσκεται. Ας πραγματικά, οι περισσότεροι αγαπούσαν τα βιβλία, τότε θα βλέπαμε και εμείς περισσότερους ανθρώπους με βιβλία μέσα σε τρένα και λεωφορεία, παρά παιδιά προσκολλημένα σε κινητά.

Γίναμε μία κοινωνίας όχι της χρήσης, αλλά της κατάχρησης. Γίναμε μία κοινωνία στην οποία το κινητό έγινε όχι απλώς ένα μέσο επικοινωνίας, αλλά το κέντρο της ζωής μας.

Φαντάζεσαι αυτό τον χρόνο που αφιερώνουμε σε κινητά, να τον χαρίζαμε στα βιβλία. Πόσο πιο όμορφος, άραγε, θα γινόταν ο κόσμος!

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΓΚΑΘΑ ΚΡΙΣΤΙ.

Γράφει ο Γιάννης Κολόκας- Φοιτητής Γαλλικής Γλώσσας & Φιλολογίας Αθηνών.


Η Αγκάθα Κρίστι αποτελεί την διασημότερη συγγραφέα αστυνομικών
μυθιστορημάτων, αλλά όσο γνωστά και πολυδιαβασμένα και αν είναι τα
αστυνομικά της μυθιστορήματα, τρίτα σε κατάταξη μετά την Βίβλο και τα έργα του Σαίξπηρ, υπάρχει και μια άλλη πλευρά της συγγραφικής της πένας, τα κοινωνικά μυθιστορήματα ή όπως τα αποκαλούσε η ίδια <<πραγματικά μυθιστορήματα>> της.


Πιο συγκεκριμένα την περίοδο 1930-1950 η διάσημη συγγραφέας κουρασμένη από τις ιστορίες εγκλημάτων θα θελήσει να δοκιμάσει μια καινούργια μορφή γραφής γράφοντας έξι τελείως διαφορετικές ιστορίες, τις οποίες ο εκδότης της φοβούμενος ότι δεν θα αρέσουν στο κοινό, θα την πείσει να της υπογράψει ως Mary Westmacott.Τα βιβλία αυτά θα συνεχίσουν να κυκλοφορούν υπό αυτό το ψευδώνυμο για πολλά χρόνια και μόνο μετά τον θάνατο της οι κληρονόμοι της θα ανακαλύψουν ότι είναι δικά της. Πέρσι μάλιστα κυκλοφόρησαν και στην Ελλάδα και αφού τα διάβασα σκέφτηκα να σας τα προτείνω για να τα γνωρίσετε.

Το πρώτο εξ’ αυτών, που υπήρξε και υποψήφιο στα βραβεία Public για το καλύτερο μεταφρασμένο μυθιστόρημα, είναι η <<Ανοιξιάτικη Απουσία>>. Πρόκειται για την ιστορία μιας Αγγλίδας κυρίας, η οποία ταξιδεύει στην Μέση Ανατολή για να επισκεφτεί την κόρη της που είναι βαριά άρρωστη. Κατά την διάρκεια του ταξιδιού, θα μείνει εγκλωβισμένη για αρκετό καιρό σε ένα σταθμό τρένου, ένα γεγονός που θα της δώσει την ευκαιρία να στοχαστεί την ζωή της και να αναθεωρήσει πολλές από τις απόψεις της… Το δεύτερο βιβλίο τιτλοφορείται <<Ένα θηρίο στο πιάνο>> και θα μπορούσε κάλλιστα να χαρακτηριστεί και ιστορικό μυθιστόρημα καθώς τομεγαλύτερο μέρος του εκτυλίσσεται κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Πρόκειται ουσιαστικά για την εξιστόρηση της ζωής του Βερνον Ντειρ, ενός βρετανού αριστοκρατικής καταγωγής, μελλοντικού συνθέτη ο οποίος ωστόσο θα περάσει από σαράντα κύματα μέχρι να καταφέρει να ολοκληρώσει το έργο του. Στο τρίτο μυθιστόρημα που φέρει τον τίτλο <<Ημιτελές πορτρέτο>> μαθαίνουμε μέσα από την διήγηση της Σύλβιας στο Λαραμπι, φίλο και ζωγράφο της, τα γεγονότα που σημάδεψαν την ζωή της, αποκτώντας μια καλή επαφή με την ανατροφή των κοριτσιών στις αρχές του 20 ου αιώνα και πως αυτή επηρέαζε την ψυχοσύνθεση τους. Στα επόμενα βιβλία που θα ακολουθούσουν η Αγκάθα θα επικεντρωθεί στο ζήτημα
των ενδοοικογενειακών σχέσεων. Το τέταρτο βιβλίο <<Το βάρος της Αγάπης>> θα έχει ως θέμα την σχέση μεταξύ δυο αδελφών, Λωρας και Σιρλει καθώς και τις συνέπειες που φέρει μια αγάπη δίχως ανταπόδοση. Παρομοίως στην πέμπτη ιστορία της <<Ο δεύτερος γάμος>>, επικεντρώνεται στην σχέση μάνας και κόρης στην μεταπολεμική Αγγλία όπου η παραδοσιακή ανατροφή συγκρούεται με τις σύγχρονες αντιλήψεις περί προσωπικής ελευθερίας.

Αντιθέτως το έκτο καιτελευταίο τέτοιου είδους μυθιστόρημα της <<Η στιγμή του Ρόδου>> έχει ως κεντρικό άξονα την πολιτική σκηνή μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και συγκεκριμένα τον πολίτικο αγώνα μεταξύ Εργατικών και Συντηρητικών. Είναι η πρώτη φορά που η συγγραφέας παίρνει μια φανερή πολιτική θέση, αν και όσοι έχουν διαβάσει και τις
αστυνομικές της ιστορίες γνωρίζουν την εκτίμηση που έτρεφε, για έννοιες όπως η «καλή κοινωνία» και η «Αυτοκρατορία». Αυτά ήταν λοιπόν τα κοινωνικά μυθιστορήματα της Αγκάθα Κρίστι, τα οποία και σας προτείνω ανεπιφύλακτα, όχι μόνο ως ένα ευχάριστο ανάγνωσμα για την παράλια, αλλά και ως μια ευκαιρία γνωριμίας με τον τρόπο ζωής και σκέψης μιας άλλης όχι τόσο μακρινής εποχής.

Γράφει η Μαρίνα Σαβεριάδου

Ιανουαρίου 29, 2019

Και κατάφερα και σου μίλησα…παραμέρισα το θυμό και σου μίλησα, γιατί
πρώτη εγώ ξέρω ότι δεν είναι στ’ αλήθεια θυμός, είναι ένα παράπονο και
το παράπονο στρέφεται πάντα εντός μας.. ένα παράπονο όχι γιατί δεν με αγάπησε εκείνος, γιατί πώς μπορεί κάποιος να αγαπήσει αν δεν του τύχει και ενώ εκείνος βλέπει και αναγνωρίζει ότι ο άνθρωπος απέναντι του είναι ένας άνθρωπος που θα μπορούσε εύκολα να αγαπήσει, έχει όλα εκείνα που τον ελκύουν, που τον ενθουσιάζουν παρόλα αυτά δεν το νιώθει, είναι ένα όργανο πουπεριμένεις να ακούσεις τον ήχο του, αλλά είναι άηχο.


Έτσι και εγώ καταλάγιασα το θυμό μου και στωικά και σιωπηλά μέτρησα
στο δεξί μου χέρι τις αλήθειες μου “είσαι όμορφη” είπε ο ένας, “πρώτη φορά γνώρισα τόσο έξυπνη γυναίκα” είπε ο άλλος, και εκείνος, ο ένας που είπε “σ αγαπώ, σε λατρεύω, είσαιη γυναίκα της ζωής μου”, ήταν ήδη νεκρός
και όλοι είχαν το δίκαιο τους και όλοι έλεγαν αλήθεια και όλοι
αγάπησαν στο μέτρο τους γιατί κανένας δεν αγαπά τον απέναντι του,
αγαπά τον καθρέφτη του και δύσκολα αγαπάς όταν σε κοιτάει η αλήθεια
στα μάτια.


Γι αυτό  σου μίλησα και γι αυτά σου εξηγώ και γι αυτό μιλώ στους
ανθρώπους ακόμα και όταν δεν με αγαπούν ακόμα και αν δεν με επιλέγουν,
ακόμα και αν θα σταθούν δίπλα μου για λίγο και μετά προχωρήσουν λίγο
παρακάτω.

Μου θυμίζει τούτη η διαδικασία τα παιδάκια που στέκουν στα
ορφανοτροφεία και έρχονται οι γονείς και τα βάζουν να σταθούν στη
σειρά και εκείνο το ένα πάντα το προσπερνάνε..


Μου θυμίζει κάτι ρούχα στις βιτρίνες που τα φοράνε στην κούκλα και
περνάνε οι κυρίες και το βλέπουν αλλά δεν ξέρει κανείς γιατί, αν είναι
εκείνο το ασημένιο κουμπί στον κολάρο ή το ύφασμα πολύ βαρύ, αρέσει
αλλά όχι τόσο όσο να το πάρουν,  το δοκιμάζουν αλλά πάντα το βγάζουν
και λένε όχι όχι είναι καλό αλλά οχι για μένα.

Αυτό, είσαι καλή, όμορφη, έξυπνη, ταλαντούχα αλλά όχι για μένα.
Αν μια γυναίκα ήταν αλαζονική θα έλεγε ότι ίσως δεν την ήθελε κάποιος
γιατί ήταν πολλή του, πολύ έξυπνη, πολύ όμορφη, πολύ ικανή, τόσο που
δεν θα τον είχε ποτέ ανάγκη, ίσως να προσπαθούσε να το παίξει ανώτερη
και να κάτσει να κάνει ικασίες ότι εκείνος δεν είναι έτοιμος, είναι
φοβισμένος, ίσως τα μαύρα μέσα του να μην αφήνουν χώρο στο λευκό της
αγάπης.


Αν πάλι ήταν προσγειωμένη θα έλεγε ότι όλα αυτά είναι κοινωνικά
φαινόμενα και οι άνθρωποι πια το βρίσκουν αδύνατο ή άσκοπο να
ενώνονται με έναν και μόνο άνθρωπο

Αν κατέγραφε την πραγματικότητα γύρω της και το πώς πάει η διαδικασία θα έλεγε:

Κόβεις τον εαυτο σου κομμάτια, σε άλλον δίνεις το σώμα σου, σε άλλον
τη φιλία σου, με άλλον μοιράζεσαι τα προβληματα σου, σε άλλον δίνεις
ένα κομμάτι τη ψυχή σου και σε κάθε ένα μέρος από αυτό που θέλει να
πάρει, έτσι ώστε αν κάποιος φύγει να μείνουν τα υπόλοιπα κομμάτια, να
μένει ο κορμός ανέπαφος και να αναπλάθεσαι από την αρχή, με αποτέλεσμα
να μη δίνεσαι ολόκληρος σε κανέναν αλλά πληρώνεις και το τίμημα ποτέ
να μην έχεις κανέναν ολόκληρο, μόνο κομμάτια, στιγμές, την ανάσα τους
ενός, τα γλυκόλογα του άλλου, τα ξεσπάσματα θαυμασμού, μια όαση που
έρχεται ο κάθε κουρασμένος να ξεκουραστεί  ή ένα ουρητήριο που
χρησιμοποιεί για να ξαλαφρώσει.

Και εκείνοι όλοι μόνοι τους και εσύ μόνος, και εσύ σκορπισμένος και
εκείνος μισός ο άλλος μικρός ο άλλος διαλυμένος και κανείς κανενός
γιατί ο άνθρωπος μόνο ολόκληρος με ολόκληρο ενώνεται..

Την ώρα που φεύγει ο θυμός έρχεται πάλι εκείνο το παράπονο,  σου
αφαιρεί χρόνια, σε κάνει πάλι παιδί και σε στήνει στη σειρά, ντυμένο
με τα καλά σου ρούχα, καλοχτενισμένα, να περιμένεις..
και φεύγει ο θυμός, γιατί κανένα μικρό παιδί δεν μπορεί να μείνει
θυμωμένο για πολύ, γιατί είναι μεγάλη και επιτακτική η ανάγκη για
αγάπη, τόσος ο πόνος που μοιάζει με ικεσία, θα έλεγεξέρω πολύ καλά πώς πάει αυτός ο κύκλος.. η αγάπη να είναι πιο βαθιά από τον πόνο, ποτέ δεν θύμωσα με αυτούς πουπόναγαν περισσότερο από εμένα, να σε αγαπάω μόνο μπορώ, όσο ναγιατρευτείς, όσο να σταθείς, όσο να πετάξεις ..

Μέχρι τότε … ημίμετρα, και προσποιήσεις και υποκρισίες του κερατά
και προσχήματα και μισόλογα
..σήμερα είχα ανάγκη να σου μιλήσω, να θυμηθώ το τελευταίο σχήμα που
γέμιζε το κενό

Βλέπεις το κενό παίρνει πάντα το σχήμα του τελευταίου που το γέμιζε,
για την αναλαμπή στα μάτια σου, για εκείνη την απειροελάχιστη
στιγμή..γι αυτό κατάφερα και σου μίλησα και δεν έχω κάτι να σου
συγχωρέσω γιατί δεν ήταν στο χέρι σου γιατί κανένας ποτέ δεν επέλεξε
ποιον και για πόσο θα αγαπήσει, γιατί κάτω από το παγωμένο
προγραμματισμένο ρομπότ είναι αυτός που φωνάζει όπως κάποτε φώναζες
και εσύ “θέλω να αγαπήσω και να αγαπηθώ, ολόκληρος και να μην μείνει
κανένα κομμάτι μου να αιωρείται”
μέχρι τότε και μόνον τότε ..

Αυτή την ερώτηση μου έκανε ένας πολύ καλός φίλος, τι θα έκανες αν ήξερες πως σήμερα ήταν η τελευταία μέρα της ζωής σου; Πως σε λίγες ώρες θα πέθαινες; Η απάντηση μου; Δώσε μου λίγο χρόνο να το σκεφτώ…

Αλήθεια δεν ήξερα τι θα έκανα σε μια τέτοια περίπτωση και όσο το σκεφτόμουν όλο και περισσότερο φρίκαρα στην ιδέα πως δεν θα προλάβαινα να κάνω όλα όσα θέλω. Δεν θα είχα τον χρόνο να κάνω τα ταξίδια που θέλω, να δω τους ανθρώπους που αγαπώ, να πω όλα όσα θέλω να πω ή να πραγματοποιήσω τα όνειρα μου.

Οι περισσότεροι καταπιανόμαστε τόσο πολύ με τα καθημερινά προβλήματα μας, πνιγόμαστε και σαπίζουμε σε μια ρουτίνα και σε μια δουλεία που δεν θέλουμε καν και ξεχνάμε να ζήσουμε. Αφήνουμε σε παύση τα όνειρα και τα θέλω μας, γιατί έχουμε υποχρεώσεις, γιατί πρέπει να καλύψουμε κάποια έξοδα, γιατί δεν βαριέσαι και αύριο μέρα είναι.

Κάπου εδώ την πατάμε λοιπόν. Η άσχημη αλήθεια αλλά ταυτόχρονα και η γοητεία αυτής της ζωής είναι πως ποτέ δεν ξέρουμε τι θα συμβεί. Γι΄ αυτό οφείλουμε να την ζούμε στο έπακρο, να ζούμε την κάθε στιγμή και την κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία και να μην αναβάλουμε ποτέ για αύριο κάτι που μπορούμε να κάνουμε σήμερα. Να λέμε αυτά που νιώθουμε στα άτομα που πρέπει να τα ακούσουν. Να μην υπεραναλύουμε καταστάσεις και να μην χαλιόμαστε για ασήμαντα πράγματα.

Δεν λέω πως είναι εύκολο αρκεί να αρχίσει κανείς από τα απλά πράγματα, για παράδειγμα προσπάθησε να μην παραπονεθείς για μια μέρα. Βλέπε όσο πιο συχνα μπορείς τους ανθρώπους που αγαπάς και άρπαξε κάθε ευκαιρία να γνωρίσεις καινούριους. Κάνε μια λίστα με τους φίλους σου στα μέρη που θέλετε να πάτε από εστιατόρια μέχρι σε ποια χώρα θα κάνετε το επόμενο σας ταξίδι και με την πρώτη ευκαιρία κάντε το! Όσο κουρασμένοι κι αν είστε πηγαίνετε για εκείνον τον cafe ή στο πάρτι μετά την δουλειά. Πείτε ναι σε αποφάσεις της στιγμής, στα απρογραμμάτιστα γιατί φτιάχνουν και τις καλύτερες αναμνήσεις!

Γενικά ΖΗΣΕ!

Κυπριακή κοινωνία η λεγόμενη.. μπανανία. Είμαστε με περηφάνεια ένας λαός ο οποίος έχει παρα-καθίσει στους καναπέδες του, ένας λαός που ακολουθεί τυφλά ότι του πούν και ένας λαός της άνεσης.

Ότι και να γίνεται εμείς παραμένουμε πιστοί ακόλουθοι των ίδιων και των ίδιων ατόμων, των ίδιων αρχών και απόψεων, της ίδιας σκέψης και της ίδιας οκνηρίας για δράση.

Αύξηση ενοικίων. Δεν σε αφήνει η ίδια σου η χώρα και η κοινωνία να αρχίσεις κάτι καινούριο. Ένα καινούριο σπίτι και μια οικογένεια. Πρέπει να κτίσεις πάνω από τούς δικούς σου ή να μείνεις σε ένα υπόγειο κάτω απο το πατρικό σου ή στην καλύτερη και τυχερή σου φάση να κτίσεις ή να αγοράσεις κάτι. Αν δεν είσαι όμως μέσα στους τυχερούς τι πρέπει να κάνεις; Οι τιμές έχουν ξεφύγει σε όλες τις πόλεις και ιδιαίτερα στη πόλη μας τη Λεμεσό. Και κανείς δεν κάνει τίποτε για αυτό και απλά το δεχόμαστε. Γιατί; Εμείς δεν έχουμε άποψη και δικαιώματα;

Περιβάλλον. Κατάχρηση του περιβάλλοντος από όλες τις πόλεις και ειδικά στα παράλια. Πρέπει πλέον να πληρώνεις για να πας να δείς μια θάλασσα ή να πας να περπατήσεις έστω κοντά της. Τα μεγάλα κτήρια και τα καπιταλιστικά μας όνειρα μας έχουν αποκόψει από την ομορφιά της φύσης. Το πράσινο έχει χαθεί και το βρίσκουμε μόνο στα βουνά- και αν είμαστε παλι τυχεροί- και δεν έχει καεί ή δεν έχει υποστεί όποιαδήποτε ζημιά για τα δικά μας πλάνα. Καταστρέφουμε τα σπίτια και τη ζεστασιά τόσων ζώων -εντόμων – φυτών και αναρωτιούμαστε για τις αλλαγές που συμβαίνουν τόσο καιρικά όσο και ατμοσφαιρικά. Προσπαθούμε να κάνουμε ανακύκλωση αλλά ακόμη και αυτό είναι ένας φαύλος κύκλος αφού δεν έχουν τα απαραίτητα μηχανήματα για ανακύκλωση.. έχουμε όμως χρήματα για ουρανοξύστες και πολλά άλλα.

Πολιτική. Ξεχάστε τις ξεκάθαρες πολιτικές αξίες των κομμάτων. Είμαστε όπου φυσάει ο άνεμος. Προπαγάνδα, ψέματα και πολιτικοί εκπρόσωποι που πραγματικά δεν ξέρω τι σκέφτονται και αν σκέφτονται με γνώμονα το καλό αυτού του τόπου. Η πολιτική αποτελεί μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας μας και είναι καλό να ασχολούμαστε και να έχουμε πολιτική άποψη. Κακό είναι όμως να τρώμε ότι μας σερβίρουν χωρίς να το επεξεργαστούμε και να δεχόμαστε τα πάντα. Να δεχόμαστε να μας βρίζουν δημοσίως, να δεχόμαστε το κούρεμα καταθέσεων, να δεχόμαστε ανευθυνότητα με αποτελέσμα απώλεια ζωής ατόμων – οικογενειών και διαφόρων , να δεχόμαστε το συμφέρον και όχι το κοινωνικό αλλά το ατομικό του κάθε ενός. Είναι δυνατόν να έγιναν όλα αυτά και εμείς ακόμη να ψηφίζουμε τους ίδιους και τους ίδιους; Είναι δυνατόν αυτοί οι μεγάλοι να έχουν ένα μερίδιο και ίσως μεγάλο μερίδιο που εμείς δεν έχουμε δουλείες, χρήματα και ως αποτέλεσμα μέλλον; Είναι δυνατόν να κάνουν κούρεμα καταθέσεων και εμείς να είμαστε στα καρναβάλια… ενώ όταν πήραμε το κύπελλο να είμασταν στους δρόμους; Οι αξίες μας νομίζω κάπου έχουν μπερδευτεί. Ξεχνάμε ότι είμαστε ο κυπριακός λαός και εμείς απαρτίζουμε τη κυβέρνηση, τη πολιτική, τους νόμους και όλα αυτά. Εμείς τα κτίζουμε, εμείς τα διαλύουμε.

Κοινωνικές ομάδες. Ότιδήποτε διαφορετικό είναι αποξενωμένο και μένει μακριά απο τη δική μας ομάδα. Αλλοδαποί, ομοφυλόφιλοι, τρανς, άτομα με όποια μορφή αναπηρίας.. Πού είναι η ασφαλείς κοινωνία που μπορούμε να προσφέρουμε στα παιδιά μας και στα άτομα που απαρτίζουν την κοινωνία; Εγκλήματα συνδέονται με αλλοδαπούς ενώ ξεχνάμε ότι η δική μας η φάρα δεν είναι και Άγιοι απλά ξέρουν να κρύβονται καλά και έχουν τα μέσα για να το κάνουν. Ομοφυλοφιλία συνδέεται σύμφωνα με τη Γραφή ως αρρώστια και παραμένει δυστυχώς αυτή η άποψη σε πολλά άτομα ακόμα. Η σεξουαλικότητα κάποιου είναι ένα χαρακτηριστικό του που δεν έχει καμία σχέση με το ποιόν του σαν άτομο και σαν προσωπική υπόληψη. Δεν είναι άρρωστοι είναι άνθρωποι και μέλη της κοινωνίας όπως εμείς που έχουν δικαιώματα και υποχρεώσεις. Δεν σε ενοχλούν ούτε σε προκαλούν. Βγες από αυτά τα στερεότυπα που έχεις υιοθετήσεις από οικογένεια, φίλους ή ότιδήποτε άλλο. Όλοι αξίζουμε. Άτομα με αναπηρία.. κάπου διάβασα ότι θέλουν να κλείσουν το ίδρυμα για άτομα που είναι τυφλά. Για ποιό λόγο; Τα άτομα αυτά και όπως άλλα τόσα δεν μας χρειάζονται; Που να πάνε; Γιατί δεν τα βοηθούμε και να τα στηρίξουμε ώστε να νιώσουν και αυτοί πολίτες; Γιατί να τους αποξενώσουμε; Τα ιδρύματα θέλουν πολλά λεφτά.. ωραία κύριοι και κυρίες μπορούμε να δώσουμε χρήματα και για αυτό. Για άλλα τόσα δίνουμε που δεν ξέρουμε καν που πάνε. Υπάρχουν άτομα που μπορούν να δουλέψουν εθελοντικά και να βοηθήσουν και υπάρχουν εξαίρετοι ειδικοί που μπορούν να εργαστούν εδώ παρά να τους διώχνουμε.

Υπάρχουν τόσα πολλά θέματα ακόμα που μπορώ να θείξω όπως το θέμα της μετανάστευσης.. που τόσα άτομα δικά μας με υπέροχες και μοναδικές ικανότητες αναγκάζονται να φύγουν για κάτι καλύτερο επειδή εδώ δεν νιώθουν φιλόξενοι. Παιδιά αλλοδαπά και οικογένειες ζουν τον εκφοβισμό και την αποξένωση επειδή απλά δεν είναι Κύπριοι πολίτες.. παρόλο που ζούν εδώ χρόνια, έχουν προσφέρει τις υπηρεσίες τους αλλά δεν έχουν ξέρετε εκατομμύρια για να αγοράσουν την.. υπηκόοτητα. Ασφάλεια, η ασφάλεια η δική μας έχει όνομα και στολή.. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ. Αυτό είναι μόνο για εμάς. Δεν νιώθουμε την ασφάλεια που θα έπρεπε να νιώθουμε παρα μόνο τους χλευάζουμε και τους υποτιμούμε.. σκεφτήκαμε ποτέ όμως, ότι αν οι αστυνομικοί μας δεν ήταν τόσο με τη στολή την αυστηρή και το ύφος της εξουσίας θα νιώθαμε καλύτερα σαν πολίτες; Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε μαζί τους και να βοηθήσουμε σε διάφορα; Μεγάλος ο διαχωρισμός της εξουσίας από το μέσο πολίτη.

Παιδεία. Τι μαθαίνουμε στα παιδιά εξαρτάται πάλι απο τις δικές μας ανάγκες, την πολιτική που κυριαρχεί όταν τα διδάσκουμε. Τότε υπάρχουν κενά και οι αξίες όλο και μηδενίζονται. Η ιστορία μας δεν βρίσκεται πουθενά, το ίδιο και η ανθρωπιά. Το σχολείο φαντάζει βαρετό στα παιδιά και δεν είναι ένας χώρος έμπνευσης , μάθησης και χαράς.

Και άλλα πολλά.. που πάμε; Δεν έχω ίδεα. Ξέρω όμως ότι υπάρχουν νέοι σαν και εμένα, με προβληματισμούς σαν και τους δικούς μου και θέλουν να μείνουν εδώ και να βρούν εδώ δουλειά και ένα σπιτί επειδή αγαπούν τον τόπο τους και βλέπουν ομορφιά εδώ. Θα μας αφήσετε να μείνουμε; Μπορούμε να δούμε το καλό μας και αυτού του τόπου μαζί;

Όπου υπάρχει θέληση υπάρχει και τρόπος.

Οι σκέψεις δικές σας.

Μια φορά για εμένα.. όπως λέει και το αγαπημένο μας τραγούδι.

Γιατί όμως; Γιατί να φύγω αρχικά; Πολύ απλά γιατί κουράστηκα να προσπαθώ μόνος/ μόνη μου. Όσο και να σε θέλω, όσο και να προσπαθώ.. η σχέση απαρτίζεται από δύο άτομα. Ένας μόνος του δεν μπορεί να κάνει και πολλά πολλά.. κουράζεται και φεύγει.

Δεν φεύγει επειδή φοβάται, είναι δειλός/ή ή απλά θέλει να δει άλλα. Φεύγει γιατί πολύ απλά το πράγμα δεν κυλά. Έχει πέσει όλο το βάρος πάνω του. Έχετε χάσει την επικοινωνία σας – που ίσως να μην υπήρξε και ποτέ. Εσύ έχεις χαθεί και νιώθει μόνος/ μόνη. Δεν μιλούμε μόνο με τη φυσική σου παρούσια αλλά μιλούμε για την πνευματική σου παρουσία που ίσως να είναι και η πιο σημαντική.

Ένας άνθρωπος χωρίς πνεύμα δεν είναι άνθρωπος παρά μόνο μια σάρκα που κινείται. Ποιος να μείνει με έτσι άτομο και γιατί να κάνει αυτό στον εαυτό του; Δεν αξίζει σε κάνεναν και για κανέναν.

Η μοναξιά για κάποιους είναι μια πολύ τρομακτική κατάσταση. Μαντέψετε τι όμως; Κανείς και ποτέ δεν είναι πραγματικά μόνος του. Όλοι μας έχουμε κάποιον απλά γουστάρουμε να νιώθουμε καμιά φορά μόνοι μας.Καλύτερα να είσαι “μόνος”, καλύτερα να κάνεις αυτή την αλλαγή και να τολμήσεις για αυτό το μεγάλο βήμα. Είναι κρίμα να χαραμίζεσε γιατί απλά νιώθεις ότι βρήκες κάτι, απλά γιατί φοβάσαι αυτή την αλλαγή και “δεν θα βρείς άλλον/ άλλη.” Σε τι εποχές ζούμε για να λέμε αυτή την απίστευτη – ηλίθια ατάκα;

Όλοι κάπου εκεί έξω έχουμε ένα άτομο που είναι για εμάς. Μπορεί να μην είναι 100% όπως το φανταστήκαμε αλλά είναι το πιο κοντινό στη φαντασία μας και μπορεί όντως να είμαστε ευτυχισμένοι ΜΑΖΙ ΤΟΥ και όχι να μας κάνει ευτυχισμένους. Η ευτυχία πηγάζει από μέσα και την μοιραζόμαστε, δεν έρχεται από κάποιο άλλο άτομο.

Ζυγίστε τα θέλω σας και τις ανάγκες σας. Το τι αξίζετε και πιστέψετε με αξίζετε πολλά και όλοι αξίζουν αγάπη. Αληθινή όμως- ούτε μονόπλευρη ούτε καταπιεστική ούτε τίποτε με πρόσημο αρνητικό.

Οι σκέψεις δικές σας.

Έχεις νιώσει ποτέ πίεση λόγω ηλικίας; Ναι, μιλώ για αυτό το πράγμα που όλοι περιμένουν από εσένα συγκεκριμένα πράγματα σε συγκεκριμένες ηλικιακές φάσεις, λες και τους χρωστάς τίποτα.

Όταν είσαι 18 χρόνων πρέπει να αποφασίσεις τι θα σπουδάσεις, όταν είσαι 25 πρέπει να έχεις ήδη πάρει πτυχίο, να πας για μεταπτυχιακό ή και να αρχίζεις να ψάχνεις για μια σταθερή δουλειά με καλό μισθό. Κάπου στα 28 με 30 πρέπει να έχεις μια σταθερή σχέση και να προετοιμάζεσε για οικογένεια. Αν είσαι γυναίκα έχεις ήδη αργήσει και νιώθεις ήδη την πίεση από τον περίγυρο σου! Πότε θα κάνεις παιδιά, με πια ενέργεια θα τα μεγαλώσεις και πάει λέγοντας.

Αυτή η κατάσταση, είναι η ηλικιακή παγίδα είναι ένα ανθρώπινο – κοινωνικό κατασκεύασμα. Συγκεκριμένα είναι τα πρέπει που βάζει η κοινωνία και έπειτα εμείς στους εαυτούς μας.  Είναι οι προσδοκίες και οι απαιτήσεις που έχει η κοινωνία από εμάς . Το άγχος που μας δημιουργείται ότι αν δεν ανταπεξέλθουμε σημαίνει αυτόματη αποτυχία. Σιγά σιγά καταλήγουμε να μετράμε την επιτυχία και την ευτυχία μας βάση του αν καναμε στη ζωή μας αυτά που οι άλλοι θέλουν για εμάς.

Μας καλουπώνουν και εμείς το δεχόμαστε και το επιβάλλουμε στο εαυτό μας, διαιωνίζουμε αυτά τα πρέπει με αποτέλεσμα να νιώθουμε αποτυχημένοι αν δεν προλάβουμε να κάνουμε αυτό που ΠΡΕΠΕΙ στην ηλικία που ΠΡΕΠΕΙ. Καταπιεζόμαστε και στο τέλος καταλήγουμε δυστυχισμένοι και μίζεροι, σε μια δουλεία που δεν αγαπούμε και χωρίς να έχουμε εκπληρώσει τα ΔΙΚΑ μας όνειρα και στόχους. Γιατί; Γιατί είμασταν απασχολημένοι προσπαθώντας να εκπληρώσουμε τις επιθυμίες μιας κοινωνίας, τις επιθυμίες και τα όνειρα των άλλων, για εμάς.

Λοιπόν, σου έχω νέα! Είμαστε άνθρωποι, ο καθένας από εμάς ζητά κάτι διαφορετικό από αυτή τη ζωή, ο καθένας έχει τα δικά του όνειρα και στόχους. Έχει την ολόδική του ζωή και δεν χρειάζεται να ανταπεξέλθει στα θέλω και τα πρέπει κανενός, ΜΟΝΟ στα δικά του. Η μόνη υποχρέωση που έχει είναι να κάνει ευτυχισμένο τον εαυτό του και να ζήσεις όπως αυτός θέλει με τα χρονοδιαγράμματα που ο ίδιος θα θέσει!

Η φιλία αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης ζωής και ύπαρξης. Ως κοινωνικά όντα έχουμε την ανάγκη να βρίσκομαστε γύρω από άτομα και να δημιουργούμε ομάδες. Είναι όμως όλα τα άτομα γύρω μας παραγωγικά και πρέπει να τα κρατήσουμε στη ζωή μας;

Αν είστε τυχεροί και διαλεκτοί με τους φίλους σας τοτέ ναι όλοι γύρω σας είναι παραγωγικοί, θέλουν να σας δούν να πετυγχαίνετε και είναι εκεί σε κάθε σας βήμα θετικό ή αρνητικό για εσάς, είναι εχέμυθοι και καθόλου ανταγωνιστικοί μαζί σας και πάνω από όλα ειλικρινείς. Αυτούς τους ανθρώπους ναι τους κρατάμε.

Οι φίλοι που δεν κάνουν για εμάς και πρέπει να απομακρύνουμε άμεσα απο τη ζωή μας είναι οι” φίλοι” που είναι ανταγωνιστικοί μαζί μας, δεν είναι κοντά μας σε κανένας μας βήμα, δεν έχουν ιδέα τι κάνουμε με τη ζωή μας και εμφανίζονται μόνο όταν θέλουν βοήθεια παροδικά και πάλι εξαφανίζονται, δεν είναι ειλικρινείς μαζί μας και μας αφήνουν να πετάμε στα σύννεφα για διάφορα πράγματα γύρω μας, έχουν μεγάλες απαιτήσεις απο εμάς και μας προκαλούν άγχος, είναι τοξικοί με οποιαδήποτε μορφή που για εμάς είναι ενοχλητικό και δεν μας αφήνουν να προοδεύσουμε και μας αφήνουν στάσιμους. Αυτούς τους φίλους αγαπημένοι μου δεν τους χρειάζεται κανένας σας και θα ήταν καλό να τους απομακρύνετε από τη ζωή σας.

Να θυμάστε πάντα τι αξίζετε και ότι τα άτομα αυτά εσείς τα διαλέξατε. Πρέπει να σας αντιπροσωπεύουν και να νιώθετε ο εαυτός σας μαζί τους. Να νιώθετε ελευθερία και αγάπη. Αυτά είναι τα δύο πιο βασικά συστατικά.

Οι σκέψεις δικές σας.

Έρχονται πάντα και με διάφορους τρόπους διάφορες φάσεις στη ζωή μας που πρέπει να επιλέξουμε εμάς- τον εαυτό μας ή τους άλλους.

Παν μέτρο άριστον. Όλα πρέπει να γίνονται και είναι καλό να γίνονται με μέτρο στη ζωή μας. Δεν πρέπει με τίποτα να ξεχνάμε τους εαυτούς μας, την φροντίδα του εαυτού μας και τη ψυχική μας γαλήνη. Δεν πρέπει επίσης να ξεχνάμε την ειλικρίνεια που έχουμε με τον εαυτό μας. Χωρίς αυτά κυριαρχεί το χάος εσωτερικά-ψυχή αλλά και εξωτερικά – το σώμα μας.

Καλό είναι να τα βλέπουμε όλα αυτά και μετά να δούμε τους άλλους και πλέον δεν θα είναι κάτι που πρέπει ούτε κάποια αγκαρία αλλά ούτε και υποχρέωση. Θα είναι μέσα στη καθημερινότητα μας.

Όσο εμείς νιώθουμε καλά με αυτά που κάνουμε στη ζωή μας είτε είναι δημόσια είτε είναι ιδιωτικά τότε μόνο θα έχουμε ευτυχία και γαλήνη γύρω μας και θα μπορούμε απλόχερα να τη χαρίσουμε και στους άλλους χωρίς καμιά πίεση.

Βρείτε ποιος είστε, αγαπήστε τον και κρατήστε τον όσο το δυνατό χαρούμενο, υγειή και ονειροπόλο. Μετά έρχονται και τα άλλα που είναι ο περίγυρος μας… που όταν λάμπουμε εμείς θα λάμπουν και αυτοί.

Οι σκέψεις δικές σας.

Γράφει η Χριστίνα Λυσάνδρου

Σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες, κυρίως το 80-90% των διαταραχών οφείλονται σε αιτίες νοητικής δυσλειτουργίας, Louise L.Hay, 1992, Heal Your Body. Το σώμα μας αποτελεί τον καθρέπτη των σκέψεων και των πεποιθήσεων μας. Η σωματική υγεία προέρχεται από την ψυχική υγεία, την αγάπη, την αποδοχή, την επιδοκιμασία και την συγχώρεση. Όταν δεχόμαστε με αγάπη τα μηνύματα του σώματος μας, θα μπορούμε να το προστατεύουμε επιτυχώς οποιαδήποτε στιγμή. Το σώμα μας πάντοτε έχει την ανάγκη να μας μιλήσει, φτάνει εμείς να βρούμε τον τρόπο κι τον χρόνο να ακούσουμε τι έχει να μας πει. Επιλέγοντας να νιώθουμε ασφαλείς, ολοκληρωμένοι και πλήρης, υγιείς και ελεύθεροι. Δεχόμενοι το σώμα ως τον καλύτερο μας φίλο. Σον δικό μας κόσμο όλα πηγαίνουν καλά και έχουμε πάντοτε έναν φύλακα άγγελο που μας προστατεύει.

Μπορούμε να μεταμορφώσουμε τη ζωή μας, δίνοντας της την ομορφιά που της αξίζει. Η ψυχή και το σώμα συναποτελούν εμάς. Εκτίθενται καθημερινά σε μια σωρεία αρνητικών πληροφοριών και συμβάντων, στάσεων και συμπεριφορών και επιζητούν μονάχα αγάπη για να συνεχίσουν να μας δίνουν ζωή. Μπορείς να βγεις έξω από την κοινωνικά διαμορφωμένη πραγματικότητα και να αντιληφθείς την δύναμη που κρύβει το μεγαλείο της ψυχής σου. Τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο φτάνει να το θελήσεις πραγματικά. Γεννηθήκαμε για να επιβιώνουμε με τον οποιοδήποτε τρόπο, σε όποια τοποθεσία και χρονικό πλαίσιο. Η επιβίωση αποτελεί την πιο ισχυρή φυσική ικανότητα που δόθηκε στον άνθρωπο.

Μπορεί να μην γνωρίζουμε την απαρχή της ανθρωπότητας και την ακριβή ετυμηγορία της γέννησης μας, όμως έχουμε άπλετο χρόνο καθώς και ποικίλες μεθόδους μάθησης της ζωής. Το ταξίδι δεν έχει καθορισμένο τερματισμό, μοναχά ως προορισμό διαφορετικά μέρη που θα έρθουν να δώσουν μυρωδιές σοφίας, ψυχικής γαλήνης. Όσο μεγαλώνεις, μαθαίνεις. Αφέσου στην ομορφιά της ζωής, τη φύση, τη θάλασσα, τον ήλιο.

Προσπάθησε να δοκιμάσεις διαφορετικές δραστηριότητες κάθε ημέρα, γεμίζοντας την ψυχή σου με αξέχαστες εμπειρίες προσφέροντας στο σώμα ζωή.  Γνώρισε τις δυνατότητες καθώς και τις αδυναμίες σου σε κοινωνικές, ψυχαγωγικές και επαγγελματικές δραστηριότητες, ώστε να φτάνεις καθημερινά πιο κοντά σε εσένα. Χάραξε την δική σου πορεία, βρες ποιο είναι το νόημα της δικής σου ζωής, και αντίκρισε το μέλλον χωρίς φόβο αλλά με όνειρα. Όνειρα για μια ζωή όπως την θες εσύ.  Οτιδήποτε κεντρίζει το ενδιαφέρον και την σκέψη σου, ελκύεται και οδηγείτε προς εσένα, μέσα από το Νόμο της Έλξης και το Σύμπαν συντελεί προς την ολοκλήρωση των επιθυμιών σου. Συνεπώς, όταν αρχίζεις την ημέρα σου με θετικές δηλώσεις, χαμόγελο και με ένα πεντανόστιμο πρωινό τίποτα κακό δεν πρόκειται να συμβεί. Θέλει όμως καθημερινή δουλεία έτσι, μην αρκεστείς σε τίποτα λιγότερο από ότι σου αξίζει.

Σου αξίζει μια ζωή γεμάτη ευτυχία, αγάπη και υγεία. Συνεπώς, εφόσον πλέον γνωρίζεις πως μονάχα εσύ καθορίζεις και επιλέγεις την σκέψη σου, χρειάζεται να δώσεις στο σώμα και την ψυχή σου την κατάλληλη τροφή και ενέργεια για να μπορούν να συνεχίζουν τον δικό τους αγώνα, για να είσαι υγιής. Να επιβραβεύεις τον εαυτό σου συνεχώς, να του δείχνεις την αγάπη που κρύβεις μέσα σου. Να τον αποδεχθείς με όσα ελαττώματα και αν έχει  και να καλλιεργήσεις την συγχώρεση, αφήνοντας στο παρελθόν το φορτίο αρνητικών συναισθημάτων. Ο εαυτός σου αποτελεί το άλλο μισό, ναι ναι αυτό το άλλο μισό που επίμονα ψάχνεις, και σε χρειάζεται περισσότερο από ποτέ για να πορευτείτε μαζί. Μονάχα εσύ γνωρίζεις τι είναι καλύτερο για εσένα, επομένως, εμπιστεύσου εσένα και πράξε αναλόγως. Η ζωή βρίσκεται στα δικά σου χέρια, χρωμάτισε την όπως γουστάρεις.