Search

Category Archives: Sociostories

Η Κυπριακή Ροκ μπάντα Don Canyon κυκλοφόρησαν το καινούριο τους τραγούδι με τίτλο «Don’t Lie» χθες, Σάββατο, 11 Ιανουαρίου.

Το «Don’t Lie» των Don Canyon σε συνεργασία με τον Joakem, είναι ένα ροκ κομμάτι με μέταλ επιρροές. Τους στοίχους έγραψαν οι Don Canyon και Joakem, και τη μουσική οι Don Canyon με τον μουσικοπαραγωγό και συνθέτη Chris Cara.
Την παραγωγή εκτέλεσαν ο Chris Cara και οι Don Canyon. Η ηχογράφηση πραγματοποιήθηκε στο Soundscape Studios και το Master εκτέλεσε ο Alex Psaroudakis στο NYC Mastering, ΗΠΑ.

Λίγα λόγια για τους Don Canyon:

Είναι μία τριμελής μπάντα από την Πάφο και αυτό που τους ξεχωρίζει πέρα από τη μουσική τους και τις μοναδικές τους διασκευές, είναι ότι τολμούν να μιλήσουν για τα σοβαρά θέματα του σήμερα. Ο Πάνος (βιολί, κρουστά) και Θέμης Παπαδόπουλος (κιθάρα), και ο Yegor (κιθάρα), θέλουν μέσα από τη μουσική τους να δηλώσουν τα θέματα που τους απασχολούν και να δώσουν ένα στήριγμα στους ανθρώπους που τους ακούνε. Δεν συναντάμε συχνά τέτοιους ανθρώπους στις μέρες μας και προπαντός σε μια τόσο νεαρή ηλικία (ο Θέμης για παράδειγμα είναι μόνο 17 χρονών).

Το βίντεο κλιπ των Don Canyon σκηνοθέτησε η Elinett Gudman και πρωταγωνιστούν οι 4 ερμηνευτές του κομματιού: οι Don Canyon και ο Joakem. Ένα βίντεο που πραγματικά μεταδίδει ένα Rock Star ύφος και ενέργεια.

Don Canyon και Joakem, συγχαρητήρια για την κυκλοφορία του «Don’t Lie». Καλοτάξιδο!

Χθες Σάββατο 4 Ιανουαρίου πραγματοποιήθηκε η πρώτη παρουσίαση δίσκου με όνομα «Η Διαδρομή» της γνωστής Κυπριακής μπάντας Λωποδύτες. Ήταν αναμενόμενο πως θα βρισκόμασταν κι εμείς εκεί με τη σειρά μας για να τους στηρίξουμε και για να απολαύσουμε την πρώτη τους δισκογραφική δουλειά που περιμέναμε με ανυπομονησία. 

Τη βραδιά ξεκίνησε ο στενός φίλος και συνεργάτης της μπάντας Ηρόδοτος Μιλτιάδους ο οποίος εκτέλεσε ένα acoustic πρόγραμμα με την κιθάρα του όπου και μας ταξίδεψε με τη φωνή του. Πέρα από το μουσικό πρόγραμμα που είχε ετοιμάσει, μας διηγήθηκε ιστορίες από τη συνεργασία και τη γνωριμία του με τους Λωποδύτες. Ήταν μια ξεχωριστή αρχή για μία αξέχαστη βραδιά. 
Μετά από 13 χρόνια ύπαρξης, οι Λωποδύτες είναι γνωστοί σε όλη την Κύπρο αλλά σίγουρα εμείς οι Λεμεσιανοί είμαστε πιο συνδεδεμένοι μαζί τους. Παρευρισκόμαστε πιστά εδώ και χρόνια στο RavensMusic Hall κάθε Παρασκευή για να μας ξεσηκώσουν και να περάσουμε υπέροχα με την ενέργεια και τη μουσική τους. 

Οι Λωποδύτες άνοιξαν το πρόγραμμά τους με τραγούδια από προηγούμενες συνεργασίες τους με γνωστούς καλλιτέχνες του χώρου όπως για παράδειγμα κομμάτια του Φοίβου Δεληβοριά, Γιάννη Γιοκαρίνη, Θάνου Ανεστόπουλου, Υπόγεια Ρεύματα, Μπλέ, κλπ, και μας παρέσυραν στους ρυθμούς τους. Το δεύτερο μέρος του live ήταν η στιγμή που όλοι περιμέναμε. Η παρουσίαση του δίσκου «Η Διαδρομή». Παρουσίασαν ζωντανά και τα έξι τραγούδια τα οποία ήταν το ένα καλύτερο από το άλλο. Τα κομμάτια του πρώτου τους album ονομάζονται: «Το Βέλος», «Η Χώρα Του Ποτέ», «Η Διαδρομή», «Μια Βόλτα Στον Ήλιο», «Σαν Εσένα» και «Βουλιάζουμε». Τους στίχους έγραψαν ο Σταυρός Σιαμτάνης και ο Ευθύβουλος Γιωργαλλέττος. Τη μουσική έγραψαν ο Χρίστος Κατσουνωτός, ο Ανδρέας Κέρβερος, ο Μαρίνος Χαραλαμπίδης, και ο Νικόλας Πέτρου ή με αλλά λόγια, οι Λωποδύτες!

Ένα μεγάλο μπράβο και πολλά συγχαρητήρια στη ντόπια μπάντα Λωποδύτες! Σας ευχόμαστε ολόψυχα ακόμη πιο πολλές επιτυχίες. Θα είμαστε πάντα δίπλα σας να σας στηρίζουμε! 

Links:

https://www.facebook.com/lopodutes/

https://www.instagram.com/lopodites_band/

https://music.apple.com/cy/album/%CE%B7-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%B4%CF%81%CE%BF%CE%BC%CE%AE-ep/1490192148

Είναι μεγάλα αναπόσπαστα κομμάτια της ζωής μας που δυστυχώς τα θεωρούμε κατώτατα εώς και αχρείαστα. Αυτό είναι μεγάλο λάθος γιατί τόσο η ψυχολογία έτσι και η κοινωνιολογία είναι σημαντικές επιστήμες για τη ζωή μας ακόμα και αν δεν έχουμε άμεση επαφή μαζί τους. Πως; Γιατί;

Η ψυχολογία μας και κατ’ επέκταση η ψυχική μας υγεία είναι αλληλένδετη με την κοινωνία και το κοινωνικό μας περιβάλλον. Αν δεν είμαστε καλά ψυχολογικά σαν άτομα τότε εμφανίζονται πολλές δυσκολίες προσαρμογής στο κοινωνικό μας περίγυρο και δυσκολευόμαστε ακόμα περισσότερο να ενταχθούμε σε μία ομάδα που θα αποφέρει καλά αποτελέσματα.

Η ψυχολόγια έχει να κάνει με τον άνθρωπο και η κοινωνιολογία με την ομάδα. Ο άνθρωπος σαν οντότητα είναι κοινωνικό όν και έχει την ανάγκη της συντροφικότητας και της κοινωνικότητας.

Σημαντικό για το κάθε άτομο είναι να είναι όσο γίνεται καλά στο μεγαλύτερο ποσοστό της ζωής του με τον όποιοδήποτε τρόπο βρίσκει ο ίδιος την γαλήνη του. Το φως πηγάζει από μέσα μας και δεν βρίσκεται πίσω από εξαρτήσεις και πολλά άλλα που μόνο κακό κάνουν στην ψυχολογία μας αλλά και στο σώμα μας. Όλοι μας αντιμετωπίζουμε διάφορες καταστάσεις στη ζωή μας που θα μας ρίξουν και θα μας αναστατώσουν. Το στρές είναι ένα από αυτά και είναι το στάδιο που σε προετοιμάζει για το επέρχομενο άγχος. Καλό είναι να μάθουμε να τα ελέγχουμε και να τα αντιμετωπίζουμε όσο το δυνατόν καλύτερα ούτως ώστε να αποφύγουμε καταστάσεις όπως κρίσεις πανικού. Η ψυχή πρέπει να γαληνεύεται και να ξεκουράζεται. Το αξίζει γιατί αυτή μας κρατά ζωντανή και μόνο. Αυτή είναι η κινητήρια μας δύναμη.

‘Ετσι βρίσκει το κάθε άτομο τον δρόμο του προς τη ψυχική υγεία. Όταν το άτομο έχει τη ψυχική του υγεία τότε τείνει να εντάσσετε στις σωστές κοινωνικές ομάδες που του αποφέρει θετικά αποτελέσματα σε ατομικό αλλά και σε ομαδικό επίπεδο. Το άτομο ξέρει τι θέλει και το ψάχνει μέσα στην ομάδα ούτως ώστε να καλύψει τις ανάγκες του και να ζήσει μια υγιεινη κοινωνική ζωή. Γίνεται ένα με την ομάδα και έχει αξίες που τον κάνουν καλύτερο και εντάσσεται πιο εύκολα σε διάφορες περιστάσεις χωρίς να αντιμετωπίζει κοινωνικό αποκλεισμό και συμπερασματικά κοινωνικό άγχος. Η ομάδα είναι σημαντική για τον άνθρωπο και αναγκαία.

Με λίγα λόγια τόσο η Ψυχολογία και η Κοινωνιολογία είναι σημαντικές στη ζωή μας. Είναι επιστήμες που πρέπει να ενταχθούν στη προσωπική μας ζωή αλλά και στη κοινωνική μας ζωή.. σχολεία, γραφεία , νοσοκομεία και πολλά άλλα. Ο άνθρωπος τα χρειάζεται αυτά για να ζήσει μια πιο λειτουργική και υγιεινή ζωή και θα μπορεί έτσι να αντιμετωπίσει όποιοδήποτε πρόβλημα- ή αν κάποιος προβληματισμός εμφανιστεί πολύ πιο εύκολα και με πιο θετικά αποτελέσματα. Όλοι μα όλοι ανεξαρτήτου ηλικίας και ειδικότητας χρειάζομαστε στη ζωή μας μια σωστή καθοδήγηση.

Οι σκέψεις δικές σας.

Ο Έλληνας μουσικός από την Καλαμάτα έφυγε στα 18 του χρόνια από την πατρίδα του για σπουδές ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα των ΗΠΑ. Κανείς όμως δεν μπορεί να αποφύγει το «κάρμα» του. Το αυθεντικό και έμφυτο ταλέντο για τη μουσική δεν θα μπορούσε ποτέ να κρυφτεί. Ήταν αναμενόμενο πως θα έβγαινε αυτή του η αγάπη στην επιφάνεια. Μετά την ολοκλήρωση του πτυχίου ψυχολογίας μετακόμισε στο Λος Άντζελες της Αμερικής για να κυνηγήσει το πραγματικό του όνειρο. Ήθελε να γράφει μουσική, να μπορεί να μοιραστεί τα συναισθήματα και τις προσωπικές του εμπειρίες με τον κόσμο. Έτσι κι έγινε.

Θα αναρωτιέστε για ποιόν σας μιλάω σωστά; Αναφέρομαι στον μοναδικό Έλληνα μουσικό που έκανε παγκόσμια καριέρα με όλη τη σημασία της φράσεως. Τον Γιάννη Χρυσομάλλη ή αλλιώς τον Yanni. 

Ο Yanni είναι πιανίστας, συνθέτης και μουσικός παραγωγός αλλά το πιο σημαντικό είναι πως είναι ένας άνθρωπος που δεν θα σταματήσει ποτέ να παλεύει για τα πιστεύω του και για τα όνειρα του όπως πάντοτε λέει κι ο ίδιος. Έχει ένα χάρισμα που μαγεύει τους ακροατές του, τους παρασύρει σε ένα κόσμο γεμάτο συναισθήματα και μέσω του χαϊδέματος των πλήκτρων μεταδίδει όλα αυτά που ένιωθε την ώρα που σύνθετε τα κομμάτια του.

Αυτός ο σπουδαίος μουσικός πραγματοποίησε συναυλίες σε ιερούς και αρχαίους ναούς όπως την Ακρόπολη, και το Taj Mahal της Ινδίας. Συνολικά 500 εκατομμύρια άνθρωποι παρευρέθηκαν στις συναυλίες του σε περισσότερες από 140 χώρες. Επίσης έχει γράψει πολλά κομμάτια αφιερωμένα στην Ελλάδα, την πατρίδα του. Παρ’ όλο που μένει στις ΗΠΑ τα τελευταία 47 χρόνια, ποτέ δεν ξέχασε τις ρίζες του, τον τόπο που γεννήθηκε και μεγάλωσε. Μέχρι και φέτος που σύνθεσε το πιο πρόσφατο του κομμάτι όπου διηγείται μέσω των μελωδιών του κάποια προβλήματα υγείας που πέρασε, το ονόμασε «Blue» γιατί θυμόταν ακόμη και στις δύσκολες στιγμές το απέραντο γαλάζιο που έβλεπε μικρός στην Ελλάδα. 

«Όταν έχω συναυλίες σε χώρους όπως το Taj Mahal και την Ακρόπολη, είμαι προσεκτικός σχετικά με την ερμηνεία μου. Πρέπει να αρμόζει με τον χώρο που με περιβάλλει. Πρέπει να είναι κατάλληλη για τον πολιτισμό – θα πρέπει να ταιριάζει στο κτίριο πίσω από μένα, στο περιβάλλον στο οποίο παίζω και στην κουλτούρα αυτού του τόπου.» – Yianni

Στις συναυλίες του, ο Yanni δεν ερμηνεύει μόνο τα κομμάτια του όπως το «Nostalgia», «Santorini», «One Man’s Dream», και «Until the Last Moment» αλλά φροντίζει να μιλάει στον κόσμο για την αγάπη, την ανθρωπιά, τα όνειρα και την εκτίμηση. Έχει σαν κανόνα να του δίνουν την ελευθερία να εκφράσει τα πιστεύω του σε όποια χώρα κι αν βρίσκεται ασχέτως θρησκείας και κουλτούρας. Εάν μια χώρα δεν μπορεί να σεβαστεί αυτόν του τον κανόνα τότε προτιμάει να μην πάει. Αυτό το θέμα όμως δεν στάθηκε πότε εμπόδιο γιατί ο Yanni δεν περνάει κανένα αρνητικό ή πρόστυχο μήνυμα. Αντιθέτως μιλάει με θετικότητα και σεβασμό προς όλους τους ανθρώπους. 

«Ό,τι κάνουμε σε σχέση με τη μουσική, η αλήθεια πρέπει να είναι η προτεραιότητα μας.» – Yanni

Ο Έλληνας μουσικός έχει πολλά προτερήματα αλλά θα ήθελα να αναφέρω ένα από αυτά και συγκεκριμένα κάτι που θεωρώ πως πολλοί διάσημοι καλλιτέχνες το έχουν χάσει στις μέρες μας. Όσο γνωστός κι αν είναι, όσα βραβεία και λεφτά κι αν έχει αποκτήσει, δεν ξεχνάει πως ο κόσμος είναι αυτός που του δίνει την ευκαιρία να κάνει την καριέρα του. Σέβεται στο 100% τους ακροατές του και προσπαθεί πάντα να μιλάει μαζί τους και να ακούει με προσοχή αυτά που έχουν να του πουν. Αυτό είναι κατά τη γνώμη μου ένα προσόν που όλοι οι καλλιτέχνες πρέπει να έχουν. Όσο σημαντικός είναι ένας καλλιτέχνης για ένα ακροατή, άλλο τόσο σημαντικός είναι αυτός ο ακροατής για τον καλλιτέχνη.

«Λατρεύω τις περιοδείες και μου αρέσει να έρχομαι σε επαφή με τον κόσμο. Μου μιλούν κι αυτό είναι αναντικατάστατο.» – Yianni

Αφιερωμένα στην αγαπημένη του Ελλάδα:

«Νοσταλγία» στο Royal Albert Hall, Λονδίνο

«Σαντορίνη» στις Πυραμίδες 

«Until the Last Moment» στην Ακρόπολη

«Blue» – στο Λος Άντζελες, ΗΠΑ

Ο πολυβραβευμένος Σάββας Χρίστου που κατάγεται από την Κύπρο μας και πιο συγκεκριμένα τη Λεμεσό, είναι ένα πολυτάλαντο άτομο που αυτή τη στιγμή κάνει καριέρα σκηνοθέτη και σεναριογράφου στο Los Angeles των ΗΠΑ. 

Προέρχεται από μια οικογένεια καλλιτεχνικής φύσης αφού ο πατέρας του είναι ζωγράφος και λίγο πολύ, όλοι ασχολούνται με τη μουσική. Θετικά επηρεασμένος λοιπόν από αυτή την έμφυτη γνώση προς τις τέχνες, έφυγε απ’ το νησί στα είκοσι του χρόνια μετά τη στρατιωτική του θητεία για να σπουδάσει στη σχολή Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου της Θεσσαλονίκης. Ο έρωτας του με τον κινηματογράφο βέβαια, δεν τον άφηνε σε ησυχία! Από μικρός τον λάτρευε αλλά και στο πανεπιστήμιο συνέχισε αυτός ο έρωτας. Τα Σαββατοκύριακα μάζευε τους συμφοιτητές και φίλους του αφού έγραφε τα σενάρια, για να γυρίσουν ταινίες μικρού μήκους.

Τι ακολούθησε μετά τις σπουδές του; Το αναμφισβήτητο! Συνέχισε τις σπουδές του στο New York Film Academy του Los Angeles της Αμερικής όπου έκανε μεταπτυχιακό κινηματογράφου. Ήταν άνετος και σίγουρος για την απόφαση του να μετακομίσει στην άλλη άκρη της γης. Πιστεύει πως το ότι ζούσε για πέντε χρόνια ήδη στο εξωτερικό, έπαιξε μεγάλο ρόλο στην εύκολη απόφαση του. 

Από τότε, δεν τα έβαλε ποτέ κάτω στις δυσκολίες που έβρισκε στο δρόμο του – πράγμα που συναντούν όλοι οι καλλιτέχνες – έτσι έγραψε και σκηνοθέτησε 13 ταινίες μικρού μήκους, πέντε από τις οποίες έχουν βραβευτεί σε Αμερικάνικα και διεθνή φεστιβάλ. 

Λίγες από τις ταινίες μικρού μήκους του Σάββα Χρίστου που βραβεύτηκαν είναι «A Scream That’s Trapped Inside» – βραβεύτηκε ως η καλύτερη ταινία σε 19 φεστιβάλ όπως το North Hollywood Cinefest, Frostbite International Film Festival, και Hollywood Film Competition, και η ταινία «I Wanna Play» που βραβεύτηκε σε 3 φεστιβάλ – Things 2 fear Film Festival, North American Film Awards και Mediterranean Film Festival. Δεν έλαβαν μόνο οι ταινίες του βραβεία αλλά και ο ίδιος. Ο Σάββας έχει βραβευτεί «καλύτερος σκηνοθέτης» στο DSOFF, στο European Cinematography Awards, Dreamachine International Film Festival, και στο Dreamer’s Isle Film Festival. Το πρώτο του βραβείο και όπως το νιώθει ο ίδιος, η μια από τις σημαντικότερες στιγμές της καριέρας του ήταν η βράβευση του ως «Best Director» από το Direct Short Online Film Festival. 

Όλες αυτές οι επιτυχίες του νεαρού κύπριου σκηνοθέτη του έδωσαν τη δύναμη, την εμπειρία, και την επιπλέον ενθάρρυνση να συνεχίσει την πορεία του στο χώρο του κινηματογράφου. Το επόμενο του βήμα ήταν η πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους «Katherines Lullaby». Η αγαπημένη του και αξέχαστη στιγμή ήταν όταν είπε τις λέξεις «Ιts a wrap!» στο τέλος των γυρισμάτων!

Τώρα ο Σάββας Χρίστου γράφει κι ετοιμάζει το σενάριο της επόμενης του ταινίας μεγάλου μήκους η οποία όπως μας αποκάλυψε, πρόκειται για μια ιστορία ψυχολογικού θρίλερ! Αυτό δεν είναι καθόλου παράξενο αφού η αγαπημένη του ταινία από παιδί είναι το «The Shining» του Stanley Kubrick όπου και παίρνει και τις περισσότερες επιρροές. 

Θα επιστρέψει ποτέ στην πατρίδα του; Προς το παρόν ζει μόνιμα όπως αναφέραμε και πιο πάνω στο Los Angeles των ΗΠΑ κι επισκέπτεται την Κύπρο μόνο για διακοπές. Παρακολουθεί όμως τον καλλιτεχνικό χώρο του νησιού και πιο συγκεκριμένα τον κινηματογράφο. Πιστεύει πως η Κύπρος έχει εξελιχτεί αρκετά σ’ αυτόν τον τομέα και θα γίνουν πολλές επιτυχημένες ταινίες μέσα στα επόμενα χρόνια. Έχει σαν μελλοντικό του στόχο να γυρίσει μια ταινία και στην Κύπρο με ανθρώπους που μιλούν την μητρική του γλώσσα γιατί χρόνια έχει να το κάνει αυτό. Μας είπε πως ήδη έχει κάποιες ιδέες γι’ αυτό το project

Όνειρο του ταλαντούχου σκηνοθέτη και σεναριογράφου είναι να μπορεί να ζει απ’ τις ταινίες του, να γίνουν πολύ γνωστές και να συνεργαστεί με άτομα που θαυμάζει. Δεν λείπει από τη λίστα ονείρων και στόχων του το πιο σημαντικό για όλους τους καλλιτέχνες, το να μην πάψει ποτέ να εξελίσσεται σαν σκηνοθέτης και storyteller

Σάββα σου ευχόμαστε τα καλύτερα, ακόμη περισσότερες πετυχημένες ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους, και μακάρι να σαρώσεις όλα τα βραβεία του καλλιτεχνικού χώρου!

Βρείτε τον Σάββα Χρίστου στα παρακάτω links:

IMDb: https://www.imdb.com/name/nm6008906/

Instagram: https://www.instagram.com/savvas_christou/

Facebook: https://www.facebook.com/savvaschristou9

Το Κυπριακό και πιο συγκεκριμένα το Λεμεσιανό συγκρότημα «Λωποδύτες» κυκλοφόρησε το καινούριο του τραγούδι με τίτλο «Το Βέλος» χθες, Τρίτη 10η Δεκεμβρίου 2019.

Το τραγούδι αυτό κατατάσσεται στο Ελληνικό Ροκ είδος και είναι εδώ για να μας μεταδώσει τους παλμούς και τους ρυθμούς της μπάντας που μας ξεσηκώνει!

Τη μουσική για «Το Βέλος» έγραψαν ο Χρήστος Κατσουνωτός και οι Λωποδύτες, και τους στίχους του κομματιού έγραψε ο Σταύρος Σιαμτάνης. Τη μουσική παραγωγή εκτέλεσε ο Chris Cara του Soundscape Studios όπου επίσης πραγματοποιήθηκε η ηχογράφηση και η μίξη. Ο Alex Psaroudakis του The Workshop N.Y. εκτέλεσε το Mastering. 

«Το βέλος» είναι το πρώτο τραγούδι των Λωποδυτών το όποιο συνοδεύεται από το δικό του βίντεο κλιπ. Την παραγωγή και τη σκηνοθεσία του βίντεο ανέλαβε ο Anton Cinematic. Το γύρισμα του βίντεο πήρε θέση στη γνώστη σε όλους μουσική σκηνή Ravens Music Hall όπου και εμφανίζονται οι Λωποδύτες κάθε Παρασκευή. 

Λίγα λόγια για τους Λωποδύτες. Η μπάντα αποτελείται από τέσσερα μέλη. Είναι ο Χρήστος Κατσουνωτός (Τραγούδι & Κιθάρα), Νικόλας Πέτρου (Τραγούδι & Πλήκτρα), Αντρέας Κέρβερος (Τραγούδι & Μπάσο), και ο Μαρίνος Χαραλαμπίδης (Ντραμς). Το γνωστό Κυπριακό συγκρότημα δημιουργήθηκε τον Δεκέμβριο του 2006 στην Λεμεσό και ερμηνεύει παλιά και νέα τραγούδια από την Ελληνική και ξένη δισκογραφία καθώς και δικά τους τραγούδια. Στα 13 χρόνια ύπαρξης τους, οι Λωποδύτες δεν εμφανίζονταν μόνο σε μουσικές σε όλη την Κύπρο αλλά και στην τηλεόραση και ραδιόφωνο. 

Αγαπημένοι μας Λωποδύτες σας ευχόμαστε κάθε επιτυχία και να είναι καλοτάξιδο το καινούριο σας τραγούδι «Το Βέλος».

Δείτε και ακούστε «Το Βέλος» εδώ:

Βρείτε τους Λωποδύτες στα παρακάτω links:

https://www.facebook.com/lopodutes/

https://www.instagram.com/lopodites_band/

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ : ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΨΑΘΑ

Η Δέσποινα Ψαθά είναι μια νεαρή μουσικός που κάνει καριέρα στην Ελλάδα σε ότι αφορά το Παραδοσιακό και ρεμπέτικο τραγούδι. Ένα ταλέντο που δεν μπορεί να αμφισβητήσει κανείς. Δεν τραγουδάει μόνο. Έχει γράψει βιβλίο, κυκλοφόρησε δίσκους και ξέρει πολύ καλά τον τρόπο να μας συγκινεί και να μας ξυπνάει το Ελληνικό στοιχείο που έχουμε όλοι μέσα μας. Η Δέσποινα είναι ένας υπέροχος άνθρωπος που αξίζει την προσοχή σας. Διαβάστε την παρακάτω συνέντευξη για να την γνωρίσετε!

Πότε ξεκίνησε η αγάπη σου για τη μουσική; Παρακολουθούσες μαθήματα από μικρή ηλικία;

Με τη μουσική ασχολήθηκα σχετικά αργά αλλά από μικρή ηλικία είχα πολύ μεγάλη αγάπη για το τραγούδι. Πάντα μου άρεσε να παρατηρώ τη φωνή. Κατάλαβα πολύ νωρίς πως είχα μεγάλο ενθουσιασμό όταν άκουγα ένα τραγούδι που μου άρεσε και ήθελα αμέσως να παρατηρήσω την μελωδία, τον τρόπο ερμηνείας και αυτά να τα αποτυπώσω στη δικιά μου φωνή. Θαύμαζα οποιοδήποτε τραγουδούσε ωραία, οπότε κάποια στιγμή συνειδητοποίησα πως θα ήθελα κι εγώ να τραγουδήσω, να τραγουδάω ή να το κάνω επάγγελμα. Σχετικά αργά όπως είπα ξεκίνησα τη μουσική, στην 3η Γυμνασίου. Ασχολήθηκα αρχικά με την κλασσική κιθάρα και στην πορεία έδωσα εισαγωγικές εξετάσεις για το Μουσικό Λύκειο Λεμεσού. Εκεί είχα τα πρώτα μου ακούσματα στην παραδοσιακή μουσική και έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην πορεία μου. 

Στο μουσικό λύκειο «Μάριος Τόκας» στη Λεμεσό τι μαθήματα μουσικής έκανες;

Συνέχισα να ασχολούμαι με την κλασσική κιθάρα. Κάναμε χορωδία και αυτό βοήθησε αρκετά στην φωνητική αντίληψη (παρακολουθούσα και μαθήματα εκτός σχολείου), κάναμε μουσικά σύνολα, παραδοσιακά σύνολα, θεωρία Ευρωπαϊκής μουσικής, και κάποια μαθήματα Βυζαντινής μουσικής. Για τα τρία χρόνια αυτά θεωρώ πως πήρα τα απαραίτητα ερεθίσματα. 

Πέρα από το παραδοσιακό τραγούδι και την κλασσική κιθάρα, παίζεις και κάποιο άλλο μουσικό όργανο;

Το σολιστικό μου όργανο, αυτό που σπούδασα, είναι το παραδοσιακό τραγούδι. Είχα ξεκινήσει κλασσική κιθάρα όπως είπα και νωρίτερα, όμως όταν ξεκίνησα τις σπουδές μου, ασχολήθηκα στο πανεπιστήμιο με την λαϊκή κιθάρα για δύο εξάμηνα, σαν μάθημα επιλογής κι έπειτα το συνδύασα με το τραγούδι έτσι ώστε να συνοδεύω τη φωνή μου, να παίζω και να τραγουδάω. Η μεγάλη μου αγάπη είναι το παραδοσιακό τραγούδι και πιο συγκεκριμένα το ρεμπέτικο. 

Μετά το Μουσικό Σχολείο στην Κύπρο τι έκανες;

Μετά το σχολείο σπούδασα στη Θεσσαλονίκη στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας. Το καλό είναι ότι το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας έχει κατευθύνσεις, (Ευρωπαϊκής, Βυζαντινής, Παραδοσιακής μουσικής) οπότε για μένα ήταν ό,τι καλύτερο να ασχοληθώ με την παραδοσιακή μουσική και συγκεκριμένα να ειδικευτώ στο παραδοσιακό τραγούδι. Έδωσα ακρόαση και πέρασα στην ειδίκευση παραδοσιακού τραγουδιού και ολοκλήρωσα τις σπουδές μου στα τέσσερα χρόνια. Η παραδοσιακή κατεύθυνση μου έδωσε αρκετά εφόδια και παράλληλα παρακολούθησα μαθήματα επιλογής από τις υπόλοιπες κατευθύνσεις. 

Αποφοίτησες από το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας με άριστα. Μετά από αυτή την προσωπική επιτυχία σου σαν άνθρωπος και μουσικός, συνέχισες την καριέρα σου με επιπλέον σπουδές;

Ναι συνέχισα με μεταπτυχιακό στην ίδια σχολή. Ειδικεύτηκα πάλι στο παραδοσιακό τραγούδι και μέσα από τις σπουδές του μεταπτυχιακού εστίασα στην ερμηνεία και τεχνική της Ρόζα Εσκενάζυ. Η μεταπτυχιακή μου εργασία είχε ως στόχο να μελετήσω τη φωνή της Ρόζα Εσκενάζυ, να χρησιμοποιήσω την ίδια τεχνική, την ίδια μάσκα, ίδια άρθρωση, έτσι ώστε να πετύχω το ηχητικό αποτέλεσμα της ερμηνείας της. Είμαι πολύ χαρούμενη που πέρασα τη διαδικασία αυτή. Έμαθα πολλά και γνώρισα την δικιά μου φωνή ακόμη καλύτερα. 

Το 2016, συμμετείχες στο Πανελλήνιο διαγωνισμό μουσικής που διοργάνωσε ο Όμιλος για την UNESCO στην Αθήνα. Έλαβες το Β’ Βραβείο στην Κατηγορία «Παραδοσιακό Τραγούδι». Πως ήταν η εμπειρία σου σε ένα τέτοιο διαγωνισμό; Τι συναισθήματα και ποιες εμπειρίες κράτησες απ’ αυτό;

Ήταν κάτι πρωτόγνωρο για μένα, μια όμορφη εμπειρία! Τότε ήμουνα φοιτήτρια στο μεταπτυχιακό και ήθελα να τραγουδήσω με την καρδιά μου, να τραγουδήσω αυτά που είχα μάθει τότε, να δώσω τον καλύτερο μου εαυτό, να χαρώ τη στιγμή! Τώρα που το σκέφτομαι αφού πέρασαν κάποια χρόνια, ήταν μια όμορφη ανάμνηση και το πιο έντονο συναίσθημα που κρατάω, ήταν η προσμονή́ που είχα να βρεθώ εκεί, ήθελα να το ζήσω 100%! 

Την ίδια χρονιά, βρισκόσουν στο φωνητικό εργαστήριο «Echo» του πανεπιστημίου  όπου και συμμετείχες στην κυκλοφορία του δίσκου «Κλάμμα / KLAMMARitual songs from the countryside» σεσυνεργασία με την Colophon Records στο ΒέλγιοΠες μας λίγα λόγια γι’ αυτό.

Μαζί με την καθηγήτρια Δρ. Αθηνά Κατσανεβάκη δουλεύαμε για χρόνια. Από τις σπουδές μου στο προπτυχιακό ήταν η καθηγήτρια που με είχε αναλάβει, οπότε δουλεύαμε μαζί αυτό το υλικό αρκετό καιρό. Η κυρία Κατσανεβάκη είχε καταγράψει αρκετές ηχογραφήσεις από την Πίνδο και διάφορα πολυφωνικά τραγούδια  και τότε είχαμε δημιουργήσει ένα φωνητικό σύνολο στη σχολή.  Το φωνητικό σύνολο υπάρχει και σήμερα με νέα μέλη, μιας και πλέον τα παλιά μέλη σκορπίσαμε σε διαφορετικές πόλεις.  Προέκυψε λοιπόν στην πορεία αυτή η συνεργασία με το Βέλγιο, όπου μας πρότειναν να κυκλοφορήσουμε αυτά τα τραγούδια κι έτσι μπήκαμε στη διαδικασία να ηχογραφήσουμε, κάναμε πρόβες και συνεργαστήκαμε μαζί με την καθηγήτρια μας και με τρεις άλλες κοπέλες που ήταν στο σύνολο (Αφροδίτη Πατουλίδου, Κάλλια Γκρίνια, Κωνσταντίνα Πετρινιώτη).

Ποια ήταν τα επόμενα σου βήματα μετά από την κυκλοφορία του δίσκου;

Τον Οκτώβριο του 2018 κυκλοφόρησε ή έρευνά μου με τίτλο «Ρόζα Εσκενάζυ – Προπολεμικά, ρεμπέτικα & παραδοσιακά τραγούδια» και αυτή ήταν η διπλωματική μου εργασία. Το βιβλίο είναι μια κριτική έκδοση και είναι δίγλωσσο, στα Ελληνικά και στα Αγγλικά. Ο αναγνώστης μπορεί να βρει στην έκδοση αυτή 40 παρτιτούρες, τα βιογραφικά στοιχεία της ερμηνεύτριας καθώς επίσης και τα συμπεράσματα γύρω από την τεχνική και την ερμηνεία της. Δεν υπάρχει αντίστοιχη έκδοση στην Ελλάδα με τέτοιου τύπου παρτιτούρες. Οι παρτιτούρες για να καταλάβεις, αποτυπώνουν με ένα ειδικό σύστημα την λεπτομέρεια της ερμηνείας της Εσκενάζυ. 

Που μπορούμε να βρούμε το βιβλίο αυτό;

Το βιβλίο μου κυκλοφορεί σε όλες τις αλυσίδες (Public, Ιανό κτλ) καθώς και σε όλα τα βιβλιοπωλεία από τις εκδόσεις Fagotto books. Επιπλέον, χαίρομαι που το βιβλίο μου πλέον αποτελεί σύγγραμα σε δύο πανεπιστήμια, στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, στο τμήμα Μουσικών Σπουδών. 

Πέρα από την κυκλοφορία του βιβλίου σου με τίτλο «Ρόζα Εσκενάζυ –  Προπολεμικά, ρεμπέτικα & παραδοσιακά τραγούδια» κυκλοφόρησες και τον πρώτο σου προσωπικό δίσκο «Δέσποινα Ψαθά – Αφιέρωμα στη Ρόζα Εσκενάζυ». Πως προέκυψε αυτός ο δίσκος;

Ο δίσκος αυτός προέκυψε νωρίτερα από́ το βιβλίο. Οι ηχογραφήσεις είναι live από το μεταπτυχιακό́ μου ρεσιτάλ και κυκλοφόρησε επίσημα από τον μουσικό εκδοτικό οίκο Fagotto books τον Ιούνιο του 2019.  Ήταν μια μοναδική στιγμή που θα ήθελα να την κρατήσω για πάντα στην μνήμη μου, οπότε τι καλύτερο από το να κυκλοφορήσουν οι ηχογραφήσεις αυτές σε cd; Μπορεί να το προμηθευτεί κάποιος ηλεκτρονικά από το Fagotto books. 

Πότε ξεκίνησε η συνεργασία σου με τον Βαγγέλη Πετρινιώτη; Τι να περιμένει κάποιος που θα έρθει να σας ακούσει;

Η συνεργασία μας με τον Βαγγέλη ξεκίνησε τον Μάρτιο του 2018 και κάνουμε επιλεκτικές  εμφανίσεις σε Ελλάδα και Κύπρο. Ασχολούμαστε και οι δύο με το ρεμπέτικο είδος γιατί και ο Βαγγέλης αντίστοιχα σπούδασε στην ίδια σχολή με μένα. Έχει πτυχίο και μεταπτυχιακό στο τρίχορδο μπουζούκι και είναι καθηγητής τρίχορδου μπουζουκιού σε μουσικά σχολεία. Αγαπάμε λοιπόν και οι δύο πολύ το ρεμπέτικο. Αν κάποιος βρεθεί σε μια συναυλία ή παράσταση μας, αυτό που θα ακούσει είναι ρεμπέτικα προπολεμικά τραγούδια αλλά και μερικά τραγούδια από την περίοδο του μεταπολεμικού τραγουδιού. Αγαπάμε πολύ αυτό που κάνουμε, θέλουμε να μεταδώσουμε την αγάπη μας για το ρεμπέτικο τραγούδι με πολύ σεβασμό, όρεξη και μεράκι!

Πέρα από τις μουσικές σου εμφανίσεις, το βιβλίο και τους δίσκους, διδάσκεις μουσική στην Ελλάδα. Πώς ξεκίνησε αυτός ο κλάδος της μουσικής και η πορεία σου σαν δασκάλα; 

Από το 2017 εργάζομαι στην Ελλάδα ως αναπληρώτρια καθηγήτρια σε μουσικά σχολεία. Αρχικά διορίστηκα στα Γιάννενα, πέρυσι ήμουνα στην Πρέβεζα και φέτος διδάσκω στο μουσικό σχολείο Καρδίτσας. Όλα αυτά τα χρόνια περνάω από πόλη σε πόλη, βλέπω διαφορετικά σχολεία, διαφορετικά παιδιά. Είναι μια διαδικασία καινούρια για μένα γιατί στο μυαλό μου είχα περισσότερο το σολιστικό κομμάτι. Από τη στιγμή που ήρθε και το εκπαιδευτικό κομμάτι στη ζωή μου, έχω ως στόχο να είμαι αναλυτική απέναντι στους μαθητές, προσπάθησα και προσπαθώ να δίνω όσο το δυνατόν περισσότερες πληροφορίες και λεπτομέρειες γι αυτό που τους διδάσκω (βυζαντινή,παραδοσιακή μουσική ή τραγούδι) και μπήκα στην διαδικασία να παρατηρήσω καλύτερα τον εαυτό μου, να σκεφτώ και να οργανώσω την μεθοδολογία της διδασκαλίας μου πιο συνειδητά.

Σαν δασκάλα και σαν μουσικός, όταν βλέπεις ένα νέο παιδί που θέλει να συνεχίσει τις μουσικές σπουδές του και να γίνει επαγγελματίας μουσικός, τι συμβουλή θα του έδινες;

Η συμβουλή που θα έδινα, δίνω και θα δώσω είναι ότι χρειάζεται σκληρή δουλειά, μελέτη αρκετή, ταπεινό μυαλό και αυτό που κάνεις να το αγαπάς πραγματικά.  Να συμβουλεύεσαι σωστούς δασκάλους/καθηγητές, να μην απομακρύνεσαι από τον στόχο σου και να ασχολείσαι μ’ αυτό όσο το δυνατό περισσότερο γίνεται. Αν πραγματικά το αγαπάς και θες να φτάσεις ψηλά, δεν θα πάει χαμένο το όνειρό σου, γιατί όσο προσπαθείς και επιμένεις, τόσο πιο κοντά έρχεσαι σ’ αυτό. 

Αν δεν είχες ανακαλύψει το παραδοσιακό τραγούδι, σε τι άλλο είδος θα έβλεπες τον εαυτό σου;

Το παραδοσιακό  τραγούδι είναι μέσα μου τόσο έντονα, που πιστεύω ότι με κάποιο τρόπο θα ήμουν πάλι σ’ αυτό. Αν όχι, ίσως να τραγούδαγα τζαζ μουσική αλλά νιώθω ότι θα ήμουν σίγουρα στο παραδοσιακό και στο ρεμπέτικο είδος ειδικότερα γιατί νιώθω πως υπήρχε μέσα μου από πάντα! Κάποια στιγμή ξύπνησε με τα ακούσματα που υπήρξαν γύρω μου, υπήρχε μια απίστευτη σύνδεση οπότε θεωρώ ότι εκεί ανήκω.  

Ποια είναι τα σχέδια σου για το μέλλον;

Σίγουρα θέλω και θέλουμε μαζί με το ντουέτο που έχουμε με τον Βαγγέλη να προχωρήσουμε και να κάνουμε όσο το δυνατό περισσότερες εμφανίσεις, που μας εκφράζουν και που ταιριάζουν σ’ αυτό που κάνουμε. Επίσης είμαστε σε σκέψεις για ένα καινούριο δίσκο με συνθέσεις του Βαγγέλη. Τέλος, θα ήθελα να προχωρήσω τις σπουδές μου σε διδακτορικό επίπεδο γιατί μ’ αρέσει πολύ να μελετάω φωνές του ρεμπέτικου. 

Δέσποινα, σ’ ευχαριστώ πολύ για τη συνέντευξη. Πραγματικά έχω μείνει άφωνη με όλα αυτά που έχεις πραγματοποιήσει. Σου εύχομαι κάθε επιτυχία και πάντα να βρίσκεις τον εαυτό σου πλημμυρισμένο με αγάπη για τη μουσική και με ακόμη περισσότερα επιτεύγματα. Θα τα ξαναπούμε σύντομα!

Βρείτε τη Δέσποινα Ψαθά στα παρακάτω links:

Βιβλίο «Ρόζα Εσκενάζυ –  Προπολεμικά, ρεμπέτικα & παραδοσιακά τραγούδια»

https://fagottobooks.gr/el/3779-roza-eskenazy-propolemika-rempetika-paradosiaka-tragoydia.html

CD «Δέσποινα Ψαθά – Αφιέρωμα στη Ρόζα Εσκενάζυ»

https://fagottobooks.gr/el/4201-afieroma-stin-roza-eskenazy.html?fbclid=IwAR0y8HU51cShKuBnINbNrDkYj48yW7I2aWb891ensh8HbyFDppIIcAiueG0

Facebook

https://web.facebook.com/dpsatha

Youtube

https://www.youtube.com/channel/UCfFCGHtiNmAn3t7E08WZILg?view_as=subscriber

Ντουέτο με τον Βαγγέλη Πετρινιώτη:

https://www.youtube.com/channel/UCGptaZWbrwoczN7qloYukSQ?fbclid=IwAR3zgdf1Enc6Jp4khMMiuT6MLIwOtEoG-w8BDYAhlINCYiRwV-xT_cWLXsM

Οι Κύπριοι καλλιτέχνες δεν ζουν κι εργάζονται μόνο στην πατρίδα μας αλλά και στο εξωτερικό. Η ομογένειά μας διαπρέπει κι επιτυγχάνει με τη σκληρή δουλειά και το άφθονο ταλέντο της και στην Αμερική. Ζωντανό παράδειγμα είναι ο Κύπριος ηθοποιός Demetri York που ζει εδώ και χρόνια στο Los Angeles των ΗΠΑ.  Ήπιαμε καφέ, γελάσαμε, και μιλήσαμε για τη ζωή και την καριέρα του. Δείτε την παρακάτω συνέντευξη! 

Από ποια ηλικία ήξερες πως ήθελες να γίνεις ηθοποιός;

Όταν ήμουν στην 6η δημοτικού, τραγουδούσα τα τραγούδια του Σεφερλή. Ήμουν ανάμεσα στα 2-3 άτομα στην Κύπρο που είχαν τον δίσκο του. Πολλοί δεν είχαν ιδέα πως είχε βγάλει δίσκο ο Μάρκος Σεφερλής. Έτσι πάντα στο λεωφορείο έβαζα το δίσκο στους συμμαθητές μου και ακόμη και όταν δεν τον είχα μαζί μου, με έβαζαν να τους τραγουδάω τα τραγούδια του και γελούσαν πολύ. Μετά, άρχισα να λέω ανέκδοτα που είχα ακούσει από άλλους και συνειδητοποίησα πως όλοι γελούσαν μόνο όταν τα έλεγα εγώ. Δεν ήξερα πως ήθελα να γίνω ηθοποιός. Αυτό που ήξερα είναι ότι έχω το χάρισμα να μπορώ να κάνω τον κόσμο να γελά. Πιστεύω πως είμαι περισσότερο κωμικός από ηθοποιός.

Σε είδαμε στις Κυπριακές σειρές «Για την αγάπη σου» του ΑΝΤ1 και «7 Ουρανοί και Σύννεφα αλήτες» του ΣΙΓΜΑ. Πως ήταν η εμπειρία σου κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων; 

Για την αγάπη σου θα πολεμήσω! Τότε ήμουν 17 χρονών και πήγαινα στα γυρίσματα με το μηχανάκι μου. Δεν είχα πολλές ατάκες τότε. Στην σειρά ήμουν συμμαθητής της «Σύλβιας», της πρωταγωνίστριας και ως συνήθως με έβαλαν να λέω αστεία. Περνούσα πολύ ωραία και ένιωθα πολύ όμορφα και αυτό με έκανε πραγματικά χαρούμενο. Θέλω να ευχαριστήσω τον Πάρη Προκοπίου που μου έδωσε την πρώτη ευκαιρία στο κόσμο της τηλεόρασης. 

Στους 7 ουρανούς ήταν διαφορετικά γιατί έπαιξα σε 35 επεισόδια και είχα αρκετά λόγια. Έπαιζα σε κάθε επεισόδιο. Ήταν πολύ ενδιαφέρον γιατί ο σεναριογράφος της σειράς, Δημήτρης Τοκαρής, με είχε δει σε ένα μπαράκι που έκανα Standup Comedyκαι αποφάσισε να γράψει ένα ρόλο για μένα. Και το όνομα του χαρακτήρα ήταν «Τζίμης». Δηλαδή έπαιζα τον εαυτό μου! Δεν  πήγα ποτέ σε οντισιόν για να πάρω ένα ήδη υπάρχοντα ρόλο της σειράς. Με τίμησε πολύ αυτή η κίνηση του και τον ευχαριστώ πάρα πολύ γι’ αυτό.

Τι έχεις κρατήσει από την Κυπριακή τηλεόραση;

Το τηλεκοντρόλ! Χαχα! Αυτό που έχω κρατήσει είναι οι πλάκες ανάμεσα τον συνεργατών. Μου λείπει η διασκέδαση στη δουλειά όπως γίνεται στην Κυπριακή τηλεόραση. Εδώ στην Αμερική κάνουν αστεία και πλάκες αλλά δεν είναι όπως στο νησί. Θα πουν ένα ανέκδοτο, θα γελάσουν και μετά θα συνεχίσουν αμέσως το γύρισμα κλπ. Στην Κύπρο κάνουμε περισσότερο χαβαλέ. Οι Κύπριοι στα γυρίσματα διασκεδάζουν κατά κάποιο τρόπο περισσότερο απ’ ότι οι Αμερικάνοι. Βέβαια στην Αμερική λόγω της περισσότερης σοβαρότητας εν ώρα εργασίας, δουλεύουν με πιο γρήγορους ρυθμούς και είναι πιο αποτελεσματικοί. 

Πέρα από αυτές τις δύο σειρές, ήσουν πρωταγωνιστής στη κωμική σειρά «Σάστα τζι’ εγύρασην» του ΣΙΓΜΑ. Πως ένιωσες που ήσουν πρωταγωνιστής; 

Κοίτα, σ’ αυτή τη σειρά είμασταν όλοι πρωταγωνιστές. Δεν είχα παραπάνω από κάποιον άλλον, ούτε κάποιος άλλος είχε παραπάνω από μένα. Η εσωτερική σειρά είχε 19 επεισόδια και έπαιζα σε όλα. Εγώ όμως ήμουν ο μόνος που έκανε και StandupComedy και κωμικά σκιτσάκια. Μέσα από το «Σάστα τζι’ εγύρασην» γνώρισα απίστευτους κωμικούς – είχαν μαζέψει τους καλύτερους κωμικούς της Κύπρου βέβαια. Έπαιζαν επίσης ο Λούης Πατσαλίδης, ο Νικόλας Κουρουμτζής, ο Κώστας Πρίγκιπας, ο Αχάνας, ο 2J, ο Έβρος glijin, και πολλοί άλλοι. Ήταν μια εξαιρετική εμπειρία.

Υπάρχει κάποια στιγμή από τη σειρά «Σάστα τζι’ εγύρασην» που σου έχει μείνει αξέχαστη;

Ναι, θυμάμαι μια από τις μέρες που πήγαμε για γύρισμα, δεν είχαμε άλλα αστεία. Μας είχαν τελειώσει! Και μου λέει ο Τοκαρής: «Δημήτρη; Πες μας κάτι αστείο». Δεν είχαμε τίποτα όμως. Τους είπα λοιπόν 4-5 δικά μου ανέκδοτα που θυμόμουν τα οποία είχα γράψει για τα Standup Comedy Show. Εκείνη η στιγμή ήταν πολύ ενδιαφέρον και διασκεδαστική ταυτόχρονα γιατί είμασταν σε επαγγελματικό γύρισμα στο ΣΙΓΜΑ και ενώ απέμεναν μερικά λεπτά γυρισμάτων για να καλυφθεί το επεισόδιο, μας είχαν τελειώσει τα ανέκδοτα. Έτσι χρησιμοποιήσαμε δικό μου υλικό!

Από τη δουλειά σου στην τηλεόραση έχεις αποκτήσει κάποιο αγαπημένο ρόλο;

Πάντα έπαιζα τον εαυτό μου στην Κυπριακή τηλεόραση. Εδώ στο Λος Άντζελες στις ταινίες που έπαιξα, είχα ένα ρόλο που μου άρεσε πολύ. Ο αγαπημένος μου χαρακτήρας ήταν ο Πανίκκος. Έπαιξα σε μια ταινία που λέγεται «Please Dont Call theCops» η οποία πήγε πολύ καλά και συμμετείχε σε πολλά φεστιβάλ της Αμερικής και σε όλο τον κόσμο. Ο σεναριογράφος της ταινίας αυτής μου είπε πως ήθελε ο ρόλος που θα έπαιζα να ήταν από τη Μέση Ανατολή και να έχει προφορά. Μου είπε να βαρύνω την προφορά μου και να διαλέξω από που θέλω να είμαι – ο χαρακτήρας δηλαδή – από Λίβανο, Αρμενία, Τουρκία, Ελλάδα. Τον ρώτησα αν μπορούσε ο χαρακτήρας να κατάγεται από Κύπρο και εννοείτε πως δέχτηκε. Όταν με ρώτησε το όνομα του χαρακτήρα, του είπα Πανίκκος με δύο κάπα.  

Πότε ξεκίνησε η αγάπη και η πραγματοποίηση των Standup Comedy Show;

Δεν ήξερα καν ότι υπάρχει το Standup Comedy μέχρι τα 19 μου χρόνια και λίγο πριν αποφοιτήσω από το λύκειο. Δεν είχα ξανακούσει καν αυτή τη φράση. Δεν είχα ιδέα το τι γινόταν έξω από την Κύπρο. Τους μόνους κωμικούς που γνώριζα ήταν ο Μάρκος Σεφερλής, ο Charlie Chaplin και ο Jim Carrey. Ο Κώστας Πρίγκιπας μου έμαθε τι είναι. Ο άνθρωπος αυτός είναι δάσκαλος και μέντορας για μένα όσο αφορά το StandupComedy, και πλέον πολύ καλός μου φίλος. Το πως γνωριστήκαμε ήταν κάπως κωμικό. Είχε έρθει στο σχολείο μου να διδάξει ένα απογευματινό μάθημα που λεγόταν Standup Comedy. Η πρώτη μου σκέψη ήταν «Comedy; Ποιος ήρθε στο σχολείο μου να διδάξει τέτοιο πράγμα και δεν τον ξέρω κιόλας;». Πήγα να τον βρω λοιπόν γιατί ήθελα να μάθω ποιος είναι και ξαφνικά βλέπω το όνομα Πρίγκιπας. Πίστευα πως επρόκειτο για πλάκα. Όμως τελικά δεν ήταν φάρσα ή πλάκα, γνωριστήκαμε και δεθήκαμε κατευθείαν. Πέρα από τα μαθήματα στο σχολείο, ο Πρίγκιπας ήταν αυτός που με πήρε μαζί του στα Standup Comedy Show και ξεκίνησε αυτό το ταξίδι. Είμασταν εγώ, ο Πρίγκιπας, και ο Αχάνας. Από τότε πηγαίναμε παντού στην Κύπρο για τις παραστάσεις μας και συνεργαστήκαμε επίσης με διάφορους Κύπριους κωμικούς.

Πιστεύεις πως σε βοήθησαν σαν ηθοποιός και κωμικός τα μαθήματα που παρακολούθησες στο Σατιρικό Θέατρο;

Ήμουν μικρός που ξεκίνησα μαθήματα στο Σατιρικό Θέατρο. 16 χρονών πιστεύω, και συνέχισα για τρία χρόνια. Πήγαινα μια φορά την εβδομάδα, παίζαμε θεατρικά παιχνίδια, κάναμε αυτοσχεδιασμό και θεατρικές ασκήσεις. Δεν ήταν θέατρο ακριβώς επικεντρωνόμασταν στον αυτοσχεδιασμό. Με βοήθησε στο να μπορώ να είμαι σε εγρήγορση, να συνειδητοποιήσω πως είμαι καλός στο να σκέφτομαι αστεία σε κλάσματα δευτερολέπτων και να ξεδιπλωθώ. 

Ενώ πρωταγωνιστούσες στη σειρά «Σάστα τζι’ εγύρασην», έγραψες, σκηνοθέτησες, και πρωταγωνίστησες στην δική σου κωμική παράσταση «Χελωνονυστικάκια». Πες μας λίγα λόγια γι’ αυτό. 

Ξεκίνησα να γράφω τα «Χελωνονυστικάκια» όταν ο πατέρας μου είπε «Πας σε Standup Comedy και πολύ καλά κάνεις, αλλά γιατί δεν κάνεις και κάτι δικό σου;» έτσι ξεκίνησα να γράφω. Ήταν κάτι παρόμοιο σ’ αυτό που κάνει ο Σεφερλής. Επιθεώρηση, σάτιρα, σκετσάκια. Όπως είπες, το σκηνοθέτησα, έγραψα το σενάριο, πρωταγωνίστησα (ήμουν ο σκηνοθέτης άρα επέλεξα εμένα για πρωταγωνιστή «γέλιο»), επίσης έκανα και την παραγωγή. Να φανταστείς έκανα μέχρι και τον ενδυματολόγο. Έκοψα και έραψα όλες τις στολές. Μόνο μασάζ στα πόδια των ηθοποιών δεν έκανα! Έκανα τα πάντα πραγματικά. Ήταν ίσως η δεύτερη πιο μεγάλη εμπειρία της ζωής μου. Την πρώτη θα σου την πω μετά!

Πώς προέκυψε η μετακόμιση σου στο Los Angeles των ΗΠΑ;

Το νησί το βλέπω σαν το νησί των Λωτοφάγων. Όταν ο Οδυσσέας πήγε στο τελευταίο νησί πριν την Ιθάκη, είχαν μείνει πολύ λίγοι Μούτσοι μαζί του. Έφυγε μόνος του αν θυμάμαι καλά. Ο λόγος; Γιατί στο νησί των Λωτοφάγων έτρωγαν τους καρπούς του δέντρου και καθησυχάζονταν. Οι Μούτσοι καθησυχασμένοι πρέπει να του είπαν «που πας Οδυσσέα, κάτσε εδώ». Αυτή τη στιγμή έτσι τη φαντάζομαι. Ο Οδυσσέας όμως ήθελε να φύγει και έφυγε μόνος του. Κάπως έτσι έφυγα κι εγώ από την Κύπρο. Από τη χώρα του καναπέ, των Λωτοφάγων και του φαγητού της γιαγιάς. Αγαπώ το νησί και πάντα θα το αγαπώ απλώς ήθελα κάθε μέρα να μαθαίνω νέα πράγματα και να γίνομαι καλύτερος. Ποτέ δεν μου άρεσε η άνεση ή το να καθησυχάζομαι.  

 Ήταν δύσκολη η αλλαγή χώρας; Δεν μετακόμισες κάπου κοντά, αλλά στην άλλη άκρη της γης!

Ήταν πολύ δύσκολη η αλλαγή, το ξέρεις κι εσύ. Στην αρχή είχα πάθει μεγάλο «cultureshock». Δεν μου έφταναν τα υπόλοιπα ήρθα και εγκαταστάθηκα στο Hollywood, όχι στην Αθήνα η στο Μάντσεστερ που πάει το 97% των Κυπρίων! 

Τους πρώτους μήνες ζούσα σε όνειρο, μπορείς να το πεις κι εφιάλτη. Επίσης άλλαξα πολύ σαν άνθρωπος γιατί ένιωθα πως ήμουν κατώτερος από τους άλλους. Μετά από τρεις μήνες εδώ, κατάλαβα πως δεν είμαι κατώτερος αλλά απλούστατα διαφορετικός. Ήμουν μόνος μου, δεν γνώριζα κανέναν, χωρίς οικογένεια, φίλους, κάτι πολύ δύσκολο. Το Λος Άντζελες είναι μια πολύ απαιτητική πόλη με πολλές προκλήσεις. Μέχρι και σήμερα ακόμη είναι δύσκολο αλλά έχω συνηθίσει πλέον. Στην Αμερική όμως γι’ αυτό ήρθα. Ήρθα να σπουδάσω και να εξελιχτώ.

Πώς ήταν η εμπειρία σου στο Stella Adler Academy of Acting, και ποια ήταν τα επόμενα σου βήματα μετά τις σπουδές σου;

Καταρχάς το Stella Adler Academy είναι μια από τις καλύτερες και πιο δυνατές σχολές στον πλανήτη. Η Stella Adler ήταν η δασκάλα του Marlon BrandoRobert De Niro και Mark Ruffalo κι εμένα *γέλιο*. Ήταν μια εξαιρετική και απίστευτη εμπειρία.

Μετά από τη σχολή έτρεχα σε ακρόασης. Πήγαινα σε δύο οντισιόν την ημέρα, κατέκτησα το Λος Άντζελες και σε τρείς εβδομάδες είχα κλείσει τρείς ταινίες. Οι ταινίες ήταν «Please Dont Call the Cops» όπου ο ρόλος ήταν ο Πανίκκος που ανέφερα και πριν, «RED» που πήγε σε φεστιβάλ στις Κάννες, και «Oh My Dear Darling» η οποία συμμετείχε σε φεστιβάλ της Ασίας. Πέρα από τις ταινίες έπαιξα σε θέατρα, έκανα Standup Comedy Show, σόου αυτοσχεδιασμού και το τελευταίο ήταν η σειρά «LAινός Κυπραίος».

Τότε άλλαξες και το επίθετό σου; Από που προήλθε το «York»;

Αυτή η ιστορία είναι πολύ κωμική αλλά φοβάμαι πως θα το καταλάβουν μόνο αυτοί που έζησαν ή ζουν στο εξωτερικό. Θα προσπαθήσω όμως να σας την μεταφέρω. Ήμουν στα γυρίσματα μιας ταινίας και φώναξε κάποια στιγμή ο σκηνοθέτης «να έρθει ο Demetri York – Dj – IRS». Πως να καταφέρει να πει ο Αμερικάνος το Γιωρκάτζιης; Το IRS είναι ο φόρος εισοδήματος των ΗΠΑ, είπε και τη λέξη «Dj» όπως και τη λέξη «York» και εγώ δεν ήθελα να με μπλέξουν σε Dj ιστορίες της Νέας Υόρκης και να καλέσουν και τον φόρο εισοδήματος, άρα αποφάσισα να το αλλάξω σε York σαν εύκολη συντομία για να τους κάνω τη ζωή τους πιο εύκολη.

Υπάρχουν μεγάλες διαφορές στον τρόπο που δουλεύει ο κινηματογράφος και η τηλεόραση μεταξύ του Los Angeles και της Κύπρου;

Σίγουρα. Για παράδειγμα πολλές ταινίες στην Αμερική είναι ανεξάρτητες. Δηλαδή δεν ανήκουν σε κάποιο κανάλι κλπ. Μπορεί να είναι ταινίες χαμηλού  budget αλλά προσπαθούν όλοι να καλυτερέψουν την ποιότητα. Ερχόταν ο ηχολήπτης για παράδειγμα και ήταν εκεί στο 200%  του. Ήταν όλοι εκεί στο μέγιστο των δυνατοτήτων τους. Στην Κύπρο όμως, παρ’ όλο που έχουμε πολύ ταλαντούχους καλλιτέχνες σε όλους τους τομείς, δεν πιστεύω πως είμαστε τόσο επαγγελματίες, αποτελεσματικοί και πειθαρχημένοι όσο είναι οι άνθρωποι εδώ. Περνούμε ωραία στην Κύπρο όπως είπα και πριν – κάτι που πεθυμώ – αλλά στην Αμερική λειτουργούν πολύ καλύτερα τα πράγματα. Οι Αμερικάνοι πάντα δουλεύουν για να καλυτερέψουν την ποιότητα της δουλειάς και για να την εξελίξουν ενώ στην Κύπρο βολεύονται μ’ αυτά που έχουν δυστυχώς. 

Υπάρχει βλέψη για επιστροφή στην Κύπρο;

Σίγουρα υπάρχει! Αγαπώ την Κύπρο πάρα πολύ και θέλω να ζήσω εκεί. Εγώ δεν πιστεύω πως το Λος Άντζελες ή η Κύπρος είναι το σπίτι μου. Πιστεύω πως ο πλανήτης είναι το σπίτι μου και δεν θα αφήσω ποτέ μια χώρα να με εγκλωβίσει. Όπου μπορώ να δημιουργώ και όπου μου κάνει κέφι, θα πηγαίνω. Σήμερα είμαι εδώ στο Λος Άντζελες, αύριο μπορεί να είμαι στην Ταϊλάνδη και να διδάσκω θέατρο. Κανείς δεν ξέρει! Δεν παντρεύομαι ούτε το Λος Άντζελες αλλά ούτε την Κύπρο. Είμαι ερωτευμένος με τον πλανήτη.

Εμένα μου έτυχε πολλές φορές λόγω του ότι μένω επίσης στης ΗΠΑ τα τελευταία χρόνια, το να με αποκαλούν οι συμπατριώτες μας, «Αμερικάνα». Σου έχει συμβεί αυτό; Πώς αντέδρασες;

Είναι μια πολύ ενδιαφέρον ερώτηση. Το περίεργο στη δική μου περίπτωση είναι ότι οι φίλοι και η οικογένεια μου πάντα με φώναζαν Τζίμη ενώ στην Αμερική με φωνάζουν Δημήτρη. Άρα κάτσε βρες την άκρη. Ναι, μου έχει τύχει να με αποκαλούν Αμερικάνο στην Κύπρο. Πάνω απ’ όλα όμως είμαι Κύπριος και γι’ αυτό έκανα και το γκρουπ στο Facebook «LAinoi Kipreoi”. Το πρώτο πράγμα που έκανα όταν ήρθα στην Αμερική ήταν το να ψάξω να βρω έναν Κύπριο. Δεν έβρισκα όμως Κυπριακή κοινότητα. Ελληνικές κοινότητες υπάρχουν πολλές προπαντός στο Facebook. Σίγουρα ήθελα να μάθω τη διαφορετική κουλτούρα της Αμερικής αλλά αυτό δεν σήμαινε πως δεν ήθελα να νιώθω οικία και να κάνω παρέα με τους συμπατριώτες μου. Έτσι αποφάσισα να δημιουργήσω αυτό το γκρουπ που ήταν το μόνο στην Καλιφόρνια. Οι «LAinoi Kipreoi» ξεκίνησαν με μόνο ένα άτομο (εμένα) και σήμερα έχει 140 μέλη. Έφερα πολλούς Κύπριους κοντά για δικτύωση και για φιλίες και δεν χρειάζεται οι συμπατριώτες μας που έρχονται στο Λος Άντζελες να περάσουν αυτά που πέρασα εγώ. Άρα μπορώ να πω πως είμαι 100% Κύπριος, είμαι γιώρκη, Δημήτρης Γιώρκη, και ναι είμαι πολύ περίφανος γι’ αυτό. Να φανταστείς έχω δύο «φουκούες» στο σπίτι, κάνουμε σουβλάκια, σιεφταλιές, τιμάμε τα έθιμά μας, όλα τα κάνουμε. Παρ’ όλα αυτά ακόμη με φωνάζουν Αμερικάνο. Αυτό δεν θα αλλάξει ποτέ είτε το θέλουμε είτε όχι. 

Δούλεψες με κάποιο Κύπριο καλλιτέχνη στο Λος Άντζελες;

Ναι, έκανα μια ταινία με τον Σάββα Χρίστου που ονομάζεται «6 pm». Ο Σάββας είναι εξαιρετικός filmmaker. Αυτή η ταινία τα πήγε πάρα πολύ καλά. Έλαβε πολλά βραβεία και ήταν και στο Los Angeles Greek Film Festival όπως και σε άλλα πολλά φεστιβάλ.

Τι άλλο έκανες στην Αμερική πέρα από τις ταινίες, τα θέατρα και τα Standup ComedyShow;

Έκανα και ραδιόφωνο στο LA Greek Hebrew Radio, και επίσης ανέβασα πολλά βίντεο στα social media τα οποία έχουν φτάσει μέχρι τα 30,000 views. Μια από τις σειρές βίντεο που έκανα ονομάζεται «Με το Σιουσιούκκο στο Hollywood». Ήμουν στο δρόμο του L.A. και ρωτούσα τον κόσμο τι ξέρει για την Κύπρο κρατώντας ένα σιουσιούκκο για μικρόφωνο! Θα ξεκινήσω πάλι γυρίσματα γι’ αυτή τη σειρά στις επόμενες μέρες. Το άλλο βίντεο που άρεσε στον κόσμο ονομάζεται «CaliGanjaRoz».

Μια τελευταία ερώτηση για σήμερα. Ποια είναι τα σχέδιά σου για το άμεσο μέλλον;

Τα μόνα σχέδια που ξέρω να κάνω είναι το σπιτάκι και ο ήλιος! 

Το επόμενο πλάνο είναι η σειρά «LAινός Κυπραίος» την οποία ξεκινήσαμε με τον Σάββα Χρίστου σαν δημιουργοί. Ήδη γυρίσαμε και το πρώτο επεισόδιο. Σ’ αυτό το πρότζεκτ έμαθα πολλά. Ο Σάββας μου έμαθε πάρα πολλά δηλαδή γιατί όπως είπα είναι εξαιρετικός filmmaker. Μιλήσαμε και με διάφορα κανάλια στην Κύπρο ενδιαφέρθηκαν αλλά είναι πολύ δύσκολο να γίνει αυτή η συνεργασία γιατί τα budget στην Κύπρο είναι πολύ χαμηλοί σε σύγκριση με το LA. Για να φανταστείς ο κατώτερος μισθός στο Λος Άντζελες είναι κατά τρεις φορές μεγαλύτερος από της Κύπρου. Άρα προς το παρόν θα συνεχίσω την σειρά με τον Σιουσιούκκο όπως ανέφερα και πριν.

Δημήτρη σε ευχαριστώ πολύ για τη συνέντευξη. Ήταν μεγάλη χαρά που γνώρισα ένα πολύ ταλαντούχο Κύπριο καλλιτέχνη που διαπρέπει στο Los Angeles. Σου εύχομαι κάθε επιτυχία! Καλή συνέχεια!

«Εγώ ευχαριστώ για τη συνέντευξη και σου εύχομαι καλή επιτυχία στο μουσικό σου ταξίδι και θα ήθελα να συνεργαστούμε σύντομα!» – Demetri York

Λοιπόν, αυτά είπαμε με τον Δημήτρη για σήμερα. Ελπίζω να τον λατρέψετε όσο κι εγώ μετά από αυτή τη συνέντευξη. Θα μου μείνει αξέχαστη λόγω του χαρακτήρα και της προσωπικότητας του που σε κάνει να νιώθεις άνετα, να γελάσεις και να περάσεις όμορφα στην παρέα του. Αυτό σημαίνει το να είσαι καλλιτέχνης! 

Μπορείτε να βρείτε τον Demetri York στα παρακάτω links:

www.demetriyork.com

www.imdb.me/demetriyork

www.facebook.com/demetriyork8

www.youtube.com/channel/UCCm7t78EC2nN3s7uO9uLuhA

Είναι γεγονός ότι το γενικό σύστημα υγείας έχει τεθεί σε εφαρμογή και είναι πλέον κομμάτι της ζωής μας. Για αυτό το σύστημα υγείας υπήρξαν πολλές συζητήσεις από πολιτικά πρόσωπα, γιατρούς και πολίτες. Η ερώτηση όμως παραμένει μία.. Είναι όντως το ΓΕΣΥ βοηθητικό και καλύπτει όλους τους Κύπριους πολίτες;

Το ΓΕΣΥ φυσικά έχει τα θετικά του. Έχουν χαμηλώσει οι τιμές των επισκέψεων στους γιατρούς – κατά πολύ και το ίδιο και τα φάρμακα. Με λίγα λεφτά που δίνουμε κάθε μήνα έχουμε αυτά τα πολύ σημαντικά “καλά”.

Πόσο καλά είναι ομως οι άλλοι; Οι γιατροί που έχουν μια μεγάλη λίστα ατόμων να δούν και καμιά φορά ξεχνούν ότι είναι άνθρωποι και το ίδιο άνθρωποι είναι οι ασθενείς τους. Οι φαρμακοπιοί που έχουν κάνει το φαρμακείο τους σπίτι τους πλέον και είναι σε εγρήγορση όλη την ώρα. Οι ασθένεις – πολίτες που δεν βρίσκουν τον γιατρό τους γιατί είναι μονίμος απασχολημένος με άλλα περιστατικά. Τα νοσοκομεία που συνεχίζουν να πηγαίνουν κατά διαόλου.

Αντέχουμε; Δεν ξέρω για πόσο θα λειτουργήσει το σύστημα αυτό και αν όντως έχει να προσφέρει ή απλά έρχεται για να διαλύσει ότι είχε μείνει όρθιο. Θα το δούμε αυτό.

Για τώρα εύχομαι υπομονή σε όλους μας και να μην ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Αυτό είναι το πιο σημαντικό.

Οι σκέψεις δικές σας.

Σήμερα θα μιλήσουμε με την αγαπημένη μας Νικόλ Αρδανίτου. Τη φωνή που πολλοί από ‘μας ακούμε εδώ και χρόνια. Μια νεαρή μουσικός που δεν παύει ποτέ να μας ταξιδεύει και να μας παρασύρει στους ρυθμούς της.

Πότε ξεκίνησε η αγάπη σου για τη μουσική;

Ξεκίνησα να τραγουδάω παιδικά παραδοσιακά τραγουδάκια από 2 – 2μιση χρονών , πριν καλά καλά μιλήσω – αρθρώσω σωστά. Η μουσική είχε μια πολύ ξεχωριστή θέση στη ζωή μου από πολύ μικρή ηλικία , έτσι και δεν το άφησα ποτέ μου.

Αποφοίτησες το 2014 από το University of Surrey με πτυχίο μουσικής. Ποια ήταν τα επόμενα σου βήματα; 

Επιστρέφοντας στην Κύπρο ξεκίνησα τις πρώτες μου σταθερές ζωντανές εμφανίσεις (ως πλέον επαγγελματίας μουσικός), κάνοντας συνεργασίες με διάφορους αξιόλογους μουσικούς. Επίσης άρχισα να συνθέτω τα πρώτα μου τραγούδια με σκοπό την κυκλοφορία του πρώτου μου προσωπικού δίσκου, όπως και έγινε ενάμιση χρόνο αργότερα. Τα μαθήματα φωνητικής προέκυψαν σχετικά αργότερα, αποκτώντας τους πρώτους μου μαθητές. Το διδακτικό κομμάτι ήταν πολύ μικρότερο από αυτό των ζωντανών εμφανίσεων, με τα χρόνια όμως το αγάπησα πολύ περισσότερο, και αφοσιώθηκα σε αυτό εμβαθύνοντας τις γνώσεις μου και το ενδιαφέρον μου. Πλέον και τα δύο κομμάτια είναι εξίσου σημαντικά για εμένα και τη μουσική μου.

Σαν δασκάλα μουσικής, πιστεύεις πως έχει αυξηθεί το ποσοστό παιδιών που μαθαίνουν μουσική στην Κύπρο; Είναι σημαντικό κατά τη γνώμη σου να μαθαίνουν τα παιδιά μουσική ή άλλες τέχνες;

Θεωρώ πως έχει αυξηθεί το ενδιαφέρον προς τις τέχνες, τη μουσική και ιδιαίτερα προς το τραγούδι. Όλο και περισσότερα παιδιά, νέοι, έφηβοι ακόμη και γκρουπ μεγαλύτερων ηλικιών στρέφονται προς το τραγούδι, και αυτό είναι κάτι που με χαροποιεί ιδιαιτέρως. Η μουσική είναι ένα μέσο ψυχαγωγίας, εκπαίδευσης, και διαλογισμού, το οποίο δεν έχει ηλικία, περιορισμούς, ούτε και ημερομηνία λήξης. Χωρίς τις τέχνες δεν υπάρχει ευαισθησία, καλαισθησία, κοινωνική μόρφωση, κουλτούρα, καλλιεργημένες προσωπικότητες. Χωρίς αυτά καταρρέουν πολλοί κοινωνικοί και προσωπικοί παράγοντες, γι’ αυτό και πιστεύω πως οι τέχνες πρέπει να ενταχθούν περισσότερο στις ζωές όλων και στα σχολεία των παιδιών. 

Τραγουδούσες από νεαρή ηλικία σε μουσικές σκηνές στην Κύπρο. Πώς σε διαμόρφωσε αυτό;

Πιστεύω πως αυτό με βοήθησε στο να είμαι πιο εξοικειωμένη και έμπειρη με τη σκηνή και τον κόσμο, όπως και επίσης να συνειδητοποιήσω τι είναι για εμένα και τι όχι. Είναι πολύ σημαντικό ο κάθε καλλιτέχνης να πειραματίζεται, να εξερευνά και να ανακαλύπτει την ταυτότητα του. Μόνο τότε αναγνωρίζεις πως δεν μπορείς να κάνεις τα πάντα και στην τελική δε σε γεμίζει καν αυτή η ‘’γενικότητα’’. Τουλάχιστον αυτό ισχύει στη δική μου περίπτωση.

Μετά από το πρώτο σου Single με τίτλο «Unspoken», κυκλοφόρησες τον πρώτο σου δίσκο «Deep BlueSea». Πες μας λίγα λόγια γι’ αυτό.

Το ‘’Deep Blue Sea’’ κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 2016 και αποτελείται από έξη προσωπικές συνθέσεις – στίχοι/μουσική Νικόλ Αρδανίτου. Σε συνεργασία με τον μουσικό παραγωγό και ενορχηστρωτή Κρις Χαραλαμπίδη, βγάλαμε ένα όμορφο αποτέλεσμα το οποίο έχει ατμοσφαιρικό , pop alterative, και singersongwriter ύφος. Η ηχογράφηση και η μίξη έγιναν στο soundscape studios και το mastering στην Αυστραλία. Το άλμπουμ αυτό έχει συμβολική αξία για εμένα και τολμώ να πω πως ήταν μια προσωπική νίκη, καθώς στα 21/22 μου κατάφερα να δημιουργήσω, να οργανώσω και να διαχειριστώ ένα μεγάλο προτζεκτ για το οποίο χρειάζεται (και συνήθως υπάρχει) μια ομάδα πίσω του, γι’ αυτό και υπήρξαν και μερικά λάθη τα οποία κράτησα ως μαθήματα. Το άλμπουμ είναι διαθέσιμο σε όλα τα online platformsόπως YouTubeSpotifyamazon music, αλλά και σε hardcopy δίσκους γι’ αυτούς που αγοράζουν ακόμη δίσκους (ναι είμαι μια από αυτούς).

Το τραγούδι «Since Then» είναι το Single του δίσκου σου. Τι σημαίνει αυτό το τραγούδι για σένα;

Το ‘’Since Then’’ είναι ένα τραγούδι εμπνευσμένο και αφιερωμένο σε μια από τις ισχυρότερες μουσικές προσωπικότητες και προσωπικές μου επιρροές που ακούει στο όνομα ‘’Amy Winehouse ‘’. Παρακολουθώντας και αγαπώντας τη μουσική της πορεία, θέλησα να μάθω περισσότερα για αυτή και τη προσωπική της ζωή, οδηγώντας με στο να γράψω ένα τραγούδι που εκφράζει όλα όσα αισθάνθηκα μέσα από τη δικής της ιστορία. 

Τον τελευταίο χρόνο ξεκίνησες με τη νέα σου μπάντα «NABUMA». Από ποια μέλη αποτελείται; Τι είδους μουσικής παίζεται;

 Η μπάντα «NABUMA» είναι μια διαφορετική ηχητικά, φρέσκια μπάντα στον κύκλο των original bandsκαι απαρτίζεται από τον Ανδρέα Ματθαίου στο μπάσο και στα φωνητικά, τον Αλέξη Κάσινο στην κιθάρα, τον Κρις Γκρέσιαν στα ντραμς και εμένα στη φωνή. Είναι ένα project το οποίο σχεδίαζα να πραγματοποιήσω αρκετό καιρό τώρα με κύριο χαρακτηριστικό τη soul διάθεση και το groove. Γράφουμε μουσική η οποία αποτελείται από ένα μίγμα ήχων, ιδεών και επιρροών , όμως θα την περιέγραφα ως soulalternative R&B. Το ύφος είναι αρκετά διαφορετικό από αυτό της προηγούμενης μου δουλειάς, πιστεύω πιο ώριμο, εξελιγμένο, και πιο δικό μου. 

Φαντάζομαι θα σε ρωτούν πολλοί για το όνομα της μπάντας. Τι σημαίνει «NABUMA»; Γιατί επέλεξες να λέγετε έτσι;

Η αλήθεια είναι πως με ρωτούν αρκετά συχνά. Η ιδέα για το όνομα αυτό μου ήρθε από το albumNabuma Rubberband” από τους ‘’Little dragon’’ το 2014. Ο ήχος του ονόματος μου άρεσε από την πρώτη στιγμή καθώς το βρήκα πολύ ιδιαίτερο και ευδιάκριτο. 

Σας είδαμε σε ένα από τα πιο μεγάλα φεστιβάλ μουσικής της Κύπρου, «Φέγγαρος». Σκοπεύετε να κάνετε επιπλέον εμφανίσεις;

Θα εμφανιστούμε στις 22 Δεκεμβρίου στο mason bar στη Λεμεσό όμως πρόκειται να ανακοινώσουμε σύντομα και άλλες χειμερινές εμφανίσεις που θα πραγματοποιηθούν σε Λεμεσό, Λευκωσία και Λάρνακα.

Πότε θα κυκλοφορήσει ο πρώτος σας δίσκος;

Η κυκλοφορία ενός δίσκου είναι σίγουρα μέσα στα μελλοντικά μας πλάνα. Κύριος στόχος μας προς το παρόν είναι να δεθούμε πολύ καλά σαν μπάντα – μουσικά και προσωπικά -, να κάνουμε αρκετές ζωντανές εμφανίσεις και να αποκτήσουμε το δικό μας κοινό. Καταφέρνοντας αυτό θα ακολουθήσει και η διαδικασία για τον πρώτο μας δίσκο.

Πάμε στην τελευταία μας ερώτηση για σήμερα η οποία είναι: τι συμβουλή θα έδινες στα νέα παιδιά που θέλουν να ακολουθήσουν μουσική;

Να αγαπούν τη μουσική και όχι την ιδέα του να είσαι διάσημος ή το να εκτίθεσαι, να διαβάζουν και να αφιερώνουν χρόνο στο να μάθουν τη θεωρία πίσω από την πράξη, και όταν κουράζονται να δίνουν χρόνο στον εαυτό τους για ξεκούραση αλλά να μην τα παρατούν. Επίσης πολύ σημαντικό είναι να έχουν μουσικά ερεθίσματα διαφόρων ειδών μουσικής, έτσι ώστε να εξελίξουν τις δικές τους ιδέες και να δημιουργήσουν κάτι δικό τους. Συμβουλή μου επίσης να μη μιμούνται και να μην σταματούν να ψάχνονται μουσικά !

Νικόλ μας, σ ’ευχαριστούμε πολύ που δέχτηκες την πρόσκληση μας. Σου ευχόμαστε κάθε επιτυχία μέσα από την καρδιά μας! 

Βρείτε την Νικόλ Αρδανίτου στα παρακάτω links:

Facebook: https://www.facebook.com/nicole.musicardanitou/

Instagram: https://www.instagram.com/nicole_ardanitou/

YouTube: https://www.youtube.com/channel/UClcOBxjdKNvsscmZfydDr3g

Spotify: https://open.spotify.com/artist/5T6Rwydmt6jTOdqjAXVFMF?si=laf7c6R2SFWHphDc6jIE8A

Βρείτε τους NABUMA εδώ:

Facebook: https://www.facebook.com/nabumatheband/

Instagram: https://www.instagram.com/nabumatheband/