Search

Blog

Γιαγιά. Μια λέξη και φιγούρα ιερή και με τίποτα δεν θα μπορούσαμε να περιγράψουμε μέσα σε λίγες γραμμές το πόσο σημαντική είναι. Κανείς δεν μπορεί να πάρει τη θέση της και κανείς δεν μπορεί να σε αγαπήσει με τον τρόπο που το κάνει εκείνη. Είναι η δεύτερη μητέρα σου, είναι η γυναίκα που θα σε καλομάθει, που θα σου φτιάξει το αγαπημένο σου φαγητό, που θα σου πει πως έχασες κιλά ακόμη και αν δεν χωράς πλέον στα ρούχα σου!

Είναι η ίδια γυναίκα που όταν ήσουν μωρό σου άλλαζε τις πάνες, σε τάιζε και σε κοίμιζε, σε πρόσεχε όσο οι γονείς σου δούλευαν, σε έπαιρνε από το σχολείο, καθάριζε το σπίτι, σου έλεγε παραμύθια και σπανίως σου θύμωνε.

Αυτή τη γυναίκα έχεις χρέος να την φροντίζεις όταν θα έχει πια γεράσει. Να την περιποιείσαι με τον ίδιο τρόπο που το έκανε αυτή, με την ίδια ανιδιοτελή αγάπη και ακόμη περισσότερο. Ο χρόνος σου μαζί της είναι πολύ λιγότερος από όσο νομίζεις για αυτό μην χάνεις ευκαιρία να την δεις, να περάσεις χρόνο μαζί της και να της δείξεις πόσο σημαντική είναι για σένα.

Κι όταν έρθει στιγμή να φύγει για την γειτονία των αγγέλων και έχεις την ευκαιρία να είσαι δίπλα της, κράτα της το χέρι, μείνε στο προσκεφάλι της για όσο χρειαστεί και μην την ξεχάσεις ποτέ γιατί εκείνη θα σε προσέχει παντού και πάντα!

Μαλλιά και καλοκαίρι. Η εποχή αυτή για τα μαλλιά μας και την υγεία τους είναι αρκετά επικίνδυνη λόγο του ήλιου και της υγρασίας και πολλών άλλων καιρικών αλλαγών και όχι μόνο.

Πως μπορείτε να διατηρήσετε τα μαλλιά σας υγιή, περιποιημένα και όμορφα; Σας έχουμε τη λύση.

Το κομμωτήριο Encantado μας προτείνει διάφορες λύσεις για τα μαλλιά μας.. απο κτενίσματα μέχρι αλλαγή στο χρώμα μας μέχρι και διάφορες θεραπείες για τα μαλλιά αναλόγως με το τι ανάγκη έχουμε.

Ρίξτε μια ματιά στη δουλειά τους και για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε μαζί τους. Εμείς πάντως βρίκαμε τη λύση!

https://www.facebook.com/Encantadohairandbeauty/

Call 25 013232


Agora Shopping Center , Anexartisias
Limassol

Το γνωστό σε όλους τραφικινγκ δεν είναι κάτι μακρινό και περασμένο, είναι καθημερινά μπροστά μας, σε κοινή θέα. Δεν θα μιλήσω με στατιστικά , έρευνες και αριθμούς κανείς δεν δίνει σημασία. Καθημερινά συναντάμε συνανθρώπους μας που είναι σιωπηλά θύματα του και οι περισσότεροι δεν μπορούν να μιλήσουν για να υπερασπιστούν τον εαυτό τους είτε επειδή φοβούνται είτε επειδή και να το κάνουν δεν θα αλλάξει τίποτα γιατί οι πλείστοι είναι ξένοι, αλλοδαποί. Άλλωστε έχουμε αποδείξει σαν κοινωνία το πόσο πολύ δεν δίνουμε δεκάρα για τους ΞΕΝΟΥΣ.

Η εμπορία ανθρώπων δεν περιορίζεται μόνο στην πορνεία, όπως οι περισσότεροι έχουν στο μυαλό. Αφορά μια μεγάλη αγορά “προϊόντων και υπηρεσιών” από την εκμετάλλευση στην εργασία (εργοστάσια ένδυσης, χωράφια κλπ), στην εξώθηση σε παράνομες δραστηριότητες όπως βαποράκια, επαιτεία, τσαντάκηδες κ.α, παράνομες υιοθεσίες και άλλα πολλά.

Μένουμε άπραγοι σε εγκλήματα που γίνονται μπροστά μας, βλέπουμε τα θύματα στα μάτια κάθε μέρα, ίσως να επηρεαζόμαστε για λίγο να θέλουμε να κάνουμε κάτι αλλά δεν βαριέσαι; Λέμε μετά, και συνεχίζουμε την δουλειά μας, βλέπουμε την ζωούλα μας, ενώ όλοι ξέρουμε ακριβώς σε ποια μέρη εκτίθενται γυναίκες στην πορνεία, όλοι γνωρίζουμε κάποια επιχείρηση που έχει προσλάβει παράνομα κάποιον να δουλεύει με μηδαμινό εισόδημα και άθλια ωράρια εργασίας. Είναι αυτά τα μικρά κοινά μυστικά που γνωρίζουμε όλοι ακόμη και οι αρχές. Αλλά που να τα βάζουμε τώρα με τον υπόκοσμο, που να σκάβουμε να βρούμε την άκρη για να καθαρίσουμε μια και καλή την κοινωνία μας από την σαπίλα; Μιας και σε κάποιους δεν συμφέρει να καθαρίσει οι χώρα αυτή, προτιμάμε να τα βάζουμε με τους μετανάστες, με τους ομοφυλόφιλους και γενικά με οτιδήποτε άλλο δεν μας αφορά και δεν μας κάνει κακό, παρά να πολεμήσουμε τον πραγματικό δράκο της ιστορίας.

Στην Κύπρο έχουμε αυτή την άσχημη νοοτροπία να βλέπουμε όλα τα κακά τόσο μακριά από εμάς μέχρι να συμβούν σε εμάς και εκεί απλά σοκαριζόμαστε και βρίσκουμε ένα αποδιοπομπαίο τράγο, δεν βλέπουμε ποτέ το πραγματικό ένοχο γιατί αν τον δούμε θα καταλάβουμε πως είμαστε συνένοχοι!

Την επόμενη φορά λοιπόν που θα δεις ένα παιδί στο δρόμο να ζητιανεύει, μια γυναίκα στο δρόμο να κάνει πεζοδρόμιο, κάποιον άντρα να καθαρίζει κήπους σε οικίες στο καταμεσήμερο με τον καυτό ήλιο από πάνω του, εκείνο το παιδάκι στην τηλεόραση να κρατά όπλο, προσπάθησε να δεις την αλήθεια, να δεις πίσω από την τάση σου να κρίνεις τους αθρώπους. Επίσης βάλε τα δυνατά σου να ακούσεις, να ακούσεις αυτούς τους ανθρώπους που σε καλούν σιωπηλά μα δυνατά σε βοήθεια… και δες επιτέλους την αλήθεια.

“Θα’μαι Πάντα Εδώ” το νέο pop single του Ραφαήλ Χατζημιχαήλ

Λίγους μήνες μετά  το προηγούμενο του κομμάτι με τίτλο «Έρωτα Μου», έρχεται τώρα με το δεύτερο κομμάτι του πάζλ όπως μας λέει. Το δεύτερο κομμάτι του πάζλ λοιπόν, έχει τον τίτλο «Θα’μαι Πάντα Εδώ».

Στο προηγούμενο κομμάτι (Έρωτά Μου) ο πρωταγωνιστής, αφότου κάνει πρόταση γάμου στην αγαπημένη του, πεθαίνει. Ως εκ τούτου η κοπέλα μένει μόνη της με ένα δακτυλίδι, γκρεμισμένα όνειρα, και μια ανεκπλήρωτη αγάπη…
Στο 2ο κομμάτι η κοπέλα, σε πρωταγωνιστικό ρόλο πλέον, προσπαθεί να βρεί τη δύναμη να συνεχίσει χωρίς τον έρωτά της που έχει φύγει πρίν αυτή προλάβει να πει το “Σ’αγαπώ”. Εκείνος, της στέλνει διάφορα σημάδια και μέσα από ένα όραμα της δείχνει πως θέλει να είναι καλά και να συνεχίσει τη ζωή της… Έτσι την αποχωρίζεται με μια αγκαλιά και αφήνει στην αγαπημένη του, αλλά και σ’ εμάς, το εξής μήνυμα: “Έρωτα μου, θα’μαι πάντα εδώ”…

Μπορείτε να δείτε το βίντεο στο YouTube γράφοντας: Ραφαήλ Χατζημιχαήλ – Θα’μαι Πάντα Εδώ.

ή πατώντας στον πιο κάτω σύνδεσμο.

Η παραγωγή :
Τα γυρίσματα του video clip έγιναν στην Κύπρο στις εγκαταστάσεις των Red Storm Films, αλλά και σε επιλεγμένες τοποθεσίες του νησιού. Τους στίχους και τη μουσική του “Θα’μαι Πάντα εδώ” υπογράφει ο ίδιος ο Ραφαήλ Χατζημιχαήλ ενώ την παραγωγή έχει αναλάβει ο παραγωγός Κυριάκος Ηροδότου “INFO”- Lost Atlantis Studios. Για την παραγωγή του πανέμορφου αυτού videoclip που θα δείτε συνεργάστηκαν με την σκηνοθέτιδα Anastasia Butrim η οποία με το ταλέντο της ανάπτυξε και εμπλούτισε το σενάριο του Ραφαήλ σε κάτι το μαγευτικό. Το mastering του τραγουδιού επιμελήθηκε ο Alex Psaroudakis.

Ποιος είναι ο Ραφαήλ Χατζημιχαήλ;


Ο Ραφαήλ Χατζημιχαήλ κατάφερε να προσελκύσει το ενδιαφέρον του κοινού με την ξεχωριστή αισθητική του και τη ζεστή χροιά του. Κατέχει πτυχίο φωνητικής και μεταπτυχιακό σαν τραγουδοποιός και μουσικός παραγωγός. Το τελευταίο διάστημα περιοδεύει σαν σολίστ της Παγκύπριας Χορωδίας Καλλιτεχνών. Μιας περιοδείας όπου τα καθαρά έσοδα των συναυλιών θα διατεθούν για τον Αντικαρκινικό Σύνδεσμο Κύπρου.  

Κάνε κλικ στο πιο κάτω σύνδεσμο και γνώρισε τον καλύτερα!

Ζούμε σε μια εποχή όπου μας προσφέρονται άπειρες επιλογές. Καθημερινά επιλέγουμε από το τι θα φάμε, τι θα φορέσουμε, πως θα αντιδράσουμε σε μια κατάσταση μέχρι το αν θα συνεχίσουμε να είμαστε σε μια δουλειά που δεν μας αρέσει ή θα παραιτηθούμε.

Μπορεί για εμάς αυτή η ελευθερία επιλογών και η γκάμα επιλογών να είναι κάτι δεδομένο, κάτι αυτονόητο. Λοιπόν δεν ήταν πάντοτε έτσι, αφού κυρίως για να μπορούν οι γυναίκες να έχουν αυτό το δικαίωμα να αποφασίσουν για την ζωή τους, δόθηκαν μεγάλοι αγώνες. Επίσης δεν είναι ακόμη έτσι για πολλά εκατομμύρια συνανθρώπων μας, για πολλούς και διάφορους λόγους είτε επειδή , τρέχουν να σωθούν από τον πόλεμο που ξέσπασε στη χώρα τους, είτε γιατί ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας είτε γιατί ζουν σε δικτατορικό καθεστώς, είτε γιατί κακοποιούνται σωματικά και ψυχολογικά κ.ο.κ.

Οπόταν καλό είναι να μάθουμε να εκτιμάμε αυτό το τόσο απλό και δεδομένο που έχουμε, την ελευθερία να επιλέγουμε. Γιατί για εμάς είναι ένα απλό δικαίωμα μα στα μάτια εκείνων που δεν μπορούν να το έχουν, είναι προνόμιο, ίσως είναι αυτό που ποθούν πιο πολύ, να μπορούν να έχουν επιλογή. Είναι καιρός να σκεφτούμε τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα και να σταματήσουμε να είμαστε τόσο προσκολλημένοι στα υλικά αγαθά κια να εθελοτυφλούμε.

Εμείς έχουμε την επιλογή να βοηθήσουμε έστω και λίγο τα άτομα αυτά τα οποία την στερούνται. Έτσι μην κλείνεις την πόρτα σους πρόσφυγες που έρχονται στην χώρα μας για να σώσουν την ζωή τους και να κάνουν μια καινούρια αρχή. Μην αδιαφορείς για τον συνάνθρωπο σου που ζητά την βοήθεια σου, δεν είναι από επιλογή του, σε κανένα δεν αρέσει αν ζητιανεύει λίγη βοήθεια όποιου είδους και αν είναι. Κανείς δεν θέλει να εξαρτάται από τους άλλους και κανείς δεν επιλέγει αν είναι φτωχός , να είναι άρρωστος.

Κανείς δεν επιλέγει να μην έχει επιλογή!


Το θεμελιώδες υπαρξιακό ερώτημα της εποχής. Να είσαι ελεύθερος ή σε σχέση; Να ξέρεις τι θέλεις ή να είσαι ανοιχτός σε προτάσεις;

Αυτό το ερώτημα δεν έχει σταθερή απάντηση και βεβαίως έχει παρακλάδια. Εμείς μιλήσαμε με άτομα των ηλικιών 20 μέχρι και 30 και μαζέψαμε για εσάς κάποιες απαντήσεις που ίσως σας βάλουν σε σκέψεις.. πιο προσωπικές.

Ελεύθερος. Το ελεύθερος συνδεέται με μια πληθώρα ελευθεριών ξεκινώντας από την ελευθερία σκέψης και λόγου, μετέπειτα στην ελευθερία πράξεων και αργότερα καταλήγει στο ποιον έχεις στο κρεβάτι σου. Η ελευθερία είναι ένα ιδανικό που όλοι οι ανθρώποι χρειάζονται. Η ελευθερία όμως είναι υποκειμενική και για κάθε άτομο η ελευθερία έχει άλλο πρόσιμο και χαρακτήρα. Το σταθερό είναι ότι όταν είσαι ελέυθερος “θα παίξει το ματούδι σου ” και θα κυνηγήσεις κάτι που θα σου αρέσει για μια νύχτα ή και λίγο περισσότερο. Έχεις την ελευθερία να είσαι εσύ και όποιου αρέσει και να κάνεις τα πράγματα που σου αρέσουν. Μπορείς πανεύκολα ειδικά στις μέρες μας να κάνεις σεξ αφού έχει γίνει ΠΑΝΕΥΚΟΛΟ. Οι άνθρωποι τείνουν να είναι βιαστικοί με τις επιλογές τους και χωρίς πολλά πολλά για να μην καταλήξουν σε κάτι περισσότερο ή λιγότερο από την ελευθερία που έχουν.

Σε σχέση. Λοιπόν τώρα τα πράγματα αλλάζουν σε μια σχέση. Όταν είσαι σε σχέση έχεις μια περισσότερη ευθύνη προς τον εαυτό σου αλλά και προς τον σύντροφο σου. Δεν είσαι πλέον μόνος αλλά με κάποιο άτομο που μοιράζεστε διάφορα κοινά και διαφορές που ίσως έχετε. Μια σχέση για να διατηρηθεί και να κρατηθεί θέλει κόπο και χρόνο και απο τους δύο. Είναι όμως μια σχέση αλληλούπαρξης και αλληλουποστήριξης. Μπορείς να μοιραστείς τα πάντα με τον άνθρωπο σου και να αναπτυχθείτε και οι δύο ταυτόχρονα χωρίς ανταγωνισμούς.

Η εποχή μας;

Ζούμε σε αυτή την εποχή όπου οι ανθρώπινες σχέσεις είναι διεφθαρμένες. Όσοι είναι ελεύθεροι νομίζουν ότι μπορούν να καταπατήσουν και την ελευθερία του άλλου. Έχουν χαθεί οι αξίες και η ηθική και πατούν επί πτωμάτων απλά για να καταφέρουν αυτό που θέλουν. Ξεχνούν ότι έχουν αισθήματα και ότι μπορεί να πληγώσουν τα συναισθήματα κάποιου άλλου ανθρώπου απλά για να καλύψουν το δικό τους κενό. Μετατρέπονται σε ζώα μη παραγωγικά κιόλας που ψάχνουν απλά την σαρκική ευχαρίστηση και μόνο. Απλά περνούμε καλά. Δεν προσπαθούν και για κάτι άλλο αφού είναι πλέον φανερό ότι το φλέρτ και απο τα δύο φύλα είναι είδος προς εξαφάνιση. Έτσι γιατί να πασχίζουν για κάτι καλύτερο αφού είναι έτσι συνηθισμένοι και την βρίσκουν με άλλους τρόπους; Δεν υπάρχει λόγος για τους περισσότερους να αναπτύξουν αισθήματα ή να πληγωθούν γιατί αυτός ο δρόμος τους βγάζει με μονοπάτια που τους φοβίζουν. Φοβούνται την απόρριψη και την εγκατάλειψη του comfort zone τους και της συνήθειας τους. Δεν λέω ότι είναι κακό να είσαι ελεύθερος. Αντιθέτος είναι μια πολύ ενδιαφερόν φάση στις ζωές μας που μας αναπτύσσει και μας βοηθά να προχωρήσουμε και το κάνουμε για εμάς. Μόνο έτσι η ελευθερία είναι προσοδοφόρα.

Ακόμη και στις σχέσεις που υποτίθεται είσαι με ένα άτομο που θέλεις να είσαι υπάρχει διαφθορά. Οι ανθρώποι τείνουν να καλύψουν την μοναξιά τους μέσω μιας σχέσης που αυτό είναι μεγάλο λάθος. Η σχέση δεν έχει να σου καλύψει πράγματα , έχει μόνο να σου μάθει και να σου δώσει εμπειρίες και μαθήματα. Πολλοί είναι απλά σε μια σχέση γιατί νιώθουν μόνοι, φοβούνται την αλλαγή ή ότι δεν θα βρούν ποτέ κάποιον άλλο… (δηλαδή για όνομα πλέον είμαστε τόσα δισεκατομμύρια όλος ο κόσμος, για όλους μας υπάρχει κάτι εννοείται) ή απλά βαριούνται και είπαν να κάνουν κάτι. Το πιο συχνό τους πρόβλημα είναι η επικοινωνία αφού έκριναν ότι ο σύντροφος / η σύντροφος τους έχει ωραίο σώμα και πολλούς followers στα κοινωνικά δίκτυα. Δεν έχουν περιεργαστεί τη σχέση και όλα είναι επιφανειακά και για αυτό σε κάποια φάση αυτό που νομίζουν ότι είναι σχέση σύντομα ή αργότερα δεν θα υπάρχει. Οι άνθρωποι μάλλον έχουν ξεχάσει τι αξίζουν και τι μπορούν να προσφέρουν και πολλές φορές αρκούνται με το μέτριο. Πολλές σχέσεις είναι καταπιεσμένες ή είναι απλά μια βιτρινά που καλύπτει ανασφάλειες. Φυσικά υπάρχουν και σχέσεις που είναι χαρούμενες και αληθινές με θέματα ναι μεν αλλά υπάρχει καλή πρόθεση και ειλικρινά και καλοπροαίρετα αισθήματα.

Το τι θέλετε και το αξίζετε εσείς ξέρετε και μόνο. Καλή τύχη και αφήστε τον εαυτό σας να ανακαλύψει πράγματα χωρίς να πλήγωνετε ή να πληγώνει τους άλλους γύρω τους.

Οι σκέψεις δικές σας.

Η μαύρη περιόδος του 1974. 15 Ιουλίου 1974 το πραξικόπημα, 18 Ιουλίου 1974 και 20 Ιουλίου έγινε η εισβολή. Πως ξεκίνησαν όλα αυτά και ποιά τα αποτελέσματα;

Το πραξικόπημα στη Κύπρο ήταν αποτέλεσμα των διακοινοτικών συγκρούσεων μεταξύ των Κυπρίων- Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων το 1963. Αυτή η κατάσταση ώθησε τους Τ/Κ να μετακινηθούν προς τον βορρά – να νιώθουν πιο κοντά στη Τουρκία- λόγω των επιθέσεων που είχαν απο την Ε.Ο.Κ.Α Β. Το πρόβλημα ξεκίνησε απο εκεί και αποκορύφωση του ήταν όταν η Ε.Ο.Κ.Α Β σε συνδιασμό με την Εθνική Φρουρά μαζί με την ΕΛΔΥΚ προχώρησαν ενάντια του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Αρχιεπισκόπου Μακάριου Γ’ έπειτα από εντολή της Χούντας της Ελλάδας. Στόχος τους; Ήταν η ενώση της Κύπρου με την Έλλαδα.

18 Ιουλίου. Η Κύπρος προειδοποιείται απο την Τουρκία ότι θα εισβάλλει στη Κύπρο αν δεν σταματήσουν το πραξικόπημα και την επίθεση προς τους Τ/Κ. Ο Μακάριος Γ’ κατήγορει την Ε.Ο.Κ.Α Β και την Χούντα Αθηνών στον ΟΗΕ λόγω του ότι προσπαθούν να τον ρίξουν απο την εξουσία και λόγω του ότι η Ε.Ο.Κ.Α Β σκότωνε τους Τ/Κ και τους Ε/Κ που ανήκαν σε άλλη παράταξη με διαφορετικές οπτικές.

20 Ιουλίου. Γίνεται η εισβολή από την Τουρκία στη Κύπρο. Ο ΟΗΕ προειδοποιεί ότι δεν πρέπει η Κύπρος να μπεί σε πολεμό με την Τουρκία γιατί θα χάσουμε. Η Κύπρος παραμένει σταθερή στις διαταραχές. Η τουρκική απόβαση ξεκίνησε από το Πέντε Μίλι.

Τα γεγονότα είναι αυτά και είναι καταγεγραμένα σε πολλές πλατφόρμες στο ίντερνετ και σε πολλά βιβλία. Η οπτική που βλέπουμε τα γεγονότα όμως είναι υποκειμενική και για κάθε έθνος άκρως διαφορετική.

Ποιά είναι η πραγματική ιστορία; Η πραγματική ιστορία είναι η αντικειμενική ιστορία όπου συνδέεις τα γεγονότα όπως έγιναν και όπως έχουν γραφτεί από κάθε ιστορικό βιβλίο. Η ιστορία που μαθαίνουμε στα σχολεία δεν είναι αντικειμενική και είναι γραμμένη ανάλογα με την εποχή που έχει γραφτεί και με το ποιά πολιτική ήταν σε εξουσία.Η κοινωνιολογία ερμηνεύει την ιστορία με την πλοκή: Ο καλός ( εμείς οι Ε/Κ), ο κακός ( Τ/Κ) και ο άσχημος (‘Αγγλοι).

Παρακάτω θα σας αναλύσουμε τα Ε/Κ βιβλία και τα Τ/Κ βιβλία και μπορείτε μόνοι σας πλέον να τα αναλύσετε και να δείτε που συγκλίνουν και που απέχουν.

Ε/Κ ιστοριογραφία πριν το 1960:

Κύπρος ως μέρος του Ελληνισμού. Ιστορία αντίστασης των Ελλήνων της Κύπρου έναντι ξένων δυναστών. Συγγραφείς: Αλάστος, Γεωργιάδης . Το βιβλίο αυτό αναλύει την νομιμοποίηση της ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα.

Τ/Κ ιστοριογραφία πριν το 1960:

Κύπρος ως μέρος του Τουρκισμού/ Ανεκτή Οθωμανική Διοίκηση. Συγγραφέας: Halil Fikri Alasya. Το βιβλίο αυτό αναλυεί τη τούρκικη εθνική συνείδηση και τους δεσμούς της Κύπρου με την Τουρκία- εμπορικοί και πολιτικοί δεσμοί κυρίως.

Ε/Κ ιστοριογραφία 1960-1974:

Έλληνες και Τουρκοκύπριοι. Συγγραφείς: Παπαδόπουλος, Κύρρις, Σπυριδάκης.

Τ/Κ ιστοριογραφία 1960-1974:

Τούρκοι και Ε/Κ(Ρωμιοί). Μια ιστορία θυματοποίησης των Τούρκων της Κύπρου.

Ε/Κ ιστοριογραφία μετά το 1974:

Ειρηνική συνύπαρξη Ε/Κ και Τ/Κ. Συγγραφείς: Ατταλίδης, Κιτρομιλίδης, Κυρρης. Τίτλος βιβλίου: Cyprus reviewed

Τ/Κ ιστοριογραφία μετά το 1974:

Μια ιστορία Ε/Κ βαρβαρότητας έναντι των Τούρκων.

Γενικότερα…

Η Ελληνοκυπριακή θέση αναλυεί:

Ο τουρκικός επεκτατισμός αποτελεί διεθνές πρόβλημα.

Παντουρκισμός στην Τουρκία: Μελέτη για Αλυτρωτισμό – Το δόγμα του Τούρκικου Επεκτατισμού

Σχέδια για εισβολή- Σχέδιο Ακρίτας

Επικέντρωση στο 1974- Βάρβαρη Τούρκικη Εισβολή

Δράστες: Τουρκία και εγκαθέτοι.

Η Τουρκοκυπριακή θέση αναλύει:

Ένωση ως εσωτερικό πρόβλημα απο την Κύπρο.

Όρκοι και Επέτειοι της Ε.Ο.Κ.Α

Ο ρόλος της εκκλησία ως τρομακτική εικόνα αφού φανάτιζε το κόσμο.

Πραξικόπημα ως μαζικό κίνημα. Τ/Κ μαζικό κίνημα για να κτίσουν το επιχείρημα τους όπου ήρθε η Τουρκία όταν οι Ε/Κ ήθελαν ένωση με την Ελλάδα.

Σχέδιο Ακρίτας- Ομιλία Μακαρίου 19 Ιουλίου 1974

Επικέντρωση στο 1963-1974 ( ματωμένα Χριστούγεννα και 11 χρόνια Μαρτυριών- Ε/Κ θύτες και Τ/Κ θύματα)

Δράστες: Ε/Κ και οι Τ/Κ αντιδρούν.

Κοινά στοιχεία Ε/Κ και Τ/Κ- Παρόμοια στη μνήμη

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ
Ε/Κ- ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΠΛΕ ΧΡΩΜΑ
ΚΟΚΚΙΝΟ ΤΟΥΡΚΙΑΣ- ΑΙΜΑ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΠΟΤΕ
ΚΟΚΚΙΝΟ- ΒΑΣΙΣΜΕΝΟ ΣΤΟ ΑΙΜΑ
  • Κοινός πόνος: ανταγωνισμός για το ποιος υπέφερε περισσότερο – η μακάβρια αριθμητική του πόνου.
  • Ιστορική αδικία
  • Επιλεκτική μνήμη
  • ” Νεκρή ζώνη” – προσεγγίσεις- νεκρού και πόνου- ΠΡΟΔΟΣΙΑ

Οι δύο προσεγγίσεις είναι ωστόσο αντικρουόμενες. Η νεκρή ζώνη χώρισε τον πόνο και προδότες υπήρξαν και στις δύο πλευρές. Η παιδεία (Ε/Κ και Τ/Κ) αλλοτριώνει τους μαθητές,γίνεται δογματική και αυξάνει τον εθνικισμό και το φασισμό σε μεγάλα ποσοστά. Το κυπριακό πρόβλημα έχει μεγάλο ρόλο στις ζωές μας και τα κράτη θέλουν να περάσουν την άποψη της προηγούμενης γενιάς στην επόμενη γενιά. Έτσι ως επιπτώσεις έχουμε τη λογοκρισία, τη μοναξιά και τη καταπίεση άλλων θεμάτων σε συνδιασμό με την έλλειψη κοινωνικής κριτικής.

(Σημειώσεις- μάθημα “Κυπριακής Κοινωνίας” – Πανεπιστήμιο Κύπρου)

Γράφει ο Μ.Λ

Όσον αφορά τις ψυχικές ασθένειες, νομίζω ότι το άγχος είναι το ευκολότερο ως προς την κατανόηση, για όλους τους ανθρώπους. Όλοι έχουν βιώσει κάποια μορφή άγχους σε ένα σημείο της ζωής τους. Πιθανότατα να έχετε νιώσει πεταλούδες στο στομάχι σας ή σφίξιμο στο στήθος σας. Το άγχος είναι η αίσθηση που έχουμε πριν από την παρουσίαση μίας εργασίας, μια δύσκολη εξέταση, ή και ένα ραντεβού. Είναι φυσιολογικό σε όλες αυτές τις καταστάσεις να τις περνούμε με μια μικρή ποσότητα άγχους. Παρ ‘όλα αυτά, είναι ακόμα δύσκολο για τους ανθρώπους να καταλάβουν πραγματικά πώς είναι κάποιος συνάνθρωπος τους να βιώνει διαταραχές άγχους.

Οι διαταραχές άγχους είναι μια σοβαρή ψυχική ασθένεια. Εμφανίζονται όταν ένα άτομο έχει επίμονη ή χρόνια αγωνία που προκαλεί δυσφορία και τον παρεμποδίζει να ζει τη ζωή του ομαλά. Υπάρχουν μερικές διαφορετικές μορφές διαταραχών άγχους, οι οποίες περιλαμβάνουν: διαταραχές πανικού, διαταραχές κοινωνικού άγχους, φοβίες και γενικευμένη διαταραχές άγχους. Τα συνηθισμένα συμπτώματα που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι όταν έχουν άγχος είναι:

  • Αίσθημα πανικού, φόβου και ανησυχίας
  • Προβλήματα στον ύπνο
  • Ιδρωμένα χέρια και / ή πόδια
  • Δυσκολία στην αναπνοή
  • Διαταραχές των παλμών της καρδιάς
  • Εφίδρωση
  • Αδυναμία στην διατήρηση ψυχραιμίας
  • Ξηροστομία
  • Μούδιασμα ή μυρμήγκιασμα στα χέρια ή τα πόδια
  • Ναυτία / Ζάλη
  • Μυϊκή ένταση

Αρκετοί φίλοι με ρωτούν συχνά: Τι προκαλεί το άγχος σου; Μπορεί να είναι μια ποικιλία από πράγματα ή τίποτα καθόλου. Για παράδειγμα, όταν πηγαίνω σε κάποιο bar ή club. Αυτό μπορεί να σας φανεί απολύτως γελοίο, αλλά η ιδέα του να βρίσκομαι σε έναν τέτοιο χώρο, περιτριγυρισμένος από άλλα άτομα, προκαλεί ακραίο άγχος σε μένα. Ίσως είναι το γεγονός οτι έχω χαμηλή αυτοεκτίμηση που πάντα με κάνει να νιώθω μειωνεκτικά δίπλα από άλλα άτομα. Ειδικά σε τέτοιους χώρους όπου όλοι είναι καλοντυμένοι και προσπαθούν να αναδειχθούν μέσω της εμφάνισης τους, αυτό με κάνει να νιώθω ακόμη κατώτερος τους. Σκέψου όλες αυτές τις σκέψεις και τα συναισθήματα να σε χτυπάνε την ώρα που βρίσκεσαι σε έναν τέτοιο μέρος. Άτομα γύρω σου να πίνου, να γελούν, να τραγουδουν, να χορεύουν, κι εσύ να βασανίζεσαι από σκέψεις κατωτερότητας. Παραδείγματος χάρην, την ημέρα των γενεθλίων μου φέτος υποσχέθηκα σε έναν φίλο να βγούμε έξω. Πήγαμε σε ένα gay club αφού είμαστε και οι δυο ομοφυλόφιλοι και ξεκινήσαμε να πίνουμε και να χορεύουμε. Ουσιαστικά αυτός ξεκίνησε να πίνει και να χορεύει, εγώ προσπαθούσα να ηρεμήσω. Ένιωσα τόσο κατώτερος των υπολοίπων εκεί μέσα που μετά από μισή ώρα ξέσπασα σε κλάματα και λιγμούς. Δεν μπορούσα να αναπνεύσω και ένιωθα τους τοίχους γύρω μου να ψηλώνουν και να πέφτουν πάνω μου. Ένιωθα λες και με πλάκωναν τόνοι τσιμέντου. 

Μερικές μέρες μπορεί να ξυπνήσω με άγχος χωρίς να έχω κάνει τίποτα, ή χωρίς να μου έχει συμβεί τίποτα. Όλο το σώμα μου είναι μουδιασμένο και τα χέρια και τα πόδια μου τρέμουν. Βγαίνω από το κρεβάτι νιώθοντας ότι έχω κάνει κάτι πολύ κακό και αρχίζω να κατηγορώ τον εαυτό μου για το πόσο κακός άνθρωπος ή πόσο άσχημος είμαι. Αυτό το συναίσθημα μπορεί να διαρκέσει όλη μέρα και δεν παραλείπει στιγμή να με ενοχλεί. Για να νιώσω καλύτερα, στέλνω μηνύματα σε φίλους για να δω πως είναι και τι κάνουν. Χωρίς να χάσω δευτερόλεπτο, ξεκινώ να νιώθω ότι τους έχω κάνει κάτι που τους ενόχλησε. Συνεχίζω να κατηγορώ τον εαυτό μου χωρίς λόγο και αιτία γιατί πιστεύω ότι γίνομαι ενοχλητικός σε αυτούς. Μόνο και μόνο γιατί έστειλα ένα “Γεια” ή ένα “Καλημέρα”. 

Βλέπετε, οι διαταραχές άγχους δεν κάνουν διακρήσεις, δεν έρχονται μόνο όταν βρίσκομαι σε clubs ή bars. Με επισκέπτονται χωρίς καμία πρόσκληση. Κάποιες μέρες απλά περνάω όλη την μέρα στο δωμάτιο χωρίς να κάνω θόρυβο, για να μην ενοχλήσω τους υπόλοιπους ενοίκους της πολυκατοικίας. Ή αν βγω απ’ το σπίτι, περπατάω σε δρόμους που δεν θα με δουν πολλά άτομα για να μην πετύχω κανένα γνωστό. Πολύ απλά γιατί το άγχος μου είναι η καθημερινότητα μου. Ξυπνάω και κοιμάμαι αγχωμένος. Αν θες να βοηθήσεις κάποιον που ξέρεις οτι έχει διαταραχές άγχους, μην ψάχνεις λογική στις σκέψεις του.  Δεν μπορώ να σας πω τι να κάνετε για να βοηθήσετε κάποιο άτομο με διαταραχές άγχους, γιατί αυτό σχετίζεται με το τι ενεργοποιεί το άγχος. Απλά αν κάποιος δίπλα σας υποφέρει από διαταραχές άγχους ή κάτι παρόμοιο, συμβουλέψετε τον να επισκεφθεί έναν ειδικό ψυχολόγο. Δεν είναι ντροπή να ζητάς βοήθεια από κάποιον ειδικό όταν την χρειάζεσαι.

Γράφει η Μαρίνα Σαβεριάδου

Μαΐου 13, 2019

Μέρα Δευτέρα στο μικρό μου σπίτι στα Λιβάδια, με την Αρίθα Φράκλιν να
τραγουδά “a change is gonna come” και τον Σκάμπι στρογγυλοκαθισμένο
στον καναπέ πίσω μου. Αν και ακούγοντας τη φωνή της Αρίθα μου έρχεται
να κλείσω μάτια και φώτα και απλά να ξαπλώσω και να την ακούω, θα
αντισταθώ στην ιδέα και θα γράψω.

Τον Σκάμπι τον κούρεψα έχει λίγες μέρες και όπως λέει η bff μου έπιασε
προαγωγή, έγινε το παραχαιδεμένο του σπιτιού, κοιμάται μέσα, απλώνει
κανονικά σε όλους ανεξαίρετα τους καναπέδες, τον σκεπάζουμε με τις
κουβέρτες και έχει το κουιλτ του στον καναπέ της κουζίνας και γενικά
ζει μια παραδεισένια ζωή. Πριν το κούρεμα του κοιμόταν έξω και γενικά
ήταν σε μαύρο χάλι και δεν του δίναμε καμιά σημασία. Ήμασταν αδιάφοροι
και κακοί μαζί του και ειδικά εγώ που τον έβλεπα και νευρίαζα μερικές
φορές και σκεφτόμουν ότι δεν τον θέλω πια. Το παραδέχομαι έτσι ένιωθα
και ο λόγος που ένιωθα έτσι ήταν γιατί τον Αύγουστο που μας πέρασε
πέθανε το άλλο μου σκυλάκι, η Μπέλλα μου και μετά τον θάνατο της
Μπέλλας ενιωσα απέχθεια για τον καημένο τον Σκάμπι..τελοσπάντων  μου
πέρασε και αναπληρώνουμε τις μέρες της αδιαφορίας μας προς τον Σκάμπι
με έξτρα περιποίηση και αγάπη.

Τις συναισθηματικές αντιδράσεις μου σε διάφορα γεγονότα τις εξετάζω
συχνά και πολλές είναι οι φορές που αντιλαμβάνομαι μεταχρονολογημένα
τα κίνητρα μου. Δηλαδή πρώτα δρω και αργότερα κάθομαι να εξετάσω τον
λόγο, λίγο ή πολύ καιρό μετά, όμως την ώρα που δρω βασίζομαι στο
ένστικτο μου και συνήθως οι επεξηγήσεις που δίνω στο μέλλον, επαρκούν
για να δικαιολογήσουν την πρώτερη μου πράξη.

Και φυσικά κάποια στιγμή έκατσα και εξέτασα και τα κίνητρα μου για την
συμπεριφορά μου απέναντι στον Σκάμπι. Αν αφήσεις ένα σκύλο έξω στην
βεράντα μόνο του, παραμελημένο, ακούρευτο για μήνες και το μόνο που
κάνεις είναι να του βάζεις φαΐ και νερό μια φορά την ημέρα παίρνει
μήνες να καταλάβεις ότι αυτό που έκανες στην ουσία ήταν να δημιουργείς
μια απόσταση μεταξύ εσένα και του σκύλου, πως  τον αφήνεις να
ασχημίσει και να βρωμεί για να μη σε πλησιάζει, για να τον βλέπεις και
να νιώθεις αηδία για να μην έχεις καμιά διάθεση να τον αγκαλιάσεις και
να τον αγαπάς λιγότερο, γιατι όταν αγαπάς λιγότερο, πονάς λιγότερο
οταν θα έρθει η ώρα που θα τον χάσεις ή θα πεθάνει, ή φτάνεις στα άλλα
άκρα που εύχεσαι κρυφά μέσα σου να τον χάσεις ή παρακαλάς κάποιον να
τον πιάσει και να φύγει.

Παίρνει καιρό να καταλάβουμε τι κάνουμε, να καταλάβουμε τα κίνητρα
μας, και να καταλάβουμε ότι ο φόβος, ο φόβος της απώλειας, είναι
εκείνος ο μεγάλος τοίχος που μας κρατά πίσω από το να συνδεθούμε με
άλλα όντα, ανθρώπινα και μη. Υπάρχει εκείνο το όριο που βάζεις στον
εαυτό σου για να μη συνδεθείς πολύ και να μην πονέσεις.
Όσον αφορά τους ανθρώπους πάλι έχω μια βαθιά επιθυμία και δίψα για
σύνδεση, για βαθιά και ουσιαστική επικοινωνία, για συζητήσεις τύπου
ψυχανάλυσης, λατρεύω να καταδύομαι στα βαθιά νερά του ψυχισμού των
ανθρώπων, ίσως και αυτός να είναι ένας λόγος που κάποιοι κάνουν
μεταβολή γιατί έχουν μάθει να περιορίζονται σε επιφανειακές συζητήσεις
και αποφεύγουν οτιδήποτε προσωπικό για να μη φανούν για οποιοδήποτε
λόγο ευάλωτοι, αλλά είναι και κάποιοι άλλοι, που με την πρώτη φορά που
θα με συναντήσουν, θα μου πουν την ιστορία της ζωής τους και τους
φαίνεται παράξενο πους τους προκλήθηκε η ανάγκη και την άνεση να
μιλήσουν και να πουν προσωπικά θέματα σε μένα. Και ακριβώς αυτή η δίψα
μου για σύνδεση με κάνει αλλεργική σε επιφανειακές συζητήσεις και δε
θα με βρεις σε καφέ να μιλώ για τα νύχια μου και να ανταλλάζω
συνταγές. Μπαίνουν για λίγο άνθρωποι στη ζωή μου και δεν στεριώνουν
ακριβώς αν δεν εντοπίσω αυτή τη σύνδεση μεταξύ μας σε κάποιο άλλο
επίπεδο και ουδέποτε είχα την ικανότητα να διατηρήσω επικοινωνία με
άτομα για τα οποία δεν είχα γνήσιο και βαθύ ενδιαφέρον ή να αισθανθώ
ότι έχουν εκείνοι για μένα. Είναι ένα επίπεδο πέραν του λεκτικού, όχι
απαραίτητα σωματικού, ένα επίπεδο που αφορά την επικοινωνία με λίγα ή
καθόλου λόγια, υπάρχει η άνεση να μιλήσεις ή να μη μιλήσεις και ποτέ
δεν υπάρχει καμιά ανάγκη να πείσεις.

Εδώ και λίγες μέρες ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο του Rollo May “love
and Will”  γράφω τον πρωτότυπο τίτλο γιατί στα ελληνικά η μετάφραση
ήταν χάλια και υποβιβάζει το θέμα του βιβλίου που είναι επιστημονικό.
Τον Rollo May μου τον σύστησε ο Ίρβιν Γιάλομ στην αυτοβιογραφία του. Ο
Γιάλομ, σπουδαίος ψυχοθεραπευτής και πολύ καλός συγγραφέας, από τους
αγαπημένους μου, γράφει για τους ψυχολόγους που θαύμαζε και ένας από
αυτούς ήταν και ο ΄Ρόλλο Μέι. Εχοντας εμπιστοσύνη στην κρίση του
Γιάλομ είπα να δω ποιος είναι αυτός ο Ρόλλο Μέι και γιατί τον θαύμαζε
τόσο πολύ. Πήγα και πήρα το βιβλίο το Love and Will και διαβάζω τα
αποτελέσματα ερευνών και μελετών της δεκαετίας του 50-60 που
αντικατοπρίζουν με απίστευτη ακρίβεια την εποχή μας.

Απόσπασμα από το βιβλίο σελ. 93

τώρα το πρόβλημα δεν είναι καθαυτή η επιθυμία και η ανάγκη
ικανοποίησης του συντρόφου, αλλά το γεγονός ότι η ανάγκη ερμηνεύεται
από τα πρόσωπα της ερωτικής συνεύρεσης μόνο τεχνικά – ανάγκη για
φυσικό αισθησιασμό. Αυτό που παραλείπεται, ακόμη και από το ίδιο μας
το λεξιλόγιο είναι η εμπειρία του να προσφέρεις συναισθήματα, να
μοιράζεσαι φαντασιώσεις, να χαρίζεις τον εσωτερικό σου ψυχικό πλούτο,
πράγματα που φυσιολογικά παίρνουν κάποιο χρόνο και βοηθούν την αίσθηση να υπερβεί τον εαυτό της και να γίνει συγκίνηση, και την συγκίνηση να γίνει αυτουπέρβαση γινόμενη τρυφερότητα και κάποτε αγάπη

Ο Ρόλλο Μέι έγραψε τα πιο πάνω το 1965, πριν ακόμα μπει στη ζωή μας
για τα καλά το ίντερνετ, τα κοινωνικά δίχτυα κλπ. Που να ήξερε ότι σε
πενήντα χρόνια η κατάσταση θα ήταν ακριβώς όπως την περιέγραφε.

Αυτό που με τόση ακρίβεια περιγράφει στο βιβλίο του ο κ. Μέι είναι ότι
από τη στιγμή που ο άνθρωπος απελευθερώθηκε σεξουαλικά έκλεισε κάθε
συναισθηματική θυρίδα  Θεωρείται απόλυτα φυσιολογικό ο σύγχρονος
άνθρωπος να πηδηχτεί με οποιονδήποτε, οποιαδήποτε στιγμή, επώνυμα ή
ανώνυμα, να παραγγείλει από το κινητό του, την με ή χωρίς πληρωμή
αρσενική ή θηλυκή πόρνη, με ένα πάτημα ενός κουμπιού και μετά από δύο
ώρες να την στείλει στο σπίτι της και να παραγγείλει φαστ φουντ  γιατί
πείνασε,  περνώντας από την  μια εμπορική συναλλαγή στην άλλη χωρίς
κανένα συναισθηματικό κόστος.  Αυτό που βιώνεται ως μια επαναληπτική
μουνο-πεο-συλλεξία για επιβεβαίωση, και ονομάζεται με πολλούς
μοντέρνους  τίτλους, friends with benefits και fuckbuddies, one night
stands και ξεπέτες αλλά προς Θεού μη συνδεθούμε ανεπανόρθωτα. Μια
συναλλαγή που πολλές φορές δεν εμπεριέχει προσωπική επαφή, μια μαλακία με τη βοήθεια της οθόνης της τηλεόρασης σου ή του κινητού σου με
παρτενέρ μια δυστυχισμένη και απελπισμένη ύπαρξη στην άλλη άκρη της
γραμμής, πίσω από μια άλλη οθόνη, σε μια άλλη χώρα, σε μια άλλη
ήπειρο, όσο πιο μακριά, τόσο το καλύτερο, όσο πιο μακριά, τόσο
λιγότερες η πιθανότητες να συναντηθείς από κοντά, αυτό είναι το μόνο
ασφαλές σεξ, εκείνο που ο εγκέφαλος αποφασίζει σε ποιον θα δώσει το
γεννητικό όργανο, παρακάμπτοντας την καρδιά, παρακάμπτοντας τον κόπο,
την προσπάθεια, και την όποια μαγεία!

Αυτή η αφθονία σεξουαλικών συντρόφων, αυτή η εύκολη πρόσβαση ανά πάσα στιγμή σε ένα ακόμα διαθέσιμο σώμα, έχει υποβιβάσει τον άνθρωπο σε ένα αντικείμενο χρήσης και ο σκοπός που είναι η “επιβεβαίωση” δεν
επιτυγχάνεται γιατί βαθιά μέσα σου αντιλαμβάνεσαι ότι δεν “επιλέγηκες”
συνειδητά αλλά “έτυχες” γιατί ήσουν ο άμεσα διαθέσιμος την παρούσα
στιγμή που ο άλλος ήθελε να εκτονωθεί.  Αυτό που νιώθεις είναι ότι
είσαι απλά ένας από τη μάζα.

Είναι πολλοί εκεί έξω και αυτό βολεύει μια χαρά γιατί στο πίσω μέρος
του μυαλού σου υπάρχει η δικλείδα ασφαλείας ότι πάντα θα υπάρξει ακόμα
ένας. Είναι πολλοί εκεί έξω και εσύ αποφασίζεις να μην συνδεθείς με
κανένα, γιατί αν συνδεθείς με αυτόν ή αυτήν και έρθει κάτι καλύτερο
πιο μετά θα νιώθεις βλάκας που συμβιβάστηκε τη στιγμή που υπάρχει
πάντα μια ομορφότερη, μια που δε γεύτηκες ακόμα, μια που θα χει ένα
application που δεν το έχει το παλαιότερο μοντέλο, στην τελική όμως το
νέο μοντέλο γυναίκας ακριβώς όπως και το νέο σου μοντέλο κινητού δεν
θα το αγαπήσεις ποτέ όσο περιμένεις να βγει κάτι καινούριο.

Σωματα κενά και ποτέ θα δε ζήσουν την ηδονή του να κάνεις έρωτα με
έναν άνθρωπο που φοβάσαι μη χάσεις και να επιλέγεις να τον αγαπήσεις
και να του δοθείς παρόλον ότι φοβάσαι μην τον χάσεις. Και μπορείς με
την βοήθεια του μπλε χαπιού να πηδάς μέχρι τα βαθιά γεράματα αλλά χάπι
τη συναισθηματικη ανικανοτητα δεν θα βγάλει ποτέ καμιά
φαρμακοβιομηχανία.  Ο Ρόλλο Μέι μιλά και για αυτούς που θα μείνουν έξω
από αυτό το σύγχρονο σεξουαλικό πάρε-δώσε, αυτούς που θα είναι
απροσάρμοστοι  σε αυτήν την αρρωστημένη εποχή της απάθειας και όσα
αυτή συνεπάγεται, που δεν θα μπορούν να λειτουργήσουν με τα στάνταρτς
της εποχής και θα είναι εκτός, αυτοί θα υποφέρουν περιμένοντας να
ζήσουν με ιδεώδη και αξίες φθαρμένες μιας άλλης εποχής που δεν ισχύουν
πλέον.

Ο Σκάμπι κοιμάται δίπλα μου  και οι r.e.m τραγουδούν everybody hurts …

Φυσικά και όχι. Αρνείσαι να ζήσεις μια νέα αλλαγή και απλά έχεις βολευτεί στα δεδομένα που ξέρεις να χειρίζεσαι.

Έρχετε όμως η φάση ή η ημέρα όπως θέλεις θέσε το.. που κάποια πράγματα τελειώνουν. Σχέσεις φιλικές και ερωτικές, επαγγελματικές, οικογενειακές. Δεν θα μείνουν όλοι για πάντα δίπλα μας και όπως εμείς τους θέλουμε.

Μεγαλώνουμε και οι ανάγκες μας διαφοροποιούνται. Ξέρουμε τι θέλουμε, ξέρουμε τι αντέχουμε και μέχρι πόσο μπορούμε μια κατάσταση. Γιατί να μείνεις σε κάτι που δεν σε κάνει ευτυχισμένο/η πλέον; Επειδή απλά φοβάσαι να μετακινηθείς από τη θέση σου; Εεε και;

Είναι καλύτερο για εμάς τα ανθρώπινα όντα να παραμένουμε σταθεροί και στάσιμοι σε αυτά που μάθαμε και συνηθίσαμε γιατί απλά φοβόμαστε να δούμε παρακάτω. Ετσί καταπιεζόμαστε σε καταστάσεις και στην τελική σε κάποια φάση θα σπάσουμε και θα τα κάνουμε όλα “ρόμπα”. Δεν υπάρχει λόγος να φτάσετε όμως σε έτσι σημείο.

Πώς να το πετύχετε;

Πολύ απλά να είσαστε ειλικρινείς με τον εαυτό σας. Μόνο έτσι. Όταν είσαι ειλικρινείς με τον εαυτό σου και ξέρεις τι σε ενοχλεί και τι αντέχεις δεν θα υπάρξουν παρεξηγήσεις και περίεργες καταστάσεις. Απλά να είσαι το ίδιο ειλικρινείς και με τους άλλους. Δεν είμαστε όλοι το ίδιο ούτε θα έπρεπε να είμαστε, αυτή είναι η ομορφιά μας. Έτσι μαθαίνουμε ο ένας από τον άλλο και δημιουργούμε σχέσεις στη ζωή μας.Όπως σεβόμαστε τον εαυτό μας έτσι πρέπει να σεβόμαστε και τον άλλο απέναντι μας. Να είμαστε αληθινοί με εμάς και να το μοιραζόμαστε με τους άλλους. Να περνούμε διάφορα μαζί με τα άτομα γύρω μας αλλά σε σημείο που εμείς παραμένουμε χαρούμενοι και θετικοί.

Μην φοβάστε την άλλαγη είναι μόνο για καλό. Μην φοβάστε τη ζωή και να την ζείτε γιατί όλα αυτά είναι μέσα στη ζωή και η ζωή όπως και εμείς συνεχιζεί και πηγαίνει μπροστά. Δεν υπάρχει λόγος να μένουμε στάσιμοι και να μην προχωρούμε επειδή απλά φοβόμαστε να πληγωθούμε ή να χαρούμε.

Οι σκέψεις δικές σας.